Posts tonen met het label Ivan Cairo. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Ivan Cairo. Alle posts tonen

vrijdag 6 februari 2015

Suggestieve berichtgeving de Ware Tijd over een (vermeend) geland vliegtuigje met cocaïne

Dit beeld had Ivan Cairo waarschijnlijk voor ogen. (Bron foto)
Wat weet de Ware Tijd wat wij niet weten....

'Journalist' Cairo lijkt eigen nieuws te creëren

06-02-2015 Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – 'Cocaïnevliegtuig landt in Casawinica'. Zo luidde de kop gisteren boven een kort berichtje dat om 14.31 uur verscheen in de webeditie van de Ware Tijd. De lezer zou natuurlijk uit die kop kunnen afleiden, dat er daadwerkelijk een vliegtuigje was geland in het Casawinicagebied en dat aan boord cocaine zou zijn gevonden. Verder vermeldde 'journalist' Ivan Cairo dat eenheden van het Korps Politie Suriname en van de Amerikaanse drugsbestrijdingsdienst, DEA, al ter plekke waren en dat nadere berichtgeving zou volgen. Die nadere berichtgeving moet overigens nog steeds volgen..... Kennelijk is de heer Cairo niet bekend met het journalistieke fenomeen van een 'follow-up'.



Waarschijnlijk luisterde Ivan Cairo 's middags naar het SRS-programma Bakana Tori, gepresenteerd door Cliffton Limburg. 'Limbo' had voorzitter Carlo Grootfaam van de Stichting Sabcop (Sabenda en Copie, inheemse dorpen) te gast die de 'landing' wereldkundig maakte en meteen de hoop uitsprak dat kwaadwilligen niet president Desi Bouterse zouden gaan linken met deze 'kwestie'. Bouterse is afkomstig uit het gebied, waar het vliegtuigje zou zijn geland, en iedereen is bekend met het verleden van de huidige Surinaamse president.....Vele 'kromdenkers' zullen ongetwijfeld redeneren: een en een is twee......

De stelligheid waarmee Ivan Cairo schrijft, dat een cocaïnevliegtuig was geland in Casawinica is opmerkelijk en vanuit journalistiek oogpunt gezien onverantwoordelijk. Immers, waarom zou een geland vliegtuigje, als het al zou zijn geland (!), cocaïne aan boord moeten hebben? Hoe komt Cairo aan die 'wijsheid'? Uit de grote duim gezogen. Hij zal het volgende gedacht hebben: 'Oh, ik hoor dat er een vliegtuigje in het Casawinicagebied is geland. Dat riekt naar drugs, naar cocaïne.' Verder kwam hij niet met zijn denken. Overigens ontkende politiewoordvoerder Humphrey Naarden dat agenten van de DEA betrokken zijn geweest bij het onderzoek, zoals ook werd beweerd door Cairo in zijn kort berichtje.

Welke bedoeling zou de Ware Tijd met het summiere berichtje hebben gehad? Het is verkiezingstijd en ongetwijfeld zijn er mensen die alles willen aangrijpen om de voorzitter van de Nationale Democratische Partij (NDP) en president Desi Bouterse weer in een kwaad daglicht te stellen door hem op een fnuikende en geniepige wijze te linken aan een vermeend cocaïnevliegtuigje. Het wachten is op de eerste politiek gevoegde opmerkingen in die richting.

Dat alles neemt niet weg, dat Ivan Cairo eerst zich beter had moeten laten informeren alvorens onzin in de krant te plaatsen. Vooringenomen. Hij had gewoon even geduld moeten opbrengen, maar de opmerkingen van Grootfaam in Bakana Tori waren voor Cairo koren op zijn politieke molen. Neen, niet op zijn journalistieke molen, want van enige journalistiek is absoluut geen sprake. Het lijkt meer op stemmingmakerij en ongefundeerde berichtgeving.

Starnieuws berichtte om 15.37 uur , dat 'de speciale eenheden van de politie' niets hadden gevonden in het Jodensavannegebied. Volgens deze nieuwswebsite had de centrale meldkamer van het Korps Politie Suriname 's nachts een bericht ontvangen van de Luchtvaartdienst over een SOS-signaal dat was opgevangen en dat afkomstig zou zijn geweest van een vliegtuig. In het verleden zouden nu en dan drugsvliegtuigen in dat gebied zijn geland, aldus Starnieuws.

In media is overigens nauwelijks iets te vinden over drugsvliegtuigjes in Suriname. Slechts een paar artikelen duiken op het internet op. Zo meldde de Nederlandse krant Trouw op 8 november 1997 dat bij de grens met Brazilië het wrak was gevonden van een vliegtuigje dat op 3 augustus was neergestort. In het wrak werden de lichamen van de piloot en co-piloot gevonden. Het vliegtuigje zou op de terugweg zijn geweest naar Brazilië na ergens in Suriname drugs te hebben afgeleverd.

Het Nederlandse persbureau ANP berichtte op 26 mei 2005 dat in korte tijd twee drugsvliegtuigjes waren ontdekt. Op een illegale landingsbaan bij een modderbank aan de kust van het district Marowijne ontdekten leden van Surinaamse veiligheidsdiensten een eenmotorige, onklaar gemaakte, Cessna. Er werd geen drugs aangetroffen in het vliegtuig, maar de politie stelde er nagenoeg van overtuigd te zijn geweest dat cocaïne met het toestel werd vervoerd. Bijna op hetzelfde moment deden agenten in het district Saramacca onderzoek naar een soortgelijk vliegtuigje dat een noodlanding had gemaakt op een complex van Staatsolie. In dit vliegtuig werd 400 kilo cocaïne gevonden. Een Colombiaan kon worden gearresteerd. Van beide vliegtuigen was het land van herkomst onbekend.

Toenmalig minister van Justitie en Politie Chandrikapersad Santokhi (nu de belangrijkste politieke opponent van Bouterse richting de verkiezingen van 25 mei, als partijleider van de Verenigde Hervormingspartij, VHP), maakte op 12 april 2007 bekend, dat geld uit de openbare verkoop van zeven in beslag genomen en verbeurd verklaarde drugsvliegtuigjes zou worden besteed aan de oprichting van een criminaliteitsfonds. 'Als we alle zeven vliegtuigen verkopen, kunnen we zeker twee nieuwe vliegtuigen en/of een helikopter kopen om met name frequent het binnenland te kunnen verkennen op illegale drugstransporten', aldus Santokhi in de Ware Tijd.

Tot zover de resultaten van een snelle zoektocht op het wereldwijde net. Media berichten vandaag verder met geen woord over de vermeende landing van een cocaïnevliegtuigje gisteren in het Jodensavannegebied. Het lijkt - vooralsnog - een storm in een glas water te zijn geweest.

UPDATE: De Ware Tijd komt vrijdagavond, 6 februari, laat met eindelijk een follow-up, zonder daarin te vermelden dat de krant met haar eerdere artikel toch wel te snel was met de vaststelling dat een cocaïnevliegtuigje was geland:

zaterdag 16 augustus 2014

Het definitieve failliet van de 'Surinaamse' Journalistenprijs

(Bron foto: Parbonieuws.com)
Prijs ook toegankelijk voor Nederlandse en Belgische journalisten

Tijd voor investeringen in kwaliteit lokaal journaille

Ter overweging: buitenlandse journalisten uitsluiten van deelname?

16-08-2014 Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – Het definitieve failliet van de Surinaamse Journalistenprijs lijkt zich gisteren te hebben aangediend in Hotel Krasnapolsky in het centrum van Paramaribo. Dat was de locatie voor de uitreiking van deze prijs door de organisatie, de Stichting ter Bevordering van de Journalistiek in Suriname (SBJS). De zesde editie. Drie prijzen. Een Belg en twee Surinamers. Twee categorieën, van de drie. Slechts twintig inzendingen. Hoe representatief is de Journalistenprijs voor het Surinaamse journaille, vooral gelet op het feit dat ook buitenlanders producties mogen inzenden en vervolgens ook nog eens in de prijzen vallen? Is er nog sprake van een echte Surinaamse prijs? 

De Belgische freelance-journalist Pieter van Maele, die werkt voor een aantal Nederlandse en Belgische media en voor het Nederlands-Surinaamse maandblad Parbode, is een van de drie ‘Surinaamse’ journalisten die gisteravond de Journalistenprijs 2014 in ontvangst mocht nemen. Hij kreeg de prijs voor zijn boeiend artikel 'Met een jachtgeweer door beschermd natuurgebied' in Parbode.

De twee andere gelukkigen zijn journalist Ivan Cairo van de Ware Tijd met het artikel ‘Justitieel onderzoek naar mogelijke grondfraude Jogi’ en Kevin Headly (ATV) met de productie ‘Bestaat ware liefde?’. Het was overigens de eerste keer dat ook een televisieproductie in de prijzen kon vallen. Ze ontvingen elk een 'award' en een bedrag van Srd 3.500.


Dit jaar heeft de SBJS ervoor gekozen om per categorie prijzen uit te reiken. Dus geen eerste en tweede en derde prijs zoals in de afgelopen jaren het geval was geweest. De beste productie van elke categorie kwam in aanmerking voor een prijs. Die categorieën zijn printmedia ofwel schrijvende pers, radio en tv. Bij printmedia wordt bij iedere prijsuitreiking geen onderscheid gemaakt tussen nieuwsartikelen en artikelen voor bijvoorbeeld magazines of (internet) weblogs.

Truideman bij de prijsuitreiking in 2011
SBJS: Radio-inzendingen te slecht.....
De organisatie moest gisteren bekendmaken dat de categorie 'radio' buiten de prijzen was gevallen. Volgens juryvoorzitter Desi Truideman, oud-journalist bij en -hoofdredacteur van de Ware Tijd, voldeden de ingezonden radioproducties 'niet aan de gestelde criteria'. Er werd beoordeeld op originaliteit, vormgeving en aankleding van de inzendingen.
Welke radiomedewerk(st)ers een productie hadden ingezonden en hoeveel is onbekend.
Overigens liet Truideman ook nog even fijntjes weten, het te betreuren dat niemand aandacht heeft geschonken aan 240 jaar herdenking van de journalistiek in Suriname op 10 augustus. 24 Jaar journalistiek in Suriname? Wie heeft er iets van gemerkt? Geen journalist blijkt dit te hebben geweten. Maar, na 240 jaar zou je toch zo langzamerhand wel een kwalitatief uitstekende journalistiek mogen verwachten in Suriname en een gedegen school voor journalistiek....

Was het artikel van Van Maele of van Cairo het beste in de categorie 'printmedia'?
Of met het uitvallen van de categorie 'radio' nu twee printmedia-artikelen in de prijzen konden vallen wordt uit de berichtgeving vanochtend in diverse media niet duidelijk. Kortom, was Van Maele nummer één in de categorie printmedia en Cairo de nummer twee? Waarom twee prijzen in die categorie? Onderscheid tussen een nieuwsartikel (krant) of een artikel in een magazine of op een internetblog wordt niet gemaakt, terwijl dat toch uiteenlopende vormen van journalistiek zijn. Daar zou door de organisatie onderscheid in gemaakt moeten worden.
Overigens wordt met geen woord gerept in artikelen over de prijsuitreiking in de diverse media over de argumenten waarom de artikelen van beide heren de Journalistenprijs 2014 in de wacht konden slepen.

Op stage bij krant, radio- of tvzender in Nederland is aan te raden
Jane Kolf-Bergraaf, voorzitter van de SBJS, zei voor de zoveelste keer, dat er moet worden gewerkt aan scholing van de journalisten om de kwaliteit van radioproducties op te krikken. 'Het is nou eenmaal zo, dat journalisten een brede algemene ontwikkeling moeten hebben. Deze keer heeft de categorie printmedia hele kwalitatieve stukken ingezonden. Daarover mag ik wel heel trots zijn.’ Maar, niemand krijgt inzage in alle ingezonden stukken. Dus, niemand weet feitelijk hoe het werkelijk is gesteld met de kwalitatieve inhoud van de inzendingen.
En zou het niet beter zijn als de stichting van Jane Kolf-Bergraaf eens zou gaan pleiten en zich zou gaan inzetten voor en het initiatief zou gaan nemen voor de komst van een echte journalistieke opleiding in Suriname? De cursusjes die nu worden verzorgd zetten geen journalistieke zoden aan de dijk en leveren zeker geen kwalitatief goede journalisten af. Het zou aan te raden zijn om cursisten op stage te sturen voor een paar maanden bij een landelijke- of regionale krant of tv- of radiozender in Nederland.
Nu is het nog steeds de omgekeerde wereld: bij Surinaamse media zijn vaak Nederlandse stagiaires journalistiek te vinden.....alsof je hier iets van dat vak kunt leren... Neen, maar het is natuurlijk altijd leuk om een paar maanden in de tropen te vertoeven, genieten van het uitgaansleven en 'avontuurlijke' uitstapjes te maken naar bijvoorbeeld watervallen ergens in het binnenland of naar de grote zeeschildpadden op de stranden van met name Galibi, in het oosten van het land.

Bedroevend laag aantal inzendingen
Een Journalistenprijs om de twee jaar uitreiken is leuk hoor, maar bij iedere prijsuitreiking blijkt weer hoe bedroevend laag het aantal inzendingen is en de prijs draagt absoluut en op geen enkele wijze bij aan welke verbetering van de inhoudelijke kwaliteit van het lokale journaille dan ook. Alleen het ego van de winnaars wordt gestreeld en de beurs een beetje gevuld.

De winnaars zeiden gisteravond verrast te zijn in de prijzen te zijn gevallen. Maar, hoe verrast kun je zijn als een Van Maele of Cairo, gelet op de prijsuitreikingen en de winnaars de afgelopen jaren.
‘Deze competitie is zeker een stimulans om te werken aan je journalistieke kwaliteiten’, reageerde de Belg Van Maele die gisteren als enige op het podium stond met daadwerkelijk journalistieke ervaring, een goed gevulde journalistieke bagage en goede journalistiek inhoudelijke kwaliteiten. Iemand die ieder jaar de Journalistenprijs zou verdienen, als Belg, werkend in Suriname.

Ruimte om producten meer diepgang te geven?
Cairo opperde, dat journalisten wel de ruimte moeten krijgen om hun producten meer diepgang te geven. Tja, die zogenoemde diepgang, als hij doelt op onderzoeksjournalistiek, is nog steeds niet te vinden in de Surinaamse journalistiek. Maar, dat ligt aan het journaille zelf.
Wil je werkelijk ruimte hebben voor diepgang in een artikel, zorg dan eens dat je die diepgang krijgt.

Het Surinaamse journaille is over het algemeen lui, passief en kennelijk te beroerd of bevreesd om eens hun stem duidelijk te laten horen bij directies en hoofdredacties van kranten. Dat geldt zeker en vooral ook voor de stem van de journalistiek, althans voor een deel ervan, de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ). Wanneer hebben journalisten voor het laatst hun werk korte tijd neergelegd of een andere vorm van actie gevoerd om bijvoorbeeld een beter salaris af te dwingen of om de mogelijkheid af te dwingen zichzelf te scholen op kosten van de werkgever? Neen, de Surinaamse journalist lijkt over het algemeen tevreden te zijn met zijn of haar 'lot'. Lekker stukjes schrijven als ware het het schrijven van opstellen op de basisschool.

Van Maele niet de eerste prijs winnende niet-Surinaamse journalist
Van Maele is trouwens niet de eerste niet-Surinaamse journalist die de Journalistenprijs in ontvangst mocht nemen. Het blad Parbode won in 2012 prijzen: de Nederlander Tom van Moll werd winnaar met zijn artikel 'Fort Boeke blijft ongrijpbaar', dat in februari verscheen in het blad en Armand Snijders (huidige hoofdredacteur en ook Nederlander) greep de derde prijs voor zijn artikel 'Mediator Ramkissoon bouwt puinhoop' dat in de Parbode van maart 2012 verscheen. Snijders had de prijs, samen met Romie Raaphorst, ook al in 2010 gewonnen met het artikel 'Tante, bloedt mijn poenie?'  over kindermisbruik.

Overweging: Nederlandse (en Belgische) journalisten van deelname uitsluiten
Het zou voor de organisatie van de Journalistenprijs overigens te overwegen zijn om bij de volgende versie, in 2016, te besluiten inzendingen alleen toegankelijk te maken voor Surinaamse mediawerk(st)ers. Door daartoe over te gaan, kan echt inzichtelijk worden hoe het is gesteld met de inhoudelijke kwaliteiten van het lokale, Surinaamse, journaille.

Veelal zijn Nederlandse, en een enkele verdwaalde Belg, journalisten die in Suriname werkzaam zijn, in hun vak in Nederland opgeleid en hebben zij daar ook werkervaring opgedaan. De kwaliteit van de journalistiek in Nederland en het werkethos onder Nederlandse journalisten zijn toch beter dan die in Suriname. Nederlandse (en Belgische) journalisten de mogelijkheid verschaffen ook deel te nemen aan de Journalistenprijs is naar hun Surinaamse collega's toe niet echt 'sportief'....

zondag 10 augustus 2014

De gemakzucht van een journalist...

Betrouwbaarheid de Ware Tijd in het geding.....

Veel Surinaamse 'journalisten' zijn gewoon opstelschrijvers

10-08-2014 Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – Het is weer de Ware Tijd. Het is weer de overgewaardeerde 'journalist' Ivan Cairo. De gemakzucht van die man staat ver af van hoe een serieus journalist zijn werk behoort te doen: gedegen, eigen onderzoek, informatie verifiëren, doorwrocht, foutloos, enzovoorts. U weet het. Artikelen van Cairo in 'zijn' de Ware Tijd lezende kun je je gaan afvragen hoe betrouwbaar die krant is en zij, die artikelen, bevestigen de gemakzucht van deze man.

Cairo is de journalist op de redactie van de Ware Tijd die met een vergrootglas op Google-zoekwoord 'Suriname' buitenlandse media op het internet afspeurt naar Suriname-gerelateerde artikelen. Dat was dit weekeinde weer eens het geval.

In de online-editie van de krant van vandaag, zondag 10 augustus 2014, schrijft hij de volgende inleidende alinea bij een artikel:

'Staatsolie wil twee nieuwe onshore olievelden in productie brengen en zoekt daarvoor partners op onder andere Trinidad en Tobago. Tijdens een lunch donderdag in Port-of-Spain hebben Staatsolie-toppers Marny Daal-Vogelland en aankomende directeur Rudolf Elias de investeringsmogelijkheden aan potentiële partners gepresenteerd. Dit is gemeld door verschillende media op het Caribische eiland. (…)'

Gemakzucht hoort niet bij goede journalist
'Dit is gemeld door verschillende media op het Caribische eiland.', aldus Cairo, zonder dus de naam van een specifieke krant te noemen.

- Maar, is Cairo zelf niet een van de grootste blèrende jammerkonten onder het Surinaamse journaille die zich eraan ergert wanneer bij overname van een artikel van hem door een andere krant of nieuwswebsite zijn naam of die van de Ware Tijd niet wordt/worden vermeld? -

Klopt, diverse Trinidadiaanse kranten berichtten afgelopen vrijdag, dat het Surinaamse Staatsolie zoekende is op Trinidad & Tobago naar bedrijven om twee onshore olievelden te gaan exploiteren. Zo zijn er artikelen over te vinden in de Trinidad Express en in de Trinidad & Tobago Guardian.  Cairo heeft echter, zeer waarschijnlijk, gebruikt gemaakt van alleen het bericht in laatstgenoemde krant. Bij zijn artikel wordt ook een foto uit de Guardian geplaatst, zonder de naam van de fotograaf, Tony Howell, te vermelden.

Verder vermeldt Cairo, dat de lunch donderdag werd genuttigd 'in Port-of-Spain'. Dat is echter een leugen. Nee, dat is een gevolg van gemakzucht en een gebrek aan vermogen om na te denken. Het artikel in de Trinidadiaanse krant, en ook in de Trinidad Express, vermeldt duidelijk, dat de lunch werd genuttigd in een hotel (Cara Suites Hotel en Conference Centre) te Claxton Bay en dat is toch echt een stad ten zuiden van hoofdstad Port-of-Spain. Wellicht dacht Cairo, dat Claxton Bay een wijk is in de hoofdstad? Maar, als journalist moet je niet denken, maar zeker weten, zeker zijn, dus check en verifieer. Dat is echter net iets te veel werk.

Natuurlijk, wie maakt zich over dit leugentje of staaltje onnadenkendheid druk? Maar, door artikelen van vermeende journalisten als Cairo en de fouten, foutjes en leugens, leugentjes in artikelen, ga je toch echt twijfelen aan de betrouwbaarheid van kranten als de Ware Tijd.

Opstelschrijvers
Hier, in Suriname, werken nauwelijks journalisten bij kranten, maar ondeskundige, ongeïnteresseerde opstelschrijvers die kennelijk niet met plezier aan het werk zijn. Werk je immers met plezier en enthousiasme en neem je dat werk serieus, dan zou je je wat meer inspannen bij het schrijven van een eigen artikel of bij het vertalen van een artikel uit een buitenlandse krant.

Betrouwbaarheid in het geding
Het bovenstaande is maar een minuscuul voorbeeldje van de wijze waarop vermeende journalisten hier werken. Te lui om zelf wat research te doen en nadenken?? Nadenken?? Het ergste is dat de betrouwbaarheid van een krant als de Ware Tijd door dergelijk gemakzuchtig gedrag van een 'journalist' in het geding komt.....

vrijdag 1 augustus 2014

De Ware Tijd ziet in gehackte website een 'nep-website'

Link op website Surinaamse ambassade in India verwijst naar pornosite

Website ambassade in Nieuw Delhi gehackt

Journalist maakt van linkje een zaak van nationaal belang en van een echte website een 'nep-website'......

01-08-2014 Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – De Ware Tijd-journalist Ivan Cairo laat vandaag, vrijdag 1 augustus 2014, weer eens blijken dat hij geen uitzondering vormt onder het Surinaamse journaille als het gaat om onzorgvuldige en kort-door-de-bocht berichtgeving. De vermeend sterreporter, vooral bekend vanwege zijn zwarte ooglapje, gaat de fout in met een bericht over de volgens hem 'nep-website' van de Surinaamse ambassade in Nieuw Delhi, India. De website is echter echt, niet nep, maar gewoon gehackt door iemand die op de homepage een linkje heeft geplaatst naar een porno website. Een leek kan dat simpelweg zien aan de website, maar niet Cairo. Cairo denkt niet na. Cairo blaast iets op en denkt interessante stof voor een bericht te hebben ontdekt.

Hij schrijft vandaag, dat 'een website die zich uitgeeft als het internetportaal van de Surinaamse ambassade in India' Suriname 'op een onfrisse manier te kijk' zet. Op de homepage staat een link vermeld, die rechtstreeks leidt naar een pornowebsite: 'www.embsurnd.com – Embasy of teens and huge cocks. It all happens there!', luidt de link-tekst.
Maar, het gaat wel om de echte website van de ambassade. De zogenoemde url van de website van de Surinaamse ambassade in India staat overal aangegeven als embsurnd.com.

Tegenstrijdige reacties ambassadeur Kanhai
Het artikel wekt de suggestie, dat Cairo ambassadeur Aashna Kanhai voor een reactie heeft benaderd. Volgens de 'journalist' is dit haar reactie: 'Dit is niet de website van de ambassade.'
Maar, dat is simpelweg een leugen als zij dat werkelijk gezegd zou hebben, want het is wel degelijk de website van de Surinaamse ambassade in India, die al geruime tijd niet blijkt te zijn geüpdatet. Veel informatie erop is achterhaald, oud.

De vermeende reactie van Kanhai tegenover Cairo staat overigens – hoe vreemd – haaks op haar reactie zoals die vandaag te lezen is in de Times of Suriname. Volgens deze krant is zij 'ontsteld'. Verder weet de krant te melden, dat de website niet meer door de ambassade wordt gebruikt. Kanhai: 'We bieden toch onze verontschuldigingen aan. Wij hebben een nieuwere, modernere website en die is www.surinameembassy.in‘, zegt Kanhai in de Times of Suriname. Intussen is een klacht ingediend bij de Indiase autoriteiten. Getracht zal worden de oude website te verwijderen.

Politicus reageert als kip zonder kop
Zoals het in Suriname gaat wordt meteen een lid van het parlement, De Nationale Assemblee, benaderd voor een reactie. Zo'n Assembleelid reageert over het algemeen zonder kennis van zaken en zonder zichzelf over een issue te (laten) informeren en dat blijkt ook nu weer het geval te zijn. Cairo heeft het parlementslid Arthur Tjin-A-Tsoi van de Nationale Partij Suriname (NPS) voor een reactie weten te bereiken. De politicus reageert uiteraard 'gebelgd over deze voor hem onverkwikkelijke zaak', aldus Cairo. 'Het land wordt international te schande gezet en hij vraagt zich af wat de regering doet om hier een einde aan te maken', schrijft Cairo die van een mug een olifant weet te maken.
‘Het is niet de echte website van onze ambassade, maar dit kan niet.’ Tjin-A-Tsoi sluit niet uit dat over deze 'kwestie', aldus de 'journalist', vragen zullen worden gesteld in het parlement.

Linkje wordt 'sterreporter' de Ware Tijd tot zaak van nationaal belang verheven 
Twee 'sensatiezoekers', Cairo en Tjin-A-Tsoi, blazen een door een onbekende op de website van de Surinaamse ambassade in India geplaatste link die verwijst naar een porno website tot buiten proportionele vormen op. Slechts een linkje, door een hacker geplaatst, op de homepage van een echte website van een Surinaamse ambassade wordt door 'journalist' Ivan Cairo opgeblazen tot een complete nep-website en een zaak van nationaal belang. Van een mug is werkelijk een olifant gemaakt. Een webbeheerder zou 1, 2, 3 in staat moeten zijn dat vieze pornolinkje van de site te verwijderen. Maar ja, wie bezoekt nu een verouderde ambassade-website?

woensdag 14 mei 2014

Amerikaanse backpack videojournalist Bill Gentile: Suriname heeft behoefte aan kwalitatief goede journalisten

Bill Gentile (Bron foto's: billgentile.com & ambassade VS in Paramaribo)
Gentile weekje in Suriname voor workshops

Amerikaan legt vinger op zere Surinaamse journalistieke plek

De SVJ en de Internationale Dag van de Persvrijheid

13-05-2014 Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – In verband met de Dag van de Persvrijheid, zaterdag 3 mei, had de Amerikaanse ambassade de video- en fotojournalist Bill Gentile voor een klein weekje naar Suriname gehaald. Gentile hield van 5 tot 9 mei een paar bijeenkomsten met journalisten, fotografen, studenten, het maatschappelijke middenveld en algemeen publiek. De sessies zouden hebben gehandeld over burgerjournalistiek, ethiek in de journalistiek, persvrijheid en vrijheid van expressie. 

De ambassade hoopte met de aanwezigheid van Gentile persvrijheid en vrijheid van expressie aan te kunnen moedigen. 'Persvrijheid en vrijheid van expressie, met name over politieke en andere publieke vraagstukken, zijn de levensbron van een democratie', zo liet de ambassade in een persbericht weten. Of Gentile heeft kunnen bijdragen aan verbetering van de journalistieke kwaliteit in Suriname valt sterk te betwijfelen, daarvoor zijn vijf dagen toch echt te kort en de journalistieke interesse voor hem en zijn bijeenkomsten leek zeer matig.

De Internationale Dag van de Persvrijheid werd in 1993 ingesteld door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties om jaarlijks op 3 mei bewustzijn te kweken voor het belang van persvrijheid en regeringen eraan te herinneren hun plicht te vervullen het eraan gekoppelde artikel 19 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens te handhaven. Dat artikel luidt: 'Een ieder heeft recht op vrijheid van mening en meningsuiting. Dit recht omvat de vrijheid om zonder inmenging een mening te koesteren en om door alle middelen en ongeacht grenzen inlichtingen en denkbeelden op te sporen, te ontvangen en door te geven.'

'Suriname heeft geen kwalitatief goede journalisten'
Inmiddels is het woensdag 14 mei en Gentile zal ongetwijfeld het land alweer met stille trom hebben verlaten. Net zo stil als zijn komst en zijn aanwezigheid waren en zijn workshops. Media, in ieder geval de geschreven media, blijken nauwelijks tot geen aandacht te hebben besteed aan zijn verblijf in Suriname, zijn activiteiten en aan de Internationale Dag van de Persvrijheid. Onduidelijk is dan ook wat het resultaat is geweest van zijn bezoek en hoeveel 'journalisten' er iets van hebben opgestoken. In een interview met het ABC TV dagelijks actualiteitenprogramma 'Magazine4' zei Gentile vrijdagmiddag 9 mei, dat het in Suriname ontbreekt aan kwalitatief goede journalisten. Een schot voor de boeg en tot die conclusie kwam hij al na een paar dagen aan Suriname en aan de media te hebben geroken...... Dat is veelzeggend.

Belgisch freelance journalist Pieter van Maele een van weinig aanwezigen.
Overigens zou uit gepubliceerde foto's van Gentile's workshops in Paramaribo kunnen worden afgeleid, dat de belangstelling vanuit het journalistieke veld zeer gering is geweest. Een zaaltje, een presentatie en een paar bezette stoeltjes en dan ook nog door onder andere een of twee buitenlandse zogenoemde 'mediawerkers', waaronder de Belgische freelancer Pieter van Maele (op foto 3e van rechts). Het is het stereotype beeld van de Surinaamse journalistiek. Het merendeel van de journalisten wil kennelijk zichzelf niet journalistiek verbeteren en had kennelijk geen belangstelling voor de verhalen en kennis van de Amerikaan.

Gentile is overigens niet de eerste de beste videojournalist. Gedurende dertig jaren deed hij op vijf continenten journalistiek verslag van met name brandhaarden en maakte diverse films, waaronder 'Afghanistan: The Forgotten War', daterend uit 2008:



Hij wordt omschreven als de pionier van 'backpack journalistiek'. Hij begon zijn carrière in 1977 als verslaggever voor Mexico City News en als correspondent in Mexico Stad voor het persagentschap United Press International, UPI. Twee jaar later deed hij verslag van de Sandinistische revolutie in Nicaragua. Ook versloeg hij onder andere de door de VS gesteunde Contra-oorlog in Nicaragua en publiceerde een fotoboek over zijn periode in Nicaragua, de burgeroorlog in de jaren '80 in El Salvador, de invasie van de VS in Panama, de 1994-invasie op Haiti, de Golf Oorlog in het Midden-Oosten en de oorlogen in Irak en Afghanistan. De verschrikkelijke 194 genocide in Rwanda was ook zijn werkterrein.

Leeuwin (3e van l.), Van der Kooye (4e van r.) en Cairo (met ooglapje)
Op de verre achtergrond was de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ) ook betrokken bij de komst van Gentile naar Suriname. Maar, voorzitter Wilfred Leeuwin was niet te horen. Hij was niet zichtbaar, behalve op een foto, te vinden op de website van Gentile, waarop hij te zien is in gezelschap van onder andere Gentile, de oud-voorzitter van de SVJ Rachel van der Kooye en de Ware Tijd-journalist en slecht functionerend informant voor de internationale organisatie Verslaggevers zonder Grenzen, Ivan Cairo. Het tafereeltje oogt gezellig en leuk. De foto was op 6 mei gemaakt, na een ontbijtje bij de Amerikaanse ambassade. Hieruit moge weer blijken hoe klein het Surinaamse journalistieke wereldje is. Altijd duiken dezelfde mensen op de voorgrond op. Mensen met een air, een attitude, alsof een zogenoemd journalist een soort 'heilige' is verheven boven andere beroepen. Zogenoemd journalist, immers, de eerste kwalitatief goede en serieuze onafhankelijke en objectieve journalist moet zijn of haar weg naar het mediaveld nog weten te vinden.

Gentile was feitelijk naar Suriname gehaald vanwege de Internationale Dag van de Persvrijheid. Maar, niets was te horen uit het journalistieke veld over deze dag, 3 mei. Er kwam zelfs geen verklaring van de SVJ. Kennelijk is de vereniging eindelijk tot inzicht gekomen, dat er voldoende persvrijheid in Suriname is. Natuurlijk, af en toe zijn er brandjes in het journalistieke veld. De laatste tijd krijgen vooral het blad Parbode en zijn uitgever, de Nederlander Jaap Hoogendam, het zwaar te verduren door diverse tegen het blad en de uitgever aangespannen Kort Gedingzaken. Tot nu toe heeft de SVJ in al die rechtszaken, zich niet laten horen of zien als steun voor Parbode en uitgever Hoogendam (Caribbean Media Group, dat overigens slechts een op een hand te tellen aantal uitgaven op haar naam heeft staan).
Feitelijk kan vandaag de dag geconcludeerd worden dat 'mediawerkers' in Suriname in vrijheid hun werk kunnen uitvoeren en dat lezers en geïnterviewden kritischer zijn geworden.

In tegenstelling tot dit jaar, had de SVJ de afgelopen jaren wel steeds rond 3 mei een verklaring in verband met de Dag van de Persvrijheid.

De SVJ en de Dag van de Persvrijheid
De SVJ organiseerde in 2010 rond de Dag van de Persvrijheid een tweedaagse trianing over het verslaan van de verkiezingen. Ook toen was de belangstelling voor de training gering. Toenmalig SVJ-voorzitter Van der Kooye liet via Starnieuws weten meer journalisten verwacht te hebben. Maar, ze liet er meteen achteraan weten blij te zijn dat de deelnemers, met de kennis die ze opgedaan hebben, hun werk beter kunnen doen. Verder verklaarde ze dat journalisten gebruik moeten gaan maken van meerdere bronnen bij de totstandkoming van artikelen. De journalistenvereniging kwam niet met een speciale verklaring in het kader van de Dag van de Persvrijheid.

Een jaar later bracht de SVJ wel een verklaring uit in de vorm van een interview in De Ware Tijd. 'De persvrijheid in Suriname baart mij zorgen. Er wordt rancune vanuit de regering toegepast jegens bepaalde journalisten en mediahuizen. Verder worden journalisten door de regering doelbewust weggekocht om de media uit te hollen.' Woorden van SVJ-voorzitter Van der Kooye. Destijds beweerde ze dat, in vergelijking met een paar jaar geleden, de persvrijheid verslechterd is.

In 2012 riep de SVJ in verband met de Dag van de Persvrijheid journalisten op tot het bevorderen van zuiverheid bij het gebruikmaken van het recht op vrije meningsuiting. In een verklaring hield de SVJ een pleidooi voor hoogstaande beoefening van het journalistieke vak. Werkelijk, dit was twee jaar geleden en van enige hoogstaande kwaliteit in de journalistiek is nog steeds geen enkele sprake. Overigens stelde de journalistenvereniging in de verklaring dat de persvrijheid kon worden aangemerkt als 'redelijk vrij'. Verder was in de verklaring te lezen: 'Voor een betrouwbare en waarheidsgetrouwe nieuwsvoorziening onthoudt de journalist zich van persoonlijk commentaar. Het geven van ongefundeerde en of persoonlijke standpunten wordt getypeerd als partijdig, onbetrouwbaar en beïnvloeding van het nieuws. De ontvanger van het nieuws heeft recht op authentieke informatie om een goed beeld te kunnen vormen van een gebeurtenis.'

'Het collaboreren met politieke en maatschappelijke organisaties die onderdeel vormen van het nieuws, wordt door de vereniging veroordeeld. Journalisten die propaganda maken voor een organisatie, propagandamateriaal verstrekken, hun politieke kleur openlijk kenbaar maken en gekleed gaan in propaganda tenue schaden het journalistieke beroep en zullen door de gemeenschap worden bestempeld als te zijn onbetrouwbaar, gekleurd en partijdig. Zij brengen het beroep hierdoor in gevaar', aldus SVJ-voorzitter Wilfred Leeuwin in de SVJ-verklaring.

Een jaar later, mei 2013, zei Leeuwin, in het kader van de Dag van de Persvrijheid, dat Surinamers elkaar constant eraan moeten 'herinneren, dat vrijheid van meningsuiting geen gunst of geschenk is'. 'We moeten vooruit kijken, maar ons er steeds weer aan herinneren dat het recht op vrije meningsuiting en persvrijheid een grondrecht is.'

De zwijgzame SVJ
Dit jaar zweeg de SVJ in alle talen. Het bleef rond de Dag van de Persvrijheid vanuit de journalistenvereniging over het algemeen doodstil. De nauwelijks toegankelijke SVJ kwam niet met een verklaring. Haar voorzitter liet zich nu en dan eens zien en horen.
Een voorzitter die zelden iets van zich laat horen. Een voorzitter van een klein clubje ons-kent-ons. Wilfred Leeuwin, voorzitter van een vereniging die zwijgt op momenten dat haar stem luid zou moeten klinken. Leeuwin, webredacteur bij Starnieuws, de nieuwswebsite die meer lijkt en klinkt dan ze in werkelijkheid is. Webredacteur, niets meer en niets minder. Oud-journalist bij de Ware Tijd en bij de Times of Suriname. Een voorzitter van een journalistenvereniging die vooral te horen is als de journalistiek in Suriname in internationale persvrijheidslijsten weer een of meerdere plaatsen is gestegen of gezakt. Een voorzitter die je zelden hoort wanneer bijvoorbeeld een magazine, een freelance journalist of een uitgever voor de rechter in Kort Geding wordt gesleept. Een voorzitter die je zelden hoort over de erbarmelijke journalistieke- en taalkwaliteiten van journalisten, waaronder ook ongetwijfeld een paar SVJ-leden. Een volzin Nederlands schrijven lijkt welhaast onmogelijk onder het lokale journaille.

SVJ moet zichtbaar, bereikbaar en kritisch naar eigen achterban worden
Neen, kritisch zijn op de eigen achterban kost de SVJ veel moeite en voor zover bekend worden er ook geen serieuze pogingen ondernomen om gestructureerd te werken aan kwaliteitsverbetering van de journalisten en de media. Dat bereik je echt niet met jaarlijks een of twee workshops, waarna deelnemers een nietszeggend certificaat krijgen uitgereikt, of door een paar journalisten een cursusje hier en een cursusje daar van een paar dagen te laten volgen bijvoorbeeld ergens in de VS.

Wanneer gaat de SVJ aan het werk om de journalistieke sector te verbeteren?
Wanneer gaat de SVJ werken aan het verbeteren van de eigen bereikbaarheid?
Wanneer wordt de SVJ een serieus te nemen vereniging, waarin de journalistiek serieus wordt genomen en lef wordt getoond door eens kritisch naar de eigen achterban te kijken?

zaterdag 16 februari 2013

SRS best beluisterde online radiozender onder 34.500 zenders wereldwijd?

De Ware Tijd trapt in val van lixty.net

Hoe naief is aan plagiaatfobie lijdende journalist Ivan Cairo?

16-02-2013 COLUMN Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – De Surinaamse krant de Ware Tijd heeft deze week fors ingeboet aan betrouwbaarheid van het gebrachte nieuws. Zonder ook maar enig zelfonderzoek gedaan te hebben, is journalist Ivan Cairo - die onlangs nog zo tekeer ging tegen plagiaat door collega’s en zich groen en geel ergert aan het feit dat in het Surinaamse mediaveld zo makkelijk artikelen zonder bronvermelding worden overgenomen van andere media en dan ook nog zijn naam niet eens vermelden – in de val van de onbekende website lixty.net getrapt. Met open ogen en zonder enig journalistiek zelfreinigend en onderzoekend vermogen.

‘SRS nummer 1 op internationale radiosite’ was de kop donderdag boven een door Cairo geschreven artikel in zijn de Ware Tijd:



De Ware Tijd is de enige krant die hierover heeft bericht. Ivan Cairo, die ook nog eens de waakhond in de Surinaamse journalistiek is voor de internationale organisatie Verslaggevers zonder Grenzen, is mogelijk bij toeval op de in Duitsland gevestigde website gestuit, die haar meeste bezoekers blijkt te hebben in Rusland en Turkije...maar dat terzijde. Deze dubieuze website onder de naam Trixty heeft op haar site geen enkel contactadres vermeld staan. Waarschijnlijk raakte Cairo in extase bij het zien van de SRS-notering in de ‘Top 100’-lijst en vergat verder voor het gemak even als objectief, relativerend en wakker journalist te denken. Want, dat is hij toch, een journalist?

Op het internet zijn verder geen enkele nieuwsberichten of andere artikelen over lixty.net te vinden...... Dat geeft voldoende reden om aan te nemen dat deze onbekende website nu niet echt een bepaalde naam heeft opgebouwd.

Dubieuze Surinaamse noteringen
Onder het kopje ‘Top 100’ is een lijst te zien van logo’s en namen van radiozenders in de wereld en op nummer 1 staat vandaag, hoe is het mogelijk, de Surinaamse staatszender SRS. Het gaat om ruim 34.500 radiozenders wereldwijd.... Nog ongeloofwaardiger is het dat Radio Boskopu in die lijst op nummer 6 staat, Sky Radio op nummer 17 (gisteren nog 18) en Radio Apintie op de 19e plek.

 

Maar, voor Ivan Cairo zijn deze opmerkelijke en zeer dubieuze noteringen geen reden om eens wat onderzoek te doen naar die ranglijst. Hoe is deze tot stand gekomen? Gaat het om een gemiddelde luisterdichtheid van een zender op het internet? Wordt dat aantal afgezet tegen het aantal inwoners van een land? De website lixty.net zelf geeft hierover geen enkel uitsluitsel en op vragen hierover wordt, uiteraard, niet gereageerd door de webbeheerder.

Wat is lixty.net
Volgens de website digsitevalue.net bestaat lixty.net vandaag slechts een jaar en ruim elf maanden en heeft als ranking plaats 650.428 op het internet als het gaat om ‘populariteit’. De website krijgt dagelijks slechts rond de 440 unieke bezoekers die 484 keer een webpagina bezoeken. Van die bezoekers is 67.7% afkomstig uit Rusland (niet vreemd, want bij opening van de homepage word je geconfronteerd met allemaal Russisch....) en 20.3% uit Turkije.....

Het zogenoemde IP-adres (Internet Protocol) van de website staat geregistreerd op naam van Hetzner Online AG in het Duitse Gunzenhausen. Dit adres is eigendom van een zogenoemde ‘High Risk Hosting Provider’. Al met al niet echt informatie die garant staat voor een betrouwbare website. Maar, Ivan Cairo, is kennelijk liever lui dan moe, heeft zelf willen scoren bij staatszender SRS en of heeft willen scoren met zijn nieuws dat de SRS de best beluisterde online radiozender onder ruim 45.500 zenders wereldwijd zou zijn. Ik denk dat deze nijvere journalist ook gelooft, dat de aarde plat is, dat een roti gewoon een Hollandse pannenkoek is en dat in de goudvelden geen goud wordt gewonnen, maar diamant.

Scoringsdrift leidt tot onbetrouwbare artikelen
Ongecontroleerde scoringsdrift van een journalist leidt tot onbetrouwbare artikelen en dus ook tot een krant waarvan de inhoud niet meteen als ‘een waarheid als een koe’ kan worden aangemerkt, integendeel.

woensdag 30 januari 2013

Tijd voor zelfreflectie voor egotrippende jammerende journalisten

Correspondent de Ware Tijd in Nederland neemt persbericht ministerie letterlijk over zonder bronvermelding

Plagiaat ook bij krant waar grootste journalistieke huilebalk werkt

30-01-2013   Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – De door de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ) afgelopen week gehouden finaal mislukte Journalistenweek blijft doorzoemen. Het gejammer van een handjvol klagende journalisten klinkt nog steeds door in diverse artikelen her en der. Gejammer over vermeend plagiaat. Gejammer over diefstal van artikelen, om deze tot vervelends toe gehoorde kwalificatie van SVJ-voorzitter Wilfred Leeuwin nog maar weer eens te herhalen.

Huilebalk Ivan Cairo
Eén van de grootste journalistieke huilebalken is de Ware Tijd-journalist Ivan Cairo. Hij schreef vandaag onder andere in zijn krant :
‘(...) Het is schering en inslag dat bepaalde radiostations, lokale en buitenlandse nieuwswebsites berichten van vooral dagbladen overnemen zonder daarbij de bron te vermelden en zelfs doen voorkomen alsof het eigen artikelen zijn. Het is meer regel dan uitzondering dat radiostations gewoon een krant pakken en daar het nieuws uit lezen zonder bronvermelding. Journalisten ergeren zich er ook aan dat websites als GFC Nieuws en Nospang.com delen van hun werk - met name exclusieve artikelen waar soms weken aan voorbereiding vooraf is gegaan - overnemen zonder de desbetreffende media de credits te geven. Nospang.com neemt elke dag gewoon complete nieuwsartikelen van de Surinaamse kranten en websites over volgens het 'copy-paste'-principe. Dat kwam ook naar voren tijdens de mediatraining. (...)’

Eerder had hij in een artikelen duidelijk laten blijken zich mateloos te ergeren aan plagiaat. Maar, Cairo – de journalist met het zwarte ooglapje – heeft nooit actie ondernomen tegen plagiaat, hij heeft zelfs nooit aangifte gedaan van plagiaat, maar wel jammeren op het moment, dat de SVJ een zogenaamde Journalistenweek houdt. Overigens vermeldt zijn eigen krant op de website dat het is toegestaan om artikelen over te nemen, mits dat geschiedt met bronvermelding.
Jammer dat toch een van de betere Surinaamse journalisten zich gedraagt als een klein vervelend kind dat zijn zin niet krijgt en roept om een pak rammel voor zijn buurjongetje dat hem pest......

Iwan Brave op z’n best: scherp en snedig
In zijn krant verscheen tot mijn aangename verrassing een ijzersterke column van Iwan Brave, tevens hoofdredacteur van het maandelijkse blad Parbode. Brave uit zich in zijn stuk zeer scherp en kritisch over zijn jammerende collega’s en dus ook over bijvoorbeeld zijn collega Ivan Cairo. Enkele delen uit zijn snedige column:

‘(...) En nodigt zij (Kraaijer: SVJ) ook nog korpschef Tjin Liep Shie uit om een lezing te houden over de strafbaarheid van plagiaat. Het moet niet gekker worden. (...)
Tjin Liep Shie had toch op zijn minst die journalisten een flinke veeg uit de pan moeten geven. Immers, zij zijn in vereniging met hun mediahuizen de meest notoire dieven van het intellectueel eigendom. Ook deze editie die u nu in handen heeft, bevat 'copy-paste'-werk. In alle dagbladen is de voor- en tegenspoed van celebrity's en wereldsterren, 'belangrijk nieuws' om vooral de lichtzinnige lezers te blijven trekken. Niet te vergeten al die muziek, films en series op radio en televisie.

Bovendien zou ik de journalisten die zich zo beklagen over plagiaat willen oproepen dan al hun illegale cd's en dvd's in de prullenbak te kieperen en vandaag nog te stoppen met deze flagrante vorm van heling. Nee, dat wolvengehuil met krokodillentranen op de journalistentraining was typisch een gevalletje van die splinter in de ander zijn ogen zien, maar niet die illegale houthandel in je eigen ogen.

"Indien plagiaat niet wordt afgestraft, dan dreigt dit zich tot een cultuur te ontwikkelen", oreerde onze korpschef. 'Dreigt'?! Plagiaat als onderdeel van wijdverbreide piraterij is in Suriname zelfs gecultiveerd en van vitaal belang. We zijn zeker het gekerm vergeten van radiostations en organisatoren, toen Sasur ineens opdook als in een gruwelscène van The Texas Chainsaw Massacre. Ik heb meestal een hoge politiepet op van Tjin Liep Shie, maar met zijn loze oratie over 'plagiaat' zakte wel een beetje mijn holster af.
(...)
De trainingsweek van de SVJ heeft vooral aangetoond dat ons journaille, net als grote delen van de samenleving, gebukt gaat onder een chronisch gebrek aan zelfreflectie. Wel klagen over plagiaat, onderbetaald worden en over 'weinig tools' krijgen. Maar hoe zit het met geëngageerd zijn? Zeker een goed schrijvende journalist heeft voldoende aan zijn oren, ogen en pen. Hoeveel onthullend nieuws lezen we nu van wat daadwerkelijk in de samenleving speelt? Surinaamse journalisten beschrijven vooral de symptomen vanachter hun bureau, maar de wijken induiken, ho maar.

Journalisten zouden zich vooral gepassioneerd moeten bekommeren om de vertrapte rechten van anderen. Hun enige eigen recht waarover ze moeten waken, is dat van vrije meningsuiting. Meer dan 'de tools' van de baas zal die aanpak zorgen voor doorbraak en 'waardering'. Daarover wil ik met alle plezier een bevlogen lezing verzorgen. Uiteraard mag je ook deze column verspreiden. Wel met bronvermelding, anders stuur ik TLS op je af.’

Chapeau voor Iwan Brave en door hem voel ik mij geen roepende meer in de Surinaamse mediawoestenij. Een mediawereld waarin egotripperij, arrogantie en hypocrisie hoogtij vieren, maar waar niet met enige zelfkritiek gesproken durft te worden over de erbarmelijk journalistieke kwaliteit. Over de oppervlakkige artikelen die weinig tot niets met journalistiek te maken hebben. Over de knullig overgenomen politieberichten, inclusief onvolledigheden en fouten. Over de dagelijkse ontelbare diarreestroom van taal- en andere fouten in artikelen.

Plagiaat, òòk bij de krant van Cairo
Even terug naar Ivan Cairo en zijn de Ware Tijd. Ook bij deze krant maakt men zich met regelmaat schuldig aan plagiaat, aan het niet vermelden van de bron van een artikel. Neem onderstaand artikel dat woensdagavond 30 januari 2013 verscheen op de Ware Tijd Online, geschreven door de Nederlandse correspondent van de krant:

 

Wat deze correspondent, Eric Mahabier, niet vermeldt en het daardoor willens en wetens doet lijken alsof zijn artikel werkelijk door hem is geschreven, is dat de tekst bijna geheel en letterlijk is – om maar weer in de bewoordingen van de Godfather van de SVJ te blijven – gestolen van het Nederlandse ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid:

 

Kortom, laten al die journalisten en SVJ-bestuursleden die met de mond overlopen van ergernissen en frustraties over plagiaat, omdat hun namen niet worden vermeld bij van hun ‘gestolen’ artikelen, waardoor hun ego’s zijn gekwetst, eerst eens goed in de spiegel kijken. Ze zullen wellicht een dief zien, maar in ieder geval iemand die deel uitmaakt van een criminele organisatie. Immers, in georganiseerd verband wordt bij en door hun werkgever een strafbaar feit gepleegd: plagiaat, het jatten van stukjes tekst zonder te vermelden welke zeer belangrijke en hautaine journalist het heeft geschreven. Jeetje, wat erg. Dit soort journalisten moet echt eens bij zichzelf te rade gaan.

Naam in neon
En de SVJ, dat overigens tijdens de Journalistenweek de nieuwswebsite Starnieuws gebruikte als haar eigen persbureau - niet vreemd, gelet op het feit dat zowel de SVJ-voorzitter (Leeuwin) als de vicevoorzitter, Edward Troon, werkzaam zijn voor Starnieuws (Network Star Suriname), dat zich ook regelmaat schuldig maakt aan diefstal, onder andere van foto’s en vertaalde buitenlandse artikelen -, zou er beter aan doen om zich te richten op de erbarmelijke kwaliteit van de journalistieke producten en niet op plagiaat, omdat een handjevol treurige journalisten dat graag hun naam in neon boven een artikel wil zien, dat oh zo erg vindt.

maandag 28 januari 2013

In het Surinaamse ‘anarchistische’ mediaveld zou een vakbond niet misstaan

Journalistiek is wereldwijd ‘journalistiek’, maar niet in Suriname

28-01-2013  Door: Paul Kraaijer


Paramaribo - Waarom wil de Surinaamse Vereniging van Journalisten, SVJ, in vredesnaam het vak journalistiek definiëren? In de hele wereld zijn vele duizenden journalisten werkzaam, maar kennelijk weten alleen de Surinaamse journalisten niet wat ze feitelijk doen, wat hun werkzaamheden inhouden en betekenen. Het feit dat de SVJ nog moet ontdekken hoe de eigen achterban inhoudelijk beschreven moet worden, zegt voldoende over de algehele journalistieke sector in het land.

Waarom wil de SVJ het journalistieke wiel opnieuw uitvinden? Kijk gewoon even in de 'dikke Van Dale', op Wikipedia of neem contact op met de collega's van de NVJ in Amsterdam en je weet eindelijk na jaren wat journalistiek is.

Ik vind dit schrijnend, triest en tekenend voor de Surinaamse journalistiek. Maar, de SVJ meende begin juni 2011 wel exact te weten wat 'journalistieke ethiek' is, terwijl dat toch net iets lastiger in te vullen is dan 'journalistiek'. Hiermee maakt de SVJ zich niet echt als journalistenvereniging geloofwaardig en een als serieus te nemen organisatie, ook niet gelet op de matige interesse voor de afgelopen week gehouden Journalistenweek.

Resolutie.....
Eén van de uitkomsten van die week is, dat de SVJ tesamen met de Associatie van Caribische Mediawerkers (ACM) een gezamenlijke resolutie gaan opstellen waarin zij hun visie geven op onder andere, dus, de definiëring van het beroep van  journalist en differentiaties in de be-roepsgroep, de transformatie van journalisten tot overheidsvoorlichters, verslaglegging van corruptie, verantwoorde journalistiek, muilkorfwetten, censuur en plagiaat. Het begint erop te lijken, dat voor het handjevol Surinaamse journalisten allerlei nieuwe definities voor diverse beroepsmatige werkzaamheden uitgevonden gaan worden. 

In het Surinaamse ‘anarchistische’ mediaveld schrijven journalisten er maar op los
Zoals ik in eerdere artikelen al heb aangegeven, zou de SVJ er verstandiger aan doen om ook en vooral, met name aandacht te besteden aan de werkelijk erbarmelijke inhoudelijke kwaliteit van door ‘journalisten’ geschreven artikelen. Er zijn journalistieke ‘standaarden’ voor de wijze waarop een journalistiek artikel geschreven en opgebouwd zou moeten worden.
Maar, in het ‘anarchistische’ Surinaamse mediaveld schrijven vele medewerk(st)ers er maar wat op los, vergeten een goede opbouw van een artikel en ook wordt voorbij gegaan aan een correctie spelling, dit alles ook nog eens zonder de waarschijnlijke aanwezigheid van een goede, alerte en taalvaardige eindredacteur. Of veel journalisten hebben geen enkele journalistieke opleiding genoten of de kwaliteit van die opleidingen is net zo erbarmelijk als de kwaliteit van vandaag de dag te lezen artikelen in Surinaamse kranten en op nieuwswebsites.

De Surinaamse journalist lijkt zijn lezers te negeren
Daarnaast lijkt vaak vergeten te worden dat bepaalde begrippen, namen van organisaties, enzovoorts niet door alle lezers begrepen zullen worden en dus wat verduidelijking behoeven. Journalisten lijken vaak te vergeten dat zij vooral dankzij de lezers brood op de plank hebben, met beleg. Redacties zouden dan ook, althans zo beleef ik het, die lezers wat meer tegemoet moeten komen en zorgen voor kwalitatief goede artikelen die geen vragen open laten. Als krant of nieuwswebsite wil je de bevolking van informatie voorzien, juiste informatie, volledige en objectieve en van alles en iedereen onafhankelijke informatie. Maar, dat blijkt een kunst te zijn voor de Surinaamse journalist die volgens mij ook nog eens vooral het liefst tijdens kantorenuren werkt. Hij heeft geen tijd om wat extra informatie aan zijn artikel toe te voegen. Maar, als journalist moet je schrijven leuk vinden, het moet een soort hobby zijn, zeven dagen in de week, vierentwintig uur per dag. Nieuws gaat door en stopt niet, ook niet voor een Surinaamse journalist. 
Afgelopen week plaatste ik hier nog een afbeelding van een advertentie van en in het Dagblad Suriname waarin freelance-verslaggevers worden gevraagd die ‘affiniteit met schrijven’ moeten hebben...... Hoe erg is het gesteld met de journalistiek hier?

Vakbond
Wordt het niet tijd voor een journalistenvakbond in Suriname in plaats van een journalistenvereniging die te nauw verbonden is met de nieuwswebsite Starnieuws en dus met eigenaar Network Star Suriname en die nauwelijks te benaderen is - de SVJ heeft niet eens een website, een publiek bekend contactadres, etc..

Noot:
Columnist van de Ware Tijd en hoofdredacteur van het Surinaamse maandblad Parbode, Iwan Brave, schreef voor de krant van woensdag 30 januari 2013 een ijzersterke column over het gejammer van met krokodillentranen doordrenkte journalisten inzake plagiaat, tijdens de zogenaamde SVJ Journalistenweek. Brave deelt dus volledig mijn visie over die week, over plagiaat en over de houding van een aantal journalisten die hun eigen ego kennelijk belangrijker vinden dan de inhoud van de door hun geschreven artikelen. 
Overigens is een van die jammerende en hypocriete journalisten Brave's collega bij de Ware Tijd, journalist Ivan Cairo, de journalist met het zwarte ooglapje, de Surinaamse waakhond voor de internationale organisatie Verslaggevers Zonder Grenzen. Een journalist die jammert over plagiaat, maar nooit daartegen in welke vorm dan ook actie heeft ondernomen. Hypocriet volgens Brave, omdat diezelfde jammerende journalisten waarschijnlijk thuis luisteren naar illegale cd's en kijken naar illegale dvd's....

zaterdag 26 januari 2013

SVJ richt zich te veel op ‘plagiaat’

 Alle Surinaamse media maken zich schuldig aan 'plagiaat'

Ego en eer van journalist aangetast...., terwijl journalistiek inhoudelijke kwaliteit het enige is dat wordt aangetast door de journalist

26-01-2013  Door Paul Kraaijer


Paramaribo – De Surinaamse nieuwswebsite Starnieuws lijkt zich deze week te hebben opgeworpen als de ‘spreekbuis’ en pr-bureau voor de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ). Niet vreemd, immers zowel voorzitter Wilfred Leeuwin als vicevoorzitter Edward Troon zijn werkzaam voor Starnieuws ofwel Network Star Suriname.

Organisatie loopt deuken op
De SVJ organiseerde haar Journalistenweek. Die organisatie was echter niet geheel vlekkeloos. Een zogenoemde media-expositie, die drie dagen zou duren en waar Surinaamse mediabedrijven zich konden presenteren, werd tot één dag ingekort en het aantal deelnemende bedrijven bedroeg slechts drie en dat waren ook nog eens ‘staatsbedrijven’, SRS, STVS en Starnieuws. Het aantal deelnemende journalisten aan de week was bedroevend laag, rond de twintig. Zij namen deel aan een ‘trainingsweek’ van amper drie dagen en na afloop kregen de deelnemers ook nog eens nietszeggend papiertje dat de naam certificaat kreeg.  In gemoede vraag ik me af wat je als ‘journalist’ in die korte tijd nog kunt leren, opsteken. Je bent ‘journalist’ en dan mag je er toch vanuit gaan dat je weet wat je vak inhoudt....
Maar, het media-offensief van de SVJ slaagde deels, vooral dankzij de steun van Starnieuws dat alleen vandaag, zaterdag 26 januari 2013, al drie artikelen over de Journalistenweek plaatste. Daarnaast werden ook nog eens drie video’s gemaakt.

Foei, plagiaat dat mag toch niet.....

 
Ook vandaag, zaterdag 26 januari 2013, verscheen er weer een artikel op Starnieuws en weer kreeg de SVJ ruimte om duidelijk te maken, dat zij toch wel heel zwaar tilt aan plagiaat. Wilfred Leeuwin liet de afgelopen dagen geen moment aan zich voorbij gaan om te benadrukken dat plagiaat toch iets is dat niet mag, strafbaar is en aangepakt moet worden. Vandaag kreeg hij bijval van de korpschef van politie Humphrey Tjin Liep Shie die ook nog eens beklemtoonde dat plagiaat bestraft kan worden met een gevangenisstraf van twee jaar of 25 duizend SRD boete. Maar, hij liet ook meteen weten, dat er in de afgelopen dertig jaren nooit aangifte is gedaan inzake plagiaat. In het artikel is onder andere het volgende te lezen: '(...) Deze kwestie is in de auteursrechten geregeld. (...)' Neen, deze kwestie is in de Wet Auteursrecht 1913 vastgelegd.

In een tweede artikel op Starnieuws vandaag stelt de Ware Tijd-journalist Ivan Cairo, dat het bijna iedere dag voor komt dat bepaalde media berichten stelen en doen alsof het van hen is. ‘Mijn naam wordt niet vermeld, maar ook niet van het medium waar ik werk. Je bent soms dagenlang bezig om een bericht uit te zoeken. Je hebt een primeur en nog voor de krant goed en wel op straat is, is het bericht op een website gepubliceerd. Dat doet pijn. Ik erger mij er verschrikkelijk aan’, zo jammert Cairo. Volgens hem wordt het tijd dat dergelijke praktijken onmiddellijk moeten stoppen. Het gaat dus waarschijnlijk vooral om ‘eer’, het ego van de journalist is in het geding. 
Maar, waarom heeft de jammerende Cairo, als hij diefstal van zijn artikelen zo vreselijk erg vindt, dan nooit aangifte gedaan? 
Waarom heeft deze Surinaamse mediawaakhond van de internationale organisatie Verslaggevers Zonder Grenzen nooit eerder zijn mond opengetrokken? 
Waarom nu plotseling deelnemen aan het plagiaat-offensief van de Surinaamse Vereniging van Journalisten?
Als jij als journalist tijd en energie hebt gestoken in een mooi artikel, dan is het natuurlijk – begrijpelijk – niet leuk als je je eigen artikel elders terug ziet, zonder dat de bron en/of je naam wordt/worden genoemd. Kennelijk heeft Cairo er geen of minder moeite mee als een door hem geschreven artikel letterlijk wordt overgenomen door een ander mediabedrijf met vermelding van de naam van zijn werkgever en van zijn eigen naam......  Als zijn naam maar wordt vermeld, daar draait het hier kennelijk vooral om en niet om de inhoud. Maar, bij vele artikelen wordt niet de naam van de schrijver vermeld. Het zijn waarschijnlijk slechts de namen van diegenen die het, om welke reden dan ook, van belang vinden dat hun namen worden vermeld. De ijdele ‘journalisten, de journalisten die zichzelf als dusdanig willen profileren, de journalisten die wellicht met een ellenlang cv willen pochen. Maar, kijkend naar de inhoudelijke kwaliteit van het merendeel van de artikelen zou ik liever niet mijn naam erbij vermeld zien.

Het gaat toch om de inhoud en niet om de naam van de journalist?
Persoonlijk zou ik een artikel van een Surinaamse journalist nooit letterlijk overnemen: het merendeel van de gepubliceerde artikelen is gewoon kwalitatief te slecht om letterlijk geheel over te nemen. Ik zou me doodschamen. Eerlijkheid gebiedt wel te zeggen, dat Cairo een positieve uitzondering is in de Surinaamse krantenjournalistiek, ere wie ere toekomst wat dat betreft.

Tja, wanneer een artikel van mij ergens op het wereldwijde net zou opduiken en verzuimd zou zijn mijn naam te vermelden, dan zou ik daar geen drama van maken. Neen, leuk is anders, maar een drama maken....neen. Voor mij, als freelance schrijver, is het zo breed mogelijk verspreiden van de inhoud van mijn artikelen belangrijker dan mijn eigen eer en ego.......

Iedereen gaat wel eens in de fout
Leeuwin heeft afgelopen dagen het zweet uit zijn poriën gesproken om de hele Surinaamse samenleving onder de neus te wrijven dat plagiaat simpelweg diefstal is. Daarbij sprak hij alleen over het klakkeloos overnemen van berichten door media uit andere media zonder de bron te vermelden. Natuurlijk, dat is kwalijk, niets meer en niets minder. Soit.
Maar, de SVJ-voorzitter vergat iedere keer te vermelden dat hetzelfde geldt voor het publiceren van foto’s die bijvoorbeeld her en der van het internet worden geplukt en waarvan de bron en/of de maker niet wordt/worden vermeld.
Maar, de SVJ-voorzitter vergat iedere keer te vermelden, dat ook zijn eigen werkgever met regelmaat de fout in gaat als het gaat om plagiaat. Starnieuws plaatst nu en dan van het wereldwijde net gehaalde foto’s en plaatst vervolgens in de foto’s het watermerk NSS, Network Star Suriname. Hiermee suggereert het bedrijf, dat die foto eigendom zou zijn en/of dat de foto gemaakt zou zijn door een eigen fotograaf. Ook dat is een vorm van plagiaat.
Maar, de SVJ-voorzitter vergat iedere keer te vermelden dat ook zijn eigen werkgever met regelmaat de fout ingaat als het gaat om plagiaat. Artikelen die zijn verschenen in buitenlandse media worden vertaald en verzuimd wordt om de oorspronkelijke bron, laat staan de naam van de auteurs, te vermelden, zoals dit bericht op 11 januari 2013 dat afkomstig is van de website van het Internationaal Monetair Fonds geschreven donderdag 10 januari 2013 door Gamal El-Masry en Mario Mansilla, van het IMF ‘Western Hemisphere Department’. Let wel, het is slechts een exemplarisch voorbeeld.

In het eerste bericht vandaag op de Starnieuws-website over de Journalistenweek is onder andere te lezen: ‘(...) Het is een doodzonde in de journalistiek om berichten te stelen van anderen en doen alsof ze van jou zijn. Wereldwijd zorgt plagiaat voor drama's. Aanpak van plagiaat staat hoog op de agenda van de Surinaamse Vereniging van Journalisten. (...)’

Op welke ‘drama’s’ Starnieuws doelt, wordt voor het gemak maar achterwege gelaten. Overdrijven is ook een vak.

Een simpel gesprek kan plagiaat snel uitbannen
Feit is, dat alle media in Suriname zich nu en dan schuldig maken aan plagiaat. Meteen stoer gaan praten en dreigen met van alles en nog wat zoals de SVJ afgelopen week heeft gedaan, doet de journalistiek geen goed, integendeel. Juist hierover zoveel djugu djugu te maken schaadt de beroepsgroep. De vereniging heeft zichzelf in de kijker willen plaatsen. 
De SVJ zou er echter verstandig en wijs aan doen, om met zachte hand en stem ‘verdachte’ plagiërende mediabedrijven vriendelijk te benaderen en uit te nodigen voor een gesprek over de betekenis van plagiaat en wat plagiaat voor emotionele en psychische gevolgen kan hebben voor de oorspronkelijke auteurs die niet vermeld worden wanneer hun berichten door andere media worden overgenomen. 
Het gaat er bij mij niet in dat Surinaamse mediabedrijven bewust en dus willens en wetens verzuimen aan een correcte bronvermelding te doen. Het lijkt mij veel eerder naïef en ondoordacht aan gewenning onderhevig gedrag van personen en mediabedrijven die niets te zoeken hebben in de sector. Door simpelweg een gesprek aan te gaan kan volgens mij de vorm van plagiaat waar nu plotseling de SVJ zich zo druk om maakt snel tot het verleden behoren. Maar, zoals de SVJ nu deze materie heeft opgepakt zet vooral kwaad bloed in de sector en kan leiden tot overhaaste, kort-door-de-bocht en misplaatste reacties en opmerkingen.

Waarom krijgt journalistieke kwaliteit  geen prioriteit
Mij is vooralsnog volstrekt onduidelijk waarom de SVJ nu plotseling zich heeft gestort op plagiaat en kennelijk de inhoudelijke kwaliteit van het journalistiek product geen prioriteit geeft.  Mogelijk irriteert het persoonlijk enkele SVJ-bestuursleden dat ook hun artikelen her en der op het net en elders verschijnen zonder een volledige en correcte bronvermelding. Maar, laat zij eerst eens in de eigen keuken kijken.
Ook het niet onbelangrijke issue van ethiek blijft onderbelicht, waarschijnlijk omdat de SVJ-bestuursleden zelf geen idee hebben wat ze onder journalistiek ethiek moeten verstaan.

De SVJ zou er verstandiger aan doen om de aandacht te vestigen op iets wat veel ernstiger is en dat is de algehele inhoudelijke en journalistieke kwaliteit van de Surinaamse journalist en zijn of haar artikelen.

Tot slot:
De Ware Tijd heeft onder het kopje ‘Disclaimer’ op haar website staan: ‘Het is niet toegestaan artikelen van dWT of dWT Online over te nemen zonder bronvermelding.’ De bron is de Ware Tijd.
Starnieuws heeft geen disclaimer, maar slechts dit op haar ‘homepage’ staan:  ‘© 2008 NSS. Alle rechten voorbehouden.’
GFC Nieuws heeft een disclaimer, maar met geen woord wordt gerept  over overname van artikelen.
Het Dagblad Suriname heeft geen disclaimer op haar website, maar heeft deze tekst op de ‘homepage’ vermeld:
‘©Fafam Publishing Bij overname bronvermelding verplicht!’  De bron is het Dagblad Suriname. 
De West heeft geen disclaimer op de ‘homepage’ opgenomen.
De website van de Times of Suriname stelt alleen haar artikelen ter beschikking om te kunnen lezen tegen betaling van abonnementsgeld. De site heeft geen disclaimer opgenomen.
De nieuwswebsite Nospang.com heeft geen disclaimer, maar op de ‘homepage’ wordt dit vermeld: ‘NoSpang.com © 2001-2011 - All Rights Reserved’. De site heeft echter zelden tot nooit eigen berichten.
De nieuwsafdeling van de website van Obsession Magazine heeft een disclaimer, waarin onder andere is opgenomen: ‘Het is toegestaan om eigen artikelen van de redactie van Obsession Magazine geheel of gedeeltelijk over te nemen mits de bron wordt vermeld.’.

De bekende, maar niet altijd even betrouwbare, internetencyclopedie Wikipedia vermeldt dit onder ‘plagiaat’. 
Op de webste van de Rijksuniversiteit Groningen is dit over ‘plagiaat’ te lezen.