EduNet.sr: ‘Wij weten niet met wie wij te doen hebben’

Redacties controleren ingezonden stukken niet

- Ingezonden stuk op EduNet zonder toestemming schrijver geplaatst; delen tekst uit groot artikel van schrijver gerukt en ondertekend met voornaam en beginletter achternaam schrijver

- Wie verschuilt zich achter paulkraai123@hotmail.com?

31-03-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De directie van de website EduNet.sr ofwel Sheila Mijnals, oud-voorlichtster van het ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling (MinOV), plaatst ingezonden stukken zonder de afzender ervan, de inhoud en de herkomst ervan voor plaatsing goed tegen het licht te houden. Dat werd mij duidelijk toen ik op 25 maart ontdekte, dat iemand delen tekst uit een groot artikel van mij als ingezonden stuk had weten te plaatsen op deze website, ondertekend met ‘Paul K.’ Op mijn verzoek is het stuk door EduNet verwijderd. Maar, de directie weigert mij te informeren over wie het stuk heeft verzonden en welk emailadres daarvoor is gebruikt. De argumentatie van EduNet om dat te weigeren is echter op z’n zachtst gezegd zeer curieus en absoluut onbegrijpelijk.

Bij toeval ontdekte ik dat op EduNet onder ‘Ingezonden’ iemand delen tekst uit een artikel van mij, gepubliceerd op 10 juni 2013 op dit blog getiteld ‘Herdenking 25 jaar SLM-vliegramp in 2014 leidt nu al tot aangestuurd conflict’, als ingezonden stuk heeft geplaatst ondertekend met ‘Paul K.’…. Waarom heeft iemand besloten om in maart 2014 delen tekst uit een artikel van mij van juni 2013 te gebruiken als ingezonden stuk?
Heeft EduNet bij de ontvangst van het stuk ook niet even nagedacht over het waarom van het ingezonden stuk? Neen, want bij websites als EduNet wordt simpelweg niet nagedacht, worden de inhoud en afzender van een ingezonden stuk niet kritisch tegen het licht gehouden en plaatst men gewoon.

Hoe zorgvuldig en betrouwbaar zijn EduNet en Sheila Mijnals?

Ongelooflijk hoe mensen, en welk lef ze hebben, om ten eigen voordele misbruik te maken van artikelen van anderen door die deels (waardoor de tekst uit de context wordt gerukt: het ingezonden stuk richt zich slechts op een persoon waarover ik schrijf in het eigenlijke grote artikel en geen letter in het ingezonden stuk wordt besteed aan de herdenking van de SLM-ramp) of geheel als ingezonden stuk elders te plaatsen en dan te ondertekenen met de naam van de oorspronkelijke schrijver terwijl die schrijver daarvan niet in kennis is gesteld. Natuurlijk heb ik meteen EduNet benaderd en verzocht het ingezonden stuk per direct van de website te verwijderen.

Dit was 26 maart een eerste reactie van de ‘directie’ van EduNet, nadat ik de website via email had benaderd:

‘Beste,

Het stuk waar u naar verwijst, is inderdaad ontvangen van P. Kraaijer en al zodanig ook ondertekend door Paul K. Wij proberen het in ieder geval na te trekken door te e-mailen naar desbetreffende om hetgeen u nu aanhaalt op juistheid te verifieren.

Het verbaast ons ten zeerste dat bewust geprobeerd is de media om de tuin te leiden.

Wij stellen in elk geval een onderzoek in. Voor zover wij ons kunnen herinneren, is het stuk ook opgestuurd naar overige media.

Gr

Directie Edunet’

Tja, natrekken, verifiëren, onderzoeken….. Allemaal leuk en aardig, maar ik heb simpelweg niet dat ingezonden stuk aan die website of aan wie dan ook verzonden. Natuurlijk heb ik meteen gereageerd op de reactie van de directie van EduNet:

‘Beste,

Dank voor deze snelle reactie. Maar, ik kan u verzekeren dat ik het stuk op uw website niet heb verzonden, en niet aan wie dan ook. Overigens ook het oorspronkelijke, grote, artikel (dat dus dateert van juni 2013) waaruit delen van het ingezonden stuk zijn gekopieerd heb ik aan niemand verzonden.

Wanneer ik artikelen e.d. aan media hier en elders verstuur doe ik dat altijd via dit emailadres en met ondertekening.

Ik ben dan ook heel benieuwd wie u het stuk heeft verstuurd, met welk emailadres en wie dus kennelijk mijn oorspronkelijke artikel heeft misbruikt voor eigen doeleinden.

Maar, dat media bewust om de tuin worden geleid is overigens in Suriname niet ongewoon.....vooral als het gaat om ingezonden stukken en brieven en dergelijke.

Ik ga ervan uit dat het stuk van uw website wordt verwijderd.

Met vriendelijke groet,

Paul Kraaijer.’

’s Avonds 26 maart bleek het ingezonden stuk door EduNet te zijn verwijderd. Daarover heb ik verder geen bericht meer ontvangen van de ‘directie’ van deze website ofwel Sheila Mijnals.

Mijnals, na herhaald verzoek, weigert te antwoorden op mijn vragen wie mijn teksten als ingezonden stuk aan EduNet heeft gemaild en welk emailadres hiervoor is gebruikt…… Van EduNet ontving ik zondagavond 30 maart deze onbegrijpelijke reactie waarbij je je afvraagt of zij zelf wel begrijpt wat zij schrijft:

‘Beste,

Wij voelen ons niet verplicht dat te doen, te meer wij ook niet in het geval van u weten met wie wij te doen hebben.

U kunt proberen bij Suriname Herald of GFC Nieuws, daar het stuk ook daar was/staat opgenomen.

Mvgr’

Sheila Mijnals en emails….?? Onbetrouwbaar

Maar, hieruit blijkt, dat mevrouw Mijnals kennelijk met door haar ontvangen emails van personen die zij niet kent niets zou kunnen doen, want ook die emails zouden van iemand anders dan de zender afkomstig kunnen zijn……, maar toch heeft zij het ingezonden stuk wel geplaatst. Haar argument is extra vreemd, daar zij wel op mijn verzoek het ingezonden stuk van haar website heeft verwijderd. Dus, zij gaat er wel degelijk van uit dat ik werkelijk de schrijver van de tekst ben.

Het is, gelet op bovenstaande reactie van EduNet, onbegrijpelijk dat wel is overgegaan tot plaatsing van het door iemand aan EduNet verzonden ingezonden stuk met mijn teksten of kent mevrouw Mijnals wellicht de persoon die het stuk heeft gestuurd en dus willens en wetens misbruik heeft gemaakt van mijn artikel en naam??

Uit haar onbegrijpelijke reactie zou afgeleid kunnen worden, dat het een werkelijk stompzinnige uitleg is om de werkelijke reden om mij niet te informeren wie het stuk heeft verzonden met welk emailadres willens en wetens te verhullen.

Dat zou mij niet verbazen, immers ooit is een email met vragen over het project Naschoolse Opvang aan de afdeling Voorlichting van het MinOV van de redactie van het Nederlands/Surinaams Obsession Magazine als ingezonden stuk belandt op de website van GFC Nieuws… Nooit heeft mevrouw Mijnals in deze zaak enige plausibele opheldering hierover kunnen verschaffen aan de redactie van Obsession Magazine. 

Dat het ingezonden stuk, zoals EduNet mij mailt, kennelijk ook is geplaatst op de websites van Suriname Herald en GFC Nieuws is niet zo vreemd: dit zijn beide twijfelachtige nieuwswebsites die het niet zo nauw nemen met het plaatsen van ingezonden stukken en dergelijke en bij plaatsing niet nadenken over de betrouwbaarheid en herkomst ervan.

Suriname Herald heb ik 30 maart benaderd met het verzoek het ingezonden stuk, dat daar op 9 maart is geplaatst, te verwijderen en om mij te informeren over wie dat stuk aan de redactie heeft verzonden en welk emailadres daarvoor is gebruikt. De volgende dag had Suriname Herald het stuk 's avonds verwijderd.

Suriname Herald heeft mij keurig vandaag wel in kennis gesteld van 'de naam' van de persoon die het stuk heeft verzonden en het gebruikte emailadres:

From: paul kraainest <paulkraai123@hotmail.com>
Sent: Sunday, March 9, 2014 12:45 AM
To: Suriname Herald
Subject: artikel ter publicatie

Geachte heer, mevrouw,

Kunt u dit artikel ter publicatie in uw nieuwsblad plaatsen

met vriendelijke groet,

Paul Kraainest

Uit deze email blijkt dat het stuk niet is verzonden door 'P. Kraaijer' zoals de 'directie' van EduNet in haar email van 26 maart. En weer kan de vraag gesteld worden: hoe betrouwbaar zijn EduNet en Sheila Mijnals? Waarom heeft EduNet het ingezonden stuk van 'Paul Kraainest' geplaatst? Wist Mijnals met wie zij te doen had???? En wist zij dat niet met mijn emails aan EduNet, terwijl ik mijn emails altijd afsluit met mijn contactgegevens, iets dat 'Paul Kraainest' niet heeft gedaan....
Op GFC Nieuws heb ik het stuk overigens niet aangetroffen.

Redacties te onzorgvuldig bij plaatsing ingezonden stukken

Uit het vorengaande wordt maar weer eens duidelijk dat er nieuwswebsites zijn die op een gemakzuchtige wijze omgaan met binnenkomende ingezonden stukken, brieven en dergelijke. De herkomt, betrouwbaarheid en inhoud worden zelden goed tegen het licht gehouden. Veel ingezonden stukken worden valselijk ondertekend of alleen met initialen. Dat belemmert webredacties niet om dergelijke stukken domweg te plaatsen.
Niets wordt gecontroleerd.
Neen, dat is net iets teveel werk.

Wat hebben mensen te verbergen die ingezonden stukken naar media versturen niet ondertekend met hun echte naam?

Waarom zijn mensen zo onfatsoenlijk en zelfs zo onbeschoft om bestaande teksten van anderen te misbruiken voor ingezonden stukken en brieven voor hun eigen doeleinden? Het wordt tijd dat redacties van nieuwswebsites eens wat zorgvuldiger en serieuzer omgaan met ingezonden stukken, brieven en dergelijke.
Waarom plaatsen redacties ingezonden stukken, brieven en dergelijke terwijl ze kunnen aanvoelen dat die stukken valselijk zijn ondertekend en dan heb ik het nog niet eens over de inhoud van negen van de tien van dergelijke stukken tekst.......

Paramaribo heeft vanaf 6 april een basiliek

(Bron foto)

Suriname hoopt op komst paus Franciscus

Netter gekleed bidden in basiliek

21-03-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo, 21-03-2014 – De unieke grote houten St. Petrus- en Pauluskathedraal in Paramaribo zal vanaf 6 april een basiliek zijn, de hoogste titel voor een rooms katholieke kerk. Suriname hoopt hiermee op de komst van paus Franciscus.

Bisschop Wilhelmus de Bekker en pater Esteban Kross maakten donderdag 20 maart tijdens een persconferentie bekend, dat het Vaticaan een een jaar geleden gedane aanvraag om de kathedraal de status van basiliek te verlenen heeft gehonoreerd. ‘Ik vermoed dat de paus nu wel wat extra moeite zal doen. Een paus doet namelijk altijd moeite de landen met een basiliek te bezoeken’, zei Kross.

‘Kerken die tot basiliek verheven worden zijn vaak bedevaartskerken, zoals de kerk van Lourdes die ook basiliek is. Vanwege het graf van de uit Tilburg afkomstige priester Petrus Donders is onze kathedraal ook een echte bedevaartskerk en nu dus basiliek.’

Volgens bisschop De Bekker duidt een titel van basiliek ‘op een extra waardigheid en het bijzondere sacrale karakter dat de kathedraal nu van paus Franciscus heeft meegekregen. Natuurlijk zullen er wat aanpassingen komen, zoals netter gekleed komen bidden, want nu heeft de kerk meer waardigheid gekregen.’

De houten kathedraal is uniek in zijn soort in de wereld en werd tussen 1883 en 1887 gebouwd. In de jaren 1977, 1978 en 1979 werd het gebouw gerenoveerd, maar na enkele jaren trad er toch weer verval op. De kathedraal werd in 1989 voor publiek gesloten. Termieten hadden de kathedraal aangetast. In 2002 werd begonnen met een uitgebreide restauratie, waarvoor onder andere ongeveer 2.8 miljoen euro beschikbaar kwam uit het Europees Ontwikkelingsfonds. Uiteindelijk kon de kathedraal op 13 en 14 november 2010 heropend en opnieuw ingezegend worden.

Noot:
Het artikel is op 22 maart 2014 geplaatst op het blog Monikkenwerk van de Provinciaal Zeeuwse Courant, PZC.

Nederlands bedrijf zit al drie jaar in de maag met Surinaamse veerboot

Zal de 'Albina' ooit ergens in Suriname varen......?

Suriname ziet af van definitieve aankoop veerboot

Schiedams bedrijf financieel gedupeerd door handelwijze Surinaamse overheid

19-03-2014 Door: Paul Kraaijer (Obsession Magazine)

Paramaribo - Terwijl Frankrijk overleg voert met Suriname over de aanschaf van een vijf miljoen Euro kostende nieuwe grote veerboot voor de verbinding Albina-St. Laurent du Maroni (Frans-Guyana), ligt al drie jaar lang een veerboot, ‘Albina’, in de haven van Rotterdam, opgeknapt en wel, klaar voor vertrek naar Suriname. Een veerboot die deels is aanbetaald door Suriname en waarvan het eigenaar is. Toen de mogelijke aanstaande deal tussen Frankrijk en Suriname bekend werd, werden er dan ook enkele wenkbrauwen gefronst bij de directeur van het Schiedamse bedrijf Holland Energie Service B.V. , Jack Geense. Hij is officieel nog niet in kennis gesteld door de Surinaamse overheid over het afketsen van de aankoop van de Nederlandse veerboot.

‘Afgelopen 20 februari 2014 was het drie jaar geleden dat de veerboot klaar lag voor vertrek naar Suriname. Maar, na drie jaar vindt men de veerboot te oud en kan niet meer ingezet worden op het traject Albina–St. Laurent du Maroni. Suriname laat hier kansen op autonomie en economische vooruitgang liggen. Uit wat nu bekend is, zou Frankrijk voor de nieuwe veerboot bereid zijn vier miljoen euro te investeren en Suriname zou moeten inkomen met één miljoen euro. Maar, met onze veerboot, kosten driehonderdduizend euro, zou Suriname die kosten binnen zes maanden hebben terugverdiend.’ Woorden van Jack Geense die aan duidelijkheid niets te wensen overlaten.

Hij is teleurgesteld, maar ook hoopvol. ‘Wellicht is er een slimme zakenman die voor zichzelf de veerdienst operationeel kan maken en zijn eigen volk kan helpen. Je weet het nooit, maar de veerboot in Nederland is in topconditie met nieuwe motoren en een compleet nautisch pakket aan boord’, aldus Geense.

Maar, hoe zijn het Schiedamse bedrijf en Jack Geense betrokken geraakt bij een veerdienst tussen Suriname en Frans-Guyana?

'La Gabrielle' toe aan vervanging

Geense: ‘In de zomer van 2011 was ik in Suriname om zandwinning te organiseren uit het water bij Braamspunt voor woningbouw in Paramaribo. In een zeer aangenaam gesprek dat ik had met directeur Joyce Rozenhout van de Scheepvaart Maatschappij Suriname (SMS), gaf zij aan op zoek te zijn naar een veerboot ter vervanging van de huidige boot, de ‘La Gabrielle’. Ik kreeg het verzoek om uit te kijken naar een veerboot.’

Na verder overleg met Rozenhout, onder andere over welke afmeting de nieuwe veerboot moest hebben om die zo economisch mogelijk te gebruiken, viel de keuze op een in Duitsland varende veerboot die daar op de Rijn een veerdienst onderhield en een capaciteit heeft van ongeveer dertig auto’s, met twee motoren en twee aandrijvingen.

‘Eind december 2011 ben ik samen met mevrouw Rozenhout naar Duitsland gereden om de boot te bezichtigen en om proef te varen. Dit na alle tevredenheid van mevrouw Rozenhout en mijzelf. Alle benodigde certificaten zijn aanwezig en goedgekeurd. Door de scheepswerf werd een plaatdik rapport gemaakt en conform de richtlijnen van de Rijnvaart Commissie goed gekeurd. Er is een radar met bochtaanwijzer aan boord om in mist, zware regenval of ‘s nachts te kunnen varen, waardoor de boot dag en nacht inzetbaar is om passagiers veilig naar de overkant te brengen. Na een aanbetaling door Suriname werd de veerboot naar Nederland gevaren’, aldus Geense.

Met het voorschot, ofwel de aanbetaling, kon een nieuwe aggregaat in de ‘Albina’ worden gebouwd om vervolgens een dokbeurt te ondergaan (schoonspuiten, teren en schilderen). De veerboot verkeerde in een uitstekende staat, waardoor er geen reparaties uitgevoerd hoefden te worden.

Volgens de HES-directeur bestond 2012 uit Surinaamse beloften om het resterende bedrag over te maken, wat nodig was om dan de veerboot in te schepen en naar Suriname te transporteren. ‘Eind 2012 werd de uitgave opgenomen in de begroting van 2013 en in een ambtelijke zogenoemde ‘massive’ getekend door de Surinaamse vicepresident Robert Ameerali.’

‘Op 9 juli 2012 heeft Arnel Edenburg een bezoek gebracht aan Nederland om de veerboot te inspecteren en uit een gesprek met mij bleek, dat hij zeer tevreden was over de staat waarin het schip verkeerde en vond dat deze zo snel mogelijk naar Suriname verscheept diende te worden. Dit alles zijn loze beloften geweest, zo blijkt nu. Na drie jaar is er nog steeds niet afbetaald en ik moet opdraaien voor de kosten van havengeld en het in mijn bezit houden van een veerboot die is aanbetaald.’

De ‘Albina’ ligt nog steeds in de haven van Rotterdam, geserveerd voor de SMS die hem feitelijk heeft gekocht. Geense laat tot slot nog weten dat hij eventueel nog voor een andere veerboot kan zorgen, ‘maar alles heeft zijn prijs’.

Noot:
Het opmerkelijke in deze zaak is, dat kennelijk Suriname bereid is om een miljoen Euro te investeren in een nieuwe boot (waarin Frankrijk vier miljoen Euro steekt) waar zo'n 30 auto's op kunnen, terwijl in Nederland een kant en klare boot ligt, al drie jaren, die 300.000 Euro kost en waarop zo'n 25 auto's kunnen. Die boot kan volgende maand al ingezet worden, terwijl op de nieuwe Franse boot zeker twee jaren gewacht moet worden.........  Wie begrijpt dit nog?......

* De lokale Surinaamse zender ABC (Ampie's Broadcasting Corporation) heeft donderdag 20 maart aandacht besteedt aan de inhoud van het artikel. De omroep heeft directeur Geense geinterviewd en dat gesprek is via de link te beluisteren.

Nieuwe directeur Onderwijs focust zich op 'schaars geklede' vrouwelijke leerkracht

Peneux wil af van de ‘schaars geklede’ leerkracht – Maar, wat is ‘schaars gekleed’?

Zijn er geen belangrijkere onderwijszaken die aandacht behoeven?

- Het begin van oeverloze discussies over wat kan wel en wat kan niet, wat is acceptabel en wat is niet acceptabel?

16-03-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De per vrijdag 21 februari van dit jaar aangestelde nieuwe directeur Onderwijs binnen het ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling (MinOV), Robert Peneux, maakte 9 maart bekend, dat hij af wil van ‘schaars geklede’ leerkrachten. Hij is van oordeel, dat leerkrachten in een uniform voor de klas moeten staan. Maar, zijn er geen belangrijkere issues in het onderwijsveld die dringend aandacht behoeven van het ministerie? En, wie bepaalt wat ‘schaars gekleed’ is? Enig beleid hieromtrent of welke richtlijnen dan ook ontbreken binnen het MinOV. Wil de nieuwe directeur zich laten gelden?

Volgens berichten zou er momenteel wel gewerkt worden aan ‘regelgeving’ met betrekking tot kledingvoorschriften voor leerkrachten, schoolhoofden en leerlingen. Er gaat volgens Peneux een zogenoemd ‘code of conductsysteem’ toegepast worden waarin alle voorschriften en regels binnen het onderwijs staan opgenomen, waaronder kledingvoorschriften. Er zou zelfs een speciale commissie zijn geïnstalleerd.

Er zijn regels

Peneux wil af van de ‘schaars geklede’ leerkracht, omdat die pedagogisch-dictatisch bezig is om kinderen op te voeden en daarbij past geen ‘schaars geklede’ onderwijzer(es). Natuurlijk laat hij ook meteen weten, dat er toch best wel veel leerkrachten zijn die weten hoe het hoort. ‘Er zijn regels waaraan men zich dient te houden. De bond is ook op de hoogte van de spelregels en daardoor kunnen we uiteindelijk maatregelen treffen, indien een betrokken leerkracht of schoolleider schaars gekleed loopt.’

‘De bond is op de hoogte van de spelregels’, aldus Peneux, maar Wilgo Valies, voorzitter van de Bond van Leraren (BvL), liet al op 11 maart via het Dagblad Suriname weten zich af te vragen of ‘schaars geklede’ leerkrachten’ nu een relevant onderwerp is voor het ministerie en ook zei hij nog nooit ‘schaars geklede’ leerkrachten te hebben gezien of er klachten over te hebben ontvangen. Neen, Valies stelt dat leerkrachten juist zeer conservatief zijn wat betreft hun kleding.

Hij vindt dat er relevantere zaken zijn die aandacht zouden moeten krijgen van de directeur Onderwijs, zoals het feit dat praktijkdocenten al vijf maanden hun toelage niet hebben ontvangen. Daarnaast is bekend, dat nog vele leerkrachten al maandenlang wachten op de uitbetaling van hun gewerkte uren in de naschoolse opvang en dat de financiële administratie nog steeds een chaos is.

‘Het lijkt wel op een persoonlijke aanval naar de leerkrachten toe’, aldus de bondsvoorzitter.

Ondeskundig en controversieel

Dezelfde bondsvoorzitter zei overigens in maart 2010 Peneux ‘ondeskundig’ en ‘controversieel’ te vinden, toen de man door toenmalig MinOV-minister Edwin Wolf werd aangesteld als interim manager van het Examenbureau. ‘Wij gaan niet toestaan dat een politiek vriendje van de minister op zo’n een cruciale post binnen het onderwijs wordt geaccommodeerd’, sprak Valies. Peneux werd al op 10 mei 2010 door Wolf uit zijn functie ontheven. De interim manager zou volgens de bewindsman nalatig zijn en zijn werk niet correct uitvoeren.

Toch circuleerde juist de naam van deze Peneux al in oktober 2011, toen hij beleidsadviseur binnen het ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling en bestuurslid was van het Centrum voor Landbouwkundig Onderzoek in Suriname (CELOS), als nieuwe Onderwijs-directeur. Hij stond derde op een lijstje kandidaten van de politieke partij Pertjajah Luhur van Paul Somohardjo.

Inbraak zou scenario zijn

Een maand later, eind december, kwam Peneux in het nieuws vanwege een inbraak in zijn woning, waarbij hij door de inbreker werd gekneveld. De buit bestond uit een bedrag van achthonderd Surinaamse dollar en twee mobiele telefoon. Slachtoffer Peneux liet vervolgens via de lokale nieuwswebsite Starnieuws weten, ‘een scenario achter de inbraak’ te vermoeden. Waarom en wat voor soort scenario hij vermoedde is nooit bekend geworden. Wellicht zag hij toen ook al spoken.....

Wat is 'schaars gekleed'?

De meest cruciale vraag is, wat verstaat Peneux onder ‘schaars gekleed’? Immers, wat voor de ene persoon ‘schaars gekleed’ is, hoeft dat voor de ander niet te zijn. Natuurlijk moet een leerkracht netjes gekleed voor de klas staan en volgens mij is dat ook het geval. Op de social media website Facebook meldt iemand sommige leerkrachten gezien te hebben met ‘lage blouses’ waardoor een tatoeage op een borst zichtbaar is. ‘Het is zeker niet voorbeeldig’, aldus de ‘poster’ van het bericht. ‘Of een korte rok met een zichtbare tatoeage bij de kuiten.’ Heeft de persoon die het bericht heeft geplaatst nu moeite met de tatoeages, de lage blouses en korte rok of met allen? Iemand anders kan een ‘lage blouse’, waardoor een beetje borst te zien is, juist heel mooi, spannend en sexy vinden. Maar, is dat ‘schaars gekleed’ en zou dat tegenwoordig niet kunnen voor een klas scholieren die bijna allemaal een Blackberry hebben, kunnen pingen en toegang tot het internet hebben? Een vrouw en dus ook een leerkracht heeft het recht om zichzelf mooi, spannend of sexy te vinden, zonder zich daarvoor ‘schaars’ te hoeven kleden.

Een lage blouse of een korte rok heeft dan ook niets te maken met ‘schaars gekleed’ zijn. Laat Peneux eerst eens komen met een ministeriële omschrijving van wat wordt verstaan onder 'schaars gekleed'..... Je belandt absoluut in een oeverloze discussie.

Tatoeages, kunnen die dan wel of ook niet?

Piercings?

Een mannelijke leerkracht met een oorknopje?

Een vrouwelijke leerkracht in een mooie legging?

Een mannelijke leerkracht met een blouse, waarvan de bovenste twee knoopjes los zijn waardoor een beetje krullend borsthaar misschien zichtbaar wordt?

Een vrouwelijke leerkracht met een wellicht iets te modern kapsel?

Conservatieven zouden dit alles ordinair of zelfs vulgair kunnen vinden. Maar, het zijn ook conservatieven die er zo bij lopen in het dagelijks leven.

Kortom, laat Peneux eerst eens goed nadenken, alvorens met een soort verbod op 'schaars gekleed' gaan door leerkrachten te komen.

Meegaan met de tijd

Is het niet gewoon een kwestie van meegaan met de tijd, progressief, zolang het maar niet ordinair of vulgair wordt? Uniformen voor leerkrachten? Veel leerkrachten gaan al gekleed in een keurig ‘uniform’ naar school. Maar, kom op, uniformen voor leerkrachten anno 2014? Uniformpjes voor scholieren? Anno 2014...... Afschaffen, niet meer van deze tijd.

Een regering zou zich verre moeten houden van hoe een leerkracht zich zou behoren te kleden. Het onderwijsveld, leerkrachten en schoolhoofden, zijn zelf heel goed in staat om zelfregulerend op te treden en een leerkracht aan te spreken wanneer hij of zij ‘schaars gekleed’ op het werk verschijnt.

Is onderwijsveld zelf niet in staat regulerend op te treden en op te treden tegen schaars geklede collega's?

De persoon die op Facebook stelt dat door ‘schaars gekleed’ te gaan, wellicht tatoeages op het lichaam van de, vooral vrouwelijke, leerkracht zichtbaar worden, stelt verder dat leerkrachten medeopvoeders zijn. ‘Het is reeds voorgekomen dat een leerkracht een leerling stuurt naar de winkel om sigaretten te kopen en zo zijn er veel zaken die gecorrigeerd moeten worden. Eigenlijk zou men, net als bij de politie, een antecedentenonderzoek moeten instellen wie geschikt is om de leerkrachten onderwijs te volgen.’

Een antecedentenonderzoek zal echter echt niet voorkomen, dat een leerkracht mogelijk een keer in bijvoorbeeld een 'te luchtig' blousje voor de klas staat. Natuurlijk heeft een leerkracht (net als onder andere een politieagent) een voorbeeldfunctie, maar daar komt meer bij kijken dan de kleding die gedragen wordt. Voor de geüniformeerde scholieren zouden over het algemeen hun ouders degenen met die voorbeeldfunctie moeten zijn. Maar, zodra de scholieren thuis zijn trekken ze snel hun saaie uniformpjes uit en dragen ze weer alles wat los en vast zit.

Leerkrachten verplichten een uniform te gaan dragen gaat averechts werken en zeker niet het effect van de rol van een voorbeeldfunctie vervullen. Het is immers niet de kleding die een leerkracht tot voorbeeld maakt voor haar of zijn leerlingen. Het is het algemene gedrag van een leerkracht naar haar of zijn leerlingen toe die haar of hem tot voorbeeldfiguur maken. Haar of zijn wijze van praten, spreken, lesgeven en het door haar of hem corrigeren van leerlingen die zich niet correct gedragen.

Iedereen heeft mening over kleding en over wat 'schaars' gekleed is

We leven in 2014. Laat Peneux eens een wandelingetje maken door het centrum van Paramaribo. Laat hij eens goed om zich heen kijken en zien hoe mensen erbij lopen. Het is een bonte mengelmoes van burgers gekleed in kleurrijke, strakke, losbandige, saaie, vrolijke, sexy, conservatieve, mooie en lelijke, afzichtelijke kleding. En iedereen heeft er een mening of oordeel over. En nogmaals, wat voor de een ‘schaars gekleed’ is, is dat juist voor de ander totaal niet.

Reuzenmiereneter doodt man in Suriname - Directeur Paramaribo Zoo: 'De reuzenmiereneter is geen killer'

Vriendelijke tamanoea opgejaagd door slachtoffer

09-03-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo, 9 maart 2014 - Een reuzenmiereneter heeft zaterdagmiddag 8 maart in Suriname een 43-jarige man aangevallen en gedood.

De man reed met drie collega’s met een auto over de Henry Fernandesweg aan de rand van hoofdstad Paramaribo (Kwatta) toen hij een reuzenmiereneter (Myrmecophaga tridactyla - Tamanoea) de weg zag oversteken. Hij stapte uit de auto met een kapmes om het dier te gaan doden. De miereneter verdween echter in een drassig gebied, achtervolgd door de man. Korte tijd later vonden zijn collega’s hem zwaar gewond. Hij had verwondingen aan de hals, armen en een schouder. Van de reuzenmiereneter, die grote klauwen heeft, was geen spoor te zien.

Uit politieonderzoek blijk dat het dier al enige tijd in het gebied werd gezien en mogelijk twee kalveren zou hebben gedood. Dat laatste lijkt onwaarschijnlijk, vooral omdat een reuzenmiereneter geen tanden heeft en dus nauwelijks in staat is om vlees te eten. Het is bekend, dat in het gebied rond Weg naar Zee de jaguar voorkomt en dit dier is in staat om kalveren te doden.

De reuzenmiereneter, die twee meter lang kan worden, is over het algemeen een vriendelijk dier en staat niet bekend om agressief gedrag. Het dier heeft al natuurlijke vijand in Suriname de jaguar. Dat een reuzenmiereneter een mens aanvalt, verwondt en doodt is een unieke uitzondering. Voor zover bekend en geregistreerd werd in april 2007 een dierenverzorger in de Florencio Varela dierentuin in het Argentijnse Buenos Aires door een reuzenmiereneter aangevallen en gedood. Dat was wereldnieuws.

Opmerkelijk is het, dat deze reuzenmiereneter zich bevindt bij bewoond gebied, te weten in de omgeving van Weg naar Zee te Kwatta aan de westzijde van hoofdstad Paramaribo. Deze dieren leven normaal gesproken vooral in savannegebied, maar ook in open grasland en dat is het geval in het gebied waar het dier nu kennelijk is. Overigens blijken reuzenmiereneters ook te zijn gezien in de omgeving van de Wayamboweg, eveneens te Kwatta. Dat de dieren vlakbij bewoond gebied opduiken is waarschijnlijk het gevolg van menselijke activiteiten, zoals woningbouwprojecten en houtkap, waardoor het leefgebied van de dieren kleiner wordt en zij gedwongen worden naar elders te vertrekken.

Onduidelijk is waarom het slachtoffer het dier wilde doden. De reuzenmiereneter staat in Suriname niet echt bekend als een dier waarop wordt gejaagd voor bijvoorbeeld hun vlees. Toch wordt er op het Zuid-Amerikaanse continent op het dier gejaagd voor de huid en het vlees.

De reuzenmiereneter heeft de status 'kwetsbaar' op de zogenoemde 'Rode Lijst' van de IUCN, de International Union for the Conservation of Nature en is een beschermde diersoort waar niet op gejaagd en dat niet gedood mag worden.

Klik hier voor een speciale website over alleen de reuzenmiereneter.

De directeur van de Paramaribo Zoo, John Altenberg, heeft op 10 maart aangegeven, dat het beeld dat men heeft van een reuzenmiereneter niet door berichtgevingen moet veranderen. De reuzenmiereneter is geen killer-dier, aldus Altenberg.

Hij bevestigt tevens dat het dier van nature vredelievend is. Hij behoort tot de tandeloze dieren en maakt gebruik van een lange kleverige tong. Wel is de reuzenmiereneter oersterk en kan het in het nauw behoorlijke verwondingen aanbrengen. Altenberg stelt verder dat mensen meer van dieren in Suriname moeten houden door ze te respecteren.

De doodgereden guavedief die toch geen guavedief was…. Suriname rijp voor School voor Journalistiek

Man (36) vermoord in zijn woning blijkt bejaarde man (75)

Zorgvuldigheid ontbreekt bij Surinaams journaille

Anonieme bronnen, getuigen en ‘zo hebben wij vernomen’ basis onbetrouwbare berichtgeving

26-02-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Een aantal Surinaamse nieuwswebsites is te onzorgvuldig in de berichtgeving. Bijna dagelijks blijken redacteuren en ‘journalisten’ van een aantal nieuwswebsites en websites van dagbladen grove fouten in hun artikelen te vermelden. Veelal door eigen ‘journalistieke’ slordigheid en onzorgvuldigheid, door te veel te vertrouwen op informatie van zogenoemde (anonieme) bronnen en getuigen en ook door simpelweg fouten in persberichten van de afdeling Voorlichting van het Korps Politie Suriname die klakkeloos door media worden overgenomen en veelal letterlijk, inclusief de fouten. Surinaamse media, het is een waar dagelijks foutencircus dat afbreuk doet aan de betrouwbaarheid ervan.

Afgelopen week spanden de nieuwswebsite Starnieuws en de online-editie van de Ware Tijd de kroon. De hele week wist een mishandelde en vervolgens doodgereden vermeende guavedief de media te beroeren. Vervolgens was een vermoorde man volgens Starnieuws 36 jaar oud terwijl de Ware Tijd bericht over een bejaarde man...

Vermeende guavedief de dood in gejaagd

Het is de Ware Tijd die zondag 16 februari bericht over een gebeurtenis in Paramaribo waarbij twee mensen de dood vonden, een persoon zwaargewond en een persoon lichtgewond raakte. Volgens het bericht in de krant zetten ’s morgensvroeg, rond half zes, vader Gopal (66) en zijn twee zoons de achtervolging in op een ‘vruchtendief’. ‘Dat meldt de voorlichtingsdienst van politie’, aldus de krant.

De Ware Tijd: ‘Nadat Gopal de verdachte bij zijn woning aan de Sewbarath Misserstraat aantrof, zette hij samen met zijn twee zonen de achtervolging in. Op de kruising van de David Simonstraat en de Wilhelminastraat werden de vier mannen aangereden door een auto.’De 66-jarige Gopal overleed ter plekke. Zijn 23-jarige zoon en de verdachte werden zwaar gewond afgevoerd naar de Spoed Eisende Hulp van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo, maar, zo schrijft de krant, ‘de vruchtendief gaf onderweg de geest’ (in Surinaamse media wordt het overlijden van iemand veelal omschreven als ‘de geest geven’). De bestuurder van de auto werd aangehouden. Hij zou te hard hebben gereden en dronken zijn geweest.

De Ware Tijd heeft vernomen dat....

De Ware Tijd schrijft verder ‘vernomen’ te hebben, dat de verdachte in een boom bij de woning guaves aan het stelen was. ‘De vader en zijn twee zonen kregen de man te pakken en mishandelden hem ter hoogte van Soeng Ngie aan de Wilhelminastraat. Tijdens het pak slaag dat de drie familieleden uitdeelden, heeft het voertuig het viertal aangereden’, aldus de krant.

Maar, van wie heeft de redactie vernomen dat de verdachte guaves aan het stelen was? De krant gaat gewoon af op - waarschijnlijk – verklaringen van zogenoemde ‘omstanders’. Door dat te doen ga je als redactie de fout in, immers kennelijk vertrouw je teveel op dergelijke veelal onbetrouwbare verklaringen. Daarnaast wordt iemand neergezet als ‘verdachte’, terwijl de man wellicht met heel andere intenties op het perceel van de familie Gopal was dan ook maar om iets te stelen. Daarenboven bericht de politie in een eigen uitgebracht persbericht met geen woord over een ‘vruchtendief’ laat staan over iemand die guaves wilde stelen:

‘Een inbreker en drie achtervolgers zijn vanochtend door en auto aangereden op de kruising van de Wilhelminastraat en de David Simonsstraat. De inbreker werd achterna gezeten door een vader en twee zonen. Toen alle vier personen de genoemde kruising oprenden werden zij geschept door een auto. De vader is terplaatse overleden en de inbreker is op weg naar het ziekenhuis dood gegaan. Een van de zonen ligt in kritieke toestand in het ziekenhuis. De andere zoon heeft slechts schaaf wonden opgelopen. Nadere informatie omtrend (noot: politieberichten van het Korps Politie Suriname wemelen veelal van taal- en andere fouten) dit geval volgt.’

Op heterdaad en niet opletten?

De nieuwswebsite Starnieuws bericht zondag 16 februari ‘Alwin Gopal is vanmorgen bij het verkeersongeval nabij de kruising van de Wilhelminastraat en de David Simonsstraat overleden. De 66-jarige man is samen met zijn twee zonen en een dief aangereden door een 23-jarige bestuurder.’Volgens Starnieuws zouden de vader en zijn zoons ‘de dief op heterdaad’ hebben betrapt. Uit geen enkele officiële informatie blijkt echter dat de verdachte op heterdaad zou zijn betrapt. Verder vermeldt het artikel dat tijdens de achtervolging op de dief ‘geen van de vier mannen op het verkeer’ hebben gelet. Ook dit is een eigen verzinsel van de nieuwswebsite. Wie heeft immers verklaard dat de mannen niet op het verkeer zouden hebben gelet? Wil het simpele feit dat ze zijn aangereden door een auto – waarvan de bestuurder dronken was - zeggen, dat zij niet zouden hebben opgelet?

Een dag later, maandag 17 februari, uit een dochter van het gezin Gopal haar ongenoegen over de volgens haar onjuiste berichtgeving over de dood van haar vader in de Ware Tijd. Ze begrijpt niet waar het verhaal vandaan komt, dat iemand op heterdaad zou zijn betrapt tijdens het stelen van guaves. ‘Wij hebben niet eens vruchtenbomen op het erf’, zegt ze. Volgens haar gaat het om een man die met regelmaat koplampen van auto’s (door Surinamers ‘autolenzen’ genoemd) steelt in de buurt. Een week eerder zou een broertje van haar daar nog het slachtoffer van zijn geweest.

Dat broertje zag zondagochtend rond vier uur een man bij zijn auto staan, waarop hij besloot de man te pakken, daarbij geholpen door zijn vader en een broer. Volgens de dochter stonden de vier mannen, toen ze werden aangereden, ook niet op de weg, maar er naast.

Maar, kloppen de verklaringen van dochter Gopal wel? Gaat de Ware Tijd niet al te gemakkelijk in op haar verhaal, zonder dat kennelijk - dat blijkt althans niet uit het artikel – de informatie is geverifieerd? Feit is, dat de berichtgeving over het incident aan alle kanten rammelt.

Toch geen guavedief

Door alle commotie rond deze zaak besluit de afdeling Voorlichting van het Korps Politie Suriname om op dinsdag 18 februari een persbericht uit te brengen waarin het korps bevestigt dat de man die door vader en zoons Gopal werd achtervolgd, ‘geen vruchtendief’ was. ‘De familie Gopal heeft slechts een vermoeden dat de man eerder op hun erf is geweest om autolenzen te stelen.’

Dezelfde dag maakt de politie ook de identiteit van de vermeende dief bekend, de 39-jarige Glenn Inge. De Ware Tijd vermeldt Glenn I., gebruikelijk in media om van een verdachte niet de volledige achternaam te vermelden, terwijl Starnieuws wel de volledige naam publiceert. Verder laat politiewoordvoerder Humphrey Naarden nog weten, dat vast staat dat er geen ‘lenzen of vruchten’ op de vermeende dief zijn gevonden.

De politie meldt verder, dat het viertal tijdens de achtervolging op de rijbaan van de Wilhelminastraat terechtkwam. Dit in tegenstelling tot de bewering van de dochter, dat het viertal op het trottoir was aangereden.

Is een onschuldige de dood ingejaagd?

De kwestie ‘guavedief’ lijkt dinsdag 18 februari tot een einde te zijn gekomen. Maar, het Dagblad Suriname komt donderdag 20 februari met een kritisch artikel met als kop ‘Is de vermoedelijke ‘dief’ niet de dood ingejaagd?’ Terecht stelt de redactie vraagtekens bij de wijze waarop de vermeende dief de dood heeft gevonden. Was hij wel een dief? Is niet een volledig onschuldige, opgejaagd door drie mannen, om het leven gekomen? De krant vermeldt van politiewoordvoerster Drophatie Ramkhelawan te hebben vernomen, dat uit het voorlopig onderzoek ‘nog niet is komen vast te staan of het in deze gaat om dezelfde man, die de autolenzen had gestolen en ook is uit het onderzoek niet komen vast te staan dat hij een dief is’. Hij werd ook niet op heterdaad betrapt bij het stelen van koplampen van een auto op het terrein van het gezin Gopal.

Dagblad Suriname: ‘De handeling van wijlen de heer Gopal en zijn zonen, door de man achterna te gaan met een vuistvuurwapen, kan gezien worden als een vorm van eigen richting. Mensen mogen volgens het Wetboek van Strafrecht alleen overgaan tot aanhouding van een verdachte als die op heterdaad wordt betrapt. In dit geval is er ook geen sprake van handelen uit noodweer, aangezien er nog geen reden was tot verdediging. Heeft het strafbare feit zich een paar dagen terug voorgedaan en men ziet de vermoedelijke dader, dan dient de politie ingeschakeld te worden. Dan mag men niet zelf overgaan tot aanhouding dan wel achtervolgen of afranselen van de man. In dit geval kan het evengoed een onschuldige burger zijn geweest die door te snel en ondoordacht handelen de dood is ingejaagd.’

Het enige dat de vermeende dief kan worden aangerekend, is dat hij zich zonder toestemming bevond op het perceel van de familie Gopal...

Na 20 februari bleef het stil in de media rond de opgejaagde en doodgereden guavedief die een guavedief bleek te zijn.

Man (36) vermoord – Bejaarde man vermoord

Maar, zoals gezegd, welhaast dagelijks gaan redacteuren en journalisten bij Surinaamse media de mist in met hun berichtgeving. Dat was bijvoorbeeld ook het geval op 23 februari. Starnieuws bericht dat ‘een 36-jarige man te Welgedacht A aan de Anakokostraat dood in zijn woning is aangetroffen. Het ontzielde lichaam heeft een barstwond. De politie vermoedt dat er sprake is van roofmoord’. De politie laat de redactie weten dat er sprake is van een misdrijf.

De Ware Tijd bericht echter over een bejaarde man in een andere straat en beide media beweren contact te hebben gehad met de politievoorlichtster……. Om 11.45 uur had de afdeling Voorlichting van het Korps Politie Suriname nog geen eigen persbericht uitgebracht….. Oh, hoe onhandig.

‘Aan de Hooglandweg, op de hoek met Welgedacht A, in Wanica is zondagochtend een bejaarde man dood aangetroffen in zijn woning. De politie heeft sporen van misdrijf aangetroffen en is nu ter plaatse met het onderzoek bezig. Dit wordt bevestigd door inspecteur Drohpatie Ramkhelawan van de afdeling Voorlichting’, aldus bericht de krant.

Ook in dit geval maakt voor het artikel de redactie van de krant gebruik van verklaringen ‘van buren en ooggetuigen die in het huis zijn geweest’. Die beweren onder andere ‘dat het slachtoffer gekneveld is aan de voeten, handen en het hoofd’.

Rond een uur ’s middags pas brengt de politie een persbericht uit over de moord: ‘De politie kreeg vanmorgen vroeg een melding binnen dat een man om het leven is gebracht in zijn woning op de hoek van de Anakokostraat en de Welgedacht-A weg. De melder was een zoon van het slachtoffer. In het huis trof de politie het ontzielde lichaam aan van de 75-jarige Hiladhenpersad Baboelal. Hij was vast gebonden en gekneveld en zijn lichaam vertoonde sporen van stomp geweld. De heer baboelal woonde alleen. Hij verkocht landbouw producten op de markt samen met zijn zonen. (…)’

Hiermee bevestigt de politie dat het slachtoffer een bejaarde man is. Maar, hoe is het mogelijk dat Starnieuws in haar berichtgeving spreekt over een 36-jarige man? Waar komt die informatie vandaan?

Overigens, naar aanleiding van het politiebericht heeft Starnieuws om haar berichtgeving nog niet te hebben aangepast/gewijzigd.

Betrouwbaarheid media in geding

Uit beide voorbeelden blijkt weer, dat redacteuren/’journalisten’ in Suriname zeer onzorgvuldig tewerk gaan.

Te vaak gaan ze bij het schrijven van artikelen af op verklaringen en dergelijke van getuigen en (anonieme) bronnen en/of berichten ze informatie ‘vernomen’ te hebben, zonder aan te geven van wie of wat ze die informatie hebben verkregen.

Te vaak wil een redactie een primeur hebben en/of zogenoemd ‘breaking news’ en daarbij, vanwege de snelheid waarmee een redacteur of ‘journalist’ zijn of haar nieuws wil brengen, wordt zorgvuldigheid (het checken van verkregen informatie) en hoor en wederhoor uit het oog verloren, neen, bewust terzijde geschoven, om het nieuws maar zo snel als mogelijk op het internet te krijgen.

Dat is een zeer kwalijke gemakzuchtige werkwijze en heeft weinig te maken met serieuze journalistiek, immers, hoe betrouwbaar is de verkregen informatie van een getuige, een omstander of van een al dan niet anonieme bron?

Hoe betrouwbaar is het artikel?

Hoe betrouwbaar en objectief is de berichtgeving van een nieuwswebsite of (online-editie van een) krant?

Passief aanmodderen

Het blijft aanmodderen bij het Surinaamse journaille. Dagelijks wemelt het van de taal- en journalistieke fouten op nieuwswebsites en in kranten. Eindredacteuren blijken er niet of nauwelijks te zijn of ze zijn kwalitatief incapabel om die functie uit te kunnen oefenen. Veel ‘journalisten’ en redacteuren hebben het metier niet onder de knie, zijn veel te oppervlakkig in hun berichtgeving, zijn te passief om een kwestie uit te willen diepen, nemen te gemakkelijk voor waar aan wat ze aan informatie van (anonieme) bronnen ontvangen, et cetera, et cetera. Het is tijd voor een serieuze, volwassen en kwalitatief goede opleiding journalistiek in Suriname.

Gewoon je werk goed doen

De Surinaamse ‘journalist’ voelt zich ondergewaardeerd, althans dat is met regelmaat beweerd door de nauwelijks actieve Surinaamse Vereniging van Journalisten, een vereniging die net zo passief is als de eigen kleine achterban (waarvan de leiding overigens in handen is van voorzitter Starnieuws webredacteur Wilfred Leeuwin en ondervoorzitter Starnieuws webredacteur en fotograaf Edward Troon...). Maar, laat die ‘journalist’ eerst eens journalist worden en zijn werk naar behoren doen, pas dan kan eventueel gesproken worden over ‘waardering’. Overigens, waarom zou je als journalist gewaardeerd moeten worden? Je moet gewoon je werk goed doen, zoals ook de bakker dat doet en de vuilnisman, de bankmedewerker, de leerkracht, de medewerker in de Paramaribo Zoo, de wachter, de verpleegkundige……..

Uit Nationaal Leger verdwenen AK-47′s duiken op in criminele circuit

Drie AK-47-machinegeweren verdwenen uit woning staatsadviseur

Verdwenen AK-47's nauwelijks issue voor Surinaams journaille

16-02-2014  Door: Paul Kraaijer


Paramaribo - De voorzitter van de Vooruitstrevende Hervormings Partij (VHP), Chandrikapersad Santokhi, vindt dat de Surinaamse justitiële autoriteiten een grondig onderzoek zouden moeten instellen naar de ontvreemde AK-47-machinegeweren van de ex-minister van Openbare Werken en huidig staatsadviseur Ramon Abrahams. Dat zei hij woensdag 12 februari in het Dagblad Suriname.

Het is ook die krant, die op 1 februari de verdwijning wereldkundig maakte. De krant berichtte, dat twee tot drie maanden eerder bij een inbraak in de woning van Abrahams die geweren buit zijn gemaakt. Volgens de krant heeft de oud-minister aangifte gedaan bij de militaire politie.

Veel vragen in eerste instantie onbeantwoord
Het bericht leidde tot vele vraagtekens onder de lokale bevolking. Wat deed Abrahams met dergelijke geweren in huis, die normaal gesproken alleen gebruikt worden in het Nationaal Leger? Waarom is aangifte gedaan bij de militaire politie en niet gewoon bij het Korps Politie Suriname? Het Surinaams journaille blijkt echter nauwelijks aandacht te besteden aan de verdwijning van de machinegeweren en aan de vraag wat die AK-47’s deden in de woning van een staatsadviseur. Die aandacht is er daarentegen wel op de zogenoemde social media zoals Facebook en op een paar bekende Surinaamse forum-websites.

AK-47’s niet van Abrahams, maar van leden militaire wacht
Inmiddels is duidelijk geworden, zo bericht het Dagblad Suriname zaterdag 15 februari  te hebben vernomen van een lid van de Militaire Politie, dat de verdwenen machinegeweren toebehoorden aan de militaire wacht en niet aan Abrahams. De vermissing zou volgens hem in behandeling zijn bij het Parket van het Openbaar Ministerie.

De afgelopen periode was in Suriname, volgens Santhoki, een criminele bende actief die heel wat leed heeft veroorzaakt in de samenleving. ‘Er is gewelddadig opgetreden’, aldus de oud-minister van Justitie en Politie. Eén van de bij Abrahams verdwenen wapens zou zijn aangetroffen bij één van de voortvluchtige criminelen. ‘Als de zaak zo gelaten wordt, dan kan wellicht de indruk gewekt worden, dat er vanuit de woning van de ex- minister geopereerd wordt’, aldus Santokhi.
Hij weet niet of de wapens aan de ex-minister toebehoorden of aan zijn bewaking, ‘maar een militair heeft een persoonlijke uitrusting en geen arsenaal’.

AK-47’s verdwijnen uit het leger naar de onderwereld
De ontvreemding van de AK-47-machinegeweren uit de woning van Ramon Abrahams maakt weer eens duidelijk, dat dergelijke in het leger thuis horende wapens kennelijk op een of andere manier terecht kunnen komen buiten de kazernes.

De afgelopen jaren zijn met regelmaat AK-47’s uit het leger verdwenen. De conclusie zou getrokken kunnen worden, dat het schort aan de beveiliging van de wapen- en munitievoorraden van het Surinaamse leger en/of dat er mogelijk binnen het leger lieden rondlopen – in de bovenwereld – die contacten onderhouden met de onderwereld.

Een overzichtje van verdwijningen van AK-47’s

De achttienjarige zoon van de toenmalig minister van Defensie, Ronald Assen, werd in oktober 2001 gearresteerd op verdenking van betrokkenheid bij wapendiefstal. De wapens van het type AK-47 werden die maand voor de woning van de bewindsman gestolen van een militair die de wacht hield. Volgens de militair was hij even naar het toilet gegaan, waarna bij terugkomst bleek dat de wapens waren gestolen. De militaire politie vertrouwde een en ander niet en nam de man in hechtenis. Nader onderzoek leidde na enkele dagen tot de vondst van de verdwenen wapens en de aanhouding van drie jongemannen, waaronder de zoon van de minister.
Wat de rol van de ministerszoon bij de diefstal is geweest, werd niet bekend gemaakt.

Het Openbaar Ministerie in Paramaribo gelastte in augustus 2002 de arrestatie van Dino Bouterse, de zoon van de Surinaamse oud-bevelhebber en toenmalig oppositieleider Desi Bouterse. Twee weken eerder hadden een aangehouden militair en burger belastende verklaringen over Dino afgelegd. Hij werd in verband gebracht met wapenhandel, met name voor de Colombiaanse guerrillabeweging FARC (in juni hield de politie in Paramaribo de hoge FARC-leider Carlos Bolas aan, die volgens de Amerikaanse drugsbestrijdingsdienst DEA een belangrijke rol speelde in de internationale smokkel van drugs) en met een inbraak in het depot van de Centrale Inlichtingen- en Veiligheidsdienst, CIVD. Bij die inbraak werden onder andere twintig AK-47-machinegeweren buitgemaakt. President Venetiaan noemde de situatie toen zeer ernstig. Hij wees erop, dat de diefstal kon plaatsvinden ondanks de zware beveiliging van het depot. Een deel van de gestolen wapens werd korte tijd na de diefstal bij een burger aangetroffen, maar de AK-47’s zijn nooit gevonden.
Dino’s naam dook in 1999 ook op toen in augustus van dat jaar een vliegtuigje volgeladen met wapens werd onderschept in het noorden van Brazilië. Het toestel was opgestegen in Suriname. Bij de aangehouden Colombianen werden destijds de naam en het telefoonnummer van Dino, toen secretaris op de Surinaamse ambassade in Brasilia, gevonden. De opgepakte Colombianen zeiden destijds bescherming te genieten in ‘hoge kringen’ in Suriname.
'Dit is het eerste materiële bewijs van de illegale wapenhandel tussen Suriname en Colombia’, sprak Geraldo Araújo, hoofd van de Federale Politie in de Amazone-staat Para, aldus was te lezen op 19 augustus 1999 in de Volkskrant.'
Het was volgens hem ‘een feit’ dat de marxistische guerrillero’s van de FARC hun wapens betrokken uit Suriname. ‘We horen dit al heel lang’, aldus de politiecommandant. De piloot die door een onbekende derde was gecontracteerd om de handel naar Colombia te vliegen legde meteen een bekennende verklaring af. De FARC zou betalen met cocaïne. In de Cessna trof de politie behalve veel munitie, raketten en de raketwerper ook twee pistolen, een AK-47 van Russische makelij, een Uzi-mitrailleur van Israëlische makelij, een karabijn, een geweer en moderne communicatieapparatuur.
De Volkskrant schreef verder onder andere: ‘Suriname is de afgelopen jaren vaker genoemd als doorvoerland voor wapens naar de Colombiaanse rebellen. In maart stonden drie mensen in Paramaribo terecht die driehonderd AK-47-machinegeweren wilden kopen voor driehonderd kilo cocaïne. De wapens moesten uit de voorraden van het Surinaamse leger worden gehaald.’

Bij een inbraak in de woning van een 49–jarige beveiligingsman van president Desi Bouterse aan de Uraniumstraat in Paramaribo op 11 februari 2012  werd onder andere een AK-47 met magazijn buitgemaakt. Het Dagblad Suriname schreef maandag 13 februari 2012 te hebben vernomen, dat de AK-47 patroonhouder 28 scherpe patronen bevatte.

De Ware Tijd publiceerde op 13 maart 2012 een foto waaruit zou blijken dat gevangenen in de Centrale Penitentiaire Inrichting tijdens een staking van personeel in 2011 de beschikking hadden over een AK-47. De vakbond van penitentiaire ambtenaren zocht contact met minister Lamuré Latour van het ministerie van Defensie, omdat de strafinrichting met name bewaakt werd door militairen en die beschikken over AK47 wapens. Ook de toenmalig minister van Justitie en Politie, Martin Misiedjan, was volgens de bond op de hoogte van de foto’s, maar van een onderzoek naar de herkomst van het wapen zou nimmer sprake zijn geweest. Enkele weken voor de publicatie van de foto in de krant, was de regering ook al in verlegenheid gebracht toen bekend werd dat een AK-47 uit de woning van een hoge militaire officier was gestolen. De man zou met toestemming van hogerhand het wapen thuis hebben gehad.

Begin november 2013 werd, bij de arrestatie van de voortvluchtige veroordeelde bankrover Ronny ‘Kleine’ Rattan, een AK-47 aangetroffen. Het wapen zou zijn gestolen uit het leger. Van die diefstal was aangifte gedaan bij de Militaire Politie. Volgens mediaberichten was het geweer onder beheer van een militair die deel uit maakte van de persoonsbeveiliging van toenmalig minister Abrahams. De militair werd korte tijd aangehouden en verhoord en vervolgens vrijgelaten. Hij werd later toegevoegd aan het team lijfwachten van de opvolger van Abrahams, Rabin Parmessar.
Rattan stond op de lijst van meest gezochte criminelen van het Korps Politie Suriname. Hij maakte deel uit van de beruchte Poeran Bende en werd veroordeeld tot 10 jaar celstraf voor een bankroof in 2011 en illegaal vuurwapenbezit.

De toekomst zal uitwijzen of er meer AK-47-machinegeweren uit kazernes verdwijnen en opduiken in de Surinaamse onderwereld.

Het Surinaamsch Rumhuis

(Bron foto: S.A.B.)

Proef en ruik de Surinaamse rum

02-02-2014 Door: Paul Kraaijer - Sabaku, Inflight Magazine SLM

Paramaribo - Suriname heeft niet alleen goud, bauxiet, rijst, bronwater, Parbobier en Fernandes frisdranken (in de Surinaamse volksmond ‘soft’ genoemd), maar ook rum, zoals de bekende merken Borgoe en Black Cat. Wie door Paramaribo loopt kan de grote reclameborden van Borgoe niet ontgaan. De stad heeft zelfs een rum museum. 

Rum heeft in Suriname een geschiedenis die teruggaat tot 17 november 1966. Die dag werd het bedrijf Suriname Alcoholic Beverages N.V.(voorheen Surinaams Alcohol Bedrijf en in de volksmond beter bekend als S.A.B.) opgericht. S.A.B. begon met het bottelen en distribueren van rum en suiker, producten waarvan de grondstoffen werden geleverd door de bekende ter ziele gegane suikeronderneming Mariënburg in het district Commewijne.

Suriname’s meest gevierde donkere rum, Borgoe ’82, werd in 1982 geïntroduceerd ter herdenking van het honderdjarig bestaan van de suikerplantage Mariënburg. Borgoe’82 wordt vandaag de dag nog steeds gelagerd in eikenhouten, traditionele vaten voordat het verder wordt gemengd tot zijn uiterste perfectie. Deze perfectie voorziet de bruine rum van zijn fluweelzachte samenstelling met een lichte hint van hout en karamel dat zelfs de meest kritische rum liefhebber laat bezwijken, aldus S.A.B. op haar website. Een lichte rum die ook zeer geschikt is voor het maken van mixdrankjes. Borgoe-cola is volgens het bedrijf de meest bekende mixdrank in het land.

Naast Borgoe wordt al sinds de jaren ’70 van de vorige eeuw door S.A.B. ook Black Cat rum gemaakt. Deze rum heeft een intrigerende en mysterieuze smaak en heeft volgens het bedrijf na ruim drie decennia nog steeds ‘een aura van ontastbaarheid en mystiek’ om zich heen. De naam van deze rum zou zijn ontleend aan een zwarte tijgerkat die tijdens het opruimen van een oude loods op het fabrieksterrein te Marienburg werd aangetroffen tussen oude eikenhouten vaten. De opslagplaats grensde aan het dichte tropisch regenwoud. Kennelijk gefascineerd door dit voorval werd door de ontdekkers de naam Black Cat gegeven aan de rum, die destijds in de eikenhouten vaten lag opgeslagen.

S.A.B. heeft vanaf haar oprichting verscheidene internationale onderscheidingen en awards voor haar rums in de wacht gesleept.
Rum heeft in Suriname dus een historie. Om die historie goed in een rum museum in beeld te brengen, is sinds december 2010 het Surinaamsch Rumhuis onderdeel van S.A.B. Het Surinaamsch Rumhuis is uniek voor Suriname, maar zeker ook divers vanwege haar multifunctionaliteit. Naast de geschiedenis van en het verhaal achter Surinaamse rum worden in het museum onder andere rumproeverijen, wijnfeesten en natuurlijk rondleidingen gehouden en dat alles in stijl. Een stijl die past bij de Surinaamse rum.

Bezoekt u Suriname, maak dan ook even wat tijd vrij voor een bezoekje aan dit Surinaamsch Rumhuis in Paramaribo, mooi gelegen aan de Surinamerivier, en laat u verrassen door de Surinaamse rumgeschiedenis en de smaak van lokaal gemaakte rum. Voor meer informatie en of reserveringen kunt u contact opnemen met:

Surinaamsch Rumhuis

Cornelis Jongbawstraat 18

Paramaribo

Tel. (597) 47 33 44 # 6

info@rumhuis.sr 

www.rumhuis.sr

 

Golfen, ook in Suriname

Onder tropische temperaturen op de green? Het kan!

02-02-2014 Door: Paul Kraaijer - Sabaku, Inflight Magazine SLM

Paramaribo - Een balletje slaan in de tropen? Dat kan in Suriname! Met 18 hectare, 9 holes en een par van 69 heeft Golfclub Paramaribo, de enige golfclub in het land, alles in huis voor een heerlijk dagje op de green. Op de club golfen zowel bezoekers als leden, wat voor een gezellige mix van uit en thuis zorgt. De persoonlijke service van een professionele caddy, een hapje en een drankje en de ontspannen sfeer maken een dagje golfen in Suriname tot een gezellige, sportieve en zeker een bijzondere niet te vergeten ervaring.

De Golfclub Paramaribo werd opgericht in 1954. Aan de basis stond ir. H. Meyer die naar Suriname kwam als nieuwe directeur-beheerder van bauxietmaatschappij Suralco. Maar, hij kwam ook met golfclubs in zijn koffers. In Indonesië had hij namelijk veel golf gespeeld en het duurde dan ook niet lang tot hij initiatief na invoering van golf in Suriname. Nu telt de club ruim 200 leden.

In november 2008 werd de aan de club gelieerde Golfschool opgericht, een stichting die samenwerkt met de Omyga Golfschool in Florida. Doel is om golf aan populariteit te laten winnen en jonge Surinaamse talenten op te leiden volgens het Seven Steps principe van onder andere Tiger Woods. Inmiddels zijn de eerste volwaardige Junior Golfers afgestudeerd.

Droge tijd

De beste periode om in Suriname te golfen is in de droge tijd, van augustus tot en met april. De baan ligt ongeveer vijf kilometer buiten de stad, aan de Indira Gandhiweg (de weg naar de luchthaven) verscholen achter een lange muur met uiteenlopende opvallend geschilderde reclames. Als toerist is het niet noodzakelijk een eigen club mee te nemen. De golfclub biedt namelijk de mogelijkheid om voor een hele dag clubs en ‘trolleys’ voor 15 Amerikaanse dollar te huren. Wie voor vier ’s middags een balletje wil slaan betaalt daarvoor 45 Amerikaanse dollar en na vier uur 25 Amerikaanse dollar.

Houdt wel rekening met de tropische temperatuur, die zelden beneden de 30 graden daalt, en met een hoge vochtigheidsgraad. Toch voelt het minder warm en benauwd aan dan in Nederland met dezelfde temperatuur. Een windje over de green kan echter voor de nodige verkoeling zorgen.

Nationale en internationale toernooien

De Golfclub Paramaribo is geen onbekende in het Caribisch gebied. Met regelmaat doen Surinaamse golfers mee aan internationale toernooien en niet onverdienstelijk. Zo nam een aantal golfers van 25 tot en met 28 april 2013 deel aan het ‘Sir Garry Sobers Golf Championships 2013’ op Barbados. Om te kunnen participeren aan dit populaire en hoog aangeschreven tournooi in het Caribisch gebied en daarbuiten dienen deelnemers onder andere te voldoen aan de maximaal vereiste handicap. Er namen 282 golfers uit het Caribisch gebied, Canada, de VS en Engeland deel. Lilian Hermelijn, de huidige kampioene van de Golfclub Paramaribo, eindigde als nummer één in de categorie First Flight Ladies waaraan 12 dames deelnamen.

De Golfclub Paramaribo organiseert ook zelf regelmatig toernooien. Zo werd in september 2013 voor de tiende keer op de green aan de Indira Gandhiweg ‘The RBC Royal Bank Invitational’ gehouden. Het is een toernooi voor amateur golfers uit eigen land en uit de regio. Jaarlijks reizen meer en meer golfers uit het Caribisch gebied naar Paramaribo om aan dit toernooi deel te nemen.

Tweede golfveld

Op dit moment heeft Suriname nog steeds dat ene frisse groene golfterrein gelegen aan de autoweg van Paramaribo naar de nationale luchthaven. Maar, al enige tijd bestaan plannen voor de aanleg van een tweede golfveld te Plantage Peperpot in het district Commewijne. Die toekomstige green moet vooral buitenlandse toeristen gaan aantrekken.

Wie meer wil weten over de Golfclub Paramaribo kan bellen met (+597) 482681 of een bezoekje brengen aan de website van de club.

Misplaatste ophef over een stukje stof

De sjerp op 25 november 2013

President Bouterse vervangt ‘burgemeesters’ ambtsketen door ambtssjerp

Bejaarde kritiek op ‘Latijns-Amerikaanse’ sjerp

01-02-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De bekendmaking, dat president Desi Bouterse in de laatste week van januari een ontwerpwet Ambtssymbool President voor goedkeuring naar het parlement, De Nationale Assemblee, heeft gestuurd, heeft de nodige stof doen opwaaien. Bouterse wil de zware ‘burgemeesters’ ambtsketen vervangen door een frivole ‘Latijns-Amerikaanse’ sjerp. Dat blijkt tegen het zere been te zijn van een aantal, vooral bejaarde, Surinamers. Natuurlijk kregen zij de nodige ruimte in diverse lokale media om hun kritieken en opmerkingen te spuien. Misplaatste kritieken en opmerkingen. Immers, wat is er mis met een sjerp en waarom zou de ambtsketen niet door zo’n lapje stof mogen worden vervangen? Staat toch òòk mooi en weegt ook nog eens minder...

Voorproefje

Overigens, Suriname werd in november 2013 al met de sjerp geconfronteerd. Ter gelegenheid van de viering van de nationale Onafhankelijkheidsdag op 25 november in het dorp Onverwacht in het district Para, verscheen president Bouterse plotseling met een sjerp om zijn nek gedrappeerd. Een voorproefje, een test. Er was toen geen enkel kritisch geluid te horen. De volgende dag maakte de directeur van het Kabinet van de President, Eugene van der San, bekend dat een wetsontwerp in de maak was voor het vaststellen van een officieel ambtssymbool voor de Surinaamse president, de sjerp. Tegenover het Nederlandse persbureau ANP zei Van der San op 27 januari : 'De keten komt nog uit het Nederlandse systeem. Daar dragen de burgemeesters immers een keten, terwijl de koning een sjerp draagt. Hier in de regio is de sjerp voor staatshoofden meer gebruikelijk, vandaar deze nieuwe wet.’
Het ANP-bericht, van de hand van haar correspondente in Paramaribo, die verder onder andere werkzaam is als journaliste bij de Surinaamse krant de Ware Tijd, werd uiteraard overgenomen door diverse landelijke- en regionale Nederlandse bladen. Natuurlijk, het gaat immers om Bouterse en de naam ‘Bouterse’ alleen al lijkt voldoende te zijn voor Nederlandse media-aandacht, of het nu gaat om een ordinaire sjerp of om zijn zoon Dino…. Bij de naam ‘Bouterse’ gaan op diverse Nederlandse krantenredacties bellen van plezier rinkelen. Het is veelal ook het enige dat daar bekend is op de redacties, de naam ‘Bouterse’, van en over Suriname.

Inmiddels is die ontwerpwet door Bouterse bij De Nationale Assemblee ingediend:

Maduro met sjerp

Latijns-Amerikaans imago

Bestuurskundige August Boldewijn zei in het Dagblad Suriname van 27 november, geen moeite te hebben met het vervangen van het waardigheidssymbool, maar het moet dan, zo vindt hij, wel op de correcte wijze gebeuren. Eerst dient de ontwerpwet door het parlement te worden goedgekeurd en daarna zou pas de sjerp officieel gedragen mogen worden. Ook heeft hij geen bezwaar dat die verandering gekoppeld wordt aan zaken van klimatologische aard. Het staatshoofd vindt de sjerp geschikter in het warme klimaat, dan het dragen van een jas en das met een zware ambtsketen. Of dat werkelijk een argument van de president of een verzinsel van Boldewijn is, valt te betwijfelen. Het ligt eerder voor de hand, dat Bouterse of op die wijze een meer Latijns-Amerikaans imago wil uitstralen, net als zijn Venezolaanse Nicolas Maduro die bij officiële gelegenheden een sjerp draagt, maar onder die sjerp ook een soort ambtsketen……of dat hij werkelijk af wil van de ‘koloniale’ burgemeesters ambtsketen. Bouterse en het koloniale Nederland zijn immers water en vuur.

Bejaarde kritiek: sjerp is belediging van Grondwet en van het volk

Nadat bekend werd dat Bouterse de ontwerpwet Ambtssymbool President bij het parlement had ingediend werd een handjevol oudere Surinamers wakker geschud. Kennelijk slapende op 25 november vorig jaar.

Zo was daar plotseling een oud-Officier van Justitie, Ramon de Freitas, die duidelijk maakte via de lokale krant de Ware Tijd niet blij te zijn met de vervanging van de ambtsketen door een sjerp. Hij is van oordeel, dat vanwege de volgens hem historische en emotionele waarde voor Surinamers de ambtsketen van de president niet vervangen mag worden. ‘De ambtsketen die nu gebruikt wordt is een onvervangbaar goed en het heeft een historische en emotionele waarde voor alle Surinamers’, aldus de nogal arrogante De Freitas, die kennelijk denkt een soort God te zijn en namens alle Surinamers te kunnen spreken.

De man beweert zelfs, dat vervanging van de keten staatsrechtelijk onjuist en ongegrond zou zijn. ‘Als je het vervangt of intrekt beledig je de Grondwet en je komt aan de onafhankelijkheid van 1975. Je vernedert zo ook de grondleggers van de onafhankelijkheid en je beledigt zo het hele volk’, stelt De Freitas. Voor de duidelijkheid: de ambtsketen werd samen met de Grondwet ingevoerd op de dag dat Suriname onafhankelijk werd, 25 november 1975. Zware en overtrokken woorden van de bejaarde man. Wie zou zich beledigt kunnen voelen?

Hij liet verder weten, dat Suriname de Latijns-Amerikaanse landen waar staatshoofden een sjerp gebruiken niet hoeft na te apen. ‘Wij zijn geen Latijns-Amerika, wij zijn Suriname en we hebben voor dit ambtsketen gekozen. Iets van zo’n emotionele waarde kun je niet vervangen’, aldus De Freitas. Natuurlijk kun je je afvragen of de ambtsketen werkelijk een emotionele waarde voor Surinamers heeft. Hoe vaak wordt die ketting feitelijk door Bouterse gedragen? Zelden.

Kritikaster ooit adviseur van NDP-leider Bouterse

Maar, waarom zou een De Freitas zich zo druk maken over een stukje stof? Wie is deze De Freitas? De man was jarenlang juridisch adviseur en aanhanger van NDP-leider Desi Bouterse en dus ook lid van de NDP, tot november 2009. De Freitas zegde in die maand per deurwaardersexploot zijn NDP-lidmaatschap op vanwege ‘persoonlijke redenen’, zo berichtten media destijds.

Hij verklaarde terug te willen naar de NPS vanwege het beleid dat jaren was gevoerd en welk beleid geleid heeft tot economische stabiliteit. ‘Ik wil continuïteit van de economische stabiliteit en groei die ik heb geconstateerd en wil mijn krachten geven aan de NPS waar ik als 18-jarige jongen al lid van was’, zei De Freitas.

‘Ik wil absoluut niets, ik heb alles al. Ik ben al gepensioneerd en voel me heel prettig bij de ontwikkelingen die ik de afgelopen jaren heb waargenomen. Ik ga terug naar de moederpartij vanwege de ontwikkelingen in het land waarbij groei en stabiliteit van enorm belang zijn en ik voel mij nu beter in de omgeving van het Nieuw Front’, verklaarde de oud-adviseur van Bouterse.

Belaagd of spoken

Een paar jaar later kwam de oud-Officier van Justitie weer even in het nieuws. Het Dagblad Suriname berichtte op 4 september 2012, dat De Freitas het gevoel had reeds geruime tijd belaagd te worden door politieke tegenstanders. Overdag en in de avonduren reden regelmatig volgens hem ‘bepaalde opmerkelijke auto’s’ langzaam door de straat waar hij woont, in de buurt Geyersvlijt. Ook zei hij aan te voelen geschaduwd te worden en dat zijn telefoongesprekken afgeluisterd werden. Over een en ander had hij contact opgenomen met het Korps Politie Suriname, zonder enige resultaat……uiteraard.

De krant schreef ook nog dat onbekenden de goed onderhouden berm voor zijn woning hadden omgespit en met het gras en het zand de rioolput hadden volgepropt met als gevolg dat het perceel van De Freitas onder water liep. Hij verklaarde dat ‘dit verschijnsel een nieuw model om mensen schrik aan te jagen’ was.

Maar, waarom zou iemand de relatief onbekende De Freitas op die manieren lastig willen vallen of intimideren? Was het werkelijk zo, of zag hij spoken?

Na dat ene artikel heeft in ieder geval nooit iemand nog iets van of over hem gehoord, totdat daar dan plotseling de sjerp van Bouterse uit de lucht kwam dwarrelen en hij met absurde argumenten kwam om maar vooral de ambtsketen niet door een sjerp te vervangen.

Alleen Wijntuin leeft in ‘papegaaienstaat’

Een andere bejaarde, die via het Dagblad Suriname van 27 november al in felle bewoordingen kritiek uitte op de sjerp van Bouterse, is oud-parlementsvoorzitter Emile Wijntuin. ‘We leven in een papegaaienstaat’, was de eerste en snelle reactie na het zien van Bouterse in Onverwacht met een sjerp van deze dit jaar 90 jaar oud wordende Wijntuin. ‘We nemen net als papegaaien zaken klakkeloos over. Wil men het vervangen, dan moet men met valide argumenten komen, gebaseerd op de wet’, aldus Wijntuin. De president handelt volgens hem ‘in strijd met het protocol’. En dat doet volgens hem het staatshoofd vaker. Wijntuin noemde als voorbeeld de officiële parade tijdens de viering van de onafhankelijkheid. Overal ter wereld gebeurt dit in de hoofdstad van een land, waar de regering zetelt. Het is een gebruik waar alle regeringen zich aan houden, aldus Wijntuin. ‘Kijk maar naar Nederland, daar wordt de parade elk jaar gehouden in Den Haag, in Venezuela gebeurt dat in Caracas.’

President Bouterse heeft sinds vorig jaar ervoor gekozen, de parade te verschuiven naar de districten. Vorig jaar werd de parade in Nickerie gelopen, dit jaar viel de eer te beurt aan Para.

Maar, de oud-voorzitter van het parlement verklaarde niet in de krant wat er op tegen is om de landelijke viering van onafhankelijkheidsdag jaarlijks in een ander district te houden. Immers, is Suriname niet meer dan alleen de hoofdstad Paramaribo? Hij zou de beslissing van Bouterse om jaarlijks van district te veranderen moeten toejuichen. Deze president komt naar zijn bevolking toe, wat men er ook van moge denken.

Wijntuin heeft echter geen goed woord over voor de handelingen van Bouterse. ‘Hij introduceert dingen zonder rekening te houden met de Grondwet.’ Die wet geeft duidelijk aan hoe gehandeld moet worden, maar de president wijkt volgens de Wijntuin daar vaak van af.

De handeling van Bouterse om na de invoering van de sjerp een grondwetswijziging in te dienen, noemt Wijntuin het spannen van het paard achter de wagen. ‘Zo handel je niet.’ Nee, zo handel je misschien niet. Maar, zo handelt de Surinaamse, door het volk gekozen, president wel. Maar, Bouterse had de sjerp niet officieel ingevoerd, hij heeft gewoon die dag in Para eenmalig de sjerp gedragen. Wat zou men daar op tegen kunnen hebben?



Tijdperk ambtsketen is voorbij

Een sjerp staat

Het zijn vooral senioren die overspannen en misplaatst reageren op een wijziging van traditie. Jongeren zijn niet te horen. Jongeren hebben kennelijk geen enkel probleem met een president die een moderne, mooie, sjerp draagt in plaats van een zware potsierlijke metalen ketting. Het zijn vooral senioren die blijven steken in oude tradities en zich krampachtig vastbijten in een Grondwet als argument, als houvast, als wapen tegen een ophanden zijnde verandering.

Niemand met een dosis gezond verstand kan tegen het dragen van een sjerp zijn als vervanging van de bejaarde ‘burgemeesters’ ambtsketen. Latijns-Amerikaans of niet, een sjerp staat en oogt mooi, een kille ambtsketen valt en hard.