Nederlandse onderneming beweert binnen zes maanden vuilverwerkingsbedrijf in Suriname te kunnen opzetten

De zoveelste opgeworpen luchtballon in de Ware Tijd....

Geen spoor van Ludwich Cleantech op internet

22-09-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Berichtte de Nederlandse correspondent Eric Mahabier van de Ware Tijd eerder (mei) over het plan van ene Raj Doerga voor een nieuwe luchtvaartmaatschappij Suriname Air Quo Vadis (waarvan hij zelfs de naam niet goed heeft vermeld) en een maand later over het windmolenplan voor de kust van Suriname van roti-bakker, ondernemer en industrieel Max Ghazi, wonend in het Nederlandse Aalsmeer, vandaag schrijft Mahabier over het plan van de Nederlandse onderneming Ludwig Cleantech om binnen zes maanden een vuilverwerkingsbedrijf in Suriname op te zetten. Van die plannen is nooit meer iets vernomen.... Is het de zoveelste luchtballon?

Volgens Mahabier kan het Nederlandse bedrijf Ludwig Cleantech binnen zes maanden een vuilverwerkingsbedrijf in Suriname opzetten dat vijftien megawatt extra stroom levert. 'Voor minimaal drieduizend huishoudens elektriciteit uit afval, waarmee direct een probleem voor de volksgezondheid en het milieu is opgelost', aldus de krant.

Naast de al genoemde voordelen, biedt een dergelijke onderneming ook werkgelegenheid aan negentig personen, die allemaal lokaal aangetrokken zullen worden. Een investering van enkele tientallen miljoen euro’s, zeggen Jack Beckers en Hans van der Plas van Ludwig Cleantech in gesprek met de correspondent van de krant in Nederland. Waarom de heren niet wat preciezer kunnen zijn voor wat betreft de kosten voor een dergelijk vuilverwerkingsbedrijf is vreemd, immers Mahabier schrijft toch ook, dat het bedrijf haar plannen 'uitvoerig gepresenteerd' heeft aan de Surinaamse regering, waaronder minister Rabin Parmessar van Openbare Werken (OW) en aan diens voorganger Ramon Abrahams. Indien dat werkelijk zou zijn gedaan, dan zou in die plannen toch ook een kostenraming moeten zijn opgenomen die wat preciezer is dan 'enkele tientallen miljoenen euro's?

'Alle afvalstoffen die dagelijks ontstaan in Paramaribo en omgeving en alle afvalstoffen die in het verleden zijn gestort op de vuilnisbelt in Ornamibo zullen verwerkt worden tot groene energie door de bouw van een milieuvriendelijke afvalverwerkingscentrale', schrijft de altijd zeer oppervlakkige Mahabier.

In april 2014 heeft OW voor de verwerking van het nieuwe afval een aanbesteding uitgeschreven, waarvoor elf bedrijven zijn genodigd. Ludwig Cleantech heeft, aldus de krant en dus aldus Mahabier, met vier partijen ingeschreven. Wie die partijen zijn vermeldt de correspondent niet. Ook is volstrekt onduidelijk wat bedoeld wordt met 'het nieuwe afval'......

Komt de besluitvorming voor 1 oktober, dan kan rond 1 april 2015 (een grap?) de centrale in gebruik worden genomen. Het wachten is nu op de uitkomsten van de door OW aangestelde externe deskundige die onderzoek doet naar de meest duurzame verwerkingstechniek van afvalstoffen voor Suriname. Hoe realistisch het is om binnen een periode van zes maanden in Suriname een compleet vuilverwerkingsbedrijf op te zetten zal de toekomst uitwijzen.

Maar, wie of wat is Ludwig Cleantech? Onderzoek naar dit bedrijf, een besloten vennootschap, levert bar weinig op en dat is veelzeggend.

Ludwig Cleantech BV is gevestigd in het Brabantse Budel aan de Meemortel 26 (een bedrijfspand met verschillende ondernemingen) en is een volle dochter van Ludwig Holding Company BV, ook gevestigd te Budel. Directeur van Ludwig Holding Company BV is Jan Beckers. Beide BV’s beschikken niet over een eigen website en zijn ook niet op zogenoemde social media te vinden, maar op diverse bedrijvenwebsites wordt als website bebra.com vermeld. Die website staat echter te koop: ‘The domain Bebra.com is for sale.' Ludwig Holding Company staat her en der vermeld als ‘financiële instelling‘ in de branche ‘vermogensbeheer’.

Dat een Nederlands bedrijf niet eens beschikt over een eigen website en dus kennelijk weinig moeite lijkt te doen om bereikbaar te zijn roept op z'n minst vraagtekens op en vooral enige terughoudendheid. Hoe serieus is zo'n bedrijf en wie zijn de mensen er achter?

Maar, dat heeft Mahabier er niet van weerhouden om het bedrijf en het plan wat ruimte te geven in de Ware Tijd met een wazig en typisch oppervlakkig Mahabier-artikeltje. Geen enkele kritische vraag, zoals waarom is jullie bedrijf nergens op het net te vinden, hoe denken jullie binnen zes maanden een vuilverwerkingsbedrijf in Suriname op te kunnen zetten, wat zijn de werkelijke kosten, heeft het ministerie van Openbare Werken gereageerd en zo ja, hoe, hebben jullie al ergens een dergelijk bedrijf uit de grond gestampt, enzovoorts, enzovoorts. Neen, zo denkt en werkt de correspondent van de Ware Tijd in Nederland niet. Hij brandt niet graag zijn vingers en blijft daarom het liefst zo oppervlakkig mogelijk en gaat kritische vragen uit de weg.
Maar, Nederlanders en Surinamers in Nederland met leuke in Suriname op te zetten luchtballonnetjes weten kennelijk de weg te vinden naar Eric Mahabier of andersom......

De Surinaamse windmolens van ondernemer in Nederland Max Ghazi - Eind 2009/begin 2010 uitgevoerde studie AdeK en NH naar windsnelheden voor Surinaamse kust kreeg geen vervolg.....

'Roti-bakker' en vermeend industrieel in Aalsmeer heeft winderige plannen

Is plan serieus of een luchtballon?

Ghazi en stichting Willem4 en de Urban Development Bank......

21-06-2014 Door: Paul Kraaijer (deels voor Obsession Magazine)

Paramaribo – Soms vraag je je af, bij het lezen van de Surinaamse krant de Ware Tijd, waarom de redactie en vooral de correspondent in Nederland, Eric Mahabier, op oppervlakkige wijze aandacht besteedt aan plannen en kennelijke uchtkastelen van zogenoemde Surinaamse ondernemers. Was het op 20 mei ene Raj Doerga en zijn nieuwe luchtvaartmaatschappij Suriname Air Quo Vadis die een platform kregen in de krant, op 11 juni kreeg 'roti-bakker', ondernemer en (groot) industrieel Max Ghazi in de krant en van die correspondent een podium om zijn windmolenplan publiek maken. Een plan om zo doorheen te prikken. En laten we niet het plan uit 2006 en 2007 vergeten van ondernemer Chanderbosh Bisram, eigenaar van het garagebedrijf Suriname Industrial Engineering and Vehicle Service NV in Paramaribo, voor de bouw van een kleine kerncentrale te plantage Groot Chatillon in het district Commewijne. Ook Bisram vond in de Ware Tijd een bondgenoot. Een plan dat overigens nooit van de grond is gekomen. Een luchtballon. Een luchtkasteel, verdwenen in de stilte van het verleden. 

Ghazi en zijn windmolenplan

Ghazi, eigenaar van de in het Nederlandse Aalsmeer gevestigde Max Ghazi Group, beweerde in het artikel in de Ware Tijd 'destijds' een rapport voor de Surinaamse regering te hebben samengesteld voor de opwekking van energie door windmolens voor de kust, in de oceaan. Correspondent Mahabier verzuimt te vermelden wanneer het rapport is geschreven. Een rapport dat nergens te vinden is en dat ook niet door die heer Max Ghazi ter beschikking wordt gesteld. Wat beweegt een mens als Max Ghazi om zich te storten op de energiesector in Suriname? Nergens blijkt in het verleden enige interesse van deze man voor die sector te zijn geweest.

Namens de Max Ghazi Group laat op maandag 16 juni Rosita Drigpal (Ghazi) weten, dat de rapporten niet worden 'uitgegeven'. 'Indien u vragen heeft kunnen wij deze proberen te beantwoorde voor u.'

Hierop zijn per omgaande onderstaande vragen aan Maxi Ghazi ter beantwoording verzonden:

1) Graag vernemen wij in hoeverre de heer Max Ghazi over zijn plannen voor de plaatsing van windmolens om via wind energie op te wekken in Suriname contact heeft gehad met de Surinaamse autoriteiten, zoals met de heer Jim Hok, minister van Natuurlijke Hulpbronnen.

2) Ook de vraag in hoeverre de heer Ghazi kennis heeft van windenergie en

3) waarom hij hiervoor pleit? Waar ligt zijn belang eventueel?

4) Door wie is het rapport opgesteld en

5) waarom is het kennelijk niet openbaar? Openbaarheid zou wellicht kunnen bijdragen aan het verkrijgen van een groot draagvlak voor de plannen.

De heer Ghazi heeft niet meer gereageerd. Waarschijnlijk niet, omdat hij simpelweg geen kennis van zaken heeft inzake windenergie en mogelijk zelf de inhoud van het rapport niet goed genoeg kent om een paar simpele vragen te beantwoorden.

Volgens hem zouden met een investering van ruim honderd miljoen Amerikaanse dollar meer dan vijf windmolens in productie kunnen worden gebracht en die zouden een groot deel van de huishoudens in Suriname van stroom kunnen voorzien. Mahabier schrijft verder dat onderzoek door de Max Ghazi Group heeft aangetoond, dat Suriname de windmolens in de Atlantische Oceaan moet plaatsen, omdat daar de wind het hardst waait. Een open deur, daarvoor hoef je geen deskundige te zijn.

Maar, hoe komt Ghazi aan zijn cijfers?

De kosten van een windturbine zouden ongeveer 1.500.000 euro tot 2.500.000 euro zijn, dit is sterk afhankelijk van de hoogte van een turbine. Per meter kost een windmolen bij benadering 25.000 euro. Een windturbine met een ashoogte van 60 meter kost dus 60 keer 25.000 euro: 1.500.000 euro.

De uiteindelijke kosten van een windturbine worden voor het grootste deel bepaald door de plek waar hij geplaatst wordt. De windsnelheid verschilt van locatie tot locatie en hiermee ook de opbrengst/rendement van de turbine. In Nederland kan dit verschillen van 11 cent tot 18 cent per kilowattuur (in 2009 heeft men met moderne windturbines in Nederland een kostenprijs van 6 cent per kilowattuur behaald), dit in vergelijking tot de kosten van fossiele brandstoffen ca 8 cent per kilowattuur. Deze kosten zijn inclusief onderhoud, verzekering, bouw en een afschrijving van 15 tot 20 jaar. De meest gebruikte moderne windturbines (vanaf bouwjaar 2006) hebben een vermogen van ongeveer 3 Megawatt. Dit vermogen wordt echter niet altijd opgewekt, omdat dit afhankelijk is van de windkracht. Als een windturbine één uur op volledig vermogen draait, noemt men dit een vollastuur.

Een windturbine wordt als rendabel gezien als hij minimaal 2200 vollasturen per jaar draait. Zoveel als mogelijk volllasturen draaien maakt de windturbine rendabel, het heeft echter ook een nadeel, door het draaien op optimaal vermogen ontstaat meer slijtage in de windturbine met als gevolg hiervan meer onderhoud. (Bron)

 

Greenpeace: windenergie alleen mogelijk met subsidie

Naar aanleiding van het plan van Ghazi laat Greenpeace Nederland in een reactie weten, bij monde van Marleen Zwartkruis van de afdeling Pers en Communicatie, dat windenergie veel voordelen oplevert. 'Uiteraard milieu- en klimaatvoordelen, maar ook het voordeel dat landen minder afhankelijk worden van fossiele energie en daarmee van landen die beschikken over fossiele voorraden. Daarnaast laten tal van studies zien dat schone energie als wind en zon op lange termijn goedkoper zijn, maar in de eerste jaren wel een flinke investering vergen.'

Volgens de internationale milieuorganisatie kan windenergie echter alleen mogelijk zijn met behulp van subsidie: 'Het is moeilijk voor ons om een inschatting te maken of windenergie kans van slagen heeft in Suriname, omdat wij onvoldoende kennis hebben van de weersgesteldheid om te beoordelen of wind op land een optie is. Voor wind op zee geldt, dat dit alleen kans van slagen heeft als de Surinaamse overheid hier een subsidie ter beschikking stelt. De techniek is op dit moment nog te duur om zonder subsidie te kunnen renderen. Zonne-energie lijkt beslist een optie aangezien Suriname voldoende zon heeft, maar ook daar is flink investeringsgeld voor nodig om echt een substantiële omslag naar schone energie te kunnen bewerkstelligen.' 

Max Ghazi gefotografeerd door Eric Mahabier

'Roti-bakker', Pertjajah Luhur, Urban Development Bank, stichtingen Willem 4 en Vriendschapsbanden Nederland-Suriname

Maar, wie is die Max Ghazi? Hij is eigenaar van de in 1975 opgerichte Max Ghazi Group, die begon in de markt van de Aziatische- en Caribische keuken (waarvoor in hetzelfde jaar ook Max Ghazi Food werd opgericht), maar die zich nu ook richt op stedelijke ontwikkeling, ondersteuning van en advies aan bedrijven, vastgoed en zogenoemde sociaal verantwoorde projecten, zo is te lezen op de nauwelijks informatie bevattende Engelstalige website van de 'group'. Zijn moslim voorouders waren afkomstig uit Irak, waar de naam Ghazi populair en wijd verbreid is en belandden via Trinidad in Suriname. Als begin zeventiger jaren alle kinderen van de op 6 januari 2006 op 91-jarige leeftijd overleden Angelina Ghazi-Ramdahin Angelina Ghazi-Ramdahin geëmigreerd zijn – Max arriveerde 1973 in Nederland - en in Nederland wonen, vervoegt Angelina zich bij hen. De familie Ghazi zet onder leiding van Angelina het 'Ghaziconcern' voort in Amsterdam. (Lees hier meer informatie over Angelina Ghazi-Ramdahin.) In Amsterdam heeft het bedrijf zowel op de hoek Kinkerstraat/Ten Katestraat in West (HalalWok, met een warm hart voor de Surinaamse Henk Abrahams Stichting: opvang en zorg van en voor zwerfhonden) als aan het Dapperplein in Oost een afhaalrestaurant.

Naast 'de keuken' blijkt Max Ghazi politiek actief te zijn (geweest). Zo was hij in ieder geval in september 2009 nog de Nederlandse vertegenwoordiger van de Surinaamse politieke partij Pertjajah Luhur en adviseur van voorzitter Paul Somohardjo.

De stichting Vriendschapsbanden Nederland-Suriname (VNS) hield zaterdag 14 juni bij Max Ghazi thuis in Aalsmeer een bijeenkomst voor Nederlandse onderwijsgevenden die van 9 tot en met 24 juli in Suriname verblijven. De Ware Tijd berichtte hierover in haar online-editie van zondag 15 juni en dat artikel was weer van de hand van Eric Mahabier. Ghazi zou adviseur zijn van de stichting VNS.

Max Ghazi is ook betrokken bij een bank in oprichting, de Urban Development Bank, en bij de Nederlandse stichting Willem 4. Het was weer de Ware Tijd die begin maart 2012 berichtte, dat deze bank 'al gauw een mobilisatie van 25 miljoen euro tot stand ziet komen voor de financiering van projecten in Suriname'. Dat geld zou afkomstig moeten zijn van de Surinaamse diaspora in Nederland die graag wil investeren in Suriname. Max Ghazi liet weten, namens 'de netwerkorganisatie' Willem 4, dat de bank zowel grote als kleine projecten in Suriname gaat financieren. Bij kleine projecten zou het moeten gaan om bedragen tot 10.000 euro en bij grote projecten om 100.000 euro om in aanmerking te kunnen komen voor financiering. Willem 4 zou volgens de krant in Nederland een aanvraag gedaan hebben voor de oprichting van de bank.

Volgens Ghazi, begin maart 2012, was die diaspora groep heel enthousiast om via de bank in Suriname te investeren. Die maand zou er bij de regering Bouterse een voorstel voor de financiering van 5.000 woningen hebben gelegen, die Willem 4 wil bouwen als bijdrage aan het oplossen van de woningnood in Suriname. De prijs per woning zou komen te liggen tussen de 20.000 en 30.000. euro.

Maar, anno juni 2014 blijkt er nog steeds geen Urban Development Bank te bestaan. Zowel Willem 4 als Max Ghazi reageert niet op verzoeken om aan te geven wat de actuele stand van zaken is met betrekking tot de bank. Deze stichting, Willem 4, die een postbusadres heeft in het Nederlandse Heemstede, maar haar secretariaat op Curaçao heeft, initieert programma's en projecten met als onderliggende waarde duurzaamheid, sociaal-economische uitdaging en innovatie.

'Daartoe zet Willem4 kennis, ervaring en haar netwerk in ter ondersteuning en begeleiding. Ze adviseert bij strategieontwikkeling en public affairs, marketing, zorgt voor samenwerking in de verschillende fases van het project, legt verbanden en zorgt dat partijen elkaar versterken. Daarnaast coördineert Willem4 de zorg voor de financiering van de initiatieven. Initiatieven krijgen daardoor een vliegende start met als doel innovatieve groei en sociaal-economische structuurversterking en duurzame ontwikkeling te versnellen. Willem4 is de verbindende factor bij projecten en programma's vanwege een unieke en intensieve samenwerking van bedrijfsleven, kennisinstelling en overheid.', aldus de stichting op haar internetsite.

Willem 4 heeft ook in Suriname een afdeling en daarvan is contactpersoon en secretaris Annelies Brinkman, journaliste in dienst van de Ware Tijd en de correspondente voor het Nederlandse persbureau ANP in Suriname.

Galibi: metingen windsnelhheid

Suriname en windenergie: studie naar windsnelheden eind 2009/begin 2010 kreeg geen vervolg....

Uit een uitgevoerde studie naar windsnelheden tussen oktober 2009 en november 2010 in Galibi (district Marowijne) en Nieuw Nickerie (district Nickerie) blijkt. dat Suriname voldoende potentie heeft om energie met wind op te wekken. Het onderzoek stond onder leiding van Cornel Wijngaarde van de afdeling elektrotechniek van de Faculteit Technologische Wetenschappen de Anton de Kom Universiteit in Paramaribo (AdeK) en van het ministerie van Natuurlijke Hulpbronnen (NH). Wijngaarde liet in februari 2011 weten, tijdens een windenergie seminar op de universiteit waar hij samen met zijn collega Anand Kalpoe de eindresultaten van het onderzoek presenteerde, dat er opmerkelijke resultaten waren genoteerd. 'In de kleine regen- en droge tijd hebben we windsnelheden gemeten op een hoogte van ongeveer dertig meter en over het algemeen is de windsnelheid zes meter per seconde.'

Hij laat vandaag in een reactie weten dat je er zeker van moet zijn 'dat de windsnelheden gunstig moeten zijn alvorens te gaan investeren'. 'Die windsnelheid moet toch meer zijn dan zeven meter per seconde op een hoogte van vijftig meter.'

Moderne windturbines beginnen stroom op te wekken bij windkracht twee tot drie en leveren vanaf windkracht zes het volle vermogen. De meeste turbines schakelen uit bij extreme weersomstandigheden, bijvoorbeeld als het harder waait dan 25 meter per seconde (windkracht tien). De technische beschikbaarheid van moderne windturbines is zeer hoog, hoger dan 95 procent. Dit betekent dat een windturbine slechts een klein deel van de tijd (twee weken per jaar) niet kan draaien vanwege onderhoud of storing. (Bron)

Volgens Wijngaarde kan windenergie de oplossing bieden voor energievraagstuk. Gedacht wordt aan een groot windpark parallel aan een onderling verbonden raster, een klein windpark met een lokale raster en een winddiesel (of batterij) systeem om dorpen van stroom te voorzien.

In een vervolgstudie zou de economische haalbaarheid van windenergie in Suriname onderzocht moeten worden. Die vervolgstudie is nooit van de grond gekomen. Dat wordt vandaag bevestigd door Wijngaarde in een reactie: 'Nee, er is geen vervolgonderzoek geweest.'

Plan blijft plan

Het plan van Maxi Ghazi zal waarschijnlijk een plan blijven. Een plan met de nodige vraagtekens die de heer Ghazi kennelijk niet wil beantwoorden. Hij heeft niets meer en niets minder gedaan dan correspondent Mahabier van de Ware Tijd voor zijn publiciteitskarretje te spannen. Via die krant heeft Ghazi ruchtbaarheid aan het plan gegeven en de journalist heeft geluisterd, genoteerd en heeft verzuimd om kritische en objectieve vragen te stellen. En daar zal het bij blijven, een artikel, zoals dat ook het geval was met de artikelen in die krant over de vermeende nieuwe luchtvaartmaatschappij van een heer Doerga en het kerncentraleplan van een heer Bisram. Aan dit rijtje luchtballonnen kan het Ghazi-plan worden toegevoegd.....

Of er ooit windmolens voor de Surinaamse kust zullen verrijzen zal vooral afhangen van het door de regering gevoerde energiebeleid en de wil fors te investeren in duurzame vormen van energie, zoals wind- en zonne-energie.


Tot slot

* TERZIJDE

Frans Ghazi en Olcay Gulsen Vermeldenswaard is nog, dat in augustus 2013 in Nederland in bladen en websites in de entertainment- en modewereld en ook in kranten verhalen verschenen over de bekende Nederlands-Koerdische modeontwerpster Olcay Gulden en haar nieuwe liefde, een lid van de Ghazi-familie, Frans. Gulsen is eigenaar van het kledingmerk Supertrash. Voordat ze bevriend raakte met Ghazi had ze een soort knipperlicht relatie met voetballer Edgard Davids. Over Ghazi liet ze weten: 

Gulsen en Frans Ghazi. (Bron foto: Gulsen/Twitter)

'Hij is een onwijs leuke aantrekkelijke man met veel gevoel voor humor. en met een goudeerlijk hart. Dat maakt hem zo mooi. Het gebeurt niet vaak dat je zo iemand tegenkomt. Mensen hebben vaak bijbedoelingen. Frans niet. Hij is zó puur!' 

De website ilovefashionnews.nl bericht 26 augustus, dat Frans al sinds zijn twaalfde voor het bedrijf van zijn vader werkt.

Olcay leerde Frans kennen, omdat ze naar zijn huis kwam kijken dat hij wilde verhuren. In datzelfde huis gingen ze samenwonen. Maar, de diverse media konden nauwelijks informatie vinden over die Frans Ghazi: geen Facebook, geen Linkedin, geen Hyves, geen Orkut, niets. Wat wel boven water kwam was dat hij in de voedselindustrie werkzaam is en van pokeren houdt. Natuurlijk verscheen er ook het een en ander over Frans Ghazi op de beruchte Surinaamse roddelforumwebste Mamjo.com. De relatie liep echter in november alweer op de klippen. Volgens Gulcen is hun relatie vooral misgegaan doordat ze te hard van stapel zijn gelopen. Daardoor kwamen ze er later pas achter dat ze eigenlijk helemaal niet zo goed bij elkaar passen als dat ze dachten. 'Na die verliefdheid ontdek je of de basis ook echt goed is. We zijn er toen achter gekomen dat we te weinig met elkaar gemeen hebben om verder te gaan. We passen niet in elkaars leven nu', aldus Olcay op 28 november 2013 op ilovefashionnews.nl. 

Noot:
Onderstaand artikel in de Ware Tijd van zaterdag 12 juli 2014 bevestigt wat ik stel, dat de correspondent van de Ware Tijd in Nederland, Eric Mahabier, kennelijk goed bevriend is met die Ghazi. Waarom vindt hij die Ghazi zo belangrijk? In het artikel wordt ook weer gerept over de oprichting van die Urban Development Bank en de stichting Willem 4, dezelfde opmerkingen hierover werden ook al gedaan in die krant in maart 2012!!!! Kortom, die Ghazi en zijn plannen zijn niets meer en niets minder dan gebakken lucht, maar dat kan hij, bakken.

De tekst van het artikel vandaag:

Suriname moet nu al inspelen op de oprichting van de ‘Brics Development Bank’ en deskundigen aantrekken die vooral op agrarisch gebied goede rapporten kunnen schrijven. Die rapporten moeten in projectvorm bij de nog op te richten bank ingediend worden voor financiering van de Surinaamse agrarische sector. 

De Surinaams-Nederlandse industrieel Max Ghazi is ervan overtuigd dat indien Suriname vooruitlopend op de oprichting van de bank nu al zijn huiswerk begint te maken, het land binnen enkele jaren daadwerkelijk de agrarische schuur van het Caribisch Gebied kan worden. President Desi Bouterse is door zijn Braziliaanse collega uitgenodigd als toehoorder te participeren in de Brics (Brazilië, Rusland, India, China en Zuid-Afrika) top die volgende week in Brazilië plaatsvindt.
Netwerk organisatie Willem4, waar Ghazi aan verbonden is, is bezig met de oprichting van de "Urban Development Bank", die gericht is op de diaspora van Suriname, Curaçao, Aruba en Bonaire. Volgens Ghazi is de bank al geregistreerd in Nederland en worden de formaliteiten op de eilanden nu getroffen.

Ghazi ziet de in oprichting zijnde Brics ontwikkelingsbank als een goede tegenhanger van de Inter-Amerikaanse Ontwikkelingsbank (IDB) en van het Internationaal Monetair Fonds (IMF). De Brics bank kan tegen zachtere voorwaarden leningen verstrekken dan de IDB en het IMF tot nu toe gedaan hebben.

100% Controle Schiphol afgebroken uit vrees voor verstoring openbare orde

Surinaamse media berichten over mogelijk wapen aan boord SLM-vliegtuig uit Suriname 
  
Nederlandse media reppen met geen woord over ‘wapen-tip’

25-02-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Met een vertraging van ongeveer vier uren landde maandagmiddag 25 februari 2013 een vliegtuig van de SLM vanuit Suriname op Schiphol. Natuurlijk wil ja een ruim negen uur durende vlucht en dan ook eens een aanzienlijke vertraging zo snel mogelijk de douaneformaliteiten door en herenigd worden met familie, vrienden en of bekenden.

Vier uren vertraging leidt tot geprikkelde passagiers

Maar, je komt als passagier uit Suriname en dus volgt na landing de beruchte 100% drugscontrole, ook na een urenlange vertraging. En toen ging het mis. De Koninklijke Marechaussee zag zich genoodzaakt voor het eerst sinds het bestaan van deze noodzakelijke controle (nog steeds worden zowel op de Surinaamse nationale Johan Adolf Pengelluchthaven als op Schiphol in de Nederlandse gemeente Haarlemmermeer bijna dagelijks drugssmokkelaars betrapt die steeds inventiever worden in het verstoppen van vooral cocaïne in hun bagage om het te proberen Suriname uit- en Nederland in te krijgen. Het zijn vooral Surinamers zelf die ervoor blijven zorgen dat de door hun verfoeide 100%-controle nog steeds moet plaatsvinden. Het wordt tijd dat jammerende passagiers hun ogen en oren eens gaan openen en zich niet afgeven op de Nederlandse autoriteiten op Schiphol.) deze af te breken, omdat de openbare orde verstoord dreigde te worden. Volgens een bericht van de Nederlandse omroep NOS waren passagiers van de vertraagde vlucht zo geïrriteerd geraakt, dat de marechaussee het niet verantwoord vond om door te gaan. Het ging in totaal om ongeveer 280 passagiers. De passagiers en de bagage werden aan een controle onderworpen, aldus de NOS. Ze moesten daardoor in de aankomsthal ook nog eens drie uur op hun bagage wachten. De reizigers reageerden hun frustraties verbaal af op het marechausseepersoneel, dat daarop besloot de controle niet af te maken.

Het NOS-artikel werd maandag deels overgenomen door andere media, waaronder de Telegraaf. Maar, wat de NOS niet vermeldde en Surinaamse media later maandagmiddag Surinaamse tijd wel, was dat er mogelijk sprake zou zijn geweest van een anonieme tip dat een van de passagiers in het bezit zou zijn geweest van een wapen. Maar, zoals gebruikelijk onder het Surinaamse journaille wordt veel gebruik gemaakt van anonieme en ‘betrouwbare’ bronnen. De vraag is dus, in hoeverre de berichten maandagmiddag in de Ware Tijd en op de nieuwswebsite Starnieuws op waarheid berusten.

‘Zeer betrouwe bronnen’ en ‘verneemt’

Als eerste kwam de correspondent van de Ware Tijd in Nederland, Eric Mahabier, met het bericht dat de Koninklijke Marechaussee op Schiphol een SLM-toestel uit Paramaribo ‘aan een heel strenge controle onderworpen’ heeft. Mahabier schreef ‘uit zeer betrouwbare bronnen’ te hebben vernomen, ‘dat de autoriteiten op Schiphol een telefonische tip binnenkregen, dat een passagier op die vlucht een wapen bij zich had’. Later bleek echter dat het loos alarm was, volgens de Ware Tijd.

 

Mahabier schreef verder onder andere dat direct na de landing van het SLM-vliegtuig marechaussee ‘zwaar bewapend’ het vliegtuig binnen zouden zijn ‘gestormd’.

Mahabier baseert zijn verhaal met name op een ‘zeer betrouwbare bronnen’. Wie die bronnen zijn geweest?? Heeft hij gesproken met Marechaussee of met enkele vermoeide en geïrriteerde passagiers die niet echt als betrouwbaar te kwalificeren zijn.

Maar, korte tijd na de publicatie van het artikeltje van Mahabier op de Ware Tijd Online komt ook Starnieuws met een ‘sensatie’-bericht.

 

Starnieuws beweert onder andere dat alle bagage van de passagiers na landing ‘in beslag genomen’ werden en dat de passagiers ‘ruim vier uren vastgehouden’ werden. Ook deze nieuwswebsite bericht over een wapen: de redactie zou vernomen hebben, ‘dat er informatie was dat er een wapen aan boord van het toestel zou zijn’. Wat voor informatie dat zou zijn geweest en van wie Starnieuws dat vernomen zou hebben, wordt uiteraard niet vermeld. ‘Het ging om een anonieme melding. Op grond hiervan moest alle bagage worden onderzocht’, aldus Starnieuws.

Verder vindt Starnieuws het nieuwswaardig en interessant om te vermelden dat zij een email kreeg van een van de ongeveer 280 passagiers met de vraag ‘Weten jullie wat er aan de hand is?’

Was er wel een tip....

In de laatste alinea van het artikel op Starnieuws wordt kort ingegaan op het NOS-artikel en dat ‘niet is gemeld waarom plotseling zo een strenge controle is toegepast. Er is ook geen wapen aan boord gevonden’.

De vraag is nu: was er wel een tip over een wapen?

Een woordvoerder van de marechaussee kon dat verhaal bevestigen noch ontkennen en kon ook niet aangeven of er daadwerkelijk een wapen werd gevonden. ‘We zijn de controle preventief gestopt, voor het echt uit de hand zou lopen, dus niet alle passagiers hebben de uitgebreide controle ondergaan. Het is naar mijn weten de allereerste keer dat die niet is kunnen doorgaan’, aldus woordvoerder Muller tegenover het Nederlandse persbureau Novum.

De Surinaamse Luchtvaartmaatschappij wilde niet reageren op het incident. ‘Alles met betrekking tot de veiligheid is de verantwoordelijkheid van de luchthaven van aankomst’, aldus SLM-directeur Ewald Henshuys desgevraagd.

SLM wil verklaring Nederlandse regering

Later op de maandagavond verklaarde president-commissaris van de SLM, Gerard Brunings, op Starnieuws, dat de Nederlandse regering met een duidelijke verklaring moet komen waarom het vliegtuig en de passagiers van SLM urenlang vastgehouden werden.

Brunings zei verder tegenover de nieuwswebsite dat hij niet tegen veiligheidscontroles is, maar dat wat maandagmiddag is gebeurd alles slaat. ‘Je kan het vliegtuig en de passagiers niet zo lang vasthouden zonder een behoorlijke verklaring te geven. Het is niet de luchtvaart security die een controle doet, maar de Koninklijke Marechaussee. Daarom willen wij een verklaring hiervoor van de Nederlandse regering’, aldus Brunings.

'Suriname voelt zich meteen weer aangevallen door Nederland'
Dit is weer een typische Surinaamse reactie. Nederland had zo zijn redenen om de passagiers en de bagage van dit ene toestel beter te controleren dan normaal gesproken het geval is. En natuurlijk wordt door de marechaussee niet meteen een reactie gegeven in verband met veiligheidsredenen. Maar, nee hoor, vanuit Suriname wil men meteen weer opheldering van Nederland. Wees blij dat er goed gecontroleerd wordt op Schiphol, want nog te vaak worden passagiers uit Suriname op Schiphol betrapt met drugs in hun bagage of op het lichaam die door de controle op de Johan Adolf Pengelluchthaven zijn 'geslipt'....

Maandagavond 25 februari verscheen een begrijpelijke reactie op de website GFC Nieuws van een Surinaamse Nederlander. Hij schrijft onder andere:

'Ik las (...) dat mijn landgenoten zich  weer een keer hebben misdragen. Het is iets waar ik mij diep voor schaam! Als de marechaussee op de luchthaven Schiphol het nodig vindt om alles bij de passagiers van de SLM te doorzoeken, dan moet men daar gewoon alle begrip voor opbrengen. Wij Surinamers hebben het gewoon verpest, de goede nagelaten.
Als ‘Blakkamang’ die in Nederland woont begin ik er  moeite mee te hebben als Surinamer door het leven te gaan. Het is om je kapot te schamen wanneer ik steeds weer via de media moet horen dat een Surinamer met coke is opgepakt op Schiphol of dat er op een boot  die uit mijn land kwam een grote partij drugs is gevonden. Ik schaam mij om Surinamer te zijn. (...)'

Het begin van meer irritaties en afbrekingen van 100%-controles?

Het voorval van maandag kan aanleiding zijn voor passagiers op toekomstige SLM-vluchten vanuit Suriname naar Schiphol, om na iedere landing met enige vertraging zich geïrriteerd te gaan gedragen. Wie weet volgen na maandag dan nog meer onderbrekingen door de marechaussee van de beruchte 100%-controle.....

Noot:
Starnieuws bericht woensdag 27 februari dat het Surinaamse ministerie van Buitenlandse Zaken de Nederlandse regering om opheldering heeft gevraagd. 

Daarentegen reageert 27 februari de directeur van de SLM, Ewald Henshuys, in de Ware Tijd juist heel nuchter: Hij vindt wel dat Nederland wat tekst en uitleg zou moeten geven, maar zegt er meteen achteraan: 'De veiligheidsorganisatie van een luchthaven, zoals overal ter wereld, is bevoegd om op dergelijke wijze in te grijpen als dat noodzakelijk blijkt.'

Suriname zou juist blij moeten zijn dat er streng werd gecontroleerd, mogelijk vanwege een anonieme tip dat iemand een wapen aan boord zou hebben...... Stel nu eens dat er wel een wapen op een passagier zou zijn ontdekt.......hoe had Suriname dan gereageerd? En die 100% controle is sowieso noodzaak, want nog steeds worden op Schiphol en dagelijks op de nationale luchthaven van Suriname cocaïnesmokkelaars betrapt.

Nu waren passagiers alleen geïrriteerd vanwege het lange wachten, maar ja, dat gebeurt wel vaker...en waren er geen Nederlanders aan boord? Waarom hoor je die niet?????? Kortom, laat Suriname een stapje terug doen en niet meteen om 'hoog' niveau om opheldering begin te schreeuwen, want daar ze hier goed in, schreeuwen, ongenuanceerd luid, hysterisch welhaast en zonder enige vorm van redelijkheid. Dat is Suriname, ook.

Tijd voor zelfreflectie voor egotrippende jammerende journalisten

Correspondent de Ware Tijd in Nederland neemt persbericht ministerie letterlijk over zonder bronvermelding

Plagiaat ook bij krant waar grootste journalistieke huilebalk werkt

30-01-2013   Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De door de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ) afgelopen week gehouden finaal mislukte Journalistenweek blijft doorzoemen. Het gejammer van een handjvol klagende journalisten klinkt nog steeds door in diverse artikelen her en der. Gejammer over vermeend plagiaat. Gejammer over diefstal van artikelen, om deze tot vervelends toe gehoorde kwalificatie van SVJ-voorzitter Wilfred Leeuwin nog maar weer eens te herhalen.

Huilebalk Ivan Cairo

Eén van de grootste journalistieke huilebalken is de Ware Tijd-journalist Ivan Cairo. Hij schreef vandaag onder andere in zijn krant :

‘(...) Het is schering en inslag dat bepaalde radiostations, lokale en buitenlandse nieuwswebsites berichten van vooral dagbladen overnemen zonder daarbij de bron te vermelden en zelfs doen voorkomen alsof het eigen artikelen zijn. Het is meer regel dan uitzondering dat radiostations gewoon een krant pakken en daar het nieuws uit lezen zonder bronvermelding. Journalisten ergeren zich er ook aan dat websites als GFC Nieuws en Nospang.com delen van hun werk - met name exclusieve artikelen waar soms weken aan voorbereiding vooraf is gegaan - overnemen zonder de desbetreffende media de credits te geven. Nospang.com neemt elke dag gewoon complete nieuwsartikelen van de Surinaamse kranten en websites over volgens het 'copy-paste'-principe. Dat kwam ook naar voren tijdens de mediatraining. (...)’

Eerder had hij in een artikelen duidelijk laten blijken zich mateloos te ergeren aan plagiaat. Maar, Cairo – de journalist met het zwarte ooglapje – heeft nooit actie ondernomen tegen plagiaat, hij heeft zelfs nooit aangifte gedaan van plagiaat, maar wel jammeren op het moment, dat de SVJ een zogenaamde Journalistenweek houdt. Overigens vermeldt zijn eigen krant op de website dat het is toegestaan om artikelen over te nemen, mits dat geschiedt met bronvermelding.
Jammer dat toch een van de betere Surinaamse journalisten zich gedraagt als een klein vervelend kind dat zijn zin niet krijgt en roept om een pak rammel voor zijn buurjongetje dat hem pest......

Iwan Brave op z’n best: scherp en snedig

In zijn krant verscheen tot mijn aangename verrassing een ijzersterke column van Iwan Brave, tevens hoofdredacteur van het maandelijkse blad Parbode. Brave uit zich in zijn stuk zeer scherp en kritisch over zijn jammerende collega’s en dus ook over bijvoorbeeld zijn collega Ivan Cairo. Enkele delen uit zijn snedige column:

‘(...) En nodigt zij (Kraaijer: SVJ) ook nog korpschef Tjin Liep Shie uit om een lezing te houden over de strafbaarheid van plagiaat. Het moet niet gekker worden. (...)

Tjin Liep Shie had toch op zijn minst die journalisten een flinke veeg uit de pan moeten geven. Immers, zij zijn in vereniging met hun mediahuizen de meest notoire dieven van het intellectueel eigendom. Ook deze editie die u nu in handen heeft, bevat 'copy-paste'-werk. In alle dagbladen is de voor- en tegenspoed van celebrity's en wereldsterren, 'belangrijk nieuws' om vooral de lichtzinnige lezers te blijven trekken. Niet te vergeten al die muziek, films en series op radio en televisie.

Bovendien zou ik de journalisten die zich zo beklagen over plagiaat willen oproepen dan al hun illegale cd's en dvd's in de prullenbak te kieperen en vandaag nog te stoppen met deze flagrante vorm van heling. Nee, dat wolvengehuil met krokodillentranen op de journalistentraining was typisch een gevalletje van die splinter in de ander zijn ogen zien, maar niet die illegale houthandel in je eigen ogen.

"Indien plagiaat niet wordt afgestraft, dan dreigt dit zich tot een cultuur te ontwikkelen", oreerde onze korpschef. 'Dreigt'?! Plagiaat als onderdeel van wijdverbreide piraterij is in Suriname zelfs gecultiveerd en van vitaal belang. We zijn zeker het gekerm vergeten van radiostations en organisatoren, toen Sasur ineens opdook als in een gruwelscène van The Texas Chainsaw Massacre. Ik heb meestal een hoge politiepet op van Tjin Liep Shie, maar met zijn loze oratie over 'plagiaat' zakte wel een beetje mijn holster af.

(...)

De trainingsweek van de SVJ heeft vooral aangetoond dat ons journaille, net als grote delen van de samenleving, gebukt gaat onder een chronisch gebrek aan zelfreflectie. Wel klagen over plagiaat, onderbetaald worden en over 'weinig tools' krijgen. Maar hoe zit het met geëngageerd zijn? Zeker een goed schrijvende journalist heeft voldoende aan zijn oren, ogen en pen. Hoeveel onthullend nieuws lezen we nu van wat daadwerkelijk in de samenleving speelt? Surinaamse journalisten beschrijven vooral de symptomen vanachter hun bureau, maar de wijken induiken, ho maar.

Journalisten zouden zich vooral gepassioneerd moeten bekommeren om de vertrapte rechten van anderen. Hun enige eigen recht waarover ze moeten waken, is dat van vrije meningsuiting. Meer dan 'de tools' van de baas zal die aanpak zorgen voor doorbraak en 'waardering'. Daarover wil ik met alle plezier een bevlogen lezing verzorgen. Uiteraard mag je ook deze column verspreiden. Wel met bronvermelding, anders stuur ik TLS op je af.’

Chapeau voor Iwan Brave en door hem voel ik mij geen roepende meer in de Surinaamse mediawoestenij. Een mediawereld waarin egotripperij, arrogantie en hypocrisie hoogtij vieren, maar waar niet met enige zelfkritiek gesproken durft te worden over de erbarmelijk journalistieke kwaliteit. Over de oppervlakkige artikelen die weinig tot niets met journalistiek te maken hebben. Over de knullig overgenomen politieberichten, inclusief onvolledigheden en fouten. Over de dagelijkse ontelbare diarreestroom van taal- en andere fouten in artikelen.

Plagiaat, òòk bij de krant van Cairo

Even terug naar Ivan Cairo en zijn de Ware Tijd. Ook bij deze krant maakt men zich met regelmaat schuldig aan plagiaat, aan het niet vermelden van de bron van een artikel. Neem onderstaand artikel dat woensdagavond 30 januari 2013 verscheen op de Ware Tijd Online, geschreven door de Nederlandse correspondent van de krant:

 

Wat deze correspondent, Eric Mahabier, niet vermeldt en het daardoor willens en wetens doet lijken alsof zijn artikel werkelijk door hem is geschreven, is dat de tekst bijna geheel en letterlijk is – om maar weer in de bewoordingen van de Godfather van de SVJ te blijven – gestolen van het Nederlandse ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid:

 

Kortom, laten al die journalisten en SVJ-bestuursleden die met de mond overlopen van ergernissen en frustraties over plagiaat, omdat hun namen niet worden vermeld bij van hun ‘gestolen’ artikelen, waardoor hun ego’s zijn gekwetst, eerst eens goed in de spiegel kijken. Ze zullen wellicht een dief zien, maar in ieder geval iemand die deel uitmaakt van een criminele organisatie. Immers, in georganiseerd verband wordt bij en door hun werkgever een strafbaar feit gepleegd: plagiaat, het jatten van stukjes tekst zonder te vermelden welke zeer belangrijke en hautaine journalist het heeft geschreven. Jeetje, wat erg. Dit soort journalisten moet echt eens bij zichzelf te rade gaan.

Naam in neon

En de SVJ, dat overigens tijdens de Journalistenweek de nieuwswebsite Starnieuws gebruikte als haar eigen persbureau - niet vreemd, gelet op het feit dat zowel de SVJ-voorzitter (Leeuwin) als de vicevoorzitter, Edward Troon, werkzaam zijn voor Starnieuws (Network Star Suriname), dat zich ook regelmaat schuldig maakt aan diefstal, onder andere van foto’s en vertaalde buitenlandse artikelen -, zou er beter aan doen om zich te richten op de erbarmelijke kwaliteit van de journalistieke producten en niet op plagiaat, omdat een handjevol treurige journalisten dat graag hun naam in neon boven een artikel wil zien, dat oh zo erg vindt.