Den Blauwvinger: Regering Suriname, neem verantwoordelijk en verbiedt Gramoxone

COLUMN: Jonge meisjes uit Frans-Guyana kopen dodelijk gif in Suriname om uit het leven te stappen

Suriname lijkt door laks beleid medeschuldig aan zelfmoord Franse jonge meisjes

14-05-2015  Door: Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Gebleken is, dat wanhopige jonge meisjes uit buurland Frans-Guyana de grensrivier met Suriname oversteken om daar het dodelijke onkruidbestrijdingsmiddel Gramoxone te kopen. Ze kopen het echter niet om het onkruid op het perceel van hun ouders te doden, maar om zichzelf te doden. In Suriname kan dat: gramoxone is her en der verkrijgbaar, niet verboden, door een lakse overheid, een lakse regering. Een regering die de dodelijke werking van Gramoxone kent, een regering die nu indirect meewerkt aan zelfmoorden van tienermeisjes in Frans-Guyana.

De Ware Tijd bericht woensdag 13 mei, dat er in het grensgebied rond Maripasoula aan de Marowijnerivier bezorgdheid is ontstaan over een reeks zelfmoordgevallen in dat grensdorp. Sinds begin dit jaar hebben vijf tienermeisjes Gramoxone ingenomen, na het gif in Suriname te hebben gekocht. Drie van de meisjes zijn niet meer in leven.

De districtscommissaris van Sipaliwini, Yvonne Malonti, weet alleen te reageren met een opmerking, dat het motief van die meisjes te maken heeft met 'liefde'. Volgens haar zou het om meisjes gaan van wie de ouders 'een uitverkoren liefde' hebben afgewezen. Maar, had zij niet anders moeten reageren? Had zij niet een strenge vingerwijzing moeten doen naar haar werkgever, de Surinaamse regering? Of zou zij niet bekend zijn met Gramaxone? Want daar moet zij over praten, niet over de achtergronden van de zelfmoorden en pogingen daartoe van die Franse meisjes, maar over het feit, dat dat dodelijke onkruidbestrijdingsmiddel voor die meisjes eenvoudig te koop bleek te zijn in haar district.

Malonti had er meteen bij 'Paramaribo' op moeten aandringen, dat nu eens eindelijk werk wordt gemaakt van een permanent verbod op Gramoxone. Immers, verboden in Frans-Guyana, nadat de Europese Unie het product per juli 2007 verbood, hebben jonge meisjes de weg naar Suriname makkelijk gevonden om Gramoxone daar ergens in een goudzoekersdorpje te kunnen kopen. Mogelijk verkrijgbaar bij elke 'Snesi' aan de Surinaamse zijde van de Marowijne(grens)rivier.

Op 1 mei berichtte De Surinaamse Krant nog, met kennelijk een vooruitziende blik, over het nog steeds in Suriname overal verkrijgbare zeer giftige Gramoxone. Terwijl op het Latijns-Amerikaanse continent de strijd, ook door nationale overheden, wordt opgevoerd tegen dergelijke dodelijke stoffen, toont de Surinaamse overheid een passieve houding als het gaat om het verbieden van dergelijke onkruidbestrijders en andere gifsoorten die in de landbouwsector worden gebruikt.

Het is nu echter echt tijd voor actie, tijd voor handelen door de Surinaamse regering. Het kan toch niet zo zijn, dat door een terughoudend en laks overheidsbeleid jonge meisjes uit het oostelijk buurland de weg weten te vinden, net over de grensrivier op Surinaams grondgebied, naar het uiterst dodelijke gramoxone?
Feitelijk maakt dat de Surinaamse overheid medeschuldig aan het overlijden door zelfmoord na inname van Gramoxone van jonge kinderen.
Iets om over na te denken voor de Surinaamse verantwoordelijken...

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

14 mei 2015

Amsterdam-Paramaribo

Ter info: 
Persbericht Gerecht van Eerste Aanleg van de Europese Gemeenschappen van 11 juli 2007, verbod op paraquat (Gramoxone) in EU:

Het volledig vonnis:

'Senior journalisten' bevestigen falen lokale Surinaamse journalistiek

Journalisten zijn passief en aantal staat op betaalrol politieke partijen of politici – 'Journalistiek heeft eigen Surinaamse versie gekregen'

Surinaamse Vereniging van Journalisten weigert pro-actieve houding aan te nemen

08-05-2015 Door: Paul Kraaijer

Met toch wel nu en dan gekromde tenen en soms schaterlachend heb ik de afgelopen jaren (en nog steeds) de erbarmelijke kwaliteit van het Surinaamse journaille tegen het licht gehouden. Nu en dan specifiek benoemd aan de hand van een van de vele, dagelijkse (!), voorbeelden. Erbarmelijke inhoudelijke journalistieke- en taalkwaliteit, waaruit klip en klaar blijkt, dat het merendeel van de artikelen in kranten en op nieuwswebsites niet door echte journalisten is geschreven, maar door een uniek soort species, een laag niveau opstelschrijvers. Het is niet anders. Het is triest en er is geen enkele verbetering waar te nemen. Er wordt maar wat aangemodderd door vermeend journalisten en webredacteuren.

Eindelijk een paar kritische geluiden uit spelonken Surinaamse journaille
Maar, eindelijk! Tot mijn toch wel aangename verrassing klonken zondag 3 mei plotseling enkele kritische geluiden over de lokale journalistiek en wis en waarachtig uit de eigen sector. De nieuwswebsite Starnieuws, nu zelf ook niet bepaald een schoolvoorbeeld van hoe journalistiek beoefend zou moeten worden gelet op de a-journalistieke dagelijkse stukjes proza op de website en de vele journalistieke- en taalfouten, liet enkele zogenoemde 'senior journalisten' aan het woord , geïnterviewd door webredacteur Wilfred Leeuwin, in het kader van de VN Wereld Persvrijheidsdag. Hun reacties waren voor mij een verademing. Heerlijk om te lezen. Eindelijk wat kritische zelfreflectie uit het lokale journalistieke veld en een bevestiging van mijn visie op het lokaal journaille. Triest, dat wel, dat zogenoemde senior journalisten kennelijk zich realiseren, zich ervan bewust zijn, dat het slecht is gesteld met de algehele journalistieke kwaliteiten, maar dat kennelijk niets en niemand er ook maar iets aan doet, ter verbetering.

'Waar gaan we naartoe met dit beroep?'
'Ik ben als senior journalist wel erg teleurgesteld geraakt in het journalistieke beroep en wat van de persvrijheid is geworden', zegt Arney Belfor, hoofd van de nieuwsredactie bij Radio 10 en al zo'n 25 jaar journalist. 'Als ik zie wat we met z’n allen produceren, wat we zeggen, hoe we ons gedragen als journalisten, dan vraag ik me af waar we naar toe gaan met dit beroep en welke maatschappelijke waarde we nog hebben.'
Volgens hem heeft de journalistiek een eigen Surinaamse versie gekregen. 'Buiten Suriname kom je er nergens mee, want hoe goed of slecht het in andere landen ook gaat, er is een zekere mate van beroepsethiek. Hier wil elke journalist een eigen invulling geven aan het beroep. Onze journalisten hebben naar mijn gevoel weinig of geen passie voor het beroep, erger nog ze willen het beroep uitoefenen zonder bestaande standaarden en normen', zegt Belfor.

Passie ontbreekt
Natuurlijk sta ik volledig achter de opmerkingen van Belfor. Met name dat lokale zichzelf journalist noemende figuren weinig of geen passie voor het beroep hebben. Was die passie immers aanwezig, dan waren artikelen uitgebreider, diepgaander en ben je dag en nacht journalist en niet alleen tijdens kantooruren van zeven uur 's morgens tot drie uur 's middags.

Leeuwin laat in het artikel op Starnieuws ook het hoofd van de nieuwsredactie van de Surinaamse Televisie Stichting, STVS, Roy Jong A Fat aan het woord, een staatszender. Hij stelt onder andere:

'Het is juist die relatie met de overheid, die maakt dat bij ons journalisten bij voorbaat zelfcensuur plegen, omdat ze er al rekening mee houden dat de leiding, de regering of regeringsgezinde personen een bericht niet leuk gaan vinden.'
Natuurlijk Jong A Fat, maar ik neem toch aan dat iedere redacteur weet dat hij in dienst is van een staatszender en dat dat zijn consequenties kan hebben. Een serieus redacteur en journalist gaan nimmer werken voor een staatszender waarin ze beperkt worden in de uitoefening van hun vak. Overigens is hijzelf eindredacteur van het dagelijkse ochtend actualiteitenprogramma 'Mmanten Taki'.....een programma dat verre van serieuze journalistiek genoemd kan worden en het niveau van een nieuwsprogramma van een Nederlandse lokale omroep nog niet weet te halen.

Angsthazerij belemmert gedegen journalistiek
Zowel Jong A Fat en Belfor zijn van oordeel, dat de passiviteit van journalisten veel te maken heeft met de hun betrokkenheid bij politieke partijen. Beide eindredacteuren stellen met zekerheid dat behoorlijk veel journalisten op de betaalrol staan van politieke partijen, zo niet politici. 'Als we daar tegen niet vechten zal er nog lang geen sprake zijn van persvrijheid en zullen we maar oppervlakkig nieuws brengen uit seminars en persconferenties. Ik zou wel graag zien, dat ook bij de STVS in een live programma we de president confronteren met de vraag hoe hij omgaat met het 8 decemberstrafproces en als hij niet de persoon is die met het ultieme antwoord, dus de waarheid, op de proppen zou moeten komen. Als journalist zou dat moeten kunnen zonder dat ik bang zou zijn dat het gevolgen voor mij zou kunnen hebben', aldus Jong A Fat. Maar, dat doet hij dus niet, dat durft hij niet. Zou hij dat werkelijk willen dan zou hij van omroep moeten veranderen, dat doet hij niet. Angsthazerij.

De enige journalist die werkzaam is bij een krant die kennelijk voor zijn artikel door Leeuwin is benaderd is Alirio Polsbroek, hoofdredacteur van de ranzige Times of Suriname.

'Mij bekruipt het gevoel en eigenlijk de zekerheid dat er vooral in deze politieke periode naar verkiezingen toe behoorlijk wat zelfcensuur wordt toegepast, maar het valt mij ook op dat behoorlijk veel journalisten verbonden zijn aan politieke organisaties en daardoor geen diepgang in hun artikelen of berichten weten te brengen. Iedereen weet dat de eigenaar van deze krant (de bekende zakenman Dilip Sardjoe) een loyalist is van de regering, maar als hoofdredacteur zal ik er alles aan proberen te doen dat de man zijn politieke kleur geen invloed heeft op de redactie.'

Als bij mediabedrijven bekend is dat er onder het personeel journalisten of redacteuren zijn die betrokken zijn bij een politieke partij, dan zouden zij ontslagen moeten worden. Hun onafhankelijkheid is absoluut in het geding. Maar, ook dat gebeurt niet. Het heerst in de hele sector, het passiviteitsvirus. Er wordt gewoon voort gemodderd en geklungeld.

Overigens ontbreekt in het artikel een formele reactie van de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ) waarvan Wilfred Leeuwin de voorzitter is.... Ook daar heb ik vaak over geschreven, de passieve houding van de SVJ die niet als vereniging een stelling of standpunt lijkt in te durven nemen. Het is telkenmale haar voorzitter, Starnieuws-webredacteur Leeuwin, die op persoonlijke titel ingezonden stukken en dergelijke plaatst en dan ook nog eens alleen op de website van zijn werkgever.

Op dezelfde dag plaatst Starnieuws een door Leeuwin op persoonlijke titel ingezonden stuk waarin hij in algemene bewoordingen ingaat op de internationale Dag van de Persvrijheid, zonder welke kritische noot dan ook in de richting van het lokale journaille.

Zelfs SVJ-voorzitter eindelijk scherp en kritisch, maar op persoonlijke titel....
Als klap op de vuurpijl volgt ook nog eens een ingezonden stuk ondertekend door 'Wilfred Leeuwin, journalist' met als veelzeggende kop 'Mediabedrijven en journalisten ondermijnen persvrijheid'.  Een kritisch stuk en een stuk waarin ik mij volledig kan vinden. Maar, toch weer de vraag, waarom Leeuwin dergelijke stukken niet ondertekent als voorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten.... Angsthazerij?

Leeuwin schrijft het onder andere 'triest' te vinden, 'dat voor zeker negentig procent van wat rondloopt als journalist of een bedrijf heeft waar journalistiek ‘bedreven’ wordt niet eens weet wat het woord betekent, vanwaar het komt, waarom het bestaat en waarom het journalistieke beroep wordt, kan en moet worden uitgeoefend.'

'Veel mediabedrijven hebben wel de beschikking over een nieuwsredactie, hebben ‘journalisten’ in dienst, maar ontberen de redacties en de journalisten de fundamentele kennis over wat zij eigenlijk aan het doen zijn. Dit heeft geresulteerd in het ontstaan van een een eigen subcultuur binnen de media en de journalistiek, die niets te maken heeft met het oorspronkelijke beroep. Wat we kennen is een zelfgemaakte Surinaams model, zonder toegevoegde waarden, standaarden en ethische codes. Ik geloof niet in een Surinaams model van het beroep waar vrijwel alle basisvoorwaarden en -standaarden waaraan het moet voldoen ontbreken.'

'Het is een keiharde realiteit dat wanneer onze mediabedrijven en journalisten zonder, om even te zwijgen over ontwikkelingsjournalistiek, zelf de basisbeginselen van het vak ontberen de eerste verantwoordelijken zijn die het beroep ondermijnen. Was het maar dat het resultaat slechts voor eigen rekening was. Helaas wordt niet alleen schade toegebracht aan het beroep, maar wordt onrecht aangedaan aan zij (het publiek) die recht heeft op een juiste en kwalitatieve belevenis van het recht op vrije meningsuiting.

Wat doen Leeuwin en SVJ aan verbeteren kwaliteit journalistiek?

Ik ben mij ervan bewust dat deze kritiek hard is, maar zeker niet ongegrond. Het zou onfair zijn, wanneer ik als criticus en zeker als voorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten, niet aan de andere kant van deze spiegel zou gaan staan, goed er in te kijken en vooral geen excuses te vinden op de vraag: Maar wat doen jij en de vereniging er zelf aan, dan je eigen beroepsgenoten op de korrel te nemen? Het zou me hier te ver voeren om daarover uit te wijden. Ik wil volstaan met te zeggen dat elke beroepsuitoefening in de eerste plaats een individuele verantwoordelijkheid is. Een collectieve verantwoordelijkheid wordt het wanneer, gedreven door passie beroepsgenoten, zonder emotionele trammelant bereid zijn zich in te zetten voor een kwalitatieve ontwikkeling van hun beroep.'

Scherpe teksten van Leeuwin. Prima. Eindelijk. Maar, hij legt een zwakte aan de dag. Hij weigert te reageren op de terechte vraag wat hij en de SVJ doen om het journalistieke metier in Suriname naar grotere hoogten te brengen. Dat is zwak. Hij en de SVJ kunnen wel degelijk iets doen aan de kwaliteit en de ethiek van en in het metier. Maar, hij en de SVJ doen niets. Leeuwin perst alleen nu en dan wat ingezonden stukjes geschreven en ondertekend op persoonlijke titel uit zijn computer en de SVJ kijkt vanachter een ander scherm toe, passief, net zo passief als het merendeel van de journalisten in het veld.

SVJ, pak eindelijk eens die handschoen op: wordt pro-actief en blijf niet passief aan zijlijn
Het wordt tijd dat de SVJ de handschoen oppakt en in actie komt om de kwaliteit en de ethiek binnen de journalistiek in Suriname te verbeteren. Beleg eens een voor iedereen, dus ook voor niet-leden, toegankelijke bijeenkomst om in algemene termen over die kwaliteit en ethiek te spreken. Inventariseer.
Gooi de knuppel in het hoenderhok van passiviteit.
Noteer wat er in het veld leeft en wat er aan mankeert.
Verander jezelf van een slapende aan de zijlijn knikkebollende journalistenvereniging, in een pro-actieve vereniging die zich gesteund weet in een nog te ontwikkelen streven om de kwaliteit en ethiek in de sector drastisch te verbeteren.
Begin aan de basis: wie, wat, wanneer, waarom, waarom en een lesje Nederlandse taal. Maak het veld duidelijk dat wanneer iemand zo graag journalist wil zijn, hij of zij dat zeven dagen in de week vierentwintig uur per dag is.
Wil hij of zij dat niet: daar is het gat van de deur. Geen fluwelen handschoentjes, maar stevige werkhandschoenen, die heeft de SVJ nodig om nog iets van de journalistiek te kunnen maken.

Fuck het 'slavernijverleden-gedoe' in Nederland....

Accepteer slavernijverleden, Zwarte Piet en Gouden Koets als onuitwisbare onderdelen geschiedenis

Klein groepje 'Nederlanders' tracht wil aan grote massa op te leggen: neigt naar fascistisch gedrag

07-05-2015 COLUMN Door: Paul Kraaijer

Zegt iemand in Nederland 'fuck de koning' dreigde hij maanden later door het Openbaar Ministerie (OM) te worden gedagvaard. Maar, erger zijn alle uitwegen/excuses van de gedagvaarde verdachte, die zelfs terugvoeren naar het slavernijverleden, Zwarte Piet en zelfs de Gouden Koets van het Koninklijk Huis. Het gaat om ene activist Abulkasim Al-Jaberi die ergens vorig jaar 'fuck de koning' riep tijdens een van de vele zinloze protesten van een handjevol 'Nederlanders' tegen Zwarte Piet in Amsterdam. Dat is majesteitsschennis, zei het OM. Hem werd een boete van 500 euro opgelegd, maar die betaalde hij niet. Nu moest hij voor de rechter komen. Maar, een dag later, vandaag, donderdag 7 mei 2015, trok het OM de aanklacht alweer in, voorlopig, om zich te beraden.

Natuurlijk, was het ietwat overdreven en laat van het OM om die activist te dagvaarden, immers hij zal niet letterlijk bedoeld hebben 'fuck de koning', maar gewoon 'weg met de koning', dat zal iedere simpele ziel toch wel kunnen begrijpen....

Maar, dat alles neemt niet weg, dat ook nu weer Zwarte Piet, het slavernijverleden en de Gouden Koets er aan de haren bij werden getrokken door nota bene iemand waarvan je je kunt afvragen wat zijn betrokkenheid in werkelijkheid is bij die onderwerpen. Dat is erger dan het 'fuck de koning'-incidentje, een storm in een glas water, dat snel gaat liggen, absoluut.

Wanneer stopt nu eens eindelijk dat vervelende, zeurderig irritante Nederlandse slavernijverleden-'gedoe' en -'gezeur' en -'gezever'? Dat handjevol 'Nederlandse' activisten, waaronder de nodige zogenoemde beroepsactivisten, strijdt al jarenlang een zinloze strijd tegen vermeend racisme. Zwarte Piet blijft gelukkig overal in Nederland over het algemeen Zwarte Piet, de Gouden Koets gaat zich niet aanpassen vanwege een paar schreeuwers die nauwelijks weten waarover ze schreeuwen en het slavernijverleden is nu eenmaal onderdeel van de Nederlandse geschiedenis, zoals ook bijvoorbeeld de Hoekse en Kabeljauwse Twisten, de Spaanse Burgeroorlog en de Tweede Wereldoorlog.

Blijven Nederlanders rondlopen met een een dergelijk zelf gecreëerd trauma richting Duitsers voor wat zij Nederlanders in het verleden hebben aangedaan of richting de Spanjaarden voor wat zij Nederlanders vele jaren geleden hebben aangedaan? Moet ik doorgaan met dit rijtje....?

Natuurlijk, slavernij is en was verwerpelijk. Maar, what the fuck! Life goes on, maar kennelijk niet voor een klein groepje 'Nederlanders' dat maar in dat slavernijverleden blijft hangen, blijft irriteren, blijf demonstreren zelfs tegen een Zwart Pietje en een of andere Gouden Koets die slechts een of twee keer jaarlijks uit het stof wordt getrokken..... Het begint echt op een zielige wijze irritant te worden en een belachelijke vertoning die alle geloofwaardigheid aan het verliezen is.

Racisme en slavernijverleden zitten bij velen in Nederland gefixeerd tussen de oren, de woorden worden tegenwoordig snel overal bijgehaald, door weer dat kleine groepje 'Nederlanders'. Want dat is het, een klein groepje dat zich heeft vastgebeten in Piet, de Gouden Koets en het slavernijverleden.

Slavernij behoort helaas tot de geschiedenis van Nederland, ook zichtbaar op de Gouden Koets, die ook bij nacht en ontij erbij wordt gesleept vanwege een tafereeltje op dat 'vehicle classique', ook in literatuur, ook in kunst. Overigens liet de Rijksvoorlichtingsdienst al medio september 2011 terecht weten: 'We gaan niet de geschiedenis herschrijven door de Gouden Koets te vernielen.'

 

Geschiedenis wis je niet weg met een demonstratie hier en een protestje daar. Ga er volwassen mee om en probeer niet je wil als klein groepje aan de massa op te leggen, dat neigt naar fascistisch gedrag.

Overigens, hoeveel nazaten van Nederlandse slavenhouders wonen er op dit moment niet in Suriname, maar daar hoor je niemand over...... Kortom, leef en denk vandaag en zet hypocrisie en fake betrokkenheid bij het slavernijverleden, Zwarte Piet en de Gouden Koets in de kast!

Stemadvies....

Facebook 'het politieke theater van de lach'

06-05-2015 COLUMN Door: Paul Kraaijer

Heerlijk, om zo, op relatieve afstand, te zien hoe zielige types, ook nog vaak onder valse of gekopieerde namen, op Facebook elkaar trachten zogenaamd 'politiek' te bestrijden met forse termen, beschuldigingen, kleuterig in elkaar gedraaide fotocollages met kinderachtige teksten, zogenaamd leuke videootjes en meer onzin om elkaar te beschadigen, te beledigen, belachelijk en zwart te maken.

Deze zielige types, die waarschijnlijk in hun leven zijn vastgelopen op het niveau van de 'Fröbelschool', begrijpen niet dat ze de politiek, en hun eigen partijen - zo die ze al hebben - ook beschadigen en belachelijk maken. Dit heeft niets met campagnevoering te maken. Dit is gewoon zinloos en nutteloos tijdverdrijf van een types die hoognodig is op de bank van de psychiater of psycholoog moeten plaatsnemen.

Wie kan de Surinaamse politiek nog serieus nemen?

Facebook is het toneel geworden van 'het politieke theater van de lach', een klucht, voor en door dommeriken en andere idioten en zwakzinnigen die werkelijk niets, maar dan ook niets, van de politiek begrijpen.

Mijn stemadvies: negeer op Facebook alle 'politieke' kolder en waanzin voortgekomen uit de geest van praktisch hersenlozen. Laat u wel uw verstand gebruiken...

Den Blauwvinger: Politieke verkiezingsbanner vernield en daar is het beschuldigende vingertje

COLUMN: Politieke partijen wijzen elkaar als verdachte aan voor baldadige vernielzucht

Maar, waar zijn de bewijzen?

06-05-2015  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Gebeurt het vernielen van verkiezingspropagandamateriaal, zoals vlaggen en banners (spandoeken, billboards en dergelijke) in Suriname niet over en weer vanuit alle politieke kampen? Daar kunnen politieke partijen toch niet verantwoordelijk voor worden gehouden? Je kunt als partij toch nooit je complete achterban aan leden en sympathisanten in de hand houden, laat staan iedereen voorzien van een soort elektronische enkelband..... Of zijn het misschien toch gewoon baldadige rondhangende jongeren die zich vervelen....? Of zijn het misschien toch eigen partijgenoten die gewoon willens en wetens politieke opponenten in een kwaad daglicht willen stellen? Wie het zeker weet mag het zeggen.

Het beschuldigende vingertje

Toch wordt bij elke vernieling met een beschuldigend vingertje meteen gewezen in de richting van een politieke opponent, een politieke partij. Achterdocht en wantrouwen vieren deze dagen hoogtij in het Surinaamse politieke mijnenveld. Slechte en onbetrouwbare raadgevers.

De verkiezingscampagnes van partijen en combinaties van partijen worden samengepropt in slechts een maand, de maand voorafgaand aan de verkiezingen. En alles wordt uit de kast gehaald om de eigen partij in de schijnwerpers te plaatsen en de tegenpartij te beschadigen, op welke wijze dan ook. Sommige partijen laten hiervoor geen middel onbenut. Naast de simpele ordinaire landschap vervuilende partijvlaggen, zijn er ook partijen die her en der grote doeken, banners, vastschroeven of -timmeren, met afbeeldingen erop van kandidaten voor het parlement bij de verkiezingen, aan grote metalen of ijzeren stellages langs wegen, in bermen.

Banners en dergelijke makkelijke prooien

Dat dergelijke doeken een mooie en makkelijke prooi zijn voor vernielzuchtige figuren lijkt een vanzelfsprekendheid. In een verkiezingsstrijd lijkt alles geoorloofd. Maar, worden die vernielingen wel aangericht door politieke opponenten? Is het niet gewoon jeugdige baldadigheid?

Het BEP-Assembleelid en lijsttrekker van de partij/V7 in Brokopondo, Ronny Asabina, deed zondag 3 mei 2015 aangifte van de diefstal van een banner, die geplaatst stond langs de Afobakaweg, bij de politie te Brokopondo.

Een verkiezingsbanner van de partij, met de beeltenis van kandidaat Asabina erop, aan een stalen constructie, bleek plotseling te zijn verdwenen. 'Ik haal het niet uit mijn hoofd, dat deze handeling uit de hoek van politieke tegenstanders komt. Het is schering en inslag dat propagandamateriaal door leden van partijen die deel uitmaken van de coalitie, worden weggehaald en of vernietigd. Ik vraag mij af waarom men bang is voor fair play', liet een verontwaardigde Asabina weten.
Hij beweert dus, ongefundeerd, glashard, dat de diefstal is gepleegd door leden van een coalitiepartij. Hij kan dat slechts beweren op basis van een gevoel, van een gedachte, van een vooroordeel. Bewijzen heeft hij niet en kan hij ook niet hebben, omdat die er simpelweg niet zijn. Misschien is de banner wel verwijderd door eigen partijgenoten van Asabina, om anderen in het verdachtenbankje te plaatsen..... Alles is mogelijk en dat blijkt ook uit de vele reacties over dit issue op de eigen Facebookpagina van Asabina.
Hij is niet de enige politicus die indirect slachtoffer wordt van de ongebreidelde vernielzucht van onbekende zielige figuren.

Het VHP-Assembleelid Shailendra Girjasing maakte woensdag 22 april jammerend bekend, dat maar liefst een (!) van de vijftig billboards met zijn tronie erop in het district Commewijne lichtelijk was beschadigd. Hij sprak de verdachtmaking uit, dat de billboard door een buurtbewoner moest zijn beschadigd. Immers, die persoon, die woont in de straat waar dat billboard stond, was volgens de verbolgen politicus de enige persoon in het district die openlijk via een radioprogramma kritiek op de aanwezigheid van het bord had geuit. In dat radioprogramma had hij volgens Girjasing gesteld, dat hij het bord ‘misselijk’ vond. De bewoner in kwestie is een NDP’er, zei de VHP’er. Maar, ook hier geldt dat er geen bewijs is. Ook hier kunnen het gewoon misselijk baldadige buurtjongeren zijn geweest.

Politiek verblind

Slachtoffers van vermeende politiek gedreven vernielingen wijzen steeds en meteen met hun beschuldigende vingertjes in de richting van hun politieke opponenten. Verdachtmakingen gebaseerd op niets, vermoedens, gedachten. Het komt niet onder hun hersenpannen op, dat die vernielingen wel eens gepleegd zouden kunnen zijn door gewoon baldadige jeugd of een toevallig passerende dronkaard of een dak- of thuisloze die wat tijdverdrijf zocht.

Of zou er een mogelijkheid zijn, opgekomen in de zieke geest van slecht denkenden, dat iemand door een politieke partij betaald wordt om vernielingen aan te richten aan verkiezingsmaterialen van een politieke tegenstander? Immers, er zouden ook mensen zijn betaald door partijen om partijvlaggen op hun percelen te plaatsen of al geplaatste vlaggen van andere partijen te vervangen. Alles in een verkiezingsstrijd is mogelijk en geoorloofd, toch?!
Mensen halen zich van alles in het hoofd, zien spoken, complotten en zijn door de politiek verblind. Het is een politieke billboard, het is een politieke banner, dus die zal wel gestolen of vernield zijn door mensen uit het politieke tegenveld. Politici, kennelijk vooral in het oppositionele veld, kunnen bekrompen, verkrampt en ook emotioneel denken en redeneren, tunnelvisie, en staan niet open voor andere gedachten en andere potentiële dadermogelijkheden. Het zijn ook vooral dergelijke politici die klagen en jammeren over vernielingen en dergelijke van verkiezingspropagandamaterialen en over andere intimiderende en irriterende activiteitjes vanuit, mogelijk, het coalitieveld.

Met verstand reageren....
Laat iedereen eens verstandig reageren en de rust bewaren en niet vervallen in allerlei ongefundeerde beschuldigingen, dat komt geen enkele partij ten goede en daar is geen enkele partij bij gebaat, toch?! Met het vernielen van verkiezingsmaterialen wordt niets bereikt, alleen frustratie en kleine schadeposten bij de eigenaren. Dus dat, ai boi, tjoerie!

Hoogachtend,

Den Blauwinger

06 mei 2015

Amsterdam-Paramaribo

Den Blauwvinger: Doekhie (NDP) heeft schijt aan gedragscode voor politici

COLUMN: Paarse politicus smijt met vuil en bagger in richting van oranje kandidaat-politica voor parlement

Niemand lijkt goed gebekte Nickeriaan tot de orde te durven roepen

03-05-2015  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Met vuil smijten is een bekend fenomeen in de Surinaamse politiek. Het elkaar bekladden, zwart maken, beschuldigen van van alles en nog wat. Het is de normaalste gang van zaken op het politieke strijdtoneel. Maar, nu, met de verkiezingen van 25 mei in het vooruitzicht, leek het het merendeel van de politieke partijen toch verstandig om een gedragscode voor politici in te voeren. Daartoe werd op 20 februari van dit jaar een gedragscode van de Interreligieuze Raad in Suriname aangenomen, ook door de Nationale Democratische Partij (NDP). Daarin is onder andere opgenomen, dat personen op politieke podia niet negatief mogen worden besproken. Alleen DA'91 liet 2 april weten, dat het afspreken van een gedragscode een probleem is, omdat het alleen zinvol is als de participanten daadwerkelijk een voorbeeld zouden zijn van het naleven van de code of ethics.

Vuilsmijten op podia tot in de kleinste wijken

Inmiddels naderen de verkiezingen met rasse schreden. Het lang wordt overwoekerd door een grote kleurrijke politieke vlaggenparade, plotseling lopen velen rond met de meest afzichtelijke politieke petjes op het hoofd en vlaggetjes wapperen zo vrolijk en uitbundig mogelijk uit voorbijrijdende auto's, gestreken en al. Social media worden misbruikt om elkaar uit te schelden en zwart te maken. Facebook is een vrijplaats geworden voor ongecontroleerde vuilsmijterij. Er wordt online op een verwerpelijke wijze 'campagne' gevoerd. Kleine politieke zogenoemde 'massameetings' vinden plaats van districten tot in de kleinste wijken van Paramaribo. En op die politieke podia blijkt het vuilsmijten, gedragscode of niet, gewoon door te gaan.

Doekhie met stip op één

Het NDP-hoofdbestuurslid en -Assembleelid Rashied Doekhie zou in een vuilsmijterij hitlijst ongetwijfeld met stip op nummer staan en 26 mei een 'dirt-award' in ontvangst mogen nemen van het nog op te richten 'Comité van Keurige Politici'. Nu staat hij al bekend om zijn vlijmscherpe commentaren, ongegeneerde beschuldigingen, grote mond en arrogantie. Maar, hij durft. Hij benoemt zaken, schuwt de confrontatie niet. Hij zegt niet zomaar iets, of misschien toch wel.

Afgelopen week spande hij de vuilsmijt-kroon door een kandidate voor het parlement bij de verkiezingen uit het tegenkamp, de VHP, tijdens twee NDP-bijeenkomsten in Nickerie uit te maken voor crimineel. Starnieuws berichtte zaterdag 2 mei uitgebreid hierover. Let wel, het gaat hier om de oud-commissaris van politie Krisha Mathoera. Zij zou volgens de snedige Doekhie als commissaris van politie betrokken zijn geweest bij criminele activiteiten, waaronder wapensmokkel en drugsactiviteiten.
Het NDP-kopstuk beweerde, dat Mathoera gekandideerd is door Santokhi, omdat ze haar mond moet houden over de 75 kilo cocaïne die uit een kluis van de politie zou zijn verdwenen.
Ook beweerde Dekhie, dat een zoon van Mathoera een moord heeft gepleegd en dat hij via Cayenne naar Nederland is gevlucht. Zij zou hem naar Albina hebben gereden. 'Dus houdt u uw mond wanneer u zegt dat u een voorbeeldige vrouw bent en op de lijst bent in Wanica. Je bent een waardeloze crimineel', zei Doekhie in bijzijn van onder andere de aandachtige toehoorders de ministers Steven Relyveld (Ruimtelijke ordening, Grond- en Bosbeheer), Soeresh Algoe (Landbouw, Veeteelt en Visserij) en districtscommissaris Wedprekash Joeloemsingh.

Passieve reacties

In een reactie heeft Mathoera, via Starnieuws, laten weten, dat 'Als mensen met modder willen gooien, mogen ze. Ik ga me handen en mond niet vuil maken met modder'.
Haar partijleider Santokhi reageerde kort, dat het beter zou zijn om president Bouterse te vragen wat hij ervan vindt, met het oog op de gedragscode voor politici. Maar, wie gelooft of denkt dat Bouterse zijn pion in Nickerie op het matje gaat roepen, moet vooral door blijven dromen.

Kennelijk kan en mag Doekhie met zoveel vuil en bagger smijten als hij wil. De gedragscode heeft hij waarschijnlijk maanden geleden al door het toilet gespoeld. Niemand lijkt de wapens tegen hem op te durven pakken.
De reacties op zijn uitspraken zijn vooralsnog terughoudend, behoudend. Hij mag zelfs met modder gooien van zijn, kennelijk, geduchte opponente. Maar, waarom? Wat wil deze kampioen vuilsmijten bereiken met zijn beschuldigingen, waar of onwaar, aan het adres van de oud-politiecommissaris? Waarom nu? Natuurlijk, hij wil terugkeren in het parlement en is gebaat bij de nodige heibel en onrust in de geledingen van zijn grootste politieke opponent, de VHP. Hij wil de spaak zijn in het wiel van de goed draaiende en geoliede VHP-karavaan.

Vis in het water

Maar, wat de reacties ook moge zijn, Doekhie is niet echt de persoon naar om zich er ook maar iets van aan te trekken. Hij is vooral te vinden in zijn eigen 'ver-weg-district' waar hij zich als een vis in het water voelt tussen de altijd jammerende en scheldende rijstboeren. Het zijn welhaast allen beroeps onruststokers.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

03 mei 2015

Amsterdam-Paramaribo

Den Blauwvinger: De milieuvriendelijke Michi melkfabriek en haar statiegeld melkfles met schroefdop

COLUMN: Consument met fles in milieuverontreinigende bus of auto naar fabriek voor statiegeld......

01-05-2015  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


De Michi Natural Foods melkfabriek in Paramaribo maakt sinds kort op televisie reclame voor plastic melkflessen van vijf Surinaamse dollar per stuk. Op die flessen staat vijfentwintig Surinaamse dollarcent statiegeld. Het bedrijf zegt dat te doen uit milieuoverwegingen.

Heel nobel en toe te juichen, maar er is een milieuonvriendelijk addertje onder dat melkwit groene gras.

Wil je als consument wel dat statiegeld in ontvangst kunnen nemen, nadat je een of meer van die plastic flessen melk, met schroefdop, hebt weten leeg te drinken, dan moet je die fles of flessen wel zelf naar het bedrijf brengen.... Gewoon inleveren bij Snesi om de hoek is er dus niet bij. Kennelijk is dat toch iets te ingewikkeld voor Michi.

Neen, je moet als trouwe Michi-klant dus wel even zelf die milieuverontreinigende bus naar Michi nemen of een milieuonvriendelijke taxi of met de eigen benzineslurpende auto gaan. Ga je met de bus dan ben je dus 1.25 Surinaamse dollar heen en 1.25 Surinaamse dollar terug kwijt, ervan uitgaande dat je in de stad, Paramaribo, woont. En weg is je statiegeld.....
Overigens, wie uit het district Marowijne, Nickerie, Coronie, Brokopondo of Sipaliwini gaat helemaal naar de Michi-fabriek in Paramaribo rijden met een of meer lege melkflessen om statiegeld te innen?

Statiegeld op deze wijze innen, daarmee ben je als bedrijf - hoe mooi Michi het ook tracht te presenteren in een commercial op televisie – verre van milieuvriendelijk bezig, integendeel..... Gooi de fles dan maar gewoon in de vuilniszak en niet ergens in een trens! Dan ben je toch een beetje schijn-milieuvriendelijk bezig.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

01 mei 2015

Amsterdam-Paramaribo

Breed verzet in Latijns-Amerika tegen Monsanto-producten

Ook in Suriname zijn Monsanto-producten als Roundup verkrijgbaar

Overheid laks in het verbieden van zeer giftige bestrijdingsmiddelen als paraquat (Gramoxone) en glyfosaat

01-05-2015  Door: Paul Kraaijer/De Surinaamse Krant


Artsen, wetenschappers en milieuactivisten in Argentinië en elders in Latijns-Amerika, eisen een verbod op Monsanto-producten. Meer dan 30.000 artsen en gezondheidswerkers in Argentinië zijn de laatsten om hun stem te laten horen in de strijd tegen Monsanto en vragen ​​de federale overheid om producten van Monsanto te verbieden, nadat uit recente studies is gebleken, dat zij kankerverwekkende stoffen kunnen bevatten. Dit bericht TeleSURtv.net gisteren, donderdag 30 april 2015.

Glyfosaat veroorzaakt waarschijnlijk kanker en meer...
Andere maatschappelijke organisaties en onderzoekers in heel Latijns-Amerika hebben zich ook uitgesproken tegen Monsanto's producten en dit zijn signalen voor een grotere en meer ambitieuze campagne om dit agrochemische bedrijf te verbieden in de hele regio. De eisen komen, nadat de World Health Organization (WHO) afgelopen maand een rapport uitbracht met als bevinding, dat glyfosaat, de actieve chemische stof in het Monsanto-product Roundup, dat ook gebruikt wordt in Suriname, 'waarschijnlijk kanker veroorzaakt'. De chemische stof wordt ook verkocht door andere bedrijven onder de namen Cosmo Flux, Baundap, Glyphogan, Panzer, Potenza en Rango. 

Volgens de Argentijnse vereniging van medische professionals, Fesprosa (Federación Sindical de Profesionales de la Salud de la República Argentina), veroorzaakt glyfosaat  niet alleen kanker. Het wordt ook geassocieerd met een verhoogde spontane abortus, aangeboren afwijkingen, huidziekten en luchtwegen en neurologische ziekte. 'In ons land wordt glyfosaat toegepast op meer dan 28 miljoen hectare. Elk jaar wordt de grond besproeid met meer dan 320 miljoen liter, wat betekent dat 13 miljoen mensen het risico lopen te worden getroffen, volgens de 'Physicians Network of Sprayed Peoples' (RMPF)', aldus Fesprosa in een persverklaring eerder deze maand.

De vereniging, die meer dan 30.000 artsen en specialisten uit de gezondheidszorg in het land vertegenwoordigd, heeft ook gevraagd om glyfosaat te verbannen uit het land, en de agribusiness te dwingen haar structuur te veranderen, zodat ze niet langer afhankelijk hoeft te zijn van chemicaliën. Dit omvat ook stoppen met het gebruik van genetisch gemodificeerde planten. Glyfosaat wordt voornamelijk gebruik op genetisch gemodificeerde gewassen - die zijn bestand tegen de chemische stof, zodat boeren het op hun velden kunnen spuiten om onkruid te doden, maar niet hun gewassen. Het product wordt niet alleen in Argentinië algemeen gebruikt, maar in geheel Latijns-Amerika.

Volgens Carlos Vicente, een vertegenwoordiger van GRAIN, een niet-gouvernementele organisatie die duurzame landbouw bevordert, werd glyfosaat voor het eerst in de regio geïntroduceerd in de 1970's en het gebruik ervan verspreidde zich snel door het gebruik van Monsanto-producten. Volgens Greenpeace Andino is het gebruik van landbouwchemicaliën in Argentinië toegenomen met 858 procent ten opzichte van de afgelopen 22 jaar. 

Vandaag de dag is er ongeveer 50 miljoen hectare aan genetisch gemodificeerde soja gewassen in Latijns-Amerika, waar 600 miljoen liter van de chemische stof jaarlijks wordt gebruikt, aldus Vicente tegenover Inter Press Service. Roundup Ready gewassen zijn vooral te vinden in Argentinië, Bolivia, Brazilië, Paraguay en Uruguay. Deze vijf landen alleen hebben 83 miljoen hectare genetisch gemodificeerde gewassen, aldus Javier Souza, coördinator van het Latijns-Amerikaanse pesticide atcienetwerk, RAP-AL.

Deskundigen roepen op tot algehele ban van Monsanto-producten uit regio
'Wij geloven dat het voorzorgsbeginsel moet worden toegepast, en dat we moeten stoppen met het vergaderen over onderzoeken en beslissingen nemen die anders te laat zouden kunnen komen', aldus Souza tegenover Inter Press Service, verwijzend naar een principe dat voorzorgsmaatregelen moeten worden genomen tegen een product dat wordt verondersteld een bedreiging te vormen voor de gezondheid of het milieu, zelfs als een definitieve oorzaak-gevolg relatie nog niet is vastgesteld. Het bestrijdingsmiddel wordt niet alleen gebruikt op genetisch gemodificeerde gewassen, maar ook op groenten, tabak, fruitbomen en aangeplante bossen van dennen of eucalyptus, evenals op stedelijke tuinen en bloemperken en langs spoorwegen. Souza, die directeur is van het Centro de Estudios sobre Tecnologías Apropiadas de Argentina, heeft opgeroepen tot een algehele ban van het product uit de regio.

'Wij pleiten voor een verbod op glyfosaat dat op korte termijn in werking moet treden met  beperkingen op de inkoop, spuiten en verpakking', zegt Souza. Greenpeace eist ook een verbod van het product in Latijns-Amerika, dat volgens de organisatie 'schadelijk is voor zowel de grond en onze gezondheid' en pleit voor schonere landbouwproductie technieken. 'We kunnen niet toestaan ​​dat de zakelijke belangen van een Noord-Amerikaanse multinational belangrijker zijn dan de gezondheid van de mensen in onze regio. Regeringen moeten de technologie en de praktijken van de biologische landbouw bevorderen om telers, consumenten en het milieu te beschermen', zegt Franco Segesso, coördinator van de campagne bij Greenpeace Andino.

Latijns-Amerika werkt ook aan verbod op paraquat

Ook wordt in diverse Latijns-Amerikaanse landen gewerkt aan een verbod op het gebruik van paraquat (onder andere in Guatemala, Honduras en Paraguay), dat onder andere de basisstof is voor het onkruidbestrijdingsmiddel gramoxone. De naam paraquat wordt algemeen gebruikt om het chloridezout aan te duiden. Paraquat is een snelwerkend, niet selectief onkruidbestrijdingsmiddel dat plantenweefsel aantast door contact. Het is na ongeveer dertig minuten regenvast. Merknamen van producten die paraquat als werkzame stof bevatten zijn onder andere Gramoxone, Luxan Paraquat, Paraquat Protex en Priglone.

Sinds eind 2007 is het gebruik ervan in de Europese Unie verboden.

Gewoon verkrijgbaar in Suriname
Een zeer giftige stof, die in Suriname nog gewoon her en der verkrijgbaar is en door haar zware giftigheid ook populair is onder mensen die zich van het leven willen beroven. Bij zelfmoordgevallen in Suriname blijkt veelvuldig gramoxone te zijn gebruikt.

De Nederlandse arts Foke van Delft schreef in december 2013:

'In Nickerie, het rijstdistrict van Suriname, is op elke hoek van de straat het herbicide paraquat verkrijgbaar in flessen vanaf een halve liter. Het landbouwgif, hier doorgaans verkocht onder de merknaam Gramoxone, wordt over rijstvelden gesproeid om die snel gereed te maken voor nieuwe aanplant. Aangezien een groot deel van de bevolking in Nickerie in de rijstbouw zit, staat Gramoxone bij de meeste mensen op de plank in de schuur. (...) Nu Gramoxone het middel van voorkeur is, wordt het tijd ook dit middel aan banden te leggen. Verbieden kan niet, vanwege het gebrek aan goede alternatieven in de landbouw. Maar regulatie van afgifte en aanscherping van de voorschriften kan natuurlijk wel. Hiervoor wordt al tijden gelobbyd door binnenlandse en buitenlandse hulpverleners. Vooralsnog zonder resultaat, helaas.'

Overheid Suriname traag in nemen van verbodsmaatregelen
In Suriname wordt nog niet gedacht aan een verbod op zeer giftige bestrijdingsmiddelen. Het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij kondigde overigens al eind juni 2007 (!) aan dat de controle op bestrijdingsmiddelen strenger zou worden.

De afdeling Consumentenzaken van het ministerie van Handel en Industrie (HI) startte medio mei 2014 samen met het ministerie van Landbouw Veeteelt en Visserij (LVV) met een landelijke controle op bestrijdingsmiddelen. Er werd gecontroleerd of winkeliers zich hielden aan de wettelijke regelingen die gelden voor de verkoop, etikettering en opslag van bestrijdingsmiddelen. Landbouwchemicaliën, waaronder gramoxone en paraquat, mogen nooit in supermarkten worden verkocht, zo liet Consumentenzaken weten.

De West berichtte 12 februari 2015, dat Suriname de import van alle 'Highly Hazardous Pesticides' wil stopzetten. 'Deels is dat al gebeurd, maar de stopzetting van gramoxone is complexer, doordat er zoveel van gebruikt wordt', liet Alies van Sauers-Muller, hoofd van de afdeling Bestrijdingsmiddelen van het Onderdirectoraat Landbouwkundig Onderzoek, Afzet en Verwerking van het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV), weten.

Suriname is anno april 2015 nog steeds niet tot een verbod overgegaan, omdat het ministerie de gebruikers eerst alternatieven wil leren, voor zij tot een importstop overgaat. 'Gramoxone is een van de meeste gebruikte verdelgingsmiddelen in de landbouw en onkruidbestrijding', aldus Van Sauers-Muller. Maar, ze vergat te vermelden dat het ook in de meest gebruikte middelen is bij zelfdodingen...

Ondanks herhaald verzoek van de redactie van De Surinaamse Krant weigerden Van Sauers-Muller en LVV te reageren op vragen over de actuele stand van zaken met betrekking tot gramoxone en over het veelvuldig gebruik van deze stof door ondeskundige particuleren die gewapend met een spuit onkruid op een perceel te lijf gaan. Maar, geen reactie is ook een reactie.

(Bron foto: eigen foto Red. De Surinaamse Krant)

Ondeskundige jongeren worden ingehuurd om onkruid te bestrijden met zwaar gif

Jongeren worden door burgers ingehuurd, die slechts met een doek rond het hoofd en een zakdoek gebonden om de handen gramoxone spuiten. Daarbij wordt veelal zeer onzorgvuldig gehandeld. Niet alleen onkruid wordt bespoten, maar ook gewone gewassen en planten van buren en andere omwonenden krijgen het giftige goedje over zich heen 'gesprayed' met schadeposten als gevolg. Dat interesseert de ondeskundige jonge onkruidverdelger niet, die wil gewoon een centje verdienen, zonder veelal te weten welke giftige stof hij met zich meedraagt in een plastic houder op de rug.

Het spuiten van gramoxone door burgers is slechts een kwestie van gemakzucht. Het bespoten en stervende onkruid steekt immers binnen de kortste keren de kop weer op. Gewoon schoffelen en kappen zijn de beste en meest milieuvriendelijke methoden om onkruid te bestrijden op een perceel in een woonbuurt. Maar, gemak siert de mens en zeker vele Surinamers, denk daarbij ook aan het verbranden van afval in plaats van het te binden en in bijvoorbeeld een vuilniszak te doen....

Vermeend opiniepeilingdeskundige Menke volhardend in kritiek op opiniepeiling Maurice de Hond/LC Media

Spook van 'wetenschappelijk kolonialisme' doemt op in visie Menke

'We moeten niet slaafs kennis imiteren die niet is getoetst op de bruikbaarheid in ons land'

28-04-2015  Door: Paul Kraaijer/De Surinaamse Krant


Hoogleraar, socioloog en nu ook vermeend opiniepeilingdeskundige Jack Menke lijkt zich te willen doen gelden en gaat onverminderd door met zijn kritieken op de deze maand gehouden opiniepeiling van de bekende en betrouwbaar geachte Nederlandse opiniepeiler Maurice de Hond in samenwerking met het bureau LC Media in Paramaribo. Menke gaat vandaag, dinsdag 28 april 2015, zelfs zo ver, op Starnieuws, dat hij zogenoemd 'wetenschappelijk kolonialisme' erbij sleept die hij ziet als basis van de door De Hond en LC Media uitgevoerde peiling.

'Dekolonisatie van kennis moet de hoogste prioriteit krijgen binnen het wetenschaps- en technologiebeleid in Suriname. We moeten in Suriname en de Zuid-Amerikaanse regio ervoor waken dat het wetenschappelijk kolonialisme zich nestelt in sectoren waar we goed op weg zijn bevrijdende kennis te produceren om onze eigen werkelijkheid te analyseren en oplossingen aan te dragen', aldus Menke op Starnieuws in weer een reactie op de gewraakte opiniepeiling van de Nederlander in samenwerking met een lokaal, Surinaams, bureau.

Menke geeft een recent voorbeeld van de pretentie om het Nederlandse bureau van Maurice de Hond als 'partner' een onderzoek te laten doen in de hoop 'dat Suriname zou afkomen van de eeuwige discussie over de objectiviteit van Surinaamse opiniepeilingen'. Met het aantrekken van De Hond werd verwacht dat niemand in Suriname zou twijfelen aan de objectiviteit en juistheid van zijn onderzoek.

'In tegenstelling tot wat werd gehoopt is er terecht een discussie losgebrand over de werkwijze en resultaten van de peiling. Wat we hieruit kunnen leren, is dat westerse kennis en methoden niet algemeen geldig zijn en gebonden zijn aan omstandigheid en plaats', stelt Menke.

'Dit betekent, dat geïmporteerde benaderingen, methoden en onderzoeksresultaten altijd eerst moeten worden getoetst op de bruikbaarheid in ons land. Dus degenen die zich beijveren dat de langzaam opgebouwde kennis over onze opiniepeilingen door het westen moet worden erkend, in dit geval Nederland, zijn bedrogen uitgekomen. Er zijn in Suriname lokale instituten (SWI, IDOS, NIKOS) die creatieve en originele kennis hebben ontwikkeld over opiniepeilingen, welke door discussie en toetsing op hun bruikbaarheid zijn afgestemd op de Surinaamse werkelijkheid', beweert de hoogleraar.

Maar, deze heer Menke gaat er kennelijk aan voorbij dat de door De Hond en LC Media gehanteerde werkwijze niet uniek is en daarom ook zeker toepasbaar is in Suriname. Of je mensen nu thuis in Suriname, in Nederland, in Colombia, in Indonesië of waar dan ter wereld ook aan de hand van een vragenlijst vragen stelt, die op basis van anonimiteit mogen worden beantwoord, het is een geaccepteerde wijze van het houden van een peiling. Maar, niet geaccepteerd door een Surinaamse hoogleraar.

Dat Menke nu 'wetenschappelijk kolonialisme' - welk begrip hij verder niet inhoudelijk omschrijft - erbij haalt, lijkt er meer op te duiden, dat kennelijk een door een Nederlander in Suriname, in samenwerking met een Surinaams bureau, uitgevoerde peiling niet door Menke en een handjevol anderen (waaronder de bekende criticus/publicist/schrijver Julian With) kan worden geaccepteerd als zijnde een net zo betrouwbare opiniepeiling, zo niet betrouwbaarder, als die van lokale bureaus als NIKOS en IDOS. Maurice de Hond staat verre van zogenoemd 'wetenschappelijk kolonialisme'. Hij is een smetteloos gerenommeerd opiniepeiler met 40 jaren ervaring in Nederland die feitelijk door Menke wordt weggezet als een soort koloniaal die 'Suriname' even komt vertellen hoe je een betrouwbare opiniepeiling uitvoert.

Zijn alle bemoeienissen van Nederlandse bedrijven en bureaus met de Surinaamse maatschappij, de economie, het onderwijs, te omschrijven als vormen van hernieuwd kolonialisme? Het aantal Nederlanders ('bakra's), Nederlandse bedrijven en organisaties en instellingen dat actief is in Suriname is welhaast ontelbaar. Menig grote onderneming wordt door een Nederlander geleid. Daar is geen hoogleraar of wetenschapper over te horen. Die bemoeienissen worden zonder slag of stoot geaccepteerd.

Dekolonisatie van kennis is een must voor opinieonderzoek, maar is ook noodzakelijk voor andere kennisgebieden in de technologie, economie, gezondheid en de sociale sfeer waar een koloniale mindset domineert, aldus Menke.

'Wetenschappelijk kolonialisme verwijst naar de manier waarop westerse instituten in Europa/VS kennis produceren, verwerken en analyseren binnen een scheve internationale arbeidsverdeling. Hierbij komen sommige instituten en academici in onze samenleving in een positie om toonaangevende benaderingen en methoden uit het ‘westen’ die in een andere context zijn voortgebracht, zonder toetsing over te nemen', beweert Menke. Dit heeft volgens hem veel gelijkenis met de productie en verspreiding van kennis tussen de vroegere koloniale mogendheid en de kolonie.

De volgende aspecten zijn, althans in de beleving van de hoogleraar, typerend voor het wetenschappelijk kolonialisme:
i) Westerse instituten ontwikkelen voor kernproblemen benaderingen en analysemodellen, terwijl de randproblemen - de kluifjes - worden overgelaten aan instituten in Suriname.
ii) Het imiteren en kopiëren van benaderingen in onderwijs en wetenschap uit het Westen.

'Het wetenschappelijk kolonialisme vindt een voedingsbodem in zwakke lokale kennisinstituten in ons land. Deze fungeren als waterdrager van ruwe gegevens voor westerse instituten, en richten zich veelal op randproblemen waarmee niet wordt bijgedragen aan bevrijdende kennis. We moeten daarom de wetenschappelijke afhankelijkheid in diverse sectoren in ons land doorbreken en onze kennisinstituten versterken. Door kennis te dekoloniseren kan worden voorkomen dat we voor erkenning steeds naar instituten in het westen verwijzen en slaafs kennis imiteren die niet is getoetst op de bruikbaarheid in ons land', aldus Menke.

Hij schoffert hiermee kennelijk ook nog eens LC Media door dit bureau, weliswaar indirect en zonder bij naam te noemen, te kwalificeren als een 'zwak lokaal kennisinstituut'.

Het is overigens volstrekt onduidelijk waar nu precies bij Menke de schoen wringt. Maar, het lijkt er verdacht veel op, gelet op al zijn anti-koloniale opmerkingen, dat hij een diepgewortelde aversie heeft tegen welke 'wetenschappelijke' inbreng in Suriname dan ook, hoe betrouwbaar en professioneel en ondersteunend die inbreng ook moge zijn, zoals het geval is geweest met de opiniepeiling van Maurice de Hond en LC Media. Het wordt tijd dat hoogleraren als Menke met hun benen in de 21e eeuw gaan staan en de realiteit van vandaag de dag onder ogen gaan zien....

Ter info een door Maurice de Hond op 29 april geschreven terugblik op zijn tijd in Suriname en de door hem en LC Media uitgevoerde opiniepeiling, gevolgd door een lek en kritieken van vermeend deskundigen:

Opiniepeiler De Hond: 'Zaken zijn door anderen in gelekt rapport gestopt om onderzoek in diskrediet te brengen'

'Ik geef mijn naam niet aan iets wat niet goed is en onbetrouwbaar'

Opiniepeiler met 40 jaren ervaring en goede, betrouwbare naam in Nederland

27-04-2015  Door: Paul Kraaijer/De Surinaamse Krant


De Nederlandse opiniepeiler Maurice de Hond kijkt met voldoening terug op zijn korte verblijf in april in Suriname, waar hij was op uitnodiging van het Surinaamse bedrijf LC Media van directeur Carlos Durham. De Hond heeft met LC Media een opiniepeiling gehouden met het oog op de komende verkiezingen van 25 mei. Maar, minder blij is De Hond met allerlei kritieken van vermeende opiniepeilingdeskundigen op uitgelekte uitkomsten van het onderzoek en ook minder blij met ongefundeerde insinuaties, dat hij door een politieke partij zou zijn uitgenodigd voor de peiling.

'Ik leen mij absoluut niet voor de politiek, ik sta in voor onafhankelijkheid onderzoek, sta daar om bekend in Nederland en heb daar dan ook een goede naam als betrouwbare opiniepeiler weten op te bouwen. Maar, kennelijk hebben bepaalde mensen in Suriname er belang bij om het onderzoek te koppelen aan een politieke partij', zei de opiniepeiler gisteravond, zondag 26 april 2015, in het programma 'Welgeinformeerd' van de Amsterdamse zender Radio Tamara.

'Je wilt niet weten hoeveel e-mails ik heb ontvangen over LC Media en Durham. De ene afzender beweert dat hij een aanhanger is van de NDP, terwijl een ander in een e-mail juist beweert dat hij een aanhanger van V7 is. Het onderzoek is zo neutraal mogelijk uitgevoerd. Anderen hebben echter zaken in het uitgelekte rapport gestopt om het onderzoek in diskrediet te brengen. Er is dus kritiek gespuid op grond van slechts een deel van het uitgelekte en dus niet van het definitieve eindrapport', aldus De Hond in gesprek met 'Welgeinformeerd'.

'Ik ben al ruim 40 jaar met peilingen bezig in Nederland. Ik ben naar Suriname gegaan, heb het onderzoek voorbereid en de enquêteurs geïnstrueerd. Het onderzoek in Suriname was qua kwaliteit zelfs beter dan in Nederland. Ik zou juist trots zijn, hoe wij daar met dertig mensen het onderzoek hebben uitgevoerd. Ik geef mijn naam niet aan iets wat niet goed is en onbetrouwbaar.'

Het onderzoek werd bij mensen thuis uitgevoerd. Daartoe werd de zogenoemde random-walk methode gehanteerd. Zo'n 1.700 mensen in zes districten, waar 86% van alle inwoners van het land woont, werden bezocht door 30 enquêteurs met een tablet en vragenlijst. De Hond: 'Het overgrote deel van de mensen die wij benaderen werkte mee. Men was zelfs heel open, juist omdat ons onderzoek gebaseerd is op volledige anonimiteit en dan zijn mensen eerder bereid mee te werken. Niemand weet wie door ons is benaderd.'

Ondanks die kritieken laat hij weten het in de toekomst zo weer te doen. 'Ja hoor, als ik daar een week van het land kan genieten en de samenleving beter kan leren kennen, dan zou ik dat zeker doen. Ik heb trouwens ook wat scholen bezocht en het zou verstandig zijn als Suriname onderwijs als speerpunt zou nemen in belang van het land.'

Naast zijn opiniepeilingen is De Hond ook al enige tijd bezig met het opzetten van wat wordt genoemd Steve Jobscholen/iPadscholen. 'Ook vanuit Suriname is interesse getoond voor dit concept', aldus De Hond eerder tegenover De Surinaamse Krant op 31 maart.

'Dit scholenproject is een groot succes en vanuit de hele wereld is er belangstelling voor.  Ik spreek ook graag nog met anderen in Suriname over deze aanpak die kinderen, zoals mijn dochter van 5, anno 2015 echt voorbereiden op de toekomst in plaats van op het verleden, zoals nog steeds in scholen over de hele wereld gebeurt.'

'Ik vind het een interessant, prachtig land en ik zal zeker de aanloop naar de verkiezingen volgen en de uitslagen. Het was een interessante ervaring om daar te zijn.' Zeker is, dat de Nederlandse opiniepeiler Maurice de Hond naam heeft gemaakt in Suriname en heeft laten zien op welke wijze ook opinie gepeild kan worden.

Dorps'journalistiek' bij 'Mmanten Taki' van staatszender STVS

Winston Echteld, Lloyd Groenewoud en Carlos Lindveld

Ongegeneerd collega's voor camera feliciteren en muziekclips collega's uitzenden

'Mmanten Taki' is gewoon een 'ochtend-gewauwel-geklets-non-nieuws-mislukte ontbijtshow'

22-04-2015 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – 'Mmanten Taki', het zogenaamde actualiteitenprogramma van de Surinaamse staatszender STVS, dat iedere ochtend vanaf acht uur wordt uitgezonden en wisselend gepresenteerd wordt door Winston Echteld, Lloyd Groenewoud en Carlos Lindveld, vertoont in haar uitzendingen ongegeneerd videoclips van medewerkers van dit programma. Maar, net zo erg, zo niet erger, is het dat een presentator een collega uitgebreid in een live uitzending, voor de camera dus, feliciteert met zijn verjaardag......

Twee videoclips werden gisterochtend uitgezonden van de jarige presentator Winston Echteld, die ook nog eens uitgebreid door zijn collega Lloyd Groenewoud werd gefeliciteerd. Waarom? Waarom dat geslijm in de uitzending? Kunnen ze hun medewerkers niet gewoon in privé feliciteren? Neen, omdat Suriname dus echt een dorp is en op dat niveau wordt tv gemaakt. Het hele dorp mag delen in de vreugde van Groenewoud en de wetenschap dat Echteld jarig is.

Ik kan me niet voorstellen, dat een presentator of presentatrice van bijvoorbeeld het Nederlandse actualiteitenprogramma 'Nieuwsuur' of '1Vandaag' uitgebreid een jarige collega voor volk en vaderland gaat feliciteren.....kijkers zouden dat verwerpelijk, bespottelijk en a-journalistiek vinden.

Het was vanochtend weer raak, toen een videoclip werd uitgezonden van een medewerker die op de achtergrond van het programma werkzaam is (technicus) vertoond en die ook als zodanig, als een collega, werd aangekondigd.

'Mmanten Taki' is een dorpsprogramma, dat gewoon gratis reclame maakt voor de muziek/videoclips van eigen medewerkers en een scala heeft aan vaste gasten, die vaak geen nieuws te melden hebben, maar ogenschijnlijk gewoon voor de gezelligheid worden uitgenodigd. Veel gelach, gegiechel, jij'en en jou'en en stompzinnig geklets met ook nog eens veel dus'en eh's en ok's.

Al eerder op dit blog is over dit programma bericht. De wijze waarop het programma inhoudelijk wordt samengesteld en de wijze waarop het wordt gepresenteerd tonen feitelijk aan, hoe het in Suriname is gesteld met de kwaliteit van nieuwsverstrekking en met het informeren van de bevolking.

Presentatoren nodigen met regelmaat vriendjes uit en die worden dan ook als zodanig aangekondigd, zonder enige schroom. Suriname is een dorp met inwoners met een dorpsmentaliteit en die mentaliteit is overal in het media terug te vinden.
Vaak hebben issues en gasten werkelijk niets met actueel nieuws te maken. Het zijn over het algemeen onderwerpen die geschikt zouden kunnen zijn voor een zogenoemde ochtend-gewauwel-geklets-non-nieuws-mislukte ontbijtshow, zoals die op de Nederlandse televisie te zien zijn.

Den Blauwvinger: Het is toch niet altijd zo vader zo zoon....?

COLUMN: Walter, zoon van Dino, gekozen als VN MDG-ambassadeur voor Suriname

Beoordeel jonge Walter op zijn daden en niet op die van zijn pa

22-04-2015  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Walter Bouterse... Natuurlijk, er gaat meteen een belletje rinkelen. Bouterse? Zal wel familie zijn van.... en dat is ook zo. Een van de twee nieuwe jeugdambassadeurs voor de VN 'Millennium Development Goals' (MDG), gekozen op zaterdag 11 april door het Nationaal Jeugdparlement. De jonge Bouterse telg zal de zogenoemde millennium ontwikkelingsdoelen van de Verenigde Naties moeten gaan promoten en realiseren met strategische programma's en activiteiten.

In 2000 hebben regeringsleiders van 189 landen afgesproken om vóór 2015 de belangrijkste wereldproblemen aan te pakken. Er zijn acht concrete doelstellingen vastgelegd: de millenniumdoelen.

Dit zijn ze in het kort:

1. De armoede halveren en minder mensen met honger

2. Elk kind naar school

3. Mannen en vrouwen gelijkwaardig

4. Minder kindersterfte

5. Verbetering van de gezondheid van moeders

6. Bestrijding van hiv/aids, malaria en andere dodelijke ziektes

7. Bescherming van het milieu, iedereen schoon drinkwater en minder mensen in sloppenwijken

8. Toegang tot betaalbare medicijnen, een eerlijk handelssysteem, minder schulden voor ontwikkelingslanden

Walter na zijn benoeming (Bron foto: Monalisa GM Liguorie/NJP)

Het belletje rinkelt. Walter is de zoon van Dino, die op dit moment in een gevangeniscel in New York (VS), een straf uitzit van 16 jaar en 3 maanden voor wapen- en drugshandel en voor vermeende contacten met de Libanese terreurorganisatie Hezbollah. Het was te verwachten, dat anti-NDP'ers en anti-Bouterse-adepten meteen zouden reageren op de benoeming van Walter als VN MDG-ambassadeur. 'Walter zal wel net zo slecht zijn als zijn pa.' 'Zo vader zo zoon, toch?' Want daar is men goed in in Suriname, snel oordelen, zonder enige kennis van zaken, bevoorordeeld en slechts kunnen denken in twee kampen: je bent voor of je bent tegen iemand, een partij of iets.

De lokale bekende bestuurskundige August Boldewijn liet heel nuchter weten, dat de veroordeling van pa Bouterse in de VS geen invloed mag hebben op de benoeming van zoon Walter: 'Je mag de levenswijze van de ene man niet gebruiken als criterium voor de levenswijze van de ander.' Bouterse jr. zei, terecht, dat hij en zijn vader 'twee verschillende personen zijn'. 'Ik geef het negatieve altijd een plaats en zal datgene doen waarvoor ik ben gekozen.' 'Mijn werk voor de gemeenschap plaats ik boven mijn politieke kleur. Ik sta open voor eenieder. Ik had op het MULO zelfs als beste maatje de kleinzoon van oud-president Venetiaan. Wij jongeren moeten dat verschil gaan uitmaken en dat oude politiek denken achterwege laten.'

Boldewijn stelde verder, dat karakter en vaardigheden bepalend moeten zijn om iemand een bepaalde functie toe te wijzen. In dit geval zouden volgens hem de voorwaarden waaraan een gegadigde voor de MDG-ambassadeursfunctie moet voldoen medebepalend moeten zijn.

Boldewijn heeft absoluut gelijk. Het behoeft toch geen betoog, dat het niet altijd 'zo vader zo zoon' hoeft te zijn.

Walter en zijn opa Desi

De jonge Walter komt gedreven en serieus over en weet zich goed te verwoorden. Je ziet geen crimineel, maar een enthousiaste knaap die qua uiterlijk wel veel lijkt op zijn vader en opa. Maar, daar houdt waarschijnlijk welke vergelijking dan ook mee op. Walter is brandschoon. Natuurlijk, mensen in het anti-Bouterse en anti-NDP kamp zullen hier ongetwijfeld anders over denken en redeneren dat wat niet is nog komen kan. Die opponenten redeneren en denken te bekrompen en te bevooroordeeld, verblind door abjecte aversie, en niet in staat om objectief te oordelen.

Uit allerlei internationale wetenschappelijke onderzoeken zou wel blijken, dat kinderen van criminele vaders meer kans hebben zelf ook het verkeerde pad op te gaan. Toch komt het grootste deel van de kinderen van criminelen níet in aanraking met Justitie en politie, aldus de wetenschappers. En bij de grootste deel kan ongetwijfeld ook Walter worden gerekend, toch?

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

22 april 2015

Amsterdam-Paramaribo

Voor geïnteresseerden:

* Lees ook dit artikel: Misdaad van vader op zoon? 21 augustus 2013 Crimelink.nl

* 'Zo vader, zo zoon? De intergenerationele overdracht van crimineel gedrag'

Rakt, M. V. D., Nieuwbeerta, P. & Graaf, N. D. D. 2006 In : Tijdschrift voor Criminologie. 48, 4, p. 345 1 p.:

Eindredacteur......!!

 

Het wordt nu toch echt de hoogste tijd voor een kwalitatief goede eindredacteur bij de Ware Tijd en voor een cursusje Nederlands voor de redactie..... Behaald?????? Pffffffffff....en de inhoud van het artikeltje??? Tel de journalistieke- en taalfouten. Geen woord aan vuil maken maar.
Oh, een paar minuten na publicatie van het artikel online was er plotseling deze gewijzigde versie: