Posts tonen met het label Brownsberg Natuurpark. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Brownsberg Natuurpark. Alle posts tonen

vrijdag 2 januari 2015

Den Blauwvinger: Internationaal pleidooi voor behoud Brownsberg Natuurpark schande voor Suriname

COLUMN: Uniek natuurgebied dreigt ten onder te gaan aan goudzucht 

Overheid en vermeende natuurbeschermingsorganisaties staren naar elkaar 

02-01-2015  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Iedereen in Suriname weet het: het unieke Brownsberg Natuurpark is al vele, vele jaren het slachtoffer van goudzucht. Honderden hectaren rijk aan biodiversiteit beschermd natuurgebied zijn onder toeziend oog van regeringen, politici en zogenoemde natuurbeschermingsorganisaties ten prooi gevallen aan alles vernietigende kleinschalige goudzoekers uit omliggende dorpen als Brownsweg. Het door de goudzoekers gebruikte kwik vindt zijn weg in de kreken en in de bodem.
Een van de meest belangrijke toeristische trekpleisters van Suriname dreigt volledig te worden vernietigd.

De vernietiging van het natuurpark trekt ook internationale aandacht en dat levert absoluut geen geen mooi plaatje op voor Suriname. De Amerikaanse primatologe Marilyn Norconk, verbonden aan de Staatsuniversiteit van Kent in de staat Ohio (VS), uitte afgelopen week in een ingezonden stuk in Surinaamse media haar bezorgdheid over de tol die goudwinning van het natuurgebied eist. De Amerikaanse bezoekt het gebied al sinds 2003 voor onderzoekswerkzaamheden. Gedurende die jaren heeft zij het Brownsberg Natuurgebied kleiner zien worden. Nu wordt zelfs de Ireneval, een van de meest bezochte locaties door toeristen in het land, bedreigd door illegale goudzoekers. Het is een noodoproep van Norconk. Een wanhopige oproep aan iedereen in Suriname om een einde te maken aan de kleinschalige goudwinning in het natuurpark.

Het zal blijken een oproep te zijn geweest gericht aan dovemansoren. Niemand in het land lijkt zich werkelijk druk te maken om Brownsberg. Niemand in het land, ook niet de regering, politici en zogenoemde natuurbeschermingsorganisaties, blijken de waarde van het gebied voor het land goed in te kunnen schatten. Immers, nimmer is er werkelijk effectief tegen de illegale goudzoekers opgetreden. Een paar zogenoemde 'Clean Sweep'-operaties tijdens de regering Venetiaan-Sardjoe en een paar zinloze verwijderingsacties sinds de oprichting in december 2010 van de presidentiële Commissie Ordening Goudsector. Zinloos, omdat na het uitzetten van goudzoekers uit het gebied, deze binnen de kortste keren weer terugkeren en verder gaan met hun alles vernietigende activiteiten.

Uiteindelijk zag de commissie in een plan, geopperd in mei 2014, om een stuk grond van het natuurpark ter grootte van 1.000 hectare, ter beschikking te stellen aan illegale goudzoekers, de beste manier om het probleem van hun eigen aanwezigheid op te lossen. Aan het zuidelijke deel van het natuurgebied zou ter compensatie een stuk gebied ter grootte van 4.000 hectare worden toegevoegd, als goedmakertje. Een beloning dus voor de goudzoekers, geen straf, integendeel, een cadeau. Misdaad loont ook hier in Suriname....

Maar, op 15 november dit jaar liet de nieuwe directeur van de Stichting Natuurbeheer Suriname (Stinasu, beheerder van Brownsberg), Lucien Tholen, weten geen hectare grond te willen afstaan aan goudzoekers. 'Als we dat gaan doen, gaan we dweilen met de kraan open, want al worden er grenzen vastgesteld de goudzoekers zullen toch over de grenzen gaan', aldus Tholen. Opmerkelijk genoeg wordt dit absurde plan wel gesteund door het WWF Guianas. Woordvoerster Karin Spong ziet het zelfs als een duurzame en realistische oplossing en zei 17 mei van dit jaar in de Ware Tijd: 'Vooral, omdat die ruim 1.000 hectare toch al helemaal vernietigd is door goudzoekersactiviteiten. En het feit dat er in het zuiden van het park 4.000 hectare bij komt, is positief.' 

Dus, omdat een groot aantal hectares en dus een unieke biodiversiteit toch al kapot is gemaakt door de illegale porknokkers, zouden ze, als het aan de Commissie Ordening Goudsector ligt, elders in het gebied een nieuw stuk grond krijgen om vervolgens dat ook weer te vernietigen en dat zou in de ogen van het WWF een 'duurzame' oplossing zijn.
Kennelijk zien zowel de overheid als het WWF niet, dat met deze 'oplossing' een probleem wordt verschoven naar de toekomst en ook nog eens letterlijk naar een ander deel van het natuurpark en dat dit natuurlijk dweilen met de kraan wagenwijd open is.

Ondertussen rukken de goudzoekers nog steeds op. Natuurlijk, ook zij hebben recht op een sneetje brood met beleg. Maar, niet ten koste van een wereldwijd gerenommeerd uniek natuurgebied met een rijke biodiversiteit. Een gewild onderzoeksgebied voor biologen en andere deskundigen uit de hele wereld. Toezicht op het gebied is er nauwelijks en plannen om in de nabije toekomst wel voor effectief toezicht te zorgen zijn er vooralsnog niet. De overheid dweilt met de kraan open. Zonder beleid. Overheid en vermeende natuurbeschermingsorganisaties kijken elkaar aan, wachten op elkaar. Niemand durft in de bescherming van het Brownsberg Natuurpark te investeren.

Hopelijk leidt de noodkreet van Marilyn Norconk tot meer, internationale, aandacht voor de wijze waarop de Surinaamse regering en zichzelf natuurbeschermend noemende organisaties jarenlang desastreuze goudwinningsactiviteiten hebben gedoogd in het Brownsberg Natuurpark. Het is een schandvlek op de wijze waarop je als land omgaat met een stuk unieke biodiversiteit. Ga over tot daadwerkelijke bescherming van het gebied, voor het echt te laat is...... Laat 2015 het jaar zijn van het behoud en de bescherming van het Brownsberg Natuurpark.

Hoogachtend,
Den Blauwvinger
02 januari 2015
Amsterdam-Paramaribo

zondag 6 april 2014

Jarenlange vernietiging Brownsberg Natuurpark oogluikend toegestaan door regering en natuurbeschermings- organisaties

Natuurgebied ten prooi aan illegale goudzoekers

Regering en natuurbeschermings- organisaties ontwikkelen geen beleid om natuurpark te beschermen

06-04-2014  Door: Paul Kraaijer (Obsession Magazine)


Paramaribo - Suriname wordt internationaal geroemd voor de wijze waarop zij haar tropisch regenwoud beschermd. Het is het groenste land ter wereld. Maar, er hangt een donkere wolk boven dat regenwoud. Al jarenlang worden grote gebieden in het Surinaamse achterland vernietigd door illegale goudwinning onder toeziend oog van de regering en natuurbeschermingsorgansaties. Het unieke Brownsberg Natuurpark, een van de belangrijkste toeristische trekpleisters, is zelfs deels veranderd in een maanlandschap met vele kraters. Het zwaar giftige kwik, dat door goudzoekers bij het goudwinningsproces wordt gebruikt, komt terecht in kreken en rivieren. Lokale gemeenschappen gebruiken het vervuilde kreek- en rivierwater om te baden, te wassen en om de vaat te doen. Maar, concrete acties vanuit de overheid en natuurbeschermingsorganisaties om het gebied te beschermen blijven uit.

In maart 2012 werd Suriname opgeschrikt door de publicatie van een fotoreportage, gemaakt door het Wereldnatuur Fonds Guianas (WWF Guianas), van illegale goudwinningsactiviteiten in het ruim 14.000 hectare grote Brownsberg Natuurpark. Het gebied heeft een bijzondere biodiversiteit. Zo vliegen er inmiddels 200 soorten dagvlinders rond en het aantal soorten aanwezige nachtvlinders zou schommelen tussen de 5.000 en 8.000, aldus maakte de Stichting Suriname Lepidoptera Instituut (SSLI), die al jaren onderzoek doet in het natuurpark naar de vlinderpopulatie, bekend in reactie op de fotoreportage. Daarnaast zijn er ook nog eens onder andere 350 soorten vogels, alle 8 apensoorten van het land en 40 soorten orchideeën te vinden.

Beheerder gedoogt goudzoekers
Politici en ook natuurorganisaties reageerden verbijsterd op het rapport. Maar, hoe oprecht was die verbijstering? Die politici en natuurorganisaties waren immers al jarenlang op de hoogte van de aanwezigheid van illegale goudzoekers, ook wel porknokkers genoemd, in het beschermde natuurgebied. Sinds de publicatie van dat rapport is er echter niets veranderd. Nog steeds zijn goudzoekers in het natuurpark actief. Het gebied is zo lek als een mandje. Zowel de regering als natuurbeschermingsorganisaties ondernemen nauwelijks actie om het gebied te beschermen. Men kijk naar en wacht op elkaar. De organisatie die feitelijk het gebied behoort te beschermen, de stichting Natuurbehoud Suriname (Stinasu), heeft zelfs de aanwezigheid van illegale goudzoekers gedoogd.

De afgelopen jaren zijn een aantal keren illegale goudzoekers uit het gebied verwijderd. De regering Venetiaan voerde in het gebied in september 2007 een zogenoemde 'Clean Sweep' operatie uit. Toenmalig verantwoordelijk minister Michael Jong Tjien Fa van het ministerie van Ruimtelijke ordening, Grond- en Bosbeheer was al in juli 2007 over de misstanden in het natuurpark geïnformeerd. Volgens hem was de toestemming die aan inwoners van de gemeenschap Brownsweg was gegeven om op kleine schaal goud in het natuurreservaat te winnen, misbruikt voor meer grootschalige commerciële goudwinning. Boswachters en jachtopzieners hadden gerapporteerd dat met zwaar materiaal complete heuvels werden ‘weggespoten’. Sommige goudzoekers bleken zelfs met vuurwapens op zak rond te lopen en enkele zouden zelfs gewapende bewakers in dienst hebben. Toenmalig minister Chandrikapersad Santokhi van het ministerie van Justitie en Politie kondigde aan een onderzoek in het gebied te laten instellen door het Korps Politie Suriname en het Nationaal Leger. Dat onderzoek leidde tot de eerste Clean Sweep actie.

Gedurende drie dagen werd het gebied uitgekamd door militairen, politie, bosopzichters van ’s Lands Bosbeheer en medewerkers van Stinasu. De aanwezige illegale goudzoekers werden gesommeerd het natuurpark onmiddellijk te verlaten. Enkele kampen van de goudzoekers werden vernield en er werd beslag gelegd op hun bezittingen. De autoriteiten hoopten hiermee te voorkomen dat de goudzoekers hun activiteiten toch weer zouden voortzetten.

De acties van de regering Venetiaan om een einde te maken aan het mijnen van goud in het beschermde Brownsberg Natuurpark, bleken vruchteloos te zijn geweest. Eind 2010 bleken weer goudzoekers te mijnen in het gebied.

De directeur van de Nationale Zoölogische Collectie Suriname, bioloog Paul Ouboter, liet op 13 augustus 2011 via de krant De Ware Tijd weten, dat illegale goudzoekers actief waren aan de Witikreek in het natuurpark. Er bleek een illegale weg te zijn aangebracht die leidde naar de zijtak van de Witkreek, waar veel toeristen komen. Ouboter toonde zich verontrust over de ontwikkelingen in het natuurpark. ‘In de hoofdkreek van de Witikreek merkte ik de laatste tijd al op dat ze steeds verder trokken. Nu ook bij de zijtak goud wordt gewonnen, moet er aan de rem worden getrokken’, aldus Ouboter tegenover de krant. Stinasu was niet bereikbaar voor commentaar. Deze stichting zou haar natuurpark moeten beschermen, maar zij bleek zich meer en meer te richten op het organiseren van ecoreizen dan op natuurbescherming en was dus feitelijk een onderneming geworden.

De strijd tegen de goudzoekers in het Brownsberg Natuurpark ging in maart 2012 door. Toen werd duidelijk dat de illegale goudzoekers in het gebied nog steeds een grote bron voor zorg waren voor de directeur van Stinasu, Frans Kasantaroeno. Weer moesten porknokkers uit het natuurpark verwijderd worden. ‘Het is de zoveelste keer in de geschiedenis van Brownsberg, dat er illegale gouddelvers worden ontruimd’, aldus Kasantaroeno tegenover de krant Times of Suriname. Volgens de directeur van de organisatie die het park zou moeten beschermen, kwamen de goudzoekers na een ontruimingsactie door de in december 2010 ingestelde presidentiële Commissie Ordening Goudsector snel weer in het gebied opduiken. ‘Je haalt ze weg, maar na enkele maanden komen ze toch weer.' Kasantaroeno zag als mogelijke oplossing het aanbieden van alternatieve werklocaties voor de ontruimde porknokkers.

Maar, hij viel op 12 maart 2012 door de mand. Hij bleek illegale goudzoekersactiviteiten in het door zijn organisatie te beschermen natuurgebied, Brownsberg Natuurpark, toe te hebben gestaan in ruil voor goud. Die dag verwijderde de Commissie Ordening Goudsector illegale porknokkers uit het natuurgebied. Volgens de goudzoekers hadden zij echter een mondelinge afspraak met Stinasu om twee maanden goud te delven in het natuurgebied, in ruil voor een deel van de goudopbrengsten. Gerold Dompig, voorzitter van het Managementteam van de Commissie Ordening Gousector, bevestigde de handelwijze van de Stinasu-directeur. Natuurlijk schoot Kasantaroeno in de verdediging en ontkende goud te hebben ontvangen in ruil voor het toestaan van goudwinning in het Brownsberg Natuurpark. Een parlementslid wist echter te vertellen, dat de porknokkers beschikten over kwitanties als bewijs voor betaling. Hij was in het bezit van enkele kwitanties, met daarop een stempel van Stinasu, met een waarde van ongeveer vijftig gram goud, wat neerkomt op een bedrag van ongeveer tienduizend Surinaamse dollars. Kasantaroeno werd op 17 april 2012 door de politie gearresteerd.

Ruim een maand na de arrestatie van Kasantaroeno bleek dat zich nog steeds illegale porknokkers in het ‘geruimde’ Brownsberg Natuurpark bevonden. In de week van 14 mei 2012 deed zich een schietincident voor tussen een onbekend aantal porknokkers in het natuurpark en drie politieagenten. De agenten waren ter plekke om de actuele situatie in het natuurgebied in ogenschouw te nemen. Ondanks alle gedane toezeggingen van onder andere de Commissie Ordening Goudsector konden zich nog steeds porknokkers in het natuurgebied bevinden. Ook was nog steeds niet bekend wie de door ruim tweeduizend goudzoekers aangerichte schade in het natuurpark zou herstellen. De toekomst van het unieke natuurgebied zag er half mei 2012 nog steeds zeer onzeker uit.

Dweilen met kraan open
Waar velen voor vreesden werd bewaarheid begin september 2012. De krant Times of Suriname berichtte op 7 september, dat in het Brownsberg Natuurpark weer illegale goudzoekers aan het werk waren. Weer zou op grote schaal vernietiging van het natuurgebied plaatsvinden. Op zeker vijfentwintig locaties in het gebied zouden illegalen bezig zijn geweest in het gebied. Er werd aan kaalkap gedaan en met zwaar materieel was men bezig de grond om te ploegen op zoek naar goud, aldus de krant. De Stichting Natuurbehoud Suriname was op de hoogte van de situatie, maar kwam niet in actie. Gerold Dompig bevestigde dat de goudzoekers weer actief waren in het gebied. Hij noemde deze situatie dweilen met een open kraan.

Een dag later al, zaterdag 8 september, kwam Dompig plotseling met een wit konijn uit zijn hoge hoed. Zijn commissie en de Geologische Mijnbouwkundige Dienst (GMD) bleken een plan te hebben bedacht om 12.000 hectare grond in de omgeving van het natuurgebied ter beschikking te stellen aan de illegale goudzoekers. De autoriteiten wilden dit gebied conform de wettelijke regelingen ter beschikking stellen van de dorpsgemeenschap in het gebied. ‘Maar daar zijn er natuurlijk voorwaarden aan verbonden’, zo liet Dompig via de media weten. De goudzoekers moeten zich organiseren en zich houden aan een aantal criteria voor de bescherming van de natuur. Maar, het plan van de commissie en de GMD leek eerder op het belonen van illegale porknokkers die een natuurpark hadden vernietigd, in plaats van dat die goudzoekers voor hun gedrag beboet of veroordeeld worden. Anno april 2014 wachten de goudzoekers nog steeds op een nieuw werkgebied.

In de laatste week van november 2012 werd het natuurgebied getroffen door een brand. Een gebied van minstens vijftien hectare in het natuurpark brandde af. Tijdens twee verschillende veldbezoeken van studenten van de Anton de Kom Universiteit en het Instituut Opleiding Leraren werden branden en smeulend hout opgemerkt. Vermoedelijk was de brand door illegale goudzoekers aangestoken. Het was de studenten opgevallen dat het bos grenzend aan de goudvelden in brand stond. De brand trof vooral het zogenaamde rotssavannebos. De brandweer en de Commissie Ordening Goudsector werden meteen van de brand in kennis gesteld, maar de brandweer was niet in staat om naar het natuurgebied te gaan om de brand en smeulende resten te blussen. Iedereen hoopte op zware regenval......

Op 5 december 2012 maakte het Dagblad Suriname bekend dat de op 17 april gearresteerde directeur van Stinasu, Kasantaroeno, niet zou worden gedagvaard. Op 18 mei 2012 had de rechter-commissaris het verzoek van de advocaat van de ex-directeur tot in vrijheidstelling van zijn cliënt gehonoreerd. Kasantaroeno werd bij zijn voorgeleiding voor bewaring bij de rechter-commissaris in vrijheid gesteld met als verklaring, dat er geen ernstige bezwaren waren gevonden om hem langer vast te houden.

Beleid ontwikkelen
Afgelopen week trok het WWF Guianas weer eens aan de bel door te waarschuwen voor de aanwezigheid van illegale goudzoekers in het natuurpark. Maar, met het aan de bel trekken alleen kan het gebied niet worden gered. Regering en natuurbeschermingsorganisaties zouden het initiatief moeten nemen om een gezamenlijk beleid te ontwikkelen. Een beleid dat tot doel heeft het beschermen van het Brownsberg Natuurpark tegen de vernietigende goudwinningsactiviteiten van goudzoekers uit gemeenschappen in de omgeving van het gebied.

Maar, ook in algemene zin, een beleid om natuurgebieden in het land te beschermen tegen menselijke activiteiten en om het gebruik van kwik uit te bannen. Want het tropisch regenwoud en de biodiversiteit worden op dit moment ook door goudzoekers vernietigd in het oosten van het land (het zogenoemde Meriangebied bij het Nassau Gebergte) en in het zuidoosten van het land, vooral in de omgeving van het goudzoekersdorp Benzdorp aan de Lawarivier.

dinsdag 20 maart 2012

Surinaamse overheid kijkt toe hoe illegale porknokkers Brownsberg Natuurpark vernietigen

Fotoverslag WWF Guianas goudmijnactiviteiten op Brownsberg leidt tot hypocriete reacties....


20-03-2012  door: Paul Kraaijer


Het is jammer te moeten constateren dat in Suriname kennelijk foto's verantwoordelijken moeten wakker schudden..... Al jaren achtereen zijn illegale ‘porknokkers’ (goudzoekers) actief in het Brownsberg Natuurpark in het district Brokopondo. Al jaren achtereen hebben de autoriteiten niet opgetreden. Het natuurgebied met een rijke en unieke biodiversiteit en een grote toeristische trekpleister, wordt vernietigd.


De minister van Ruimtelijke Ordening, Grond- en Bosbeheer (RGB), Simon Martosatiman, reageerde ontstemd op de berichten. ‘Er is duidelijk iets behoorlijk mis. De consequentie is dat iemand daar niet op zijn plek zit en zal moeten opstappen.’ Hij erkende zelfs te weten dat er goudzoekers waren in het gebied, maar dacht dat het zou gaan om ongeveer twee of drie locaties. Toen het WWF een week terug hem het rapport onder de neus duwde, viel de minister bijna van zijn stoel toen het om ongeveer vijftig locaties bleek te gaan, zo berichtte een van de kranten in Suriname. Hij wist dus van de activiteiten van illegale goudzoekers in het natuurgebied, maar trad niet op.


Datzelfde kan gezegd worden van de in december 2010 geïnstalleerde presidentiële commissie Ordening Goudsector. Leden Gerold Dompig en Melvin Linscheer van die commissie wisten dat porknokkers in het natuurgebied de boel aan het vernietigen waren, maar ook zij bleven op hun stoel zitten. Nu, gedwongen door de onthullende foto's van het WWF, gaan de porknokkers uit het Brownsberg Natuurpark verwijderd worden - vrijwillig, aldus Dompig.....


Het verslag komt op een moment dat de directeur van de St. Natuurbehoud Suriname (Stinasu), Frank Kasantaroeno, in opspraak is. Stinasu is beheerder van het natuurgebied. Desondanks blijkt Kasantaroeno illegale porknokkers toestemming te hebben gegeven om gedurende vier maanden goud te mijnen in het natuurpark in ruil voor goud. Natuurlijk wordt dit door de directeur van Stinasu ontkend. Er zijn echter kwitanties in omloop waaruit blijkt dat Stinasu goud heeft ontvangen van porknokkers. Overigens al in 2007 waren goudzoekers in het natuurgebied actief. Ze werden toen door Stinasu willens en wetens gedoogd.


Hopelijk heeft het op 19 maart 2012 gepresenteerde fotoverslag van het WWF Guianas als zijdelings effect, dat Stinasu wordt opgeheven of een andere invulling gaat krijgen en dat haar directeur onmiddellijk wordt ontheven uit zijn functie. Als beheerder van het Brownsberg Natuurpark, een toeristische trekpleister en een gebied met een unieke en bijzondere biodiversiteit, had Kasantaroeno dit natuurpark moeten beschermen en niet voor grote delen uit handen moeten geven aan kleinschalige goudzoekers. Het WWF Guianas, dat Stinasu niet voor de presentatie van haar fotoverslag had uitgenodigd, heeft inmiddels laten weten de geldkraan naar Stinasu dicht te draaien. De internationale natuurbeschermingsorganisatie is Stinasu en haar directeur meer dan zat.


Beschermt de Surinaamse regering wel de unieke biodiversiteit van het land, waarmee zjj altijd op het internationale politieke toneel pronkt?


Neen, de natuur mag ongehinderd door ongeveer tweeduizend porknokkers en gadegeslagen door de organisatie die die natuur zou moeten beschermen en door de verantwoordelijke minister en de commissie Ordening Goudsector vernietigd worden. Het WWF Guianas heeft hen nu op een confronterende wijze de ogen geopend. Hopelijk blijven die ogen open en draaien ze niet langer naar links, wanneer rechts de natuur onherstelbaar wordt vernietigd.

Noot Kraaijer:
Het artikel is op 21 maart 2012 gepubliceerd op de Surinaamse nieuwswebsites NoSpang en GFC Nieuws.

dinsdag 12 juli 2011

Jonge Canadese toerist gebeten door kapassi slang in Brownsberg Natuurpark

Slechte behandeling in ziekenhuis Paramaribo

Kakkerlakken in bed en overal mieren en termieten

12-07-2011  Door (en vertaald door) Paul Kraaijer


De 24-jarige Canadees Brent O’Hara heeft een nare bijsmaak overgehouden aan wat een mooi vakantie had moeten worden in het Surinaamse regenwoud. Op de eerste dag in het binnenland werd de jongen gebeten door een giftige kapassi slang (‘bushmaster’). Het zou voor hem en zijn reisgezel Colin Dawdy het begin zijn van een bizarre vakantie. Brent zou meer zien van de intensive care van een ziekenhuis in Paramaribo dan van het regenwoud. Hij doet zijn verhaal op 12 juli tegenover een journaliste van de Canadese krant The Whig-Standard.


O’Hara en Dawdy bezochten op 15 juni het populaire Brownsberg Natuurpark. Bij een van de watervallen gleed O’Hara uit en stapte per ongeluk met zijn rechtervoet op een slapende kapassi slang. Natuurlijk werd de giftige slang wakker en sloeg meteen toe door de jongen in de voet te bijten. Brent begreep meteen wat er gebeurd was en ook dat het ging om een giftige slangensoort.
Dawdy reageerde snel en rende naar de top (plateau) van het natuurpark voor hulp. Daar kreeg hij te horen dat zijn maat niet dood zou gaan. Maar, toch zijn er mensen overleden aan de gevolgen van een beet van de kapassai slang.

Ondertussen was O’Hara bij de waterval achtergebleven en had een touw rond zijn been gebonden om verdere verspreiding in het lichaam van het gif te voorkomen. De manager van het Brownsberg Natuurpark had een truck geregeld om O’Hara naar een dokterspost te vervoeren. Maar, die truck kon de onfortuinlijke Canadees niet bereiken bij de waterval. De jongen moest gedwongen met zijn zeer pijnlijke voet samen met Dawdy twee-en-een half uur lopen naar de top van het natuurpark. ‘Het was een zeer pijnlijke wandeling. Mijn hoofd tolde en mijn voet werd steeds groter en deed ontzettend pijn’, aldus O’Hara.

Op de top aangekomen was de truck gelukkig gearriveerd en konden de beide Canadese vakantiegangers naar een polikliniek anderhalf uur rijden verwijderd van Brownsberg. Maar, daar bleek geen antigif aanwezig te zijn, waarop O’Hara naar een ziekenhuis in Paramaribo werd vervoerd.

O’Hara: ‘Het was afschuwelijk. In het ziekenhuis wilden ze me geen antigif toedienen, omdat ik geen verzekeringsbewijs op zak had.’ Beide jongens waren meeverzekerd met de vriendin van O’Hara, Colin’s zus Kate Dawdy. ‘Het ziekenhuispersoneel wilde Brent niet verder behandelen, omdat mijn naam op zijn verzekeringsbewijs stond’, aldus Kate.

O’Hara kreeg pijnstillers en er werd bloed afgenomen, zo verklaart hij tegenover The Whig-Standard. Vervolgens werd hij naar de intensive care gebracht waar hij plasma kreeg.Thuis in het Canadese Kingston werkte Kate aan de verzekeringspapieren en vroeg haar vader een vlucht te boeken naar Suriname om Brent ter plekke te helpen.

Pas drie dagen nadat hij was gebeten besloten doktoren om O’Hara op zaterdag eindelijk een antigif serum toe te dienen, ondanks dat de verzekeringspapieren nog niet binnen waren gekomen vanwege het weekeinde. Kate had inmiddels van haar huisarts vernomen, dat poliklinieken in het Amazonegebied beter zijn uitgerust om O’Hara te helpen dan Canadese ziekenhuizen. Zij besloot dan ook om niet naar haar vriend af te reizen.

O’Hara kon zijn rechterbeen niet bewegen, had geen trek in eten en was uitgeput. Hij lag, volgens zijn zeggen, te zweten in de 36 graden hitte van Paramaribo en te wachten tot hij beter zou worden. Er waren kakkerlakken in zijn bed, mieren en termieten waren overal te zien en hij lag met acht andere patiënten op een zaal. Een van hen was volgens Dawdy een crimineel, onder constante politiebewaking. Drie verpleegsters moesten zorgen voor meer dan 200 patiënten, aldus O’Hara.

Dawdy mocht zijn vriend twee uren per dag bezoeken. Hij zocht in het ziekenhuis naar extra kussens voor onder O’Hara’s gigantisch opgezwollen been. Zelfs zo opgezwollen volgens Dawdy dat zijn zwembroek niet over de rechterknie kon. De tenen waren verkleurd en de huid van O’Hara’s voet begon door infectie en een gebrek aan bloedcirculatie te vervellen.

Brent: ‘Mij werd verteld dat wanneer de zwelling niet zo verdwijnen, mijn been zou worden opengesneden van de enkel tot mijn heup om de druk op de aderen te verkleinen. Ook werd gesproken over het amputeren van tenen en werd ik erop gewezen dat soms bij mensen die door kapassi slangen waren gebeten een voet moest worden geamputeerd.'

Op 4 juli kon O"Hara eindelijk het ziekenhuis verlaten, waarna hij en Dawdy meteen een vlucht naar huis boekten. Maar, volgens O'Hara, had hij eigenlijk nog een week moeten blijven. Weer thuis ging Brent direct naar een dokter. 'Zij vertelde mij dat ik veel geluk had mijn voet nog te hebben, omdat de infectie heel diep bleek te zitten.'

(Noot Kraaijer: het oorspronkelijke Canadese artikel in The Whig-Standard is geschreven door journaliste Samantha Butler. Het in het artikel genoemde ziekenhuis is naar alle waarschijnlijkheid het Academisch Ziekenhuis Paramaribo, AZP.)