Iwan Brave nieuwe hoofdredacteur de Ware Tijd

(Bron foto: de Ware Tijd)

Eigenzinnige Brave staat garant voor inhoudelijke journalistieke kwaliteit

Journalisten en vakbond bij dWT doofstom voor journalistieke kwaliteit: enkele journalisten zouden niet blij zijn met Brave en overwegen ontslag

06-07-2015 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - Iwan Brave is de nieuwe hoofdredacteur van de Ware Tijd. Een goede zet, alhoewel kennelijk journalisten bij die krant niet zo blij zijn met hem en zijn, volgens hun en de vakbond, 'dictatoriaal beleid'. Enkele journalisten zouden overwegen ontslag te nemen. 

Het lijkt wel of de zogenoemde journalisten bij die krant niet blij zijn om kwaliteit in huis te hebben. Immers, dat heeft die Brave wel, journalistieke kwaliteiten en kennis in tegenstelling tot vertrekkend hoofdredactrice Meredith Helstone – zij was sinds 2009 in dienst – , die nauwelijks kaas heeft gegeten van journalistiek en mediabeleid - kijkend naar de medewerk(st)ers die zij in dienst heeft genomen de afgelopen jaren, daar zit geen enkele echte, serieuze journalist bij. Veel geproduceerde artikelen staan ver af van enige vorm van journalistiek en vrijwel niemand lijkt de Nederlandse taal te beheersen of ooit gehoord te hebben van 'Google search'. Opstelschrijvers, dat zijn het vooral.

Komst Brave staat garant voor journalistiek kwalitatief inhoudelijke verbetering

Met de komst van Brave aan het leidinggevende journalistieke roer zal de krant kwalitatief inhoudelijk sterk verbeteren. Hij doet er goed aan een 'clean sweep' en 'ordening' op de redactie te organiseren en vervolgens kwaliteit aan te trekken. En die kwaliteit ligt voor hem voor het grijpen en dat weet hij.

De huidige redactiemedewerk(st)ers en hun vakbond zien kennelijk het nut van kwaliteit niet in. Ook lijken zij zich af te keren van werkelijk goede journalistieke kwaliteiten bij de hoofdredactie. Natuurlijk, Brave is eigenzinnig, Brave heeft een verleden. Maar, wie heeft dat niet? Feit is, dat de man journalistieke kwaliteiten in huis heeft en de krant en het lokaal journaille – voor zover dat er echt is – door en door kent. Dergelijke kwaliteiten heeft de krant nodig om weer een serieuze krant te kunnen worden genoemd.

De vakbond lijkt het volgens haar 'dictatoriaal beleid' van Brave te vrezen. De bond en de medewerk(st)ers zouden niet blij zijn met de houding van Brave, die lid is van de Raad van Commissarissen. Al geruime tijd is de bond verwikkeld in stroef verlopende CAO-onderhandelingen. De directie zou onder andere weigeren overuren uit te betalen.

De directie van de Ware Tijd heeft afgelopen zaterdag 4 juli 2015, in een ingezonden stuk in de krant haar visie geventileerd over het oordeel van de ingeschakelde zogenoemde Bemiddelingsraad voor Geheel Suriname, dat volgens de directie toch en vooral in haar voordeel is uitgevallen. In het artikel uit de directie zich bijzonder negatief over de wijze waarop door de vakbond onlangs actie is gevoerd om haar wensen in de CAO-onderhandelingen kracht bij te zetten. De directie lijkt echter met een dergelijk ingezonden stuk de sfeer binnen het bedrijf niet echt in positieve zin te bevorderen en laat het oordeel over aan de lezer:

Doofstomme bond en redactie verwerpen op verachtelijke wijze journalistieke kwaliteiten

Alles lijkt erop te duiden dat de komende tijd er nog geen sprake zal zijn van enige rust op de werkvloer van de krant. De vakbond lijkt zich al – op vooringenomen wijze – te hebben uitgesproken tegen Iwan Brave als nieuwe hoofdredacteur. Het is stuitend om te moeten constateren, dat de redactie en de bond journalistieke kwaliteit lijken te verwerpen en ervoor te kiezen om het uitgezette a-journalistieke aanmodder-beleid van Helstone te willen continueren.

Zowel de vakbond als de redactie lijkt doofstom te zijn. Overigens geldt dat ook voor de Surinaamse Vereniging van Journalisten, SVJ. De SVJ heeft zich niet geroerd in de perikelen binnen de Ware Tijd. Het zou goed zijn als deze vereniging in een verklaring zich zou uitspreken voor steun aan Brave. Immers, je mag toch verwachten van de SVJ, dat zij inhoudelijk kwalitatieve journalistiek hoog in haar vaandel heeft staan en die kwalitatieve journalistiek is verzekerd met de eigenzinnige Brave aan het roer van het zinkende schip de Ware Tijd. Dat zinken wordt voorkomen met de komst van kapitein Brave.

Het continue foutencircus van de Ware Tijd en Starnieuws

Kanttekeningen plaatsen op en de protest......

31-05-2015 Door: Paul Kraaijer

Het foutencircus van de Surinaamse krant de Ware Tijd en van de nieuwswebsite Starnieuws gaat dagelijks onverminderd voort. Er gaat werkelijk geen foutloze dag voorbij bij het lokaal journaille. Van een eindredacteur heeft waarschijnlijk niemand ooit gehoord. Immers, hoe anders is de hoeveelheid taal- en andere fouten dagelijks in de Ware Tijd (en in haar wededitie) en op Starnieuws te verklaren? Zit iedereen op de redacties te slapen? Interesseert het het journaille niet? Willen zij geen, inhoudelijke, kwaliteit leveren? Het is een blijft een journalistieke blamage, dat dagelijkse foutencircus.

Laten we het vandaag maar houden bij twee artikelen.

Vandaag, zondag 31 mei 2015, in de Ware Tijd Online, in een artikel over leiderschap onder druk van enkele V7-partijen, is dit te lezen:

'(...) De bevindingen van hun achterband zullen doorslaggevend zijn bij het nemen van een besluit. Maar sowies, zegt Breeveld, zullen consequenties verbonden worden aan de verkiezingsuitslag.(..)'

en

'(...) Breeveld zegt verder, dat hij het niet eens is met de stelling, dat de NDP de enige partij is in de geschiedenis van Suriname die in zijn eentje regeermacht heeft weten te bemachten.'

Achterband?

Sowies?

Bemachten?

Achterband was binnen korte tijd gelukkig gewijzigd in achterban, maar de twee andere fouten zijn onopgemerkt gebleven of het zijn in de ogen van de redactie geen fouten.....

Eindredacteur?

Dit is de eerste regel van een artikel dat zaterdagavond 30 mei op Starnieuws verscheen:

'De politieke combinatie V7 heeft vandaag een brief gestuurd naar de voorzitter van het hoofdstembureau Paramaribo, districtscommissaris Jerry Miranda. Hierin worden kanttekeningen geplaatst op de protest van de Nationale Democratische Partij (NDP) (…)'

U leest het goed: 'Hierin worden kanttekeningen geplaatst op de protest (...)'

Kanttekeningen plaatsen op?

De protest?!

De webredactie van Starnieuws heeft later alleen 'de protest' keurig veranderd in 'het protest', maar kanttekeningen plaatsen op is kanttekeningen plaatsen op gebleven. Prima, maar fouten kunnen simpelweg voorkomen worden wanneer voor plaatsing een artikel goed wordt gelezen door een kwalitatief goede eindredacteur, en die zijn er, ook in Suriname.

Let wel, dit is te lezen op de oh zo gewaardeerde nieuwswebsite Starnieuws........ Onbegrijpelijk dat men in Suriname zo weg loopt met deze nieuwswebsite, waar van enige kwalitatief inhoudelijke journalistiek nauwelijks sprake is. Starnieuws teert gewoon op het feit, dat zij eigenlijk de eerste echte nieuwswebsite in Suriname was, waar gepretendeerd wordt 24 uur per dag en 7 dagen in de week nieuws te brengen. Maar, berichten die zogenaamd 's nachts op de site verschijnen kunnen natuurlijk qua tijd overdag al worden geprogrammeerd, zodat die berichten op vooraf vastgestelde tijden 's nachts op de website verschijnen. Door de opgebouwde naamsbekendheid en de naam van de eigenaresse, het vermeend media-icoon Nita Ramcharan (Network Star Suriname), weten organisaties, politieke partijen, politici, bedrijven, enzovoorts Starnieuws snel te vinden. Iedereen gaat uit van een kwalitatief goede nieuwswebsite, maar, helaas, dat is zij verre van dat. Dagelijks zijn vele taal-, journalistieke- en andere fouten op Starnieuws te vinden. Het lijkt wel of iedereen hiervoor de ogen sluit. Is iedereen een koe van zondag, zoals hier wordt gezegd. Wat is in vredesnaam het niveau van de webredacteuren bij Starnieuws? En waar is ook hier de eindredacteur?

Met regelmaat heb ik geschreven over de inhoudelijke kwaliteit van Starnieuws. Die nieuwswebsite geeft daartoe dan ook genoeg aanleiding.

Het wordt hoog tijd dat Suriname door Starnieuws heen weet te prikken en gaat inzien dat er geen sprake is van een journalistiek inhoudelijk kwalitatief goede nieuwsvoorziening. Starnieuws heeft enkel en alleen bestaansrecht vanwege haar naam. Niets meer en niets minder.

Bedrijven en dergelijke die op zo'n nieuwswebsite adverteren zouden ook eens achter hun oren moeten krabbelen, wakker worden. Bedrijven en dergelijke die zelf kwaliteit leveren zouden niet op een kwalitatief slechte nieuwswebsite moeten willen adverteren – ondanks de waarschijnlijk dagelijks grote hoeveelheid bezoekers -, maar op zoek gaan naar een acceptabel alternatief en dat alternatief is er.

'Senior journalisten' bevestigen falen lokale Surinaamse journalistiek

Journalisten zijn passief en aantal staat op betaalrol politieke partijen of politici – 'Journalistiek heeft eigen Surinaamse versie gekregen'

Surinaamse Vereniging van Journalisten weigert pro-actieve houding aan te nemen

08-05-2015 Door: Paul Kraaijer

Met toch wel nu en dan gekromde tenen en soms schaterlachend heb ik de afgelopen jaren (en nog steeds) de erbarmelijke kwaliteit van het Surinaamse journaille tegen het licht gehouden. Nu en dan specifiek benoemd aan de hand van een van de vele, dagelijkse (!), voorbeelden. Erbarmelijke inhoudelijke journalistieke- en taalkwaliteit, waaruit klip en klaar blijkt, dat het merendeel van de artikelen in kranten en op nieuwswebsites niet door echte journalisten is geschreven, maar door een uniek soort species, een laag niveau opstelschrijvers. Het is niet anders. Het is triest en er is geen enkele verbetering waar te nemen. Er wordt maar wat aangemodderd door vermeend journalisten en webredacteuren.

Eindelijk een paar kritische geluiden uit spelonken Surinaamse journaille
Maar, eindelijk! Tot mijn toch wel aangename verrassing klonken zondag 3 mei plotseling enkele kritische geluiden over de lokale journalistiek en wis en waarachtig uit de eigen sector. De nieuwswebsite Starnieuws, nu zelf ook niet bepaald een schoolvoorbeeld van hoe journalistiek beoefend zou moeten worden gelet op de a-journalistieke dagelijkse stukjes proza op de website en de vele journalistieke- en taalfouten, liet enkele zogenoemde 'senior journalisten' aan het woord , geïnterviewd door webredacteur Wilfred Leeuwin, in het kader van de VN Wereld Persvrijheidsdag. Hun reacties waren voor mij een verademing. Heerlijk om te lezen. Eindelijk wat kritische zelfreflectie uit het lokale journalistieke veld en een bevestiging van mijn visie op het lokaal journaille. Triest, dat wel, dat zogenoemde senior journalisten kennelijk zich realiseren, zich ervan bewust zijn, dat het slecht is gesteld met de algehele journalistieke kwaliteiten, maar dat kennelijk niets en niemand er ook maar iets aan doet, ter verbetering.

'Waar gaan we naartoe met dit beroep?'
'Ik ben als senior journalist wel erg teleurgesteld geraakt in het journalistieke beroep en wat van de persvrijheid is geworden', zegt Arney Belfor, hoofd van de nieuwsredactie bij Radio 10 en al zo'n 25 jaar journalist. 'Als ik zie wat we met z’n allen produceren, wat we zeggen, hoe we ons gedragen als journalisten, dan vraag ik me af waar we naar toe gaan met dit beroep en welke maatschappelijke waarde we nog hebben.'
Volgens hem heeft de journalistiek een eigen Surinaamse versie gekregen. 'Buiten Suriname kom je er nergens mee, want hoe goed of slecht het in andere landen ook gaat, er is een zekere mate van beroepsethiek. Hier wil elke journalist een eigen invulling geven aan het beroep. Onze journalisten hebben naar mijn gevoel weinig of geen passie voor het beroep, erger nog ze willen het beroep uitoefenen zonder bestaande standaarden en normen', zegt Belfor.

Passie ontbreekt
Natuurlijk sta ik volledig achter de opmerkingen van Belfor. Met name dat lokale zichzelf journalist noemende figuren weinig of geen passie voor het beroep hebben. Was die passie immers aanwezig, dan waren artikelen uitgebreider, diepgaander en ben je dag en nacht journalist en niet alleen tijdens kantooruren van zeven uur 's morgens tot drie uur 's middags.

Leeuwin laat in het artikel op Starnieuws ook het hoofd van de nieuwsredactie van de Surinaamse Televisie Stichting, STVS, Roy Jong A Fat aan het woord, een staatszender. Hij stelt onder andere:

'Het is juist die relatie met de overheid, die maakt dat bij ons journalisten bij voorbaat zelfcensuur plegen, omdat ze er al rekening mee houden dat de leiding, de regering of regeringsgezinde personen een bericht niet leuk gaan vinden.'
Natuurlijk Jong A Fat, maar ik neem toch aan dat iedere redacteur weet dat hij in dienst is van een staatszender en dat dat zijn consequenties kan hebben. Een serieus redacteur en journalist gaan nimmer werken voor een staatszender waarin ze beperkt worden in de uitoefening van hun vak. Overigens is hijzelf eindredacteur van het dagelijkse ochtend actualiteitenprogramma 'Mmanten Taki'.....een programma dat verre van serieuze journalistiek genoemd kan worden en het niveau van een nieuwsprogramma van een Nederlandse lokale omroep nog niet weet te halen.

Angsthazerij belemmert gedegen journalistiek
Zowel Jong A Fat en Belfor zijn van oordeel, dat de passiviteit van journalisten veel te maken heeft met de hun betrokkenheid bij politieke partijen. Beide eindredacteuren stellen met zekerheid dat behoorlijk veel journalisten op de betaalrol staan van politieke partijen, zo niet politici. 'Als we daar tegen niet vechten zal er nog lang geen sprake zijn van persvrijheid en zullen we maar oppervlakkig nieuws brengen uit seminars en persconferenties. Ik zou wel graag zien, dat ook bij de STVS in een live programma we de president confronteren met de vraag hoe hij omgaat met het 8 decemberstrafproces en als hij niet de persoon is die met het ultieme antwoord, dus de waarheid, op de proppen zou moeten komen. Als journalist zou dat moeten kunnen zonder dat ik bang zou zijn dat het gevolgen voor mij zou kunnen hebben', aldus Jong A Fat. Maar, dat doet hij dus niet, dat durft hij niet. Zou hij dat werkelijk willen dan zou hij van omroep moeten veranderen, dat doet hij niet. Angsthazerij.

De enige journalist die werkzaam is bij een krant die kennelijk voor zijn artikel door Leeuwin is benaderd is Alirio Polsbroek, hoofdredacteur van de ranzige Times of Suriname.

'Mij bekruipt het gevoel en eigenlijk de zekerheid dat er vooral in deze politieke periode naar verkiezingen toe behoorlijk wat zelfcensuur wordt toegepast, maar het valt mij ook op dat behoorlijk veel journalisten verbonden zijn aan politieke organisaties en daardoor geen diepgang in hun artikelen of berichten weten te brengen. Iedereen weet dat de eigenaar van deze krant (de bekende zakenman Dilip Sardjoe) een loyalist is van de regering, maar als hoofdredacteur zal ik er alles aan proberen te doen dat de man zijn politieke kleur geen invloed heeft op de redactie.'

Als bij mediabedrijven bekend is dat er onder het personeel journalisten of redacteuren zijn die betrokken zijn bij een politieke partij, dan zouden zij ontslagen moeten worden. Hun onafhankelijkheid is absoluut in het geding. Maar, ook dat gebeurt niet. Het heerst in de hele sector, het passiviteitsvirus. Er wordt gewoon voort gemodderd en geklungeld.

Overigens ontbreekt in het artikel een formele reactie van de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ) waarvan Wilfred Leeuwin de voorzitter is.... Ook daar heb ik vaak over geschreven, de passieve houding van de SVJ die niet als vereniging een stelling of standpunt lijkt in te durven nemen. Het is telkenmale haar voorzitter, Starnieuws-webredacteur Leeuwin, die op persoonlijke titel ingezonden stukken en dergelijke plaatst en dan ook nog eens alleen op de website van zijn werkgever.

Op dezelfde dag plaatst Starnieuws een door Leeuwin op persoonlijke titel ingezonden stuk waarin hij in algemene bewoordingen ingaat op de internationale Dag van de Persvrijheid, zonder welke kritische noot dan ook in de richting van het lokale journaille.

Zelfs SVJ-voorzitter eindelijk scherp en kritisch, maar op persoonlijke titel....
Als klap op de vuurpijl volgt ook nog eens een ingezonden stuk ondertekend door 'Wilfred Leeuwin, journalist' met als veelzeggende kop 'Mediabedrijven en journalisten ondermijnen persvrijheid'.  Een kritisch stuk en een stuk waarin ik mij volledig kan vinden. Maar, toch weer de vraag, waarom Leeuwin dergelijke stukken niet ondertekent als voorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten.... Angsthazerij?

Leeuwin schrijft het onder andere 'triest' te vinden, 'dat voor zeker negentig procent van wat rondloopt als journalist of een bedrijf heeft waar journalistiek ‘bedreven’ wordt niet eens weet wat het woord betekent, vanwaar het komt, waarom het bestaat en waarom het journalistieke beroep wordt, kan en moet worden uitgeoefend.'

'Veel mediabedrijven hebben wel de beschikking over een nieuwsredactie, hebben ‘journalisten’ in dienst, maar ontberen de redacties en de journalisten de fundamentele kennis over wat zij eigenlijk aan het doen zijn. Dit heeft geresulteerd in het ontstaan van een een eigen subcultuur binnen de media en de journalistiek, die niets te maken heeft met het oorspronkelijke beroep. Wat we kennen is een zelfgemaakte Surinaams model, zonder toegevoegde waarden, standaarden en ethische codes. Ik geloof niet in een Surinaams model van het beroep waar vrijwel alle basisvoorwaarden en -standaarden waaraan het moet voldoen ontbreken.'

'Het is een keiharde realiteit dat wanneer onze mediabedrijven en journalisten zonder, om even te zwijgen over ontwikkelingsjournalistiek, zelf de basisbeginselen van het vak ontberen de eerste verantwoordelijken zijn die het beroep ondermijnen. Was het maar dat het resultaat slechts voor eigen rekening was. Helaas wordt niet alleen schade toegebracht aan het beroep, maar wordt onrecht aangedaan aan zij (het publiek) die recht heeft op een juiste en kwalitatieve belevenis van het recht op vrije meningsuiting.

Wat doen Leeuwin en SVJ aan verbeteren kwaliteit journalistiek?

Ik ben mij ervan bewust dat deze kritiek hard is, maar zeker niet ongegrond. Het zou onfair zijn, wanneer ik als criticus en zeker als voorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten, niet aan de andere kant van deze spiegel zou gaan staan, goed er in te kijken en vooral geen excuses te vinden op de vraag: Maar wat doen jij en de vereniging er zelf aan, dan je eigen beroepsgenoten op de korrel te nemen? Het zou me hier te ver voeren om daarover uit te wijden. Ik wil volstaan met te zeggen dat elke beroepsuitoefening in de eerste plaats een individuele verantwoordelijkheid is. Een collectieve verantwoordelijkheid wordt het wanneer, gedreven door passie beroepsgenoten, zonder emotionele trammelant bereid zijn zich in te zetten voor een kwalitatieve ontwikkeling van hun beroep.'

Scherpe teksten van Leeuwin. Prima. Eindelijk. Maar, hij legt een zwakte aan de dag. Hij weigert te reageren op de terechte vraag wat hij en de SVJ doen om het journalistieke metier in Suriname naar grotere hoogten te brengen. Dat is zwak. Hij en de SVJ kunnen wel degelijk iets doen aan de kwaliteit en de ethiek van en in het metier. Maar, hij en de SVJ doen niets. Leeuwin perst alleen nu en dan wat ingezonden stukjes geschreven en ondertekend op persoonlijke titel uit zijn computer en de SVJ kijkt vanachter een ander scherm toe, passief, net zo passief als het merendeel van de journalisten in het veld.

SVJ, pak eindelijk eens die handschoen op: wordt pro-actief en blijf niet passief aan zijlijn
Het wordt tijd dat de SVJ de handschoen oppakt en in actie komt om de kwaliteit en de ethiek binnen de journalistiek in Suriname te verbeteren. Beleg eens een voor iedereen, dus ook voor niet-leden, toegankelijke bijeenkomst om in algemene termen over die kwaliteit en ethiek te spreken. Inventariseer.
Gooi de knuppel in het hoenderhok van passiviteit.
Noteer wat er in het veld leeft en wat er aan mankeert.
Verander jezelf van een slapende aan de zijlijn knikkebollende journalistenvereniging, in een pro-actieve vereniging die zich gesteund weet in een nog te ontwikkelen streven om de kwaliteit en ethiek in de sector drastisch te verbeteren.
Begin aan de basis: wie, wat, wanneer, waarom, waarom en een lesje Nederlandse taal. Maak het veld duidelijk dat wanneer iemand zo graag journalist wil zijn, hij of zij dat zeven dagen in de week vierentwintig uur per dag is.
Wil hij of zij dat niet: daar is het gat van de deur. Geen fluwelen handschoentjes, maar stevige werkhandschoenen, die heeft de SVJ nodig om nog iets van de journalistiek te kunnen maken.

Dorps'journalistiek' bij 'Mmanten Taki' van staatszender STVS

Winston Echteld, Lloyd Groenewoud en Carlos Lindveld

Ongegeneerd collega's voor camera feliciteren en muziekclips collega's uitzenden

'Mmanten Taki' is gewoon een 'ochtend-gewauwel-geklets-non-nieuws-mislukte ontbijtshow'

22-04-2015 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – 'Mmanten Taki', het zogenaamde actualiteitenprogramma van de Surinaamse staatszender STVS, dat iedere ochtend vanaf acht uur wordt uitgezonden en wisselend gepresenteerd wordt door Winston Echteld, Lloyd Groenewoud en Carlos Lindveld, vertoont in haar uitzendingen ongegeneerd videoclips van medewerkers van dit programma. Maar, net zo erg, zo niet erger, is het dat een presentator een collega uitgebreid in een live uitzending, voor de camera dus, feliciteert met zijn verjaardag......

Twee videoclips werden gisterochtend uitgezonden van de jarige presentator Winston Echteld, die ook nog eens uitgebreid door zijn collega Lloyd Groenewoud werd gefeliciteerd. Waarom? Waarom dat geslijm in de uitzending? Kunnen ze hun medewerkers niet gewoon in privé feliciteren? Neen, omdat Suriname dus echt een dorp is en op dat niveau wordt tv gemaakt. Het hele dorp mag delen in de vreugde van Groenewoud en de wetenschap dat Echteld jarig is.

Ik kan me niet voorstellen, dat een presentator of presentatrice van bijvoorbeeld het Nederlandse actualiteitenprogramma 'Nieuwsuur' of '1Vandaag' uitgebreid een jarige collega voor volk en vaderland gaat feliciteren.....kijkers zouden dat verwerpelijk, bespottelijk en a-journalistiek vinden.

Het was vanochtend weer raak, toen een videoclip werd uitgezonden van een medewerker die op de achtergrond van het programma werkzaam is (technicus) vertoond en die ook als zodanig, als een collega, werd aangekondigd.

'Mmanten Taki' is een dorpsprogramma, dat gewoon gratis reclame maakt voor de muziek/videoclips van eigen medewerkers en een scala heeft aan vaste gasten, die vaak geen nieuws te melden hebben, maar ogenschijnlijk gewoon voor de gezelligheid worden uitgenodigd. Veel gelach, gegiechel, jij'en en jou'en en stompzinnig geklets met ook nog eens veel dus'en eh's en ok's.

Al eerder op dit blog is over dit programma bericht. De wijze waarop het programma inhoudelijk wordt samengesteld en de wijze waarop het wordt gepresenteerd tonen feitelijk aan, hoe het in Suriname is gesteld met de kwaliteit van nieuwsverstrekking en met het informeren van de bevolking.

Presentatoren nodigen met regelmaat vriendjes uit en die worden dan ook als zodanig aangekondigd, zonder enige schroom. Suriname is een dorp met inwoners met een dorpsmentaliteit en die mentaliteit is overal in het media terug te vinden.
Vaak hebben issues en gasten werkelijk niets met actueel nieuws te maken. Het zijn over het algemeen onderwerpen die geschikt zouden kunnen zijn voor een zogenoemde ochtend-gewauwel-geklets-non-nieuws-mislukte ontbijtshow, zoals die op de Nederlandse televisie te zien zijn.

Eindredacteur......!!

 

Het wordt nu toch echt de hoogste tijd voor een kwalitatief goede eindredacteur bij de Ware Tijd en voor een cursusje Nederlands voor de redactie..... Behaald?????? Pffffffffff....en de inhoud van het artikeltje??? Tel de journalistieke- en taalfouten. Geen woord aan vuil maken maar.
Oh, een paar minuten na publicatie van het artikel online was er plotseling deze gewijzigde versie:

Rechtbankverslaggeving vak apart, maar niet in Suriname

Kwaliteit artikelen over rechtszaken beneden peil

Kranten, papieren en online, moeten gaan investeren in kwaliteit en niet in 'kleutergekrabbel'


16-04-2015 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - Rechtbankverslaggeving is een vak apart. Het is niet voor niets dat in, bijvoorbeeld, Nederland media werken met speciale rechtbankverslaggevers. Maar, niet in Suriname. In Suriname zijn over het algemeen artikelen over rechtszaken (strafzaken) abominabel geschreven.

Bar en boos en duidelijk geschreven door zogenoemde journalisten of webredacteuren die geen flauw idee hebben hoe ze een rechtszaak goed moeten verslaan, laat staan dat ze een dagvaarding goed kunnen lezen en begrijpen, en dus de vele justitiële termen. Dat blijkt ook uit het feit dat in artikelen vaak justitieel vakjargon wordt vermeld, dat het merendeel van de lezers niet zal begrijpen en ook de schrijvers zelf niet en dat is kwalijk.

Onderstaand een voorbeeld van een inhoudelijk zeer slecht artikel over een strafzaak, van vandaag, en dat op de oh zo opgehemelde nieuwswebsite Starnieuws. Om te janken, zooooo slecht, bagger. Het gaat te ver om alle fouten en dergelijke in dit artikel hier te bespreken. De goede lezer weet ze allemaal uit het artikel te pikken.

Daarnaast worden ook met regelmaat gewoon in artikelen de volledige namen vermeld van verdachten/veroordeelden, zoals gisteren in dit artikel in de Ware Tijd:

Ook hier zullen we het maar niet over de inhoud (en kop!) hebben....

Laat media in Suriname eens gaan investeren in kwaliteit, ook en vooral in de (eind-)redacties. Laat 'journalisten' en webredacteuren scholen in rechtbankverslaggeving en sta eindelijk als hoofdredacteur of directeur eens garant voor inhoudelijk kwalitatief goede journalistiek en niet voor amateuristich 'kleutergekrabbel'.....

De papieren tijger SVJ gromt....

SVJ-voorzitter: Politieke betrokkenheid journalist schaadt beroepsgroep

Ook op andere fronten schaden journalisten de beroepsgroep en wordt ethiek dagelijks geschonden; SVJ treedt echter niet op

26-03-2015 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – 'Een journalist die met een politiek vlaggetje op zijn werk verscheen en het op zijn bureau plaatste.' Dat zei de voorzitter van de Vereniging van Journalisten (SVJ), Wilfred Leeuwin, maandag 23 maart in de Ware Tijd over het het onjuist handelen van journalisten in de verkiezingsperiode. Een tweede voorbeeld is een presentator die bij de registratie van de politieke partij ABOP voor de verkiezingen bij het Centraal Hoofdstembureau in Paramaribo gekleed was in een T-shirt van die partij. Betrokkene is lid van het mediateam van de ABOP.

'Gedragsregels' in acht nemen

Leeuwin stelde, dat onjuist handelen de beroepsgroep schaadt en het vak geweld aandoet. De SVJ heeft de doelgroep opgeroepen om de gedragsregels in acht te nemen. Leeuwin zegt hierop te zullen toezien en keurt het gedrag af van mediawerkers die het beroep te schande maken. Hij laat echter in het midden of hij, in casu de SVJ, concreet gaat optreden tegen zogenoemde journalisten die hun politieke voorkeur niet onder stoelen of banken steken. Overigens zullen die vermeende gedragsregels bij niemand in het Surinaamse journalistieke veld bekend zijn. Staan die gedragsregels vermeld in een document van de SVJ? Dan zijn ze slechts beschikbaar voor een, hooguit, handjevol leden. Een website heeft de vereniging nog steeds niet en de bereikbaarheid van de journalistenvereniging is vrijwel nihil.

Het is een grommende papieren tijger, de SVJ. Haar voorzitter roep de doelgroep op om 'de gedragsregels' in acht te nemen. Gedragsregels? Hij zal de journalistieke ethiek bedoelen. Natuurlijk zal iedereen begrijpen dat een journalist die te nauw betrokken is bij een politieke organisatie daar, in ieder geval, niet over kan berichten. Maar, in algemene zin, is een dergelijke betrokkenheid van een journalist niet goed, niet verstandig. Een journalist die dat zelf niet kan inzien, hoort niet in het metier thuis. Daar dient een SVJ tegen op te treden. Maar, dat doet de papieren tijger niet. De papieren tijger weet slechts een beetje te grommen.

Wat dollartjes bijverdienen

Overigens gaat Leeuwin in hetzelfde artikel ook in op collega's die reclamespotjes inspreken of voorlichtingsprogramma's verzorgen. Hij denkt dat het bij velen gaat om de extra Surinaamse dollarcentjes, zonder de gevolgen in acht te nemen. De stem van enkele mediawerk(st)ers is in vele commercials te horen. Die stemmen zijn, irritant, herkenbaar, zoals die van die belerende Apintie-dame die zichzelf vaak belangrijk en aantrekkelijk vindt en zoals die bronstige stem van die Radio 10 presentator en presentator van een actualiteitenprogramma op een staatszender? In hoeverre zijn zij nog geloofwaardig als ze kennelijk bijna alles lijken te willen doen voor dat extra centje.

Leeuwin stelt dat een hoofdredacteur de eerst verantwoordelijke is om erop toe te zien dat journalisten de algemene regels naleven en ook eventueel aangescherpte codes waarover de redacties zouden moeten beschikken. Hij roept hoofdredacteuren en media-eigenaren op om waakzaam te zijn. Ook nu horen we de SVJ weer een beetje grommen. Er wordt geen serieuze daadkracht getoond om ervoor te zorgen dat het journalistieke veld schoon wordt, dat waarden en normen serieus worden genomen door personen die zichzelf journalist noemen.

SVJ gromt, maar treedt vervolgens niet op

Je kunt als SVJ hoofdredacteuren dan wel oproepen om waakzaam te zijn, alsof die naar een onbeduidende vereniging luisteren, maar als SVJ kun je ook zelf in actie komen, door rechtstreeks journalisten die over de schreef gaan aan te spreken en desnoods te 'straffen' door ze bijvoorbeeld gedurende een bepaalde periode op non-actief te plaatsen of door ze publiek te maken. Een soort bewustwordingsperiode. Een periode waarin ze mogelijk ook nog wat bijgeleerd kan worden over het journalistieke metier. Een kant-en-klaar cursusje zal wel ergens in een lade liggen bij een vermeende journalistieke opleiding in Paramaribo.

Tijd dat SVJ eens zelf beleidsmatig misstanden en journalisten gaat aanpakken

Maar, het is dan wel leuk en aardig van Leeuwin om vlak voor de verkiezingen plotseling hoegenaamd kritisch te zijn over collega's die hun politieke boekje te buiten gaan, maar wanneer gaat de SVJ eens constructief en met beleid misstanden in de Surinaamse journalistiek aanpakken en niet alleen maar jammeren via de media op de eigen achterban, zonder ook maar eens iemand persoonlijk aan te spreken?

Ga grommen en werk aan kwalitatieve verbetering van de lokale journalistiek

Wanneer gaat de papieren tijger eens werkelijk grommen en optreden tegen bijvoorbeeld

* een hoofdredacteur die toestaat dat in zijn krant, op zijn nieuwswebsite of in zijn tv-programma beelden/foto's worden vertoond van slachtoffers (levend, gewond of dood) van verkeersongelukken en misdrijven, waarbij die slachtoffers duidelijk herkenbaar in beeld worden gebracht – aan privacy wordt niet gedacht;

* een hoofdredacteur die toestaat dat in zijn krant, op zijn nieuwswebsite of in zijn tv-programma beelden/foto's worden vertoond van een bij een ongeluk betrokken voertuig zonder dat het kenteken van dat voertuig onherkenbaar wordt gemaakt – aan privacy wordt niet gedacht;

* journalisten/(web-)redacteuren die consequent verzuimen een bron te vermelden van een artikel of foto;

* nieuwswebsites die foto's van derden publiceren, de bron ervan niet vermelden, maar wel in die foto's een soort 'watermerk' plaatsen van hun uitgever of krant waarmee bewust wordt gesuggereerd dat die foto's zijn gemaakt door een fotograaf in dienst van die uitgever of krant – dit is een vorm van misleiding van de lezers;

* journalisten/(web-)redacteuren die überhaupt niet of nauwelijks in staat zijn om een journalistiek artikel te schrijven (sla iedere willekeurige krant maar open);

* journalisten/(web-)redacteuren die artikelen uit buitenlandse media overnemen/vertalen zonder de bron te vermelden;

* journalisten/(web-)redacteuren die niet eens in staat zijn om bijvoorbeeld straatnamen of namen van Assembleeleden correct te schrijven en die sowieso nauwelijks in staat zijn om een volzin Nederlands correct te schrijven;

* media die geen eindredacteur in dienst hebben of een eindredacteur in dienst hebben die zit te slapen, gelet op de hoeveelheid dagelijkse fouten in artikelen;

* enzovoorts;

* enzovoorts.

Zelfs op de meest gewaardeerde en geciteerde nieuwswebsite wemelt het werkelijk dagelijks van journalistieke- en taalfouten. De kennelijke populariteit van die website is dan ook onbegrijpelijk of het zegt meer iets over het niveau van de bezoekers ervan.....

Optreden als positieve bijdrage aan verbetering kwaliteit

Door op te treden als SVJ tegen misstanden in de journalistiek, kun je als journalistenvereniging een positieve bijdrage leveren aan het verbeteren en opwaarderen van de kwaliteit van het lokale journaille en van de inhoudelijke kwaliteit van hun producten. Is het niet de voorzitter van de SVJ die om de zoveel tijd jammert dat het beroep van journalist wordt ondergewaardeerd? Is het niet zo dat die waardering er vanzelf komt wanneer de inhoudelijke kwaliteit van de journalistieke producten verbeterd?

Journalistieke opleidingen in Suriname te versplinterd om bij te dragen aan kwaliteitsverbetering journaille

Mogelijke nieuwe korte praktijk gerichte opleiding in 2016

Effect opleidingen niet zichtbaar in dagelijkse producties journalistiek

17-03-2015 Door: Paul Kraaijer

Het is algemeen bekend, dat het niveau van de journalistiek in Suriname over het algemeen ondermaats is en dat is nog zacht uitgedrukt. Om dat niveau wat op te krikken komt er wellicht in 2016 een korte opleiding van een jaar. Dat maakte Jane Kolf-Bergraaf, voorzitster van de Stichting ter Bevordering van de Journalistiek (SBJS) maandag 16 maart 2015 bekend. Volgens haar zal die opleiding praktijk gericht zijn en zullen de deelnemers de basisprincipes van de journalistiek leren.

Het project is voor financiering ingediend bij de UNESCO en het ziet er volgens Kolf goed uit. 'We hopen in 2016 te kunnen beginnen, met of zonder geld van UNESCO', zo zei ze in de Ware Tijd.

De eenjarige opleiding is een initiatief van de stichting, maar de docenten zullen worden geleverd door de Academie voor Hoger Kunst- en Cultuuronderwijs (AHKCO), die al jaren een vierjarige journalistieke opleiding verzorgt in een pakket dat zowel radio-, televisie- als krantenverslaggeving verzorgt.

De SBJS werd in 2008 opgericht na vele klachten over het niveau van de journalistiek. Vanaf toen heeft ze jarenlang zogenoemde basis- en verdiepingstrainingen verzorgd. De website van de SBJS is echter verre van ge-update. Het meest actuele bericht dateert van februari 2011......

Voorzitster SBJS bevestigt magere kwaliteit journaille

Kolf: 'Laat mij voorzichtig zeggen, dat we stappen in de goede richting zien, maar het kan altijd beter. We moeten gaan naar verheffing van dit beroep en professionalisering, want daar moet er nog veel gebeuren. Het is volgens mij voor het eerst dat bijna twee hele redacties ingeschreven zijn op de academie.' Dat geeft aan dat ze willen bijdragen aan verhoging van het niveau.
Maar, het bewijst ook, dat het huidige kwaliteitsniveau van het lokale journaille nog steeds beneden peil is. Het is toch eigenlijk te gek voor woorden, dat personen die al werkzaam zijn als 'journalist' kennelijk een journalistieke opleiding volgen aan de AHKCO. Dat is werkelijk de wereld op zijn kop.

Media werven geen journalisten, maar 'plaatjes'

Hoofdredacteuren en krantendirecties lijken zich ook niet in te spannen om werkelijk kwalitatief goede journalisten in dienst te nemen, desnoods vanuit 'de Noordzee' ofwel Nederland (de paar bakra's die nu en dan bij Surinaamse kranten werkzaam zijn lijken zich over het algemeen te hebben aangepast aan het Surinaamse journalistieke niveau of hadden al een bedenkelijk niveau op het moment dat ze voor een Surinaamse krant gingen werken).

Een advertentie zoals hiernaast, die al vele dagen te zien is op de website van het Dagblad Suriname, zegt veel over de wijze waarop redactiemedewerk(st)ers worden gezocht. Vereisten, alleen HBO-denkniveau en kandidaten moeten zelfs een pasfoto aanleveren. HBO-denkniveau?
Zou HBO-schrijfniveau ook niet handig zijn als medewerk(st)er van een redactie?
En wat ben je dan als redactiemedewerk(st)er?
Een (leerling-, kneusje-)journalist(e), een bureauredacteur of –redactrice of gewoon een typegeit?
En waarom in vredesnaam een pasfoto? Gaat een krant selecteren op uiterlijk....... Een advertentie waaruit de onvolwassenheid van de lokale journalistiek als zoete honing druipt.

Suriname kent vandaag de dag een paar zogenoemde op de journalistieke gerichte opleidingen, maar gelet op de inhoudelijke kwaliteit van journalistieke producties, zoals artikelen in kranten en op het merendeel van de websites van kranten en nieuwswebsites, is het effect van die opleidingen daarin nog niet terug te zien, verre van dat zelfs. Het journalistieke inhoudelijke niveau is oppervlakkig, niet diepgravend, te noemen. Daarenboven blijkt dat vele zogenoemde journalisten de Nederlandse taal nauwelijks machtig zijn. Maar, dat kan alleen boven water komen drijven door het ontbreken van kwalitatief goede eindredacteuren, voor zover er überhaupt eindredacteuren in dienst zijn bij kranten.

Nieuwe opleiding zal tot niets leiden

De vraag is of een zoveelste versplinterde opleiding zal kunnen bijdragen aan het opwaarderen van de kwalitatieve inhoud van het journalistieke metier in Suriname. Gevreesd moet worden dat de nu aangekondigde slechts een jaar durende opleiding tot niets zal leiden.

Een volwaardige en complete School voor de Journalistiek in Suriname lijkt maar niet van de grond te kunnen komen. Met regelmaat heb ik hiervoor gepleit, gevoed door de erbarmelijke staat waarin het lokaal journaille zich bevindt. Renovatie en ordening lijken broodnodig, noodzaak.

De Ware Tijd rommelt met vastgoedmagnaat Chris Thünnessen en advocaat Oscar Hammerstein... - Dagblad Suriname misleidt

Wanneer neemt de Ware Tijd nu een kwalitatief goede eindredacteur in dienst?

Dagblad Suriname misleidt met kop.....

De man op de foto bij een artikel vandaag, maandag 16 maart 2015, in de krant de Ware Tijd is Oscar Hammerstein. Dat behoeft geen betoog. Het onderschrift suggereert echter, dat hij Chris Thünnessen zou zijn. Daarnaast is ook de bronvermelding bij de foto niet echt duidelijk, 'Meulenhoff'. 

De krant blijft uitblinken in slordigheid. Slordigheid die voorkomen kan worden door een kwalitatief goede eindredacteur. Maar, kennelijk heeft de Ware Tijd daar geen oog voor en blijft het aanmodderen, waardoor de kwalitatieve inhoud van de krant ver beneden journalistiek peil blijft......

Voor alle duidelijkheid, dit is Chris Thünnessen (bron foto:quotenet.nl):

Ook het Dagblad Suriname gaat vandaag de mist in,met een misleidende kop boven een artikel:

Misleidend, omdat niet Suriname steun uitspreekt aan Venezuela, maar slechts een groepje personen. De kop suggereert echter, dat de Surinaamse regering steun zou uitspreken. Op geen enkele wijze heeft de regering nog formeel gereageerd op recente ontwikkelingen in Venezuela.

De West probeert interessant te zijn....met 'de hand weten te leggen op'

De krant legt hand op iets dat dagen eerder al op De Surinaamse Krant werd gepubliceerd

Bronvermelding chiquer dan 'hand weten te leggen op'...

15-03-2015 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De Surinaamse avondkrant De West, die niet vies is om de waarheid wat geweld aan te doen en ieder geval nu en dan pretendeert een of andere primeur te hebben, doet in haar editie van zaterdag 14 maart 2015 weer eens gemaakt en misplaatst interessant.

'Charme offensief advocaten Dino Bouterse' dat is de kop boven een artikel dat begint met deze alinea:

'Het advocatenteam, dat presidentszoon Dino Bouterse heeft bijgestaan in de rechtszaak die het Amerikaans Openbaar Ministerie in New York tegen hem had aangespannen, heeft door middel van een charme offensief getracht een lagere straf te bewerkstelligen voor hun cliënt. Dit blijkt uit hun 31 pagina’s tellend pleidooi ‘Sentencing memorandum for defendant Dino Bouterse’, waar de redactie van De West de hand op heeft weten te leggen. (…)'

Let wel: '(...) waar de redactie van De West de hand op heeft weten te leggen. (…)'

De hand op heeft weten te leggen? Dat klinkt interessant, dat klinkt spannend en dat klinkt alsof er grondige journalistiek is bedreven. Maar, grondige journalistiek in Suriname bestaat. Dus, bij het lezen van een dergelijke zin moet bij lezers al een alarmbelletje gaan rinkelen.

Dus, ere wie ere toekomt, De Surinaamse Krant publiceerde de tekst van dat pleidooi al op 10 maart als een zogenoemde Scribd-document (zie onderaan).

Het is natuurlijk niet uitgesloten dat De West via die weg de hand heeft weten te leggen op het Amerikaanse document. Immers, waarom kan De West niet gewoon vermelden hoe zij aan het document is gekomen?

Het is niets meer en niets minder dan 'interessant doenerij' van de Surinaamse avondkrant. Dat document is, behalve dat het al op 10 maart op de website De Surinaamse Krant verscheen, gewoon vrij beschikbaar op het internet.... Je hoeft er dus geen hand op weten te leggen, je kunt gewoon de bron vermelden. Maar, een bron vermelden gaat De West niet gemakkelijk af, daar zijn legio voorbeelden van.

Het document zoals op 10 maart gepubliceerd op de nieuwswebsite De Surinaamse Krant:

'Journaliste' Seshma Bissesar en Dagblad Suriname trachten bewust politicus te beschadigen

Hoe geloofwaardig is Bissesar.....

Freelance 'journaliste' levert  gedateerde foto's dansende Brunswijk aan krant

Hoofdredacteur beweert geen 'ruimte' te hebben om aangeleverde informatie te controleren

12-03-2015 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Suriname maakt zich op voor de verkiezingen op 25 mei. Politici en leden van politieke partijen zoeken plotseling hun heil bij andere partijen, over en weer wordt gescholden en met vuil gesmeten, het land wordt vol geplant met bontgekleurde partijvlaggen, partijen houden hun zogenoemde 'massameetings' en politici schromen er niet voor om collega's te besmeuren. Bij dit alles wordt gretig gebruik gemaakt van de lokale media, die maar wat graag smullen van alle verdachtmakingen, geruchten en heibel rond politici en politieke partijen. Over de inhoud van partijprogramma's, voor zover die er zijn, wordt totaal niet gesproken of geschreven. Het gaat en draait vooral om personen.

Afgelopen weekeinde en maandag was de voorzitter van de politieke partij ABOP (Algemene Bevrijdings- en Ontwikkelings Partij), Ronnie Brunswijk, het slachtoffer van vuilsmijterij. In het weekeinde verschenen een paar foto's op social media, Facebook, waarop een met een jongedame dansende Brunswijk is te zien. Die foto's zouden afgelopen zaterdag zijn gemaakt op het verjaardagsfeest van de ABOP-voorzitter in het Ronnie Brunswijk Stadion in Moengo. Let wel, zouden zijn gemaakt..... Reacties op Facebook logen er niet om: het zou een presidentskandidaat onwaardig zijn om zo te dansen, het zou ordinair zijn om toch wel op een bekende Surinaamse manier te dansen, te schuren. Maar, ook aanhangers/sympathisanten van Brunswijk en partijleden lieten hun stem horen. Uit dat kamp werd vooral beweerd, dat de foto niet afgelopen zaterdag zouden gemaakt, maar maanden geleden op een familiefeestje van de partijvoorzitter.

Dagblad Suriname beschadigt wel overwogen Brunswijk

Het werd allemaal nog onsmakelijker toen maandag het Dagblad Suriname twee van de gewraakte foto's op haar voorpagina publiceerde met een insinuerende begeleidende tekst. Nog meer reacties volgden. Maar, nu kreeg ook de krant onder uit de zak. Immers, met welke intenties had de krant die foto's geplaatst? Feitelijk ging het niet om nieuws, maar leek het een doelbewuste poging om Brunswijk te beschadigen.

Hoofdredacteur Chandra Algoe liet dinsdag 10 maart in de Ware Tijd weten, dat de foto's waren aangeleverd dor een 'freelancer'. Die freelancer is Shesma Bissesar van het zogenoemde persbureau Algemeen Surinaams Persbureau, ASP. 'Wij hebben het geplaatst, omdat wij uitgaan van de integriteit van onze freelancers', zei Algoe die ook nog beweerde 'dat er niet altijd ruimte is de aangeleverde informatie te controleren'. Dat is natuurlijk onzin, immers als hoofdredacteur moet je ervan overtuigd zijn dat alle informatie die binnenkomt juist is en dus ook wel gecontroleerd.

Algoe: 'Als iemand zich een persbureau noemt gaan wij uit van de integriteit van dat bureau.' Maar, dan moet dat persbureau nog wel serieus zijn en zeker productief en dat is niet meer het geval en kennelijk is Algoe daarvan niet op de hoogte.

Geloofwaardigheid Bissesar en ASP in geding

Volgens Algoe heeft Bissesar beweerd, dat zij zaterdag ook in het Ronnie Brunswijk Stadion in Moengo was, waar de foto zou zijn gemaakt. De ABOP-voorzitter heeft al laten weten, dat als er niet corrigerend wordt opgetreden, er een rechtszaak tegen de krant zal volgen. Het Dagblad Suriname heeft als gevolg van dit incident elke samenwerking met het ASP – en dus waarschijnlijk met Bissesar – opgezegd, voor zover dat persbureau nog bestaat.

tegen de Ware Tijd zegt Bissesar, dat zij de foto van haar bronnen heeft gekregen. 'Ik heb netwerken. Als de ABOP vindt dat het niet zo is, laten zij het bewijzen.'

Bissesar stelt, dat zij de confrontatie met de ABOP aangaat en er bij blijft dat de foto op de verjaardag van Brunswijk is geschoten in Moengo. Verder beweert ze, dat er nog meer is dat zij zal publiceren over de voorzitter en de ABOP. Haar beweringen komen zeer ongeloofwaardig en onbetrouwbaar over.

Niet de eerste keer in de fout.....

Het is ook niet de eerste keer, dat deze dame – die kennelijk vindt dat zij heel wat is, maar in feite de journalistiek schaadt – in de fout is gegaan. De Surinaamse avondkrant De West sloeg in haar editie van 5 januari dit jaar behoorlijk de plank mis met een artikel, geschreven door Bissesar, over de populaire en grote Combé Markt in Paramaribo onder de kop 'Staat heeft torenhoge rekeningen bij Combémarkt’. Een dag later meldde de krant, dat de leiding van de markt geschokt op het artikel heeft gereageerd. Combé Markt beklaagde zich bij de krant onder meer er over, dat de informatie bezijden de waarheid was, hetgeen reden was voor de redactie van De West om het onderwerp opnieuw te bekijken, zo schreef de krant:

'De redactie komt tot de conclusie, dat is nagelaten belangrijke passages in het bericht genoegzaam te verifiëren, ten einde die te kunnen staven. De krant gaat derhalve ervan uit, dat het bovengenoemd bericht niet op waarheid berust. De West biedt haar verontschuldigingen aan voor het ongerief dat dit bericht met zich heeft meegebracht.'

Het zogenoemde persbureau van Bissesar lijkt overigens inmiddels een stille dood te zijn gestorven. Op de Facebookpagina van het ASP dateert het laatste bericht van 5 september 2014 met een artikel 'Dalai lama weer niet welkom in Zuid-Afrika' en de eigen website van het 'persbureau' blijkt offline te zijn.

Freelancer Bissesar blijkt inmiddels ook onderdak te hebben gevonden bij het Nederlands-Surinaamse magazine Parbode, dat in 2014 een aantal rechtszaken aan de broek kreeg vanwege onzorgvuldige berichtgeving.....

Bissesar is als VWO-scholiere bij omroep Rapar Nickerie in de wereld van de media gerold, maar haar journalistieke carrière begon ze bij Sky Radio & Televisie van de familie Lall Mohamed. Bissesar is ook als freelancer werkzaam voor Radio 10 en De West.
Alle mediabedrijven die gebruikmaken van het aangeboden werk van Bissesar zouden moeten overwegen om niet meer met die dame en haar vermeende persburootje samen te werken.

SVJ: Krant tracht publieke opinie te beïnvloeden

De Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ) heeft vandaag, woensdag 11 maart, bij monde van haar voorzitter Wilfred Leeuwin, via de Ware Tijd gereageerd op de ophef rond de gepubliceerde Brunswijk-foto's in het Dagblad Suriname. Volgens Leeuwin is met de publicatie van de foto geprobeerd de publieke opinie te beïnvloeden. 'De publicatie dreigt naar stigmatisering en discriminatie. Waarom mag hij niet zo dansen?'

Zowel krant als Bissesar verantwoordelijk voor publicatie foto's

Volgens de SVJ-voorzitter kan de krant haar verantwoordelijkheid niet schuiven in de schoenen van de schrijfster en vraagt zich af wat de bedoeling van de productie is. 'Het is een opruiend stuk over zijn privé. Waar gaan wij naar toe als media?', vraagt hij zich af. Volgens hem hoort zo'n foto niet thuis in een dagblad. Leeuwin heeft gelijk.

Maar, natuurlijk is Bissesar ook verantwoordelijk. Zij heeft, om haar moverende redenen, die foto's aan de krant geleverd en blijft volhouden dat ze zaterdag 7 maart zijn gemaakt op het feestje in Moengo terwijl Brunswijk al heeft verklaard, dat ze maanden geleden op een familiefeestje zijn geschoten. Hij krijgt bijval van partijleden.

'Journaliste' moet geen politieke spelletjes spelen door gedateerde foto's aan te leveren

Het bevreemdt Leeuwin, dat de hoofdredacteur van het Dagblad Suriname heeft gesteld 'geen tijd' te hebben 'om alles te controleren'. Verder vindt hij, dat onverantwoordelijkheid de krant te verwijten valt en niet de persoon die het materiaal heeft aangeleverd.

Maar, toch is ook Bissesar absoluut onverantwoordelijkheid te verwijten. Deze dame beweert journaliste te zijn. Is dat werkelijk zo, dan zou ze moeten weten dat ze naar waarheid moet berichten en niet willens en wetens 'politieke spelletjes' moet spelen door gedateerde foto's aan te leveren in een periode waarin politieke partijen en hun voorzitters verwikkeld zijn in verkiezingscampagnes en dus ook Brunswijk.

SVJ moet Bissesar niet in bescherming nemen, maar uit het veld verwijderen....

De conclusie zou niet anders kunnen zijn, dan dat zowel Bissesar als het Dagblad Suriname bewust met de publicatie van de foto's ABOP-voorzitter Brunswijk hebben willen beschadigen. Deze dame hoort niet thuis in het journalistieke metier. Hopelijk gaat bij de SVJ ook dat besef komen en neemt die haar niet langer in bescherming, zoals ze nu doet, door de verantwoordelijkheid alleen bij de krant te leggen. De vrouw zou uit het veld moeten worden verwijderd en de SVJ weet heel goed hoe ze dat moet doen.....

Den Blauwvinger: Social Media krachtig wapen om politieke tegenstanders ongegeneerd te beschadigen

COLUMN: 'Ordinaire' mogelijk gedateerde foto's met ABOP-voorzitter Brunswijk willens en wetens gepubliceerd

09-03-2015  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Ronnie Brunswijk, voorzitter en Assembleelid van de ABOP (Algemene Bevrijdings- en Ontwikkelingspartij) en presidentskandidaat, vierde zaterdagavond 7 maart 2015, zijn 54e verjaardag met een leuk feestje in Moengo in het district Marowijne. Het werd een gezellige partijbijeenkomst waar ook enkele politieke overlopers met open armen werden ontvangen, zoals het Nieuw Suriname-parlementslid Harish Monorath en de oud-voorzitter van de NPS Jongerenraad Gordon Touw Ngie Tjouw.

Dateert de foto uit 2013 of van afgelopen zaterdagavond?

Dat het een gezellig feestje is geworden werd zogenaamd (!) duidelijk, toen de volgende dag, de Internationale Dag van de Vrouw, een paar foto's op social media geplaatst werden. De foto's zouden, volgens de kersverse DOE-politicus en voedseltechnolooh Ricky W. Stutgard in een ingezonden stukje tekst zondag 8 maart op de nieuwswebsite GFC Nieuws, op dat feestje zijn gemaakt.
Maar, is dat werkelijk zo?
Zijn die foto's werkelijk afgelopen zaterdagavond geschoten? Volgens de politieke tegenstanders van Brunswijk wel en volgens zijn aanhangers natuurlijk niet.
Het Dagblad Suriname opent vandaag zelfs met de foto's, alsof het belangrijk 'nieuws is terwijl het feitelijk geen nieuws is, maar meer een zielige, verre van journalistieke poging, om een politicus te schaden - het is een zoveelste diskwalificatie van de lokale journalistiek -,  met een ordinaire tekst:

Brunswijk heeft inmiddels vandaag aangekondigd te overwegen om de krant voor de rechter te slepen, omdat die krant bericht alsof de foto's afgelopen zaterdag zijn gemaakt. Volgens de ABOP-voorzitter zijn de foto's jaren geleden gemaakt op een familiefeestje en is er nu sprake van 'grove volksmisleiding'. Zijn partijgenoot Marinus Bee spreekt van riooljournalistiek. De ABOP-leider heeft absoluut een punt, los van hetgeen op de foto's te zien is. De foto's zijn waarschijnlijk met een politieke bedoeling gepubliceerd.

– Inmiddels hebben ook diverse ABOP-jongeren op Facebook duidelijk gemaakt, dat de foto's niet zijn gemaakt op het feestje van Brunswijk. Dat neemt niet weg, dat mensen moeite kunnen hebben met het op de foto's zichtbare gedrag van de ABOP-voorzitter. Natuurlijk zijn die foto's afgelopen weekeinde op Facebook door iemand geplaatst met een bedoeling en dat geldt ook voor het Dagblad Suriname vandaag. 
Maar, deze dagen verschijnen met regelmaat (bewerkte) foto's, ook voorzien van teksten, op social media van allerlei politieke kopstukken met de bedoeling om die politici te schaden in aanloop naar de verkiezingen. Zo wordt dus, met hulp van sociale media, door bepaalde politiek gekleurde figuren getracht politieke opponenten in een kwaad daglicht te plaatsen. De goede kijker en lezer weet daar echter eenvoudig doorheen te prikken. –

Brunswijk lijkt op die foto's – waar en wanneer ze ook gemaakt zijn – veel plezier te beleven en laat zich van zijn ware kant zien: een ongegeneerde bullebak die schijt heeft aan alles en iedereen, gewoon doet waar hij zin in heeft en zeer vrouwonvriendelijk respectloos gedrag aan de dag legt: heerlijk schuren met jongedames, meisjes waarschijnlijk nog. Dat mag hij, dat is niet strafbaar, maar je kunt vraagtekens plaatsen bij of het wel zo verstandig is om het te doen als Assembleelid, als publiek figuur.
De foto's leiden op social media tot uiteenlopende reacties, de meesten uit het politieke tegenkamp uiteraard negatief. 'Als het hier 32 graden is loopt onze koning ook niet in zijn onderbroek. En als het hier koningsdag is lopen ze ook niet staande seksuele passen te maken' en 'Dit kan tog niet, zo kan je een land niet dienen...!!!' zijn slechts twee van de vele reacties.

Ophef om niets?

Natuurlijk en nogmaals, je kunt vraagtekens plaatsen bij hetgeen op de foto's te zien is, maar het lijkt
een politicus en presidentskandidaat onwaardig. Het hoort niet, stellen de correct in de pas lopende burgers, fatsoensrakkers. Maar, is zijn gedrag - op een privé familiefeestje - werkelijk zo afkeurenswaardig of genoten hij en enkele jongedames gewoon zichtbaar en moet er verder vooral maar geen overtrokken ophef over worden gemaakt?

De enige ophef die deze 'kwestie' waard is is de journalistieke kwestie, de kwalijke rol van het Dagblad Suriname waarvan de redactie kennelijk de foto's ook van Facebook heeft geplukt en verder geen eigen onderzoek heeft gedaan naar de werkelijke herkomst en datering van de foto's

Dat is Brunswijk toch?

Brunswijk, de platvloerse schreeuwer,

de vloeker op voetbalveld en in parlement,

de geile man die niet vies is van schurende dames en meisjes tegen zijn lichaam,

de concertorganisator Bravo,

de leider in de tijd van de Binnenlandse Oorlog tussen 1986 en 1992 van het zogenoemde Junglecommando dat streed tegen het militaire regime van Desi Bouterse,

de eigenaar en voorzitter en speler van voetbalclub Inter Moengotapoe,

de goudzoeker,

de man die zieltjes voor zijn partij tracht te winnen door op partijbijeenkomsten letterlijk met geld te strooien,

de man die waarschijnlijk eind december 1985 betrokken was bij een bankoverval in Moengo, en

de man die door de rechtbank van Haarlem op 2 maart 1999 bij verstek is veroordeeld tot zes jaar celstraf voor handel in cocaïne (hij zou het brein zijn geweest achter drie cocaïnetransporten tussen maart 1996 en juni 1997 van Suriname naar Schiphol waarbij het in totaal om ruim 61 kilo cocaïne zou zijn gegaan).

Let wel, het voren gaande zijn gewoon feiten. Een mooi cv voor een president?

Ongepolijste rebel

Ook een man die altijd voor camera en microfoon zijn uiterste best om maar zo correct mogelijk en verstaanbaar Nederlands te spreken. Maar, Brunswijk is en blijft Brunswijk, de ongepolijste rebel die graag zijn macht en geld showt, die graag rondrijdt in zo groot mogelijke – en dan ook nog het liefst in gele ABOP-kleuren gelakte – Hummers, maar niet eens in staat blijkt te zijn om een paar van zijn eigen kinderen op het rechte pad te houden:
zoon Pascal die gewoon op 3 augustus vorig jaar zo'n 30.000 Amerikaanse dollar uit de auto van zijn pa jatte en
een andere zoon, Elton, die op 1 september vorig jaar werd gepakt op de Johan Adolf Pengelluchthaven met 5,5 kilo cocaïnepasta in zijn bezit en zich sindsdien van de domme houdt. Ergens in die familie Brunswijk zit iets niet goed.

Kortom, Brunswijk, de geschikte presidentskandidaat, in een slechte droom, een nachtmerrie.

Een president en Assembleelid onwaardig gedrag....

De schurende hulk en zijn droom

Deze man vertoont op alle fronten president onwaardig gedrag. Tja, Brunswijk ziet zich werkelijk na de verkiezingen van 25 mei als de nieuwe president van Suriname. Binnenkort haalt hij mogelijk zijn zogenoemde BSc. Bedrijfskunde (Bachelor of Science) en volgens hem levert dat cursusje voldoende presidentiële kennis en waardigheid op om het land te kunnen leiden. Dat zei hij ook op het podium van zijn feestje zaterdagavond.

Een uitbundig, opgewonden feestje waarin - zo willen velen ons doen laten geloven - een gele onbehouwen en onbeholpen hulk zich te goed deed aan hapjes, drankjes en enkele aanwezige jongedames die zich maar wat graag tegen de hulk aan leken te schuren en de hulk leek in opgewonden staat terug te schuren. President Brunswijk? Dat is en blijft een droom. Brunswijk is en blijft een, politiek, rebel.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

09 maart 2015

Amsterdam-Paramaribo

Naschrift:

Volgens het lid van de ABOP-jongeren Valentino Nasa zondag 8 maart op Facebook, zijn de gewraakte foto's niet op de verjaardag van Brunswijk gemaakt:
'Ik was zelf daar aanwezig en kom net van Moengo. Die foto is van een tijdje terug. We leven in een politieke tijd en mensen zoeken naar alles wat ze kunnen vinden om Brunswijk zwart te maken. Ze kunnen niets vinden om Brunswijk z’n naam te bekladden, dus gaan ze terug in de tijd om iets te vinden, maar het is een leugen', aldus Nasa in een reactie op Facebook. 
Brunswijk was volgens hem de hele tijd in het stadion van Moengo aanwezig. Er was helemaal geen feest thuis bij de politicus en alles werd in het station gehouden. 'Het maakt bij mij niet uit wat mensen willen zeggen over Brunswijk, hij gaat zonder twijfel voor het presidentschap. Hij is een volksleider en stelt het belang van het volk voorop. Niet, omdat hij eens ordinair danste moet hij van zijn doel afwijken. Ik spreek dit van Bravo niet goed , maar geen van de grote leiders hebben tien schone vingers. Bravo maakt moeite.'

Een dag later, vandaag, maandag 9 maart, plaatste de ABOP Jongeren Brokopondo deze tekst op Facebook:

'Er is momenteel een foto gepost op FB om de indruk te wekken dat het eergister op de jaardag van de Voorzitter van de ABOP is geschoten.

Ten eerste is dat een foto van maart 2013 en ten tweede was het podium van eergister een van metaal.

Wij willen alle echte ABOPers op het hart drukken om zich niet te laten pakken door deze misleiders maar te focussen op de overwinning welke op zicht is.

Last: nobody is perfect. Even none.

Fouten zijn menselijk. En wij hebben gezien dat de persoon Brunswijk uit die fouten heeft geleerd.'

Surinaams journaille krijgt Amerikaanse les in verslaglegging verkiezingen

(Bron foto: Amerikaanse ambassade, Paramaribo)

Amerikaanse journalist ingevlogen voor paar lesjes en workshopjes

Laat lokaal journaille eerst het vak journalistiek en Nederlandse taal leren

04-03-2015  Door: Paul Kraaijer


Paramaribo - Deze dagen krijgen aanstormend vermeend journalistiek talent en gevorderde zogenoemde journalisten les in hoe zij moeten berichten over de komende verkiezingen en over alles wat in aanloop naar die verkiezingen zoal op het politieke strijdtoneel gebeurd. Daartoe is speciaal de Amerikaanse journalist Patrick Butler (werkzaam bij de organisatie Internationaal Centrum voor Journalisten in Washington) ingevlogen voor het verzorgen van een paar lesjes en workshopjes. Een en ander is een initiatief van de Amerikaanse ambassade in Paramaribo en de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ).

Dat je als SVJ meewerkt aan een dergelijk workhop-lesweekje om het journaille enigszins wegwijs te maken in hoe verkiezingen te verslaan, bevestigt hoe abominabel het is gesteld met de inhoudelijke kwaliteiten van de zichzelf journalist noemende figuren in Suriname. Dat je daarvoor een paar lesjes en workhops in elkaar draait, aangestuurd door de VS, nauwelijks drie maanden voor de verkiezingen, toont ook feitelijk het failliet van de lokale journalistiek. Het is een beschamende vertoning.

Het schrijven van artikelen over verkiezingen gerelateerde issues is natuurlijk feitelijk niet anders dan het verslag doen van een vergadering van De Nationale Assemblee, van een zogenoemde politieke massameeting, van het uit de boom schieten van een ocelot, van de liquidatie van een Amsterdamse onderwereldfiguur of van een honden- en kattencastratieactie van de Dierenbescherming Suriname. Als journalist doe je verslag, als journalist leg je gebeurtenissen op een journalistiek verantwoorde wijze vast in artikelen. Dat is zijn of haar werk.
Maar, in Suriname bestaat geen journalistiek. Sla een willekeurige krant open of lees een willekeurige Surinaamse nieuwswebsite. Waar is de werkelijke journalistiek? Waar is de werkelijke journalist? Er is gelukkig een enkele uitzondering, ergens loopt een echt goede journalist rond. Een zeldzaam exemplaar dat gekoesterd zou moeten worden door zijn werkgever....

Overigens gaat het aan de basis al niet goed met het lokaal journaille. De Nederlandse taal wordt nauwelijks tot niet beheerst. Veel vermeend journalisten zijn niet eens in staat om een volzin Nederlands correct te schrijven. Dagelijks wemelt het van de taal- en journalistieke fouten in artikelen in lokale kranten en op lokale nieuwswebsites. Dat blijkt ook uit onderstaand artikel van vandaag in het Surinaams Dagblad over de speciale lessen en workshops van Butler.

Alvorens een of andere onbekende Amerikaanse mediaman - een vlekje in het wereldse journalistieke veld - naar Suriname te halen, zou het aan te bevelen zijn voor de SVJ om eens het initiatief te nemen mogelijkheden te onderzoeken voor de komst van een echte school voor journalistiek in Suriname. Investeer tijd en energie in een dergelijk onderzoek. De komst van een dergelijke school is zeer wenselijk, broodnodig zelfs. Nu wordt er maar wat aangemodderd door mensen die het interessant vinden om journalist genoemd te kunnen worden. Kwaliteit is ondergeschikt gemaakt op redacties aan eigen ego's.

Wil je je werk als Surinaamse Vereniging van Journalisten serieus nemen en wil je de journalistiek serieus nemen en benaderen leer het lokale journaille dan eerst de kneepjes van het echte journalistieke metier. Kom niet aan met hap-snap lesjes en workshopjes over allerlei issues om het journaille welhaast per onderwerp journalistiek te onderrichten. Zo 'creëer' je geen kwalitatief goede journalist, omdat hij of zij de basiskneepjes van het vak niet kent en worstelt met de Nederlandse taal.

Laat de zogenoemde journalisten niet dagelijks klungelig aanmodderen, zonder dat hun artikelen onder de ogen komen van eindredacteuren, voor zover die er überhaupt zijn. Ga als SVJ er bij directies en eigenaren van kranten en nieuwswebsites op aandringen, dat zij een of twee kwalitatief goede eindredacteuren in dienst nemen die ook de vaardigheden hebben om redactiemedewerkers bij te sturen, bij te schaven en die kneepjes van het vak te leren. Kwaliteit kost geld, maar levert ook ongetwijfeld meer lezers op en dus meer inkomsten.

In ieder geval kan Butler een paar mooie dagen van Suriname genieten en zich wellicht ergeren aan de kwaliteiten en het algemene niveau van het lokale journaille. Of zijn lesjes en workshops bijdragen aan goede, kwalitatief betere, berichtgeving over de verkiezingen en over politieke issues op weg naar die verkiezingen valt te betwijfelen, omdat het lokale 'journalisten' simpelweg ontbreekt aan de basisvaardigheden die noodzakelijk zijn om het vak van journalist naar behoren te kunnen uitoefenen.......