Jarenlange vernietiging Brownsberg Natuurpark oogluikend toegestaan door regering en natuurbeschermings- organisaties

Natuurgebied ten prooi aan illegale goudzoekers

Regering en natuurbeschermings- organisaties ontwikkelen geen beleid om natuurpark te beschermen

06-04-2014  Door: Paul Kraaijer (Obsession Magazine)


Paramaribo - Suriname wordt internationaal geroemd voor de wijze waarop zij haar tropisch regenwoud beschermd. Het is het groenste land ter wereld. Maar, er hangt een donkere wolk boven dat regenwoud. Al jarenlang worden grote gebieden in het Surinaamse achterland vernietigd door illegale goudwinning onder toeziend oog van de regering en natuurbeschermingsorgansaties. Het unieke Brownsberg Natuurpark, een van de belangrijkste toeristische trekpleisters, is zelfs deels veranderd in een maanlandschap met vele kraters. Het zwaar giftige kwik, dat door goudzoekers bij het goudwinningsproces wordt gebruikt, komt terecht in kreken en rivieren. Lokale gemeenschappen gebruiken het vervuilde kreek- en rivierwater om te baden, te wassen en om de vaat te doen. Maar, concrete acties vanuit de overheid en natuurbeschermingsorganisaties om het gebied te beschermen blijven uit.

In maart 2012 werd Suriname opgeschrikt door de publicatie van een fotoreportage, gemaakt door het Wereldnatuur Fonds Guianas (WWF Guianas), van illegale goudwinningsactiviteiten in het ruim 14.000 hectare grote Brownsberg Natuurpark. Het gebied heeft een bijzondere biodiversiteit. Zo vliegen er inmiddels 200 soorten dagvlinders rond en het aantal soorten aanwezige nachtvlinders zou schommelen tussen de 5.000 en 8.000, aldus maakte de Stichting Suriname Lepidoptera Instituut (SSLI), die al jaren onderzoek doet in het natuurpark naar de vlinderpopulatie, bekend in reactie op de fotoreportage. Daarnaast zijn er ook nog eens onder andere 350 soorten vogels, alle 8 apensoorten van het land en 40 soorten orchideeën te vinden.

Beheerder gedoogt goudzoekers
Politici en ook natuurorganisaties reageerden verbijsterd op het rapport. Maar, hoe oprecht was die verbijstering? Die politici en natuurorganisaties waren immers al jarenlang op de hoogte van de aanwezigheid van illegale goudzoekers, ook wel porknokkers genoemd, in het beschermde natuurgebied. Sinds de publicatie van dat rapport is er echter niets veranderd. Nog steeds zijn goudzoekers in het natuurpark actief. Het gebied is zo lek als een mandje. Zowel de regering als natuurbeschermingsorganisaties ondernemen nauwelijks actie om het gebied te beschermen. Men kijk naar en wacht op elkaar. De organisatie die feitelijk het gebied behoort te beschermen, de stichting Natuurbehoud Suriname (Stinasu), heeft zelfs de aanwezigheid van illegale goudzoekers gedoogd.

De afgelopen jaren zijn een aantal keren illegale goudzoekers uit het gebied verwijderd. De regering Venetiaan voerde in het gebied in september 2007 een zogenoemde 'Clean Sweep' operatie uit. Toenmalig verantwoordelijk minister Michael Jong Tjien Fa van het ministerie van Ruimtelijke ordening, Grond- en Bosbeheer was al in juli 2007 over de misstanden in het natuurpark geïnformeerd. Volgens hem was de toestemming die aan inwoners van de gemeenschap Brownsweg was gegeven om op kleine schaal goud in het natuurreservaat te winnen, misbruikt voor meer grootschalige commerciële goudwinning. Boswachters en jachtopzieners hadden gerapporteerd dat met zwaar materiaal complete heuvels werden ‘weggespoten’. Sommige goudzoekers bleken zelfs met vuurwapens op zak rond te lopen en enkele zouden zelfs gewapende bewakers in dienst hebben. Toenmalig minister Chandrikapersad Santokhi van het ministerie van Justitie en Politie kondigde aan een onderzoek in het gebied te laten instellen door het Korps Politie Suriname en het Nationaal Leger. Dat onderzoek leidde tot de eerste Clean Sweep actie.

Gedurende drie dagen werd het gebied uitgekamd door militairen, politie, bosopzichters van ’s Lands Bosbeheer en medewerkers van Stinasu. De aanwezige illegale goudzoekers werden gesommeerd het natuurpark onmiddellijk te verlaten. Enkele kampen van de goudzoekers werden vernield en er werd beslag gelegd op hun bezittingen. De autoriteiten hoopten hiermee te voorkomen dat de goudzoekers hun activiteiten toch weer zouden voortzetten.

De acties van de regering Venetiaan om een einde te maken aan het mijnen van goud in het beschermde Brownsberg Natuurpark, bleken vruchteloos te zijn geweest. Eind 2010 bleken weer goudzoekers te mijnen in het gebied.

De directeur van de Nationale Zoölogische Collectie Suriname, bioloog Paul Ouboter, liet op 13 augustus 2011 via de krant De Ware Tijd weten, dat illegale goudzoekers actief waren aan de Witikreek in het natuurpark. Er bleek een illegale weg te zijn aangebracht die leidde naar de zijtak van de Witkreek, waar veel toeristen komen. Ouboter toonde zich verontrust over de ontwikkelingen in het natuurpark. ‘In de hoofdkreek van de Witikreek merkte ik de laatste tijd al op dat ze steeds verder trokken. Nu ook bij de zijtak goud wordt gewonnen, moet er aan de rem worden getrokken’, aldus Ouboter tegenover de krant. Stinasu was niet bereikbaar voor commentaar. Deze stichting zou haar natuurpark moeten beschermen, maar zij bleek zich meer en meer te richten op het organiseren van ecoreizen dan op natuurbescherming en was dus feitelijk een onderneming geworden.

De strijd tegen de goudzoekers in het Brownsberg Natuurpark ging in maart 2012 door. Toen werd duidelijk dat de illegale goudzoekers in het gebied nog steeds een grote bron voor zorg waren voor de directeur van Stinasu, Frans Kasantaroeno. Weer moesten porknokkers uit het natuurpark verwijderd worden. ‘Het is de zoveelste keer in de geschiedenis van Brownsberg, dat er illegale gouddelvers worden ontruimd’, aldus Kasantaroeno tegenover de krant Times of Suriname. Volgens de directeur van de organisatie die het park zou moeten beschermen, kwamen de goudzoekers na een ontruimingsactie door de in december 2010 ingestelde presidentiële Commissie Ordening Goudsector snel weer in het gebied opduiken. ‘Je haalt ze weg, maar na enkele maanden komen ze toch weer.' Kasantaroeno zag als mogelijke oplossing het aanbieden van alternatieve werklocaties voor de ontruimde porknokkers.

Maar, hij viel op 12 maart 2012 door de mand. Hij bleek illegale goudzoekersactiviteiten in het door zijn organisatie te beschermen natuurgebied, Brownsberg Natuurpark, toe te hebben gestaan in ruil voor goud. Die dag verwijderde de Commissie Ordening Goudsector illegale porknokkers uit het natuurgebied. Volgens de goudzoekers hadden zij echter een mondelinge afspraak met Stinasu om twee maanden goud te delven in het natuurgebied, in ruil voor een deel van de goudopbrengsten. Gerold Dompig, voorzitter van het Managementteam van de Commissie Ordening Gousector, bevestigde de handelwijze van de Stinasu-directeur. Natuurlijk schoot Kasantaroeno in de verdediging en ontkende goud te hebben ontvangen in ruil voor het toestaan van goudwinning in het Brownsberg Natuurpark. Een parlementslid wist echter te vertellen, dat de porknokkers beschikten over kwitanties als bewijs voor betaling. Hij was in het bezit van enkele kwitanties, met daarop een stempel van Stinasu, met een waarde van ongeveer vijftig gram goud, wat neerkomt op een bedrag van ongeveer tienduizend Surinaamse dollars. Kasantaroeno werd op 17 april 2012 door de politie gearresteerd.

Ruim een maand na de arrestatie van Kasantaroeno bleek dat zich nog steeds illegale porknokkers in het ‘geruimde’ Brownsberg Natuurpark bevonden. In de week van 14 mei 2012 deed zich een schietincident voor tussen een onbekend aantal porknokkers in het natuurpark en drie politieagenten. De agenten waren ter plekke om de actuele situatie in het natuurgebied in ogenschouw te nemen. Ondanks alle gedane toezeggingen van onder andere de Commissie Ordening Goudsector konden zich nog steeds porknokkers in het natuurgebied bevinden. Ook was nog steeds niet bekend wie de door ruim tweeduizend goudzoekers aangerichte schade in het natuurpark zou herstellen. De toekomst van het unieke natuurgebied zag er half mei 2012 nog steeds zeer onzeker uit.

Dweilen met kraan open
Waar velen voor vreesden werd bewaarheid begin september 2012. De krant Times of Suriname berichtte op 7 september, dat in het Brownsberg Natuurpark weer illegale goudzoekers aan het werk waren. Weer zou op grote schaal vernietiging van het natuurgebied plaatsvinden. Op zeker vijfentwintig locaties in het gebied zouden illegalen bezig zijn geweest in het gebied. Er werd aan kaalkap gedaan en met zwaar materieel was men bezig de grond om te ploegen op zoek naar goud, aldus de krant. De Stichting Natuurbehoud Suriname was op de hoogte van de situatie, maar kwam niet in actie. Gerold Dompig bevestigde dat de goudzoekers weer actief waren in het gebied. Hij noemde deze situatie dweilen met een open kraan.

Een dag later al, zaterdag 8 september, kwam Dompig plotseling met een wit konijn uit zijn hoge hoed. Zijn commissie en de Geologische Mijnbouwkundige Dienst (GMD) bleken een plan te hebben bedacht om 12.000 hectare grond in de omgeving van het natuurgebied ter beschikking te stellen aan de illegale goudzoekers. De autoriteiten wilden dit gebied conform de wettelijke regelingen ter beschikking stellen van de dorpsgemeenschap in het gebied. ‘Maar daar zijn er natuurlijk voorwaarden aan verbonden’, zo liet Dompig via de media weten. De goudzoekers moeten zich organiseren en zich houden aan een aantal criteria voor de bescherming van de natuur. Maar, het plan van de commissie en de GMD leek eerder op het belonen van illegale porknokkers die een natuurpark hadden vernietigd, in plaats van dat die goudzoekers voor hun gedrag beboet of veroordeeld worden. Anno april 2014 wachten de goudzoekers nog steeds op een nieuw werkgebied.

In de laatste week van november 2012 werd het natuurgebied getroffen door een brand. Een gebied van minstens vijftien hectare in het natuurpark brandde af. Tijdens twee verschillende veldbezoeken van studenten van de Anton de Kom Universiteit en het Instituut Opleiding Leraren werden branden en smeulend hout opgemerkt. Vermoedelijk was de brand door illegale goudzoekers aangestoken. Het was de studenten opgevallen dat het bos grenzend aan de goudvelden in brand stond. De brand trof vooral het zogenaamde rotssavannebos. De brandweer en de Commissie Ordening Goudsector werden meteen van de brand in kennis gesteld, maar de brandweer was niet in staat om naar het natuurgebied te gaan om de brand en smeulende resten te blussen. Iedereen hoopte op zware regenval......

Op 5 december 2012 maakte het Dagblad Suriname bekend dat de op 17 april gearresteerde directeur van Stinasu, Kasantaroeno, niet zou worden gedagvaard. Op 18 mei 2012 had de rechter-commissaris het verzoek van de advocaat van de ex-directeur tot in vrijheidstelling van zijn cliënt gehonoreerd. Kasantaroeno werd bij zijn voorgeleiding voor bewaring bij de rechter-commissaris in vrijheid gesteld met als verklaring, dat er geen ernstige bezwaren waren gevonden om hem langer vast te houden.

Beleid ontwikkelen
Afgelopen week trok het WWF Guianas weer eens aan de bel door te waarschuwen voor de aanwezigheid van illegale goudzoekers in het natuurpark. Maar, met het aan de bel trekken alleen kan het gebied niet worden gered. Regering en natuurbeschermingsorganisaties zouden het initiatief moeten nemen om een gezamenlijk beleid te ontwikkelen. Een beleid dat tot doel heeft het beschermen van het Brownsberg Natuurpark tegen de vernietigende goudwinningsactiviteiten van goudzoekers uit gemeenschappen in de omgeving van het gebied.

Maar, ook in algemene zin, een beleid om natuurgebieden in het land te beschermen tegen menselijke activiteiten en om het gebruik van kwik uit te bannen. Want het tropisch regenwoud en de biodiversiteit worden op dit moment ook door goudzoekers vernietigd in het oosten van het land (het zogenoemde Meriangebied bij het Nassau Gebergte) en in het zuidoosten van het land, vooral in de omgeving van het goudzoekersdorp Benzdorp aan de Lawarivier.

Poll EduNet.sr: Brunswijk na Bouterse meest favoriete rechtstreeks gekozen presidentskandidaat 2015

Uitslag poll op website EduNet zegt meer over intelligentieniveau bezoekers website…

Uitkomst komt niet overeen met dagelijkse geluiden uit samenleving over presidentschap 

03-04-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Volgens een poll op de website EduNet, Education Network Suriname, waarin bezoekers tussen 6 maart en 1 april werd gevraagd te stemmen op hun meest favoriete presidentskandidaat in 2015 wanneer die rechtstreeks zou kunnen worden gekozen, zou Ronnie Brunswijk, leider van de politieke partij ABOP, na huidig president Desi Bouterse, de meest favoriete presidentskandidaat zijn. Maar, de uitkomsten van deze poll zeggen werkelijk niets. De poll heeft dan ook geen enkele waarde dan ‘leuk’ en onbetrouwbaar. Dagelijkse maatschappelijke en politieke geluiden uit de samenleving komen niet overeen met de uitkomsten van de poll. De online nieuws’krant’ Suriname Herald neemt de poll toch serieus em besteedde er zondag 23 maart 2014 aandacht aan, overigens als enig nieuwsmedium in het land. Maar ja, gelet op het dagelijkse aantal nieuwsberichten op deze website moge duidelijk zijn, dat de webredactie om ‘nieuws’ verlegen zat.

Uitslagen met grote vraagtekens

Volgens de einduitslag ’s avonds 31 maart van de poll zou president Desi Bouterse een tweede termijn gegund worden. Op hem heeft 35% van de deelnemers aan de poll gestemd en dat waren in totaal 54.962 stemmers. Brunswijk eindigde op plaats twee met 11.9% (18.726 stemmen) en DOE-voorzitter Carl Breeveld werd een goede derde met 18/505 stemmen ofwel 11.8%.

Volgens de poll zou VHP-voorzitter Chandrikapersad Santokhi met 8.7% (13.756 stemmen) op de zevende plaats zijn geeindigd. Opmerkelijk, omdat juist hij, na Bouterse, het meest wordt genoemd in het dagelijkse maatschappelijke verkeer als presidentskandidaat. Paul Somohardjo van de Pertjajah Luhur (PL) is als vijfde geeindigd met 10.8% (16.975) en zijn NPS-collega Gregory Rusland eindigde als zesde met 14.035 stemmen ofwel 8.9%.

Overigens vermeldt 'de directie van EduNet' op haar website, dat zij 'gemeend' heeft 'vanwege de maatschappelijke realiteit aandacht te besteden aan dit onderwerp'. Maar, die zogenoemde directie zou nu moeten erkennen dat de uitkomsten van de poll ver weg staan van die maatschappelijke realiteit....

Hieronder voor de volledigheid enkele tussenuitslagen.

President Bouterse kreeg volgens de uitslagen op 23 maart 29, 2% (19.167) van de stemmen. Tweede favoriet was Ronnie Brunswijk met 13,8% (9.055), iets meer dan Carl Breeveld die 13,8% (9.048) kreeg. Chandrikapersad Santokhi moest met een vierde plaats genoegen nemen met 13,5% (8.890) van de stemmen.

Het minst populair waren Paul Somohardjo met 7% (4.606), gevolgd door NPS-voorzitter Gregory Rusland met 6,7% (4.381).

Op 25 maart rond acht uur ’s avonds was de uitkomst iets gewijzigd::

Desi Bouterse 28.4% (28.107 stemmen), Ronnie Brunswijk 13.3% (13.164), Carl Breeveld op gelijke hoogte met Brunswijk met 13.3% (13.136). Chandrikapersad Santokhi had 25 maart 12.9% (12.719 stemmen), Gregory Rusland 8.3% (8.208) en Paul Somohardjo moest het doen met 8% ofwel 7.861 stemmen.

Een dag later was er weinig veranderd. ’s Avonds om kwart over acht zouden volgens EduNet in totaal sinds 6 maart 115.213 mensen hun ‘stem’ hebben uitgebracht. Bouterse ging 26 maart nog steeds aan de leiding met 29% (33.434 stemmen), gevolgd door Breeveld met 13% (15.011) en Brunswijk eveneens 13% maar iets minder stemmen, 14.942.

Een dag voor sluiting van de poll, zondag 30 maart om acht uur ’s avonds, bleek dat Bouterse nog steeds de lijst aanvoert met 32.9% ofwel 50.168 stemmen. Brunswijk had de tweede plaats weer veroverd met 12.3% (18.722) gevolgd door Carl Breeveld met 18.501 stemmers ofwel 12.1%. Somohardjo was de nummer vier met 11.1% (16.975), op plek vijf stond Gregory Rusland met 9.2% (14.027 stemmen) en Santokhi stond op plaats zes met 9% (13.746).

Bedenkelijk intelligentieniveau

Maar, deze poll en de uitkomsten kunnen dus absoluut niet serieus genomen worden. Immers, hoe is het mogelijk dat Brunswijk tijdens de gehele poll-periode op de 2e en 3e plek stond? Dat lijkt meer te zeggen over het bedenkelijke intelligentieniveau van de bezoekers van de website EduNet. Wie, in vredesnaam, bij zijn volle verstand, zou na vijf jaren Bouterse weer een veroordeelde drugshandelaar als president van het land willen? En laat ik het dan maar niet hebben over de volledig afwezige 'presidentiële' capaciteiten en uitstraling van concertorganisator ‘Bravo’ Brunswijk...... Kortom, een dergelijke poll op een onbeduidende website zou feitelijk helemaal geen media-aandacht moeten krijgen!

Dat de Suriname Herald dat wel heeft gedaan zegt veel over de journalistieke kwaliteiten en inzichten van de webredactieleden. Het is beschamend dat een zichzelf respecterende nieuwswebsite zich verlaagd, waarschijnlijk bij gebrek aan ander ‘nieuws’, om aandacht te besteden aan een poll op een onbeduidende website.

Rommelig ratjetoe
En voor wie EduNet onbekend is, deze website werd half januari van dit jaar gelanceerd door Sheila Mijnals, die kort daarvoor ontheven was als hoofd Voorlichting van het ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling. ‘De website gaat zich onderscheiden door informatief en educatief te zijn’, zei Mijnals, die zichzelf directeur noemt van EduNet.
Wie nu een bezoekje brengt aan die website kan constateren dat die weinig informatief en educatief is en feitelijk bestaat uit een rommelig ratjetoe van allerlei informatie. De poll heeft in ieder geval, met dank aan de Suriname Herald, voor EduNet.sr voor wat extra publiciteit gezorgd.

Noot:

Het Dagblad Suriname bericht zaterdag 5 april het volgende:

In de recente uitslag van de online poll op Edunet kwam de huidige president, Desi Bouterse, met 54.962 hits als grote overwinnaar. Enkele attente burgers brachten onder de aandacht van Dagblad Suriname dat bij deze online poll de mogelijkheid bestond om meerdere malen op een bepaalde kandidaat te stemmen. Een persoon gaf aan zelfs meer dan 50 keer voor kandidaat Desi Bouterse gestemd te hebben, waarbij hij ook nog op de andere kandidaten heeft kunnen stemmen. Bovendien konden buitenlanders ook een stem uitbrengen. Er was geen enkele beveiliging ingebouwd in deze poll, waardoor manipulatie mogelijk is.

Volgens de eigenares van Edunet, Sheila Mijnals, had zij vanaf het begin kenbaar gemaakt dat het niet om een wetenschappelijke poll ging. Het was volgens Edunet wel voor zowel Surinamers als buitenlanders mogelijk om meerdere malen op 1 kandidaat te stemmen, maar in tussenpozen van 2 tot 5 minuten. ‘De bedoeling was om een beeld te schetsen wie de favoriete kandidaten zullen zijn bij de komende verkiezingen’, benadrukte Mijnals. In totaal hebben 157.242 personen gestemd op de poll op Edunet. ‘Wilt u rechtstreekse presidentsverkiezingen in 2015 en wie is uw favoriete kandidaat?’ Daarvan is 89% voorstander van rechtstreekse presidentsverkiezingen.

Op de tweede plaats eindigde Ronnie Brunswijk met 18.726 hits (11.9%). Carl Breeveld van DOE eindigde op de derde plaats met 18.505 hits (11.8%). De poll begon op 6 maart 2013 en werd om 00.00 uur 31 maart beëindigd. Het aantal hits geeft aan dat de behoefte bestaat om reeds bij de eerstvolgende verkiezingen de president rechtstreeks te kiezen. Daarvoor is natuurlijk wijziging van onze Grondwet en de Kieswet nodig. Een vraagstuk dat menigeen onmaatschappelijk vindt, vooral omdat de verkiezingen al het komend jaar worden gehouden.

Deze online poll geeft dus geen enkele betrouwbaarheid omtrent de gevoelens van de burgers in Suriname. Als gekeken wordt naar het aantal hits, dan is dat meer dan de huishoudens die Suriname telt. Dit zou betekenen dat tenminste alle huishoudens hebben deelgenomen aan deze poll, hetgeen zeker niet op waarheid kan berusten. In ieder geval zou het raadzaam zijn geweest als de organistoren de toegang voor buitenlanders hadden afgesloten bij deze poll. Nu heeft een buitenlander en wel 50 keren zijn stem kunnen uitbrengen. Hoeveel anderen hebben dat ook gedaan? Dit geeft een totaal vertekend beeld van de Surinaamse werkelijkheid.

Het zal duidelijk zijn dat mijn mening over de poll met dit artikel wordt bevestigd.

EduNet.sr: ‘Wij weten niet met wie wij te doen hebben’

Redacties controleren ingezonden stukken niet

- Ingezonden stuk op EduNet zonder toestemming schrijver geplaatst; delen tekst uit groot artikel van schrijver gerukt en ondertekend met voornaam en beginletter achternaam schrijver

- Wie verschuilt zich achter paulkraai123@hotmail.com?

31-03-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De directie van de website EduNet.sr ofwel Sheila Mijnals, oud-voorlichtster van het ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling (MinOV), plaatst ingezonden stukken zonder de afzender ervan, de inhoud en de herkomst ervan voor plaatsing goed tegen het licht te houden. Dat werd mij duidelijk toen ik op 25 maart ontdekte, dat iemand delen tekst uit een groot artikel van mij als ingezonden stuk had weten te plaatsen op deze website, ondertekend met ‘Paul K.’ Op mijn verzoek is het stuk door EduNet verwijderd. Maar, de directie weigert mij te informeren over wie het stuk heeft verzonden en welk emailadres daarvoor is gebruikt. De argumentatie van EduNet om dat te weigeren is echter op z’n zachtst gezegd zeer curieus en absoluut onbegrijpelijk.

Bij toeval ontdekte ik dat op EduNet onder ‘Ingezonden’ iemand delen tekst uit een artikel van mij, gepubliceerd op 10 juni 2013 op dit blog getiteld ‘Herdenking 25 jaar SLM-vliegramp in 2014 leidt nu al tot aangestuurd conflict’, als ingezonden stuk heeft geplaatst ondertekend met ‘Paul K.’…. Waarom heeft iemand besloten om in maart 2014 delen tekst uit een artikel van mij van juni 2013 te gebruiken als ingezonden stuk?
Heeft EduNet bij de ontvangst van het stuk ook niet even nagedacht over het waarom van het ingezonden stuk? Neen, want bij websites als EduNet wordt simpelweg niet nagedacht, worden de inhoud en afzender van een ingezonden stuk niet kritisch tegen het licht gehouden en plaatst men gewoon.

Hoe zorgvuldig en betrouwbaar zijn EduNet en Sheila Mijnals?

Ongelooflijk hoe mensen, en welk lef ze hebben, om ten eigen voordele misbruik te maken van artikelen van anderen door die deels (waardoor de tekst uit de context wordt gerukt: het ingezonden stuk richt zich slechts op een persoon waarover ik schrijf in het eigenlijke grote artikel en geen letter in het ingezonden stuk wordt besteed aan de herdenking van de SLM-ramp) of geheel als ingezonden stuk elders te plaatsen en dan te ondertekenen met de naam van de oorspronkelijke schrijver terwijl die schrijver daarvan niet in kennis is gesteld. Natuurlijk heb ik meteen EduNet benaderd en verzocht het ingezonden stuk per direct van de website te verwijderen.

Dit was 26 maart een eerste reactie van de ‘directie’ van EduNet, nadat ik de website via email had benaderd:

‘Beste,

Het stuk waar u naar verwijst, is inderdaad ontvangen van P. Kraaijer en al zodanig ook ondertekend door Paul K. Wij proberen het in ieder geval na te trekken door te e-mailen naar desbetreffende om hetgeen u nu aanhaalt op juistheid te verifieren.

Het verbaast ons ten zeerste dat bewust geprobeerd is de media om de tuin te leiden.

Wij stellen in elk geval een onderzoek in. Voor zover wij ons kunnen herinneren, is het stuk ook opgestuurd naar overige media.

Gr

Directie Edunet’

Tja, natrekken, verifiëren, onderzoeken….. Allemaal leuk en aardig, maar ik heb simpelweg niet dat ingezonden stuk aan die website of aan wie dan ook verzonden. Natuurlijk heb ik meteen gereageerd op de reactie van de directie van EduNet:

‘Beste,

Dank voor deze snelle reactie. Maar, ik kan u verzekeren dat ik het stuk op uw website niet heb verzonden, en niet aan wie dan ook. Overigens ook het oorspronkelijke, grote, artikel (dat dus dateert van juni 2013) waaruit delen van het ingezonden stuk zijn gekopieerd heb ik aan niemand verzonden.

Wanneer ik artikelen e.d. aan media hier en elders verstuur doe ik dat altijd via dit emailadres en met ondertekening.

Ik ben dan ook heel benieuwd wie u het stuk heeft verstuurd, met welk emailadres en wie dus kennelijk mijn oorspronkelijke artikel heeft misbruikt voor eigen doeleinden.

Maar, dat media bewust om de tuin worden geleid is overigens in Suriname niet ongewoon.....vooral als het gaat om ingezonden stukken en brieven en dergelijke.

Ik ga ervan uit dat het stuk van uw website wordt verwijderd.

Met vriendelijke groet,

Paul Kraaijer.’

’s Avonds 26 maart bleek het ingezonden stuk door EduNet te zijn verwijderd. Daarover heb ik verder geen bericht meer ontvangen van de ‘directie’ van deze website ofwel Sheila Mijnals.

Mijnals, na herhaald verzoek, weigert te antwoorden op mijn vragen wie mijn teksten als ingezonden stuk aan EduNet heeft gemaild en welk emailadres hiervoor is gebruikt…… Van EduNet ontving ik zondagavond 30 maart deze onbegrijpelijke reactie waarbij je je afvraagt of zij zelf wel begrijpt wat zij schrijft:

‘Beste,

Wij voelen ons niet verplicht dat te doen, te meer wij ook niet in het geval van u weten met wie wij te doen hebben.

U kunt proberen bij Suriname Herald of GFC Nieuws, daar het stuk ook daar was/staat opgenomen.

Mvgr’

Sheila Mijnals en emails….?? Onbetrouwbaar

Maar, hieruit blijkt, dat mevrouw Mijnals kennelijk met door haar ontvangen emails van personen die zij niet kent niets zou kunnen doen, want ook die emails zouden van iemand anders dan de zender afkomstig kunnen zijn……, maar toch heeft zij het ingezonden stuk wel geplaatst. Haar argument is extra vreemd, daar zij wel op mijn verzoek het ingezonden stuk van haar website heeft verwijderd. Dus, zij gaat er wel degelijk van uit dat ik werkelijk de schrijver van de tekst ben.

Het is, gelet op bovenstaande reactie van EduNet, onbegrijpelijk dat wel is overgegaan tot plaatsing van het door iemand aan EduNet verzonden ingezonden stuk met mijn teksten of kent mevrouw Mijnals wellicht de persoon die het stuk heeft gestuurd en dus willens en wetens misbruik heeft gemaakt van mijn artikel en naam??

Uit haar onbegrijpelijke reactie zou afgeleid kunnen worden, dat het een werkelijk stompzinnige uitleg is om de werkelijke reden om mij niet te informeren wie het stuk heeft verzonden met welk emailadres willens en wetens te verhullen.

Dat zou mij niet verbazen, immers ooit is een email met vragen over het project Naschoolse Opvang aan de afdeling Voorlichting van het MinOV van de redactie van het Nederlands/Surinaams Obsession Magazine als ingezonden stuk belandt op de website van GFC Nieuws… Nooit heeft mevrouw Mijnals in deze zaak enige plausibele opheldering hierover kunnen verschaffen aan de redactie van Obsession Magazine. 

Dat het ingezonden stuk, zoals EduNet mij mailt, kennelijk ook is geplaatst op de websites van Suriname Herald en GFC Nieuws is niet zo vreemd: dit zijn beide twijfelachtige nieuwswebsites die het niet zo nauw nemen met het plaatsen van ingezonden stukken en dergelijke en bij plaatsing niet nadenken over de betrouwbaarheid en herkomst ervan.

Suriname Herald heb ik 30 maart benaderd met het verzoek het ingezonden stuk, dat daar op 9 maart is geplaatst, te verwijderen en om mij te informeren over wie dat stuk aan de redactie heeft verzonden en welk emailadres daarvoor is gebruikt. De volgende dag had Suriname Herald het stuk 's avonds verwijderd.

Suriname Herald heeft mij keurig vandaag wel in kennis gesteld van 'de naam' van de persoon die het stuk heeft verzonden en het gebruikte emailadres:

From: paul kraainest <paulkraai123@hotmail.com>
Sent: Sunday, March 9, 2014 12:45 AM
To: Suriname Herald
Subject: artikel ter publicatie

Geachte heer, mevrouw,

Kunt u dit artikel ter publicatie in uw nieuwsblad plaatsen

met vriendelijke groet,

Paul Kraainest

Uit deze email blijkt dat het stuk niet is verzonden door 'P. Kraaijer' zoals de 'directie' van EduNet in haar email van 26 maart. En weer kan de vraag gesteld worden: hoe betrouwbaar zijn EduNet en Sheila Mijnals? Waarom heeft EduNet het ingezonden stuk van 'Paul Kraainest' geplaatst? Wist Mijnals met wie zij te doen had???? En wist zij dat niet met mijn emails aan EduNet, terwijl ik mijn emails altijd afsluit met mijn contactgegevens, iets dat 'Paul Kraainest' niet heeft gedaan....
Op GFC Nieuws heb ik het stuk overigens niet aangetroffen.

Redacties te onzorgvuldig bij plaatsing ingezonden stukken

Uit het vorengaande wordt maar weer eens duidelijk dat er nieuwswebsites zijn die op een gemakzuchtige wijze omgaan met binnenkomende ingezonden stukken, brieven en dergelijke. De herkomt, betrouwbaarheid en inhoud worden zelden goed tegen het licht gehouden. Veel ingezonden stukken worden valselijk ondertekend of alleen met initialen. Dat belemmert webredacties niet om dergelijke stukken domweg te plaatsen.
Niets wordt gecontroleerd.
Neen, dat is net iets teveel werk.

Wat hebben mensen te verbergen die ingezonden stukken naar media versturen niet ondertekend met hun echte naam?

Waarom zijn mensen zo onfatsoenlijk en zelfs zo onbeschoft om bestaande teksten van anderen te misbruiken voor ingezonden stukken en brieven voor hun eigen doeleinden? Het wordt tijd dat redacties van nieuwswebsites eens wat zorgvuldiger en serieuzer omgaan met ingezonden stukken, brieven en dergelijke.
Waarom plaatsen redacties ingezonden stukken, brieven en dergelijke terwijl ze kunnen aanvoelen dat die stukken valselijk zijn ondertekend en dan heb ik het nog niet eens over de inhoud van negen van de tien van dergelijke stukken tekst.......

Paramaribo heeft vanaf 6 april een basiliek

(Bron foto)

Suriname hoopt op komst paus Franciscus

Netter gekleed bidden in basiliek

21-03-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo, 21-03-2014 – De unieke grote houten St. Petrus- en Pauluskathedraal in Paramaribo zal vanaf 6 april een basiliek zijn, de hoogste titel voor een rooms katholieke kerk. Suriname hoopt hiermee op de komst van paus Franciscus.

Bisschop Wilhelmus de Bekker en pater Esteban Kross maakten donderdag 20 maart tijdens een persconferentie bekend, dat het Vaticaan een een jaar geleden gedane aanvraag om de kathedraal de status van basiliek te verlenen heeft gehonoreerd. ‘Ik vermoed dat de paus nu wel wat extra moeite zal doen. Een paus doet namelijk altijd moeite de landen met een basiliek te bezoeken’, zei Kross.

‘Kerken die tot basiliek verheven worden zijn vaak bedevaartskerken, zoals de kerk van Lourdes die ook basiliek is. Vanwege het graf van de uit Tilburg afkomstige priester Petrus Donders is onze kathedraal ook een echte bedevaartskerk en nu dus basiliek.’

Volgens bisschop De Bekker duidt een titel van basiliek ‘op een extra waardigheid en het bijzondere sacrale karakter dat de kathedraal nu van paus Franciscus heeft meegekregen. Natuurlijk zullen er wat aanpassingen komen, zoals netter gekleed komen bidden, want nu heeft de kerk meer waardigheid gekregen.’

De houten kathedraal is uniek in zijn soort in de wereld en werd tussen 1883 en 1887 gebouwd. In de jaren 1977, 1978 en 1979 werd het gebouw gerenoveerd, maar na enkele jaren trad er toch weer verval op. De kathedraal werd in 1989 voor publiek gesloten. Termieten hadden de kathedraal aangetast. In 2002 werd begonnen met een uitgebreide restauratie, waarvoor onder andere ongeveer 2.8 miljoen euro beschikbaar kwam uit het Europees Ontwikkelingsfonds. Uiteindelijk kon de kathedraal op 13 en 14 november 2010 heropend en opnieuw ingezegend worden.

Noot:
Het artikel is op 22 maart 2014 geplaatst op het blog Monikkenwerk van de Provinciaal Zeeuwse Courant, PZC.

Nederlands bedrijf zit al drie jaar in de maag met Surinaamse veerboot

Zal de 'Albina' ooit ergens in Suriname varen......?

Suriname ziet af van definitieve aankoop veerboot

Schiedams bedrijf financieel gedupeerd door handelwijze Surinaamse overheid

19-03-2014 Door: Paul Kraaijer (Obsession Magazine)

Paramaribo - Terwijl Frankrijk overleg voert met Suriname over de aanschaf van een vijf miljoen Euro kostende nieuwe grote veerboot voor de verbinding Albina-St. Laurent du Maroni (Frans-Guyana), ligt al drie jaar lang een veerboot, ‘Albina’, in de haven van Rotterdam, opgeknapt en wel, klaar voor vertrek naar Suriname. Een veerboot die deels is aanbetaald door Suriname en waarvan het eigenaar is. Toen de mogelijke aanstaande deal tussen Frankrijk en Suriname bekend werd, werden er dan ook enkele wenkbrauwen gefronst bij de directeur van het Schiedamse bedrijf Holland Energie Service B.V. , Jack Geense. Hij is officieel nog niet in kennis gesteld door de Surinaamse overheid over het afketsen van de aankoop van de Nederlandse veerboot.

‘Afgelopen 20 februari 2014 was het drie jaar geleden dat de veerboot klaar lag voor vertrek naar Suriname. Maar, na drie jaar vindt men de veerboot te oud en kan niet meer ingezet worden op het traject Albina–St. Laurent du Maroni. Suriname laat hier kansen op autonomie en economische vooruitgang liggen. Uit wat nu bekend is, zou Frankrijk voor de nieuwe veerboot bereid zijn vier miljoen euro te investeren en Suriname zou moeten inkomen met één miljoen euro. Maar, met onze veerboot, kosten driehonderdduizend euro, zou Suriname die kosten binnen zes maanden hebben terugverdiend.’ Woorden van Jack Geense die aan duidelijkheid niets te wensen overlaten.

Hij is teleurgesteld, maar ook hoopvol. ‘Wellicht is er een slimme zakenman die voor zichzelf de veerdienst operationeel kan maken en zijn eigen volk kan helpen. Je weet het nooit, maar de veerboot in Nederland is in topconditie met nieuwe motoren en een compleet nautisch pakket aan boord’, aldus Geense.

Maar, hoe zijn het Schiedamse bedrijf en Jack Geense betrokken geraakt bij een veerdienst tussen Suriname en Frans-Guyana?

'La Gabrielle' toe aan vervanging

Geense: ‘In de zomer van 2011 was ik in Suriname om zandwinning te organiseren uit het water bij Braamspunt voor woningbouw in Paramaribo. In een zeer aangenaam gesprek dat ik had met directeur Joyce Rozenhout van de Scheepvaart Maatschappij Suriname (SMS), gaf zij aan op zoek te zijn naar een veerboot ter vervanging van de huidige boot, de ‘La Gabrielle’. Ik kreeg het verzoek om uit te kijken naar een veerboot.’

Na verder overleg met Rozenhout, onder andere over welke afmeting de nieuwe veerboot moest hebben om die zo economisch mogelijk te gebruiken, viel de keuze op een in Duitsland varende veerboot die daar op de Rijn een veerdienst onderhield en een capaciteit heeft van ongeveer dertig auto’s, met twee motoren en twee aandrijvingen.

‘Eind december 2011 ben ik samen met mevrouw Rozenhout naar Duitsland gereden om de boot te bezichtigen en om proef te varen. Dit na alle tevredenheid van mevrouw Rozenhout en mijzelf. Alle benodigde certificaten zijn aanwezig en goedgekeurd. Door de scheepswerf werd een plaatdik rapport gemaakt en conform de richtlijnen van de Rijnvaart Commissie goed gekeurd. Er is een radar met bochtaanwijzer aan boord om in mist, zware regenval of ‘s nachts te kunnen varen, waardoor de boot dag en nacht inzetbaar is om passagiers veilig naar de overkant te brengen. Na een aanbetaling door Suriname werd de veerboot naar Nederland gevaren’, aldus Geense.

Met het voorschot, ofwel de aanbetaling, kon een nieuwe aggregaat in de ‘Albina’ worden gebouwd om vervolgens een dokbeurt te ondergaan (schoonspuiten, teren en schilderen). De veerboot verkeerde in een uitstekende staat, waardoor er geen reparaties uitgevoerd hoefden te worden.

Volgens de HES-directeur bestond 2012 uit Surinaamse beloften om het resterende bedrag over te maken, wat nodig was om dan de veerboot in te schepen en naar Suriname te transporteren. ‘Eind 2012 werd de uitgave opgenomen in de begroting van 2013 en in een ambtelijke zogenoemde ‘massive’ getekend door de Surinaamse vicepresident Robert Ameerali.’

‘Op 9 juli 2012 heeft Arnel Edenburg een bezoek gebracht aan Nederland om de veerboot te inspecteren en uit een gesprek met mij bleek, dat hij zeer tevreden was over de staat waarin het schip verkeerde en vond dat deze zo snel mogelijk naar Suriname verscheept diende te worden. Dit alles zijn loze beloften geweest, zo blijkt nu. Na drie jaar is er nog steeds niet afbetaald en ik moet opdraaien voor de kosten van havengeld en het in mijn bezit houden van een veerboot die is aanbetaald.’

De ‘Albina’ ligt nog steeds in de haven van Rotterdam, geserveerd voor de SMS die hem feitelijk heeft gekocht. Geense laat tot slot nog weten dat hij eventueel nog voor een andere veerboot kan zorgen, ‘maar alles heeft zijn prijs’.

Noot:
Het opmerkelijke in deze zaak is, dat kennelijk Suriname bereid is om een miljoen Euro te investeren in een nieuwe boot (waarin Frankrijk vier miljoen Euro steekt) waar zo'n 30 auto's op kunnen, terwijl in Nederland een kant en klare boot ligt, al drie jaren, die 300.000 Euro kost en waarop zo'n 25 auto's kunnen. Die boot kan volgende maand al ingezet worden, terwijl op de nieuwe Franse boot zeker twee jaren gewacht moet worden.........  Wie begrijpt dit nog?......

* De lokale Surinaamse zender ABC (Ampie's Broadcasting Corporation) heeft donderdag 20 maart aandacht besteedt aan de inhoud van het artikel. De omroep heeft directeur Geense geinterviewd en dat gesprek is via de link te beluisteren.

Nieuwe directeur Onderwijs focust zich op 'schaars geklede' vrouwelijke leerkracht

Peneux wil af van de ‘schaars geklede’ leerkracht – Maar, wat is ‘schaars gekleed’?

Zijn er geen belangrijkere onderwijszaken die aandacht behoeven?

- Het begin van oeverloze discussies over wat kan wel en wat kan niet, wat is acceptabel en wat is niet acceptabel?

16-03-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De per vrijdag 21 februari van dit jaar aangestelde nieuwe directeur Onderwijs binnen het ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling (MinOV), Robert Peneux, maakte 9 maart bekend, dat hij af wil van ‘schaars geklede’ leerkrachten. Hij is van oordeel, dat leerkrachten in een uniform voor de klas moeten staan. Maar, zijn er geen belangrijkere issues in het onderwijsveld die dringend aandacht behoeven van het ministerie? En, wie bepaalt wat ‘schaars gekleed’ is? Enig beleid hieromtrent of welke richtlijnen dan ook ontbreken binnen het MinOV. Wil de nieuwe directeur zich laten gelden?

Volgens berichten zou er momenteel wel gewerkt worden aan ‘regelgeving’ met betrekking tot kledingvoorschriften voor leerkrachten, schoolhoofden en leerlingen. Er gaat volgens Peneux een zogenoemd ‘code of conductsysteem’ toegepast worden waarin alle voorschriften en regels binnen het onderwijs staan opgenomen, waaronder kledingvoorschriften. Er zou zelfs een speciale commissie zijn geïnstalleerd.

Er zijn regels

Peneux wil af van de ‘schaars geklede’ leerkracht, omdat die pedagogisch-dictatisch bezig is om kinderen op te voeden en daarbij past geen ‘schaars geklede’ onderwijzer(es). Natuurlijk laat hij ook meteen weten, dat er toch best wel veel leerkrachten zijn die weten hoe het hoort. ‘Er zijn regels waaraan men zich dient te houden. De bond is ook op de hoogte van de spelregels en daardoor kunnen we uiteindelijk maatregelen treffen, indien een betrokken leerkracht of schoolleider schaars gekleed loopt.’

‘De bond is op de hoogte van de spelregels’, aldus Peneux, maar Wilgo Valies, voorzitter van de Bond van Leraren (BvL), liet al op 11 maart via het Dagblad Suriname weten zich af te vragen of ‘schaars geklede’ leerkrachten’ nu een relevant onderwerp is voor het ministerie en ook zei hij nog nooit ‘schaars geklede’ leerkrachten te hebben gezien of er klachten over te hebben ontvangen. Neen, Valies stelt dat leerkrachten juist zeer conservatief zijn wat betreft hun kleding.

Hij vindt dat er relevantere zaken zijn die aandacht zouden moeten krijgen van de directeur Onderwijs, zoals het feit dat praktijkdocenten al vijf maanden hun toelage niet hebben ontvangen. Daarnaast is bekend, dat nog vele leerkrachten al maandenlang wachten op de uitbetaling van hun gewerkte uren in de naschoolse opvang en dat de financiële administratie nog steeds een chaos is.

‘Het lijkt wel op een persoonlijke aanval naar de leerkrachten toe’, aldus de bondsvoorzitter.

Ondeskundig en controversieel

Dezelfde bondsvoorzitter zei overigens in maart 2010 Peneux ‘ondeskundig’ en ‘controversieel’ te vinden, toen de man door toenmalig MinOV-minister Edwin Wolf werd aangesteld als interim manager van het Examenbureau. ‘Wij gaan niet toestaan dat een politiek vriendje van de minister op zo’n een cruciale post binnen het onderwijs wordt geaccommodeerd’, sprak Valies. Peneux werd al op 10 mei 2010 door Wolf uit zijn functie ontheven. De interim manager zou volgens de bewindsman nalatig zijn en zijn werk niet correct uitvoeren.

Toch circuleerde juist de naam van deze Peneux al in oktober 2011, toen hij beleidsadviseur binnen het ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling en bestuurslid was van het Centrum voor Landbouwkundig Onderzoek in Suriname (CELOS), als nieuwe Onderwijs-directeur. Hij stond derde op een lijstje kandidaten van de politieke partij Pertjajah Luhur van Paul Somohardjo.

Inbraak zou scenario zijn

Een maand later, eind december, kwam Peneux in het nieuws vanwege een inbraak in zijn woning, waarbij hij door de inbreker werd gekneveld. De buit bestond uit een bedrag van achthonderd Surinaamse dollar en twee mobiele telefoon. Slachtoffer Peneux liet vervolgens via de lokale nieuwswebsite Starnieuws weten, ‘een scenario achter de inbraak’ te vermoeden. Waarom en wat voor soort scenario hij vermoedde is nooit bekend geworden. Wellicht zag hij toen ook al spoken.....

Wat is 'schaars gekleed'?

De meest cruciale vraag is, wat verstaat Peneux onder ‘schaars gekleed’? Immers, wat voor de ene persoon ‘schaars gekleed’ is, hoeft dat voor de ander niet te zijn. Natuurlijk moet een leerkracht netjes gekleed voor de klas staan en volgens mij is dat ook het geval. Op de social media website Facebook meldt iemand sommige leerkrachten gezien te hebben met ‘lage blouses’ waardoor een tatoeage op een borst zichtbaar is. ‘Het is zeker niet voorbeeldig’, aldus de ‘poster’ van het bericht. ‘Of een korte rok met een zichtbare tatoeage bij de kuiten.’ Heeft de persoon die het bericht heeft geplaatst nu moeite met de tatoeages, de lage blouses en korte rok of met allen? Iemand anders kan een ‘lage blouse’, waardoor een beetje borst te zien is, juist heel mooi, spannend en sexy vinden. Maar, is dat ‘schaars gekleed’ en zou dat tegenwoordig niet kunnen voor een klas scholieren die bijna allemaal een Blackberry hebben, kunnen pingen en toegang tot het internet hebben? Een vrouw en dus ook een leerkracht heeft het recht om zichzelf mooi, spannend of sexy te vinden, zonder zich daarvoor ‘schaars’ te hoeven kleden.

Een lage blouse of een korte rok heeft dan ook niets te maken met ‘schaars gekleed’ zijn. Laat Peneux eerst eens komen met een ministeriële omschrijving van wat wordt verstaan onder 'schaars gekleed'..... Je belandt absoluut in een oeverloze discussie.

Tatoeages, kunnen die dan wel of ook niet?

Piercings?

Een mannelijke leerkracht met een oorknopje?

Een vrouwelijke leerkracht in een mooie legging?

Een mannelijke leerkracht met een blouse, waarvan de bovenste twee knoopjes los zijn waardoor een beetje krullend borsthaar misschien zichtbaar wordt?

Een vrouwelijke leerkracht met een wellicht iets te modern kapsel?

Conservatieven zouden dit alles ordinair of zelfs vulgair kunnen vinden. Maar, het zijn ook conservatieven die er zo bij lopen in het dagelijks leven.

Kortom, laat Peneux eerst eens goed nadenken, alvorens met een soort verbod op 'schaars gekleed' gaan door leerkrachten te komen.

Meegaan met de tijd

Is het niet gewoon een kwestie van meegaan met de tijd, progressief, zolang het maar niet ordinair of vulgair wordt? Uniformen voor leerkrachten? Veel leerkrachten gaan al gekleed in een keurig ‘uniform’ naar school. Maar, kom op, uniformen voor leerkrachten anno 2014? Uniformpjes voor scholieren? Anno 2014...... Afschaffen, niet meer van deze tijd.

Een regering zou zich verre moeten houden van hoe een leerkracht zich zou behoren te kleden. Het onderwijsveld, leerkrachten en schoolhoofden, zijn zelf heel goed in staat om zelfregulerend op te treden en een leerkracht aan te spreken wanneer hij of zij ‘schaars gekleed’ op het werk verschijnt.

Is onderwijsveld zelf niet in staat regulerend op te treden en op te treden tegen schaars geklede collega's?

De persoon die op Facebook stelt dat door ‘schaars gekleed’ te gaan, wellicht tatoeages op het lichaam van de, vooral vrouwelijke, leerkracht zichtbaar worden, stelt verder dat leerkrachten medeopvoeders zijn. ‘Het is reeds voorgekomen dat een leerkracht een leerling stuurt naar de winkel om sigaretten te kopen en zo zijn er veel zaken die gecorrigeerd moeten worden. Eigenlijk zou men, net als bij de politie, een antecedentenonderzoek moeten instellen wie geschikt is om de leerkrachten onderwijs te volgen.’

Een antecedentenonderzoek zal echter echt niet voorkomen, dat een leerkracht mogelijk een keer in bijvoorbeeld een 'te luchtig' blousje voor de klas staat. Natuurlijk heeft een leerkracht (net als onder andere een politieagent) een voorbeeldfunctie, maar daar komt meer bij kijken dan de kleding die gedragen wordt. Voor de geüniformeerde scholieren zouden over het algemeen hun ouders degenen met die voorbeeldfunctie moeten zijn. Maar, zodra de scholieren thuis zijn trekken ze snel hun saaie uniformpjes uit en dragen ze weer alles wat los en vast zit.

Leerkrachten verplichten een uniform te gaan dragen gaat averechts werken en zeker niet het effect van de rol van een voorbeeldfunctie vervullen. Het is immers niet de kleding die een leerkracht tot voorbeeld maakt voor haar of zijn leerlingen. Het is het algemene gedrag van een leerkracht naar haar of zijn leerlingen toe die haar of hem tot voorbeeldfiguur maken. Haar of zijn wijze van praten, spreken, lesgeven en het door haar of hem corrigeren van leerlingen die zich niet correct gedragen.

Iedereen heeft mening over kleding en over wat 'schaars' gekleed is

We leven in 2014. Laat Peneux eens een wandelingetje maken door het centrum van Paramaribo. Laat hij eens goed om zich heen kijken en zien hoe mensen erbij lopen. Het is een bonte mengelmoes van burgers gekleed in kleurrijke, strakke, losbandige, saaie, vrolijke, sexy, conservatieve, mooie en lelijke, afzichtelijke kleding. En iedereen heeft er een mening of oordeel over. En nogmaals, wat voor de een ‘schaars gekleed’ is, is dat juist voor de ander totaal niet.

Reuzenmiereneter doodt man in Suriname - Directeur Paramaribo Zoo: 'De reuzenmiereneter is geen killer'

Vriendelijke tamanoea opgejaagd door slachtoffer

09-03-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo, 9 maart 2014 - Een reuzenmiereneter heeft zaterdagmiddag 8 maart in Suriname een 43-jarige man aangevallen en gedood.

De man reed met drie collega’s met een auto over de Henry Fernandesweg aan de rand van hoofdstad Paramaribo (Kwatta) toen hij een reuzenmiereneter (Myrmecophaga tridactyla - Tamanoea) de weg zag oversteken. Hij stapte uit de auto met een kapmes om het dier te gaan doden. De miereneter verdween echter in een drassig gebied, achtervolgd door de man. Korte tijd later vonden zijn collega’s hem zwaar gewond. Hij had verwondingen aan de hals, armen en een schouder. Van de reuzenmiereneter, die grote klauwen heeft, was geen spoor te zien.

Uit politieonderzoek blijk dat het dier al enige tijd in het gebied werd gezien en mogelijk twee kalveren zou hebben gedood. Dat laatste lijkt onwaarschijnlijk, vooral omdat een reuzenmiereneter geen tanden heeft en dus nauwelijks in staat is om vlees te eten. Het is bekend, dat in het gebied rond Weg naar Zee de jaguar voorkomt en dit dier is in staat om kalveren te doden.

De reuzenmiereneter, die twee meter lang kan worden, is over het algemeen een vriendelijk dier en staat niet bekend om agressief gedrag. Het dier heeft al natuurlijke vijand in Suriname de jaguar. Dat een reuzenmiereneter een mens aanvalt, verwondt en doodt is een unieke uitzondering. Voor zover bekend en geregistreerd werd in april 2007 een dierenverzorger in de Florencio Varela dierentuin in het Argentijnse Buenos Aires door een reuzenmiereneter aangevallen en gedood. Dat was wereldnieuws.

Opmerkelijk is het, dat deze reuzenmiereneter zich bevindt bij bewoond gebied, te weten in de omgeving van Weg naar Zee te Kwatta aan de westzijde van hoofdstad Paramaribo. Deze dieren leven normaal gesproken vooral in savannegebied, maar ook in open grasland en dat is het geval in het gebied waar het dier nu kennelijk is. Overigens blijken reuzenmiereneters ook te zijn gezien in de omgeving van de Wayamboweg, eveneens te Kwatta. Dat de dieren vlakbij bewoond gebied opduiken is waarschijnlijk het gevolg van menselijke activiteiten, zoals woningbouwprojecten en houtkap, waardoor het leefgebied van de dieren kleiner wordt en zij gedwongen worden naar elders te vertrekken.

Onduidelijk is waarom het slachtoffer het dier wilde doden. De reuzenmiereneter staat in Suriname niet echt bekend als een dier waarop wordt gejaagd voor bijvoorbeeld hun vlees. Toch wordt er op het Zuid-Amerikaanse continent op het dier gejaagd voor de huid en het vlees.

De reuzenmiereneter heeft de status 'kwetsbaar' op de zogenoemde 'Rode Lijst' van de IUCN, de International Union for the Conservation of Nature en is een beschermde diersoort waar niet op gejaagd en dat niet gedood mag worden.

Klik hier voor een speciale website over alleen de reuzenmiereneter.

De directeur van de Paramaribo Zoo, John Altenberg, heeft op 10 maart aangegeven, dat het beeld dat men heeft van een reuzenmiereneter niet door berichtgevingen moet veranderen. De reuzenmiereneter is geen killer-dier, aldus Altenberg.

Hij bevestigt tevens dat het dier van nature vredelievend is. Hij behoort tot de tandeloze dieren en maakt gebruik van een lange kleverige tong. Wel is de reuzenmiereneter oersterk en kan het in het nauw behoorlijke verwondingen aanbrengen. Altenberg stelt verder dat mensen meer van dieren in Suriname moeten houden door ze te respecteren.

De doodgereden guavedief die toch geen guavedief was…. Suriname rijp voor School voor Journalistiek

Man (36) vermoord in zijn woning blijkt bejaarde man (75)

Zorgvuldigheid ontbreekt bij Surinaams journaille

Anonieme bronnen, getuigen en ‘zo hebben wij vernomen’ basis onbetrouwbare berichtgeving

26-02-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Een aantal Surinaamse nieuwswebsites is te onzorgvuldig in de berichtgeving. Bijna dagelijks blijken redacteuren en ‘journalisten’ van een aantal nieuwswebsites en websites van dagbladen grove fouten in hun artikelen te vermelden. Veelal door eigen ‘journalistieke’ slordigheid en onzorgvuldigheid, door te veel te vertrouwen op informatie van zogenoemde (anonieme) bronnen en getuigen en ook door simpelweg fouten in persberichten van de afdeling Voorlichting van het Korps Politie Suriname die klakkeloos door media worden overgenomen en veelal letterlijk, inclusief de fouten. Surinaamse media, het is een waar dagelijks foutencircus dat afbreuk doet aan de betrouwbaarheid ervan.

Afgelopen week spanden de nieuwswebsite Starnieuws en de online-editie van de Ware Tijd de kroon. De hele week wist een mishandelde en vervolgens doodgereden vermeende guavedief de media te beroeren. Vervolgens was een vermoorde man volgens Starnieuws 36 jaar oud terwijl de Ware Tijd bericht over een bejaarde man...

Vermeende guavedief de dood in gejaagd

Het is de Ware Tijd die zondag 16 februari bericht over een gebeurtenis in Paramaribo waarbij twee mensen de dood vonden, een persoon zwaargewond en een persoon lichtgewond raakte. Volgens het bericht in de krant zetten ’s morgensvroeg, rond half zes, vader Gopal (66) en zijn twee zoons de achtervolging in op een ‘vruchtendief’. ‘Dat meldt de voorlichtingsdienst van politie’, aldus de krant.

De Ware Tijd: ‘Nadat Gopal de verdachte bij zijn woning aan de Sewbarath Misserstraat aantrof, zette hij samen met zijn twee zonen de achtervolging in. Op de kruising van de David Simonstraat en de Wilhelminastraat werden de vier mannen aangereden door een auto.’De 66-jarige Gopal overleed ter plekke. Zijn 23-jarige zoon en de verdachte werden zwaar gewond afgevoerd naar de Spoed Eisende Hulp van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo, maar, zo schrijft de krant, ‘de vruchtendief gaf onderweg de geest’ (in Surinaamse media wordt het overlijden van iemand veelal omschreven als ‘de geest geven’). De bestuurder van de auto werd aangehouden. Hij zou te hard hebben gereden en dronken zijn geweest.

De Ware Tijd heeft vernomen dat....

De Ware Tijd schrijft verder ‘vernomen’ te hebben, dat de verdachte in een boom bij de woning guaves aan het stelen was. ‘De vader en zijn twee zonen kregen de man te pakken en mishandelden hem ter hoogte van Soeng Ngie aan de Wilhelminastraat. Tijdens het pak slaag dat de drie familieleden uitdeelden, heeft het voertuig het viertal aangereden’, aldus de krant.

Maar, van wie heeft de redactie vernomen dat de verdachte guaves aan het stelen was? De krant gaat gewoon af op - waarschijnlijk – verklaringen van zogenoemde ‘omstanders’. Door dat te doen ga je als redactie de fout in, immers kennelijk vertrouw je teveel op dergelijke veelal onbetrouwbare verklaringen. Daarnaast wordt iemand neergezet als ‘verdachte’, terwijl de man wellicht met heel andere intenties op het perceel van de familie Gopal was dan ook maar om iets te stelen. Daarenboven bericht de politie in een eigen uitgebracht persbericht met geen woord over een ‘vruchtendief’ laat staan over iemand die guaves wilde stelen:

‘Een inbreker en drie achtervolgers zijn vanochtend door en auto aangereden op de kruising van de Wilhelminastraat en de David Simonsstraat. De inbreker werd achterna gezeten door een vader en twee zonen. Toen alle vier personen de genoemde kruising oprenden werden zij geschept door een auto. De vader is terplaatse overleden en de inbreker is op weg naar het ziekenhuis dood gegaan. Een van de zonen ligt in kritieke toestand in het ziekenhuis. De andere zoon heeft slechts schaaf wonden opgelopen. Nadere informatie omtrend (noot: politieberichten van het Korps Politie Suriname wemelen veelal van taal- en andere fouten) dit geval volgt.’

Op heterdaad en niet opletten?

De nieuwswebsite Starnieuws bericht zondag 16 februari ‘Alwin Gopal is vanmorgen bij het verkeersongeval nabij de kruising van de Wilhelminastraat en de David Simonsstraat overleden. De 66-jarige man is samen met zijn twee zonen en een dief aangereden door een 23-jarige bestuurder.’Volgens Starnieuws zouden de vader en zijn zoons ‘de dief op heterdaad’ hebben betrapt. Uit geen enkele officiële informatie blijkt echter dat de verdachte op heterdaad zou zijn betrapt. Verder vermeldt het artikel dat tijdens de achtervolging op de dief ‘geen van de vier mannen op het verkeer’ hebben gelet. Ook dit is een eigen verzinsel van de nieuwswebsite. Wie heeft immers verklaard dat de mannen niet op het verkeer zouden hebben gelet? Wil het simpele feit dat ze zijn aangereden door een auto – waarvan de bestuurder dronken was - zeggen, dat zij niet zouden hebben opgelet?

Een dag later, maandag 17 februari, uit een dochter van het gezin Gopal haar ongenoegen over de volgens haar onjuiste berichtgeving over de dood van haar vader in de Ware Tijd. Ze begrijpt niet waar het verhaal vandaan komt, dat iemand op heterdaad zou zijn betrapt tijdens het stelen van guaves. ‘Wij hebben niet eens vruchtenbomen op het erf’, zegt ze. Volgens haar gaat het om een man die met regelmaat koplampen van auto’s (door Surinamers ‘autolenzen’ genoemd) steelt in de buurt. Een week eerder zou een broertje van haar daar nog het slachtoffer van zijn geweest.

Dat broertje zag zondagochtend rond vier uur een man bij zijn auto staan, waarop hij besloot de man te pakken, daarbij geholpen door zijn vader en een broer. Volgens de dochter stonden de vier mannen, toen ze werden aangereden, ook niet op de weg, maar er naast.

Maar, kloppen de verklaringen van dochter Gopal wel? Gaat de Ware Tijd niet al te gemakkelijk in op haar verhaal, zonder dat kennelijk - dat blijkt althans niet uit het artikel – de informatie is geverifieerd? Feit is, dat de berichtgeving over het incident aan alle kanten rammelt.

Toch geen guavedief

Door alle commotie rond deze zaak besluit de afdeling Voorlichting van het Korps Politie Suriname om op dinsdag 18 februari een persbericht uit te brengen waarin het korps bevestigt dat de man die door vader en zoons Gopal werd achtervolgd, ‘geen vruchtendief’ was. ‘De familie Gopal heeft slechts een vermoeden dat de man eerder op hun erf is geweest om autolenzen te stelen.’

Dezelfde dag maakt de politie ook de identiteit van de vermeende dief bekend, de 39-jarige Glenn Inge. De Ware Tijd vermeldt Glenn I., gebruikelijk in media om van een verdachte niet de volledige achternaam te vermelden, terwijl Starnieuws wel de volledige naam publiceert. Verder laat politiewoordvoerder Humphrey Naarden nog weten, dat vast staat dat er geen ‘lenzen of vruchten’ op de vermeende dief zijn gevonden.

De politie meldt verder, dat het viertal tijdens de achtervolging op de rijbaan van de Wilhelminastraat terechtkwam. Dit in tegenstelling tot de bewering van de dochter, dat het viertal op het trottoir was aangereden.

Is een onschuldige de dood ingejaagd?

De kwestie ‘guavedief’ lijkt dinsdag 18 februari tot een einde te zijn gekomen. Maar, het Dagblad Suriname komt donderdag 20 februari met een kritisch artikel met als kop ‘Is de vermoedelijke ‘dief’ niet de dood ingejaagd?’ Terecht stelt de redactie vraagtekens bij de wijze waarop de vermeende dief de dood heeft gevonden. Was hij wel een dief? Is niet een volledig onschuldige, opgejaagd door drie mannen, om het leven gekomen? De krant vermeldt van politiewoordvoerster Drophatie Ramkhelawan te hebben vernomen, dat uit het voorlopig onderzoek ‘nog niet is komen vast te staan of het in deze gaat om dezelfde man, die de autolenzen had gestolen en ook is uit het onderzoek niet komen vast te staan dat hij een dief is’. Hij werd ook niet op heterdaad betrapt bij het stelen van koplampen van een auto op het terrein van het gezin Gopal.

Dagblad Suriname: ‘De handeling van wijlen de heer Gopal en zijn zonen, door de man achterna te gaan met een vuistvuurwapen, kan gezien worden als een vorm van eigen richting. Mensen mogen volgens het Wetboek van Strafrecht alleen overgaan tot aanhouding van een verdachte als die op heterdaad wordt betrapt. In dit geval is er ook geen sprake van handelen uit noodweer, aangezien er nog geen reden was tot verdediging. Heeft het strafbare feit zich een paar dagen terug voorgedaan en men ziet de vermoedelijke dader, dan dient de politie ingeschakeld te worden. Dan mag men niet zelf overgaan tot aanhouding dan wel achtervolgen of afranselen van de man. In dit geval kan het evengoed een onschuldige burger zijn geweest die door te snel en ondoordacht handelen de dood is ingejaagd.’

Het enige dat de vermeende dief kan worden aangerekend, is dat hij zich zonder toestemming bevond op het perceel van de familie Gopal...

Na 20 februari bleef het stil in de media rond de opgejaagde en doodgereden guavedief die een guavedief bleek te zijn.

Man (36) vermoord – Bejaarde man vermoord

Maar, zoals gezegd, welhaast dagelijks gaan redacteuren en journalisten bij Surinaamse media de mist in met hun berichtgeving. Dat was bijvoorbeeld ook het geval op 23 februari. Starnieuws bericht dat ‘een 36-jarige man te Welgedacht A aan de Anakokostraat dood in zijn woning is aangetroffen. Het ontzielde lichaam heeft een barstwond. De politie vermoedt dat er sprake is van roofmoord’. De politie laat de redactie weten dat er sprake is van een misdrijf.

De Ware Tijd bericht echter over een bejaarde man in een andere straat en beide media beweren contact te hebben gehad met de politievoorlichtster……. Om 11.45 uur had de afdeling Voorlichting van het Korps Politie Suriname nog geen eigen persbericht uitgebracht….. Oh, hoe onhandig.

‘Aan de Hooglandweg, op de hoek met Welgedacht A, in Wanica is zondagochtend een bejaarde man dood aangetroffen in zijn woning. De politie heeft sporen van misdrijf aangetroffen en is nu ter plaatse met het onderzoek bezig. Dit wordt bevestigd door inspecteur Drohpatie Ramkhelawan van de afdeling Voorlichting’, aldus bericht de krant.

Ook in dit geval maakt voor het artikel de redactie van de krant gebruik van verklaringen ‘van buren en ooggetuigen die in het huis zijn geweest’. Die beweren onder andere ‘dat het slachtoffer gekneveld is aan de voeten, handen en het hoofd’.

Rond een uur ’s middags pas brengt de politie een persbericht uit over de moord: ‘De politie kreeg vanmorgen vroeg een melding binnen dat een man om het leven is gebracht in zijn woning op de hoek van de Anakokostraat en de Welgedacht-A weg. De melder was een zoon van het slachtoffer. In het huis trof de politie het ontzielde lichaam aan van de 75-jarige Hiladhenpersad Baboelal. Hij was vast gebonden en gekneveld en zijn lichaam vertoonde sporen van stomp geweld. De heer baboelal woonde alleen. Hij verkocht landbouw producten op de markt samen met zijn zonen. (…)’

Hiermee bevestigt de politie dat het slachtoffer een bejaarde man is. Maar, hoe is het mogelijk dat Starnieuws in haar berichtgeving spreekt over een 36-jarige man? Waar komt die informatie vandaan?

Overigens, naar aanleiding van het politiebericht heeft Starnieuws om haar berichtgeving nog niet te hebben aangepast/gewijzigd.

Betrouwbaarheid media in geding

Uit beide voorbeelden blijkt weer, dat redacteuren/’journalisten’ in Suriname zeer onzorgvuldig tewerk gaan.

Te vaak gaan ze bij het schrijven van artikelen af op verklaringen en dergelijke van getuigen en (anonieme) bronnen en/of berichten ze informatie ‘vernomen’ te hebben, zonder aan te geven van wie of wat ze die informatie hebben verkregen.

Te vaak wil een redactie een primeur hebben en/of zogenoemd ‘breaking news’ en daarbij, vanwege de snelheid waarmee een redacteur of ‘journalist’ zijn of haar nieuws wil brengen, wordt zorgvuldigheid (het checken van verkregen informatie) en hoor en wederhoor uit het oog verloren, neen, bewust terzijde geschoven, om het nieuws maar zo snel als mogelijk op het internet te krijgen.

Dat is een zeer kwalijke gemakzuchtige werkwijze en heeft weinig te maken met serieuze journalistiek, immers, hoe betrouwbaar is de verkregen informatie van een getuige, een omstander of van een al dan niet anonieme bron?

Hoe betrouwbaar is het artikel?

Hoe betrouwbaar en objectief is de berichtgeving van een nieuwswebsite of (online-editie van een) krant?

Passief aanmodderen

Het blijft aanmodderen bij het Surinaamse journaille. Dagelijks wemelt het van de taal- en journalistieke fouten op nieuwswebsites en in kranten. Eindredacteuren blijken er niet of nauwelijks te zijn of ze zijn kwalitatief incapabel om die functie uit te kunnen oefenen. Veel ‘journalisten’ en redacteuren hebben het metier niet onder de knie, zijn veel te oppervlakkig in hun berichtgeving, zijn te passief om een kwestie uit te willen diepen, nemen te gemakkelijk voor waar aan wat ze aan informatie van (anonieme) bronnen ontvangen, et cetera, et cetera. Het is tijd voor een serieuze, volwassen en kwalitatief goede opleiding journalistiek in Suriname.

Gewoon je werk goed doen

De Surinaamse ‘journalist’ voelt zich ondergewaardeerd, althans dat is met regelmaat beweerd door de nauwelijks actieve Surinaamse Vereniging van Journalisten, een vereniging die net zo passief is als de eigen kleine achterban (waarvan de leiding overigens in handen is van voorzitter Starnieuws webredacteur Wilfred Leeuwin en ondervoorzitter Starnieuws webredacteur en fotograaf Edward Troon...). Maar, laat die ‘journalist’ eerst eens journalist worden en zijn werk naar behoren doen, pas dan kan eventueel gesproken worden over ‘waardering’. Overigens, waarom zou je als journalist gewaardeerd moeten worden? Je moet gewoon je werk goed doen, zoals ook de bakker dat doet en de vuilnisman, de bankmedewerker, de leerkracht, de medewerker in de Paramaribo Zoo, de wachter, de verpleegkundige……..

Uit Nationaal Leger verdwenen AK-47′s duiken op in criminele circuit

Drie AK-47-machinegeweren verdwenen uit woning staatsadviseur

Verdwenen AK-47's nauwelijks issue voor Surinaams journaille

16-02-2014  Door: Paul Kraaijer


Paramaribo - De voorzitter van de Vooruitstrevende Hervormings Partij (VHP), Chandrikapersad Santokhi, vindt dat de Surinaamse justitiële autoriteiten een grondig onderzoek zouden moeten instellen naar de ontvreemde AK-47-machinegeweren van de ex-minister van Openbare Werken en huidig staatsadviseur Ramon Abrahams. Dat zei hij woensdag 12 februari in het Dagblad Suriname.

Het is ook die krant, die op 1 februari de verdwijning wereldkundig maakte. De krant berichtte, dat twee tot drie maanden eerder bij een inbraak in de woning van Abrahams die geweren buit zijn gemaakt. Volgens de krant heeft de oud-minister aangifte gedaan bij de militaire politie.

Veel vragen in eerste instantie onbeantwoord
Het bericht leidde tot vele vraagtekens onder de lokale bevolking. Wat deed Abrahams met dergelijke geweren in huis, die normaal gesproken alleen gebruikt worden in het Nationaal Leger? Waarom is aangifte gedaan bij de militaire politie en niet gewoon bij het Korps Politie Suriname? Het Surinaams journaille blijkt echter nauwelijks aandacht te besteden aan de verdwijning van de machinegeweren en aan de vraag wat die AK-47’s deden in de woning van een staatsadviseur. Die aandacht is er daarentegen wel op de zogenoemde social media zoals Facebook en op een paar bekende Surinaamse forum-websites.

AK-47’s niet van Abrahams, maar van leden militaire wacht
Inmiddels is duidelijk geworden, zo bericht het Dagblad Suriname zaterdag 15 februari  te hebben vernomen van een lid van de Militaire Politie, dat de verdwenen machinegeweren toebehoorden aan de militaire wacht en niet aan Abrahams. De vermissing zou volgens hem in behandeling zijn bij het Parket van het Openbaar Ministerie.

De afgelopen periode was in Suriname, volgens Santhoki, een criminele bende actief die heel wat leed heeft veroorzaakt in de samenleving. ‘Er is gewelddadig opgetreden’, aldus de oud-minister van Justitie en Politie. Eén van de bij Abrahams verdwenen wapens zou zijn aangetroffen bij één van de voortvluchtige criminelen. ‘Als de zaak zo gelaten wordt, dan kan wellicht de indruk gewekt worden, dat er vanuit de woning van de ex- minister geopereerd wordt’, aldus Santokhi.
Hij weet niet of de wapens aan de ex-minister toebehoorden of aan zijn bewaking, ‘maar een militair heeft een persoonlijke uitrusting en geen arsenaal’.

AK-47’s verdwijnen uit het leger naar de onderwereld
De ontvreemding van de AK-47-machinegeweren uit de woning van Ramon Abrahams maakt weer eens duidelijk, dat dergelijke in het leger thuis horende wapens kennelijk op een of andere manier terecht kunnen komen buiten de kazernes.

De afgelopen jaren zijn met regelmaat AK-47’s uit het leger verdwenen. De conclusie zou getrokken kunnen worden, dat het schort aan de beveiliging van de wapen- en munitievoorraden van het Surinaamse leger en/of dat er mogelijk binnen het leger lieden rondlopen – in de bovenwereld – die contacten onderhouden met de onderwereld.

Een overzichtje van verdwijningen van AK-47’s

De achttienjarige zoon van de toenmalig minister van Defensie, Ronald Assen, werd in oktober 2001 gearresteerd op verdenking van betrokkenheid bij wapendiefstal. De wapens van het type AK-47 werden die maand voor de woning van de bewindsman gestolen van een militair die de wacht hield. Volgens de militair was hij even naar het toilet gegaan, waarna bij terugkomst bleek dat de wapens waren gestolen. De militaire politie vertrouwde een en ander niet en nam de man in hechtenis. Nader onderzoek leidde na enkele dagen tot de vondst van de verdwenen wapens en de aanhouding van drie jongemannen, waaronder de zoon van de minister.
Wat de rol van de ministerszoon bij de diefstal is geweest, werd niet bekend gemaakt.

Het Openbaar Ministerie in Paramaribo gelastte in augustus 2002 de arrestatie van Dino Bouterse, de zoon van de Surinaamse oud-bevelhebber en toenmalig oppositieleider Desi Bouterse. Twee weken eerder hadden een aangehouden militair en burger belastende verklaringen over Dino afgelegd. Hij werd in verband gebracht met wapenhandel, met name voor de Colombiaanse guerrillabeweging FARC (in juni hield de politie in Paramaribo de hoge FARC-leider Carlos Bolas aan, die volgens de Amerikaanse drugsbestrijdingsdienst DEA een belangrijke rol speelde in de internationale smokkel van drugs) en met een inbraak in het depot van de Centrale Inlichtingen- en Veiligheidsdienst, CIVD. Bij die inbraak werden onder andere twintig AK-47-machinegeweren buitgemaakt. President Venetiaan noemde de situatie toen zeer ernstig. Hij wees erop, dat de diefstal kon plaatsvinden ondanks de zware beveiliging van het depot. Een deel van de gestolen wapens werd korte tijd na de diefstal bij een burger aangetroffen, maar de AK-47’s zijn nooit gevonden.
Dino’s naam dook in 1999 ook op toen in augustus van dat jaar een vliegtuigje volgeladen met wapens werd onderschept in het noorden van Brazilië. Het toestel was opgestegen in Suriname. Bij de aangehouden Colombianen werden destijds de naam en het telefoonnummer van Dino, toen secretaris op de Surinaamse ambassade in Brasilia, gevonden. De opgepakte Colombianen zeiden destijds bescherming te genieten in ‘hoge kringen’ in Suriname.
'Dit is het eerste materiële bewijs van de illegale wapenhandel tussen Suriname en Colombia’, sprak Geraldo Araújo, hoofd van de Federale Politie in de Amazone-staat Para, aldus was te lezen op 19 augustus 1999 in de Volkskrant.'
Het was volgens hem ‘een feit’ dat de marxistische guerrillero’s van de FARC hun wapens betrokken uit Suriname. ‘We horen dit al heel lang’, aldus de politiecommandant. De piloot die door een onbekende derde was gecontracteerd om de handel naar Colombia te vliegen legde meteen een bekennende verklaring af. De FARC zou betalen met cocaïne. In de Cessna trof de politie behalve veel munitie, raketten en de raketwerper ook twee pistolen, een AK-47 van Russische makelij, een Uzi-mitrailleur van Israëlische makelij, een karabijn, een geweer en moderne communicatieapparatuur.
De Volkskrant schreef verder onder andere: ‘Suriname is de afgelopen jaren vaker genoemd als doorvoerland voor wapens naar de Colombiaanse rebellen. In maart stonden drie mensen in Paramaribo terecht die driehonderd AK-47-machinegeweren wilden kopen voor driehonderd kilo cocaïne. De wapens moesten uit de voorraden van het Surinaamse leger worden gehaald.’

Bij een inbraak in de woning van een 49–jarige beveiligingsman van president Desi Bouterse aan de Uraniumstraat in Paramaribo op 11 februari 2012  werd onder andere een AK-47 met magazijn buitgemaakt. Het Dagblad Suriname schreef maandag 13 februari 2012 te hebben vernomen, dat de AK-47 patroonhouder 28 scherpe patronen bevatte.

De Ware Tijd publiceerde op 13 maart 2012 een foto waaruit zou blijken dat gevangenen in de Centrale Penitentiaire Inrichting tijdens een staking van personeel in 2011 de beschikking hadden over een AK-47. De vakbond van penitentiaire ambtenaren zocht contact met minister Lamuré Latour van het ministerie van Defensie, omdat de strafinrichting met name bewaakt werd door militairen en die beschikken over AK47 wapens. Ook de toenmalig minister van Justitie en Politie, Martin Misiedjan, was volgens de bond op de hoogte van de foto’s, maar van een onderzoek naar de herkomst van het wapen zou nimmer sprake zijn geweest. Enkele weken voor de publicatie van de foto in de krant, was de regering ook al in verlegenheid gebracht toen bekend werd dat een AK-47 uit de woning van een hoge militaire officier was gestolen. De man zou met toestemming van hogerhand het wapen thuis hebben gehad.

Begin november 2013 werd, bij de arrestatie van de voortvluchtige veroordeelde bankrover Ronny ‘Kleine’ Rattan, een AK-47 aangetroffen. Het wapen zou zijn gestolen uit het leger. Van die diefstal was aangifte gedaan bij de Militaire Politie. Volgens mediaberichten was het geweer onder beheer van een militair die deel uit maakte van de persoonsbeveiliging van toenmalig minister Abrahams. De militair werd korte tijd aangehouden en verhoord en vervolgens vrijgelaten. Hij werd later toegevoegd aan het team lijfwachten van de opvolger van Abrahams, Rabin Parmessar.
Rattan stond op de lijst van meest gezochte criminelen van het Korps Politie Suriname. Hij maakte deel uit van de beruchte Poeran Bende en werd veroordeeld tot 10 jaar celstraf voor een bankroof in 2011 en illegaal vuurwapenbezit.

De toekomst zal uitwijzen of er meer AK-47-machinegeweren uit kazernes verdwijnen en opduiken in de Surinaamse onderwereld.

Het Surinaamsch Rumhuis

(Bron foto: S.A.B.)

Proef en ruik de Surinaamse rum

02-02-2014 Door: Paul Kraaijer - Sabaku, Inflight Magazine SLM

Paramaribo - Suriname heeft niet alleen goud, bauxiet, rijst, bronwater, Parbobier en Fernandes frisdranken (in de Surinaamse volksmond ‘soft’ genoemd), maar ook rum, zoals de bekende merken Borgoe en Black Cat. Wie door Paramaribo loopt kan de grote reclameborden van Borgoe niet ontgaan. De stad heeft zelfs een rum museum. 

Rum heeft in Suriname een geschiedenis die teruggaat tot 17 november 1966. Die dag werd het bedrijf Suriname Alcoholic Beverages N.V.(voorheen Surinaams Alcohol Bedrijf en in de volksmond beter bekend als S.A.B.) opgericht. S.A.B. begon met het bottelen en distribueren van rum en suiker, producten waarvan de grondstoffen werden geleverd door de bekende ter ziele gegane suikeronderneming Mariënburg in het district Commewijne.

Suriname’s meest gevierde donkere rum, Borgoe ’82, werd in 1982 geïntroduceerd ter herdenking van het honderdjarig bestaan van de suikerplantage Mariënburg. Borgoe’82 wordt vandaag de dag nog steeds gelagerd in eikenhouten, traditionele vaten voordat het verder wordt gemengd tot zijn uiterste perfectie. Deze perfectie voorziet de bruine rum van zijn fluweelzachte samenstelling met een lichte hint van hout en karamel dat zelfs de meest kritische rum liefhebber laat bezwijken, aldus S.A.B. op haar website. Een lichte rum die ook zeer geschikt is voor het maken van mixdrankjes. Borgoe-cola is volgens het bedrijf de meest bekende mixdrank in het land.

Naast Borgoe wordt al sinds de jaren ’70 van de vorige eeuw door S.A.B. ook Black Cat rum gemaakt. Deze rum heeft een intrigerende en mysterieuze smaak en heeft volgens het bedrijf na ruim drie decennia nog steeds ‘een aura van ontastbaarheid en mystiek’ om zich heen. De naam van deze rum zou zijn ontleend aan een zwarte tijgerkat die tijdens het opruimen van een oude loods op het fabrieksterrein te Marienburg werd aangetroffen tussen oude eikenhouten vaten. De opslagplaats grensde aan het dichte tropisch regenwoud. Kennelijk gefascineerd door dit voorval werd door de ontdekkers de naam Black Cat gegeven aan de rum, die destijds in de eikenhouten vaten lag opgeslagen.

S.A.B. heeft vanaf haar oprichting verscheidene internationale onderscheidingen en awards voor haar rums in de wacht gesleept.
Rum heeft in Suriname dus een historie. Om die historie goed in een rum museum in beeld te brengen, is sinds december 2010 het Surinaamsch Rumhuis onderdeel van S.A.B. Het Surinaamsch Rumhuis is uniek voor Suriname, maar zeker ook divers vanwege haar multifunctionaliteit. Naast de geschiedenis van en het verhaal achter Surinaamse rum worden in het museum onder andere rumproeverijen, wijnfeesten en natuurlijk rondleidingen gehouden en dat alles in stijl. Een stijl die past bij de Surinaamse rum.

Bezoekt u Suriname, maak dan ook even wat tijd vrij voor een bezoekje aan dit Surinaamsch Rumhuis in Paramaribo, mooi gelegen aan de Surinamerivier, en laat u verrassen door de Surinaamse rumgeschiedenis en de smaak van lokaal gemaakte rum. Voor meer informatie en of reserveringen kunt u contact opnemen met:

Surinaamsch Rumhuis

Cornelis Jongbawstraat 18

Paramaribo

Tel. (597) 47 33 44 # 6

info@rumhuis.sr 

www.rumhuis.sr