Illegale kleinschalige goudsector: pappen en nathouden

Zwalkende regering pakt milieuvernietigende porknokkers niet aan en gedoogt goudpontons

BEP-Assembleelid Asabina: ‘Jammer en triest om te zien hoe ons milieu wordt vernietigd

09-09-2012  COLUMN   Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Deze week liet de eind 2010 ingestelde presidentiële commissie Ordening Goudsector (COG) weer eens van zich horen. Maar niet in al te positieve zin. Ordening van de sector blijkt onvoldoende om de illegale milieuvernietigende activiteiten van porknokkers in het binnenland en op het stuwmeer en rivieren aan te pakken. Het ontbreekt de overheid aan daadkracht. Geen enkele illegale porknokker wordt beboet en goudpontons worden oogluikend toegestaan om hun milieuvernietigende werk op rivieren en het stuwmeer te kunnen verrichten.

Dompig, altijd een glimlach.....

Eindelijk: de mijnbouwpas

De voorzitter van het Managementteam van de COG, Gerold Dompig, vond het tijd om weer eens op een in zijn ogen positieve wijze de nieuwspagina’s te halen met zijn commissie. Zo overhandigde hij de eerste zogenoemde ‘mijnbouwpas’ met ingebouwde chip, waarin informatie over de goudzoeker en een vingerafdruk is verwerkt, aan een Braziliaanse goudzoeker. Feitelijk wordt hiermee de eerste stap gezet naar echte registratie van de duizenden goudzoekers in het land, die overigens met die pas ook direct gekoppeld zijn aan de Belastingdienst. Positief dus.

Maar, hier verlopen zaken zelden meteen vlekkeloos. Het verstrekken van de pas gaat niet soepel. De goudzoekers moeten 700 Surinaamse dollar neerleggen voor het pasje en niet iedere goudzoeker in het binnenland loopt met zoveel geld op zak rond. Het gaat dus ongetwijfeld zeer lang duren alvorens alle goudzoekers in het bezit zijn van de pas.

Goudpontons

Dompig liet verder weten dat de eigenaren van zestien grote goudpontons, ofwel scalians, onlangs belastingaanslagen van gemiddeld 5 miljoen Surinaamse dollar hebben ontvangen. De pontons opereren al jaren in diverse rivieren, maar de eigenaren hebben nooit eerder belastingaanslagen ontvangen.

Goudponton/scalian op Stuwmeer. Foto: Ronny Asabina

Dit is opmerkelijk nieuws, omdat het bloot legt hoe ‘serieus’ de Surinaamse overheid de bescherming van de biodiversiteit neemt en hoe de regering haar eigen wetten aan de kant zet. Met het innen van belastinggelden bij de eigenaren van de varende goudfabrieken lijkt de regering de aanwezigheid van goudpontons in de Surinaamse wateren te gedogen. Natuurlijk! Om via de Belastingdienst de staatskas te kunnen spekken. Maar, volgens de wet is het verboden om in wateren naar goud te zoeken. Door de pontons en dus het zoeken naar goud in wateren te gedogen om de staatskas aan te kunnen vullen, gaat de overheid voorbij aan door haarzelf goedgekeurde wetgeving en zet zij zichzelf in het hemd.

Sinds de installatie van de COG heeft zij nooit echt opgetreden tegen de goudpontons in het land. Nu en dan haalde eentje – op het stuwmeer - het nieuws, omdat er geruchten de ronde gingen over de mogelijke identitei van de onbekende eigenaar ervan. Naar mijn weten is er nooit een ponton in beslag genomen of is een eigenaar beboet, laat staan voor de rechter gesleept. Natuurlijk niet, de pontons blijken nu een in andere zin een goudmijn te zijn voor de regering. En weer blijkt de unieke biodiversiteit en de flora en fauna op, in en rond rivieren en het stuwmeer voor de overheid ondergeschikt te zijn aan economische belangen.

Wie overigens actuele informatie van de commissie hoopt te vinden op de website van de commissie komt bedrogen uit: de website bevat totaal geen nieuwsoverzicht, laat staan actuele informatie. De COG heeft kennelijk geen behoefte om de Surinaamse bevolking adequaat te informeren over haar werkzaamheden. Alleen Gerold Dompig trekt nu en dan zijn mond open tijdens persconferenties of als gast van een actualiteitenprogramma op televisie. En Dompig heeft altijd 'goed' nieuws.......

Dompig beloont illegale goudzoekers Brownsberg Natuurpark

Maar, de commissie Ordening goudsector bleek deze week nog meer nieuws in petto te hebben. Dompig maakte namelijk ook bekend dat zijn commissie en de Geologische Mijnbouwkundige Dienst (GMD) een ‘belonings’ plan hebben bedacht om 12.000 hectare grond in de omgeving van Brownsweg ter beschikking te willen stellen aan de illegale goudzoekers in het Brownsberg Natuurpark. ‘Maar daar zijn natuurlijk voorwaarden aan verbonden’, aldus Dompig zogenaamd geruststellend.

Volgens hem is het nimmer de bedoeling van de COG geweest om goudzoekers die productief bezig zijn uit hun werkgebied te verwijderen. ‘Ons streven is om ze te brengen van illegaal naar legaal, want dan heeft de Staat ook inkomsten uit deze sector.’

Tja, mooie woorden, maar feitelijk is het plan te zot voor woorden. Want, wat nu gaat gebeuren lijkt op het belonen van illegale porknokkers. Geen ‘gewone’ illegale goudzoekers, maar porknokkers die gedurende jaren onder toeziend oog van de overheid en milieuorganisaties een beschermd natuurgebied hebben vernietigd en nu daarvoor beloond dreigen te worden met een stuk grond van 12.000 hectare, in plaats van dat zij beboet of voor een rechter gesleept worden voor hun vernietigende activiteiten in het Brownsberg Natuurpark.

Krijg ik een nieuwe auto van de regering, als mijn auto in de prak is gereden door een wagen met een blauw kenteken? Krijgt een opgepakte inbreker c.q. dief van een winkeleigenaar een nieuwe lcd-tv na een mislukte inbraak waarbij schade is aangericht in de winkel en wat goederen zijn buitgemaakt?

Asabina: ‘Suriname, waarheen...?’

Het Assembleelid Ronny Asabina van de Broederschap en Eenheid in de Politiek, BEP, is een van de weinige politici in Suriname die zich zorgen maakt over de ontwikkelingen in de goudsector in het binnenland.

Naar aanleiding van de recente ‘ontwikkelingen’ zegt hij in een reactie het ‘jammer en triest’ te vinden om ‘te zien hoe ons milieu wordt vernietigd’. Asabina: ‘Erger nog, een handeling en ontwikkeling die door de Staat wordt gevoed en in bepaalde gevallen ook geinitieeerd. Ik blijf erbij dat de ordening totaal onduidelijk, inconsistent en niet voorspelbaar is. Je kan geen touw eraan vastbinden. Volgens de Mijnbouwwet mogen mijnbouwrechten niet worden verhuurd. Maar, wij zien dat een grote meerderheid van de exploitanten werkt op concessies van derden.’

Over de nog steeds aanwezigheid van goudpontons op Surinaamse wateren en op het stuwmeer reageert Asabina alsvolgt: ‘De Mijnbouwwet voorziet niet in het winnen van goud op de bodem van rivieren, maar we maken mee dat het wordt gepropageerd. Tja..Suriname waarheen...?’

Met een glimlach, een traan of een grimas voor de beeldbuis

Shit, niet wèèr die film – Shit, dit is gisteren al uitgezonden

Oeps, dvd is vastgelopen - Oeps, gast is niet komen opdagen

08-09-2012  COLUMN  Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Heerlijk ergerlijk, de Surinaamse televisiezenders als ABC (Ampies Broadcasting Corporation), Apintie TV, STVS (Surinaamse Televisie Stichting) en ATV (Algemene Televisie Verzorging). De kwaliteit zowel voor wat betreft de techniek als de nieuwsvoorziening laat nog veel te wensen over. Natuurlijk, ze doen allemaal hun best en het is roeien met de riemen met je hebt.

Het oogt allemaal nog wat amateuristisch en menig Nederlandse piraat of lokale omroep zou het beter doen. Je weet eigenlijk zelden van te voren wat er ’s avonds zoal vertoond gaat worden. Een televisiegids is in Suriname nog niet ontdekt. Natuurlijk, een paar zenders hebben hun vaste tijdstippen voor hun vaste rubrieken. Maar, hoe vaak gebeurt het niet dat die programmering plotseling wordt gewijzigd, bijvoorbeeld omdat een voetbalwedstrijd van clubs als Real Madrid of FC Barcelona moet worden vertoond, clubs die door vele Surinamers in de harten zijn gesloten en waar kennelijk alles voor moet wijken. Ook kan het gebeuren dat een internationale voetbalwedstrijd tussen twee landenteams wordt aangekondigd, bijvoorbeeld in het kader van een kwalificatiewedstrijd voor het Europees kampioenschap, en dat vervolgens een wedstrijd tussen twee andere - minder interessante - landen wordt vertoond en ook nog op twee zenders tegelijk.

Personeel slaapt.....

Hoe vaak wordt een ’s avonds uitgezonden aflevering uit een serie niet de volgende dag of de volgende week weer uitgezonden? Als kijker bekruipt je het gevoel dat personeel bij omroepen zit te slapen en niet oplet welke dvd wordt afgespeeld. Als volger van een spannende of leukste tv-serie kijk je uit naar een aflevering en vooral naar het vervolg. Hoe irritant is het dan dat een week later dezelfde aflevering die een week eerder al is uitgezonden weer wordt vertoond.....

Vastloper, hoe amateuristisch

En, kijk je dan eindelijk naar een mooie, spannende film, dan blijkt halverwege de film en altijd op een spannend moment de dvd ergens vast te lopen, duurt het minuten voordat een technicus of wie dan ook in de studio uit zijn slaap ontwaakt en door heeft dat de film is vastgelopen en dan maar besluit de film een paar minuten terug te zetten op de dvd of in het ergste geval – en dat gebeurt toch ook – gewoon de film niet verder vertoont.

Het lijkt er hier op dat alle films, muziekconcerten, cartoons en zelfs tv-series vanaf dvd’s worden vertoond. Immers, met grote regelmaat zie je vooraf of aan het einde van een film, concert, cartoon of tv-serie een soort dvd-scherm op beeld verschijnen dat het bewijs is dat er weer eens een dvd is vertoond. Die omroepen blijken zich niet te realiseren dat je bijna geen enkele dvd voor een groot publiek mag vertonen. Op bijna iedere dvd staat vermeld dat je auteursrechtelijke toestemming nodig hebt als je tv-programma’s of videofilms aan een groep anders dan de familie- of vriendenkring  vertoont. De Surinaamse omroepen lappen gewoon de Wet Auteursrecht 1913 in Suriname aan de laars en doen maar wat. Wet- en regelgeving?

Heb je net naar het NOS-Journaal gekeken, dat een aantal uren eerder is uitgezonden in Nederland, dan word je weer door een omroep ‘verblijd’ met een of meerdere clips van Alisha Keys. Hoe irritant kan een zangeres worden als je haar teveel ziet en hoort. Alsof de omroep geen andere dvd in het kastje op de redactie heeft staan. Neen, in Suriname word je in pauzes tussen twee programma’s door op tv doodgegooid met deze zangeres. Maar ja, alles is overigens beter dan clips van Surinaamse jongeren met zonnebrillen op – want dat schijnt zo te horen – en broeken dragend waarvan de kruisen tussen de knietjes bungelen, die denken te kunnen zingen en dat alleen maar doen om zich te kunnen laten omringen door schaars geklede billen schuddende jonge meisjes die kennelijk ook niets beters te doen hebben.

Commissie Ordening Zendercoördinatie Omroepen

Zendercoördinatie daar hebben ze hier nog nooit van gehoord. Hoe vaak gebeurt het niet dan Spaanse of Engelse voetbalwedstrijden door drie omroepen tegelijkertijd live worden uitgezonden, de een met Engels commentaar en de anderen met Portugees of Spaans commentaar. De een met een goede beeld- en geluidskwaliteit en de andere omroep met minder goed beeld en geluid. Tja, dan is het eigenlijk toch wel prettig dat je kunt kiezen uit drie zenders/omroepen..... Maar, het is en blijft absurd. Misschien is het  tijd voor president Bouterse om de presidentiële commissie Ordening Zendercoördinatie Omroepen in het leven te roepen.

Niets is zo irritant als een presentator/presentatrice die zichzelf te belangrijk en leuk vindt
Een middagje en avondje Surinaamse televisie kijken levert meer opmerkelijk kijkverrassingen op. Waar ik maar niet aan kan wennen is de wijze waarop bij het 10 Minuten Jeugdjournaal presentatrice en eindredactrice Soelami Kemble-Starke de kijkers welkom heet met haar overdreven ‘big smile’: ‘Goedenavond en welkom erbij...... ‘.  ‘En welkom erbij’???  Is alleen ‘Goedenavond’ niet voldoende? Overigens lijkt deze altijd goedlachse presentatrice zichzelf belangrijker te vinden dan de items die in de tien minuten worden uitgezonden. Erger is dat ze zichzelf heel erg leuk schijnt te vinden. Deze dame lijkt mij in staat om zelfs beelden van bijvoorbeeld een vliegramp met een glimlach aan te kondigen.

Voor wat betreft het zichzelf als presentator belangrijker vinden dan de inhoud van een programma is deze Soelami geen uitzondering. Ook het dagelijkse middagactualiteitenprogramma ‘Magazine 4’ van ABC heeft zo’n irritante presentator in de persoon van Gerold Vliet. De wijze waarop hij gasten in de studio aankondigt wordt doorspekt met eigendunk en zelfs lacherig kinderlijk gedrag. Deze man druipt als de stroop uit een schenkfles naar een overheerlijke pannenkoek van ijdelheid. Hij doet te familiair en weet geen afstand te houden tot de gast aan de tafel. Maar, misschien smult de doorsnee kijker juist van deze onvervalste en genante geile stroperigheid. Jammer, want zo word je als omroep nooit echt volwassen.

Waarom zijn gasten in programma’s vaak zo opzichtig overdreven ‘dankbaar’?

Nu ik het toch over gasten heb: veel gasten in allerlei praatprogramma’s op televisie blijken vaak zeer verheugd te zijn dat zij hun verhaal mogen houden voor het kijkerspubliek. Diverse gasten antwoorden nooit direct op de eerst gestelde vraag, maar beginnen met een zin als ‘dank u wel voor de gelegenheid mij geboden om in uw programma........’.

Waarom die nederigheid, die gezapige overdreven dankbaarheid die gedeeld moet worden met kijkers? Het programma is al lang blij een gast in de uitzending te hebben, vooral als het gaat om een live, rechtstreeks, uitgezonden programma. Het gebeurt te vaak dat een gast niet komt opdagen, zonder afmelding. Het kan zijn dat een gast vast zit in het verkeer, maar als je weet dat je op een bepaald tijdstip als gast verwacht wordt in een programma, dan zorg je er toch voor dat je op tijd van huis vertrekt. Programma’s die daar nogal eens mee te maken hebben zijn het ochtendprogramma ‘Mmanten Taki’ van de STVS/SRS en het middagprogramma ‘Magazine 4’ van ABC. De redactie houdt daar geen rekening mee, heeft geen ‘back up’ onderwerp op een band staan en kort de uitzending vervolgens simpelweg in waarna je als kijker weer geconfronteerd kunt worden met Alisha Keys.....

In dat licht gezien is het wat mij betreft verbazingwekkend dat bij Surinaamse omroepen vaak Nederlandse en Belgische stagiaires bij diverse programma’s werkzaam zijn. Wat kunnen zij in vredesnaam hier leren? Waarom worden die stagiaires/studenten niet voor een stage aan het werk gezet bij Nederlandse of Belgische landelijke-, regionale- of lokale omroepen? Volgens mij kunnen de Surinaamse omroepen eerder wat leren van de stagiaires dan andersom. Maar ja, wie ben ik om de stagiaires een leuke avontuurlijke vakantietijd in een ‘ontwikkelingsland’ als Suriname te ontzeggen en wie weet kunnen ze werkelijk iets bij een omroep hier leren, bijvoorbeeld hoe je ‘het’ niet moet doen......

‘Colombo’ – Onbegrijpelijk.....dom

Bij ABC is het gebruik dat nieuwe tv-series of een reeks fims met een en dezelfde acteur in de hoofdrol met zogenoemde ‘leaders’ worden aangekondigd. In de leaders is vaak de donkere bronzen stem van een manspersoon te horen die de serie of filmreeks aankondigt. Dat gaat niet altijd goed. Neen, soms blijkt de persoon achter die donkere bronzen stem niet bepaald de slimste te zijn bij de omroep. Sinds kort worden bijvoorbeeld afleveringen van de politieserie Columbo met de op 23 juni vorig jaar op 83-jarige leeftijd in het Amerikaanse Beverly Hills overleden acteur Peter Falk met een ABC-leader aangekondigd. Maar, die donkere stem spreekt consequent over Colombo..... Onbegrijpelijk....dom. Let wel, dit is slechts één voorbeeld uit vele missers en niet alleen bij ABC. Veel programma’s op tv worden overigens ‘aangeboden door....’ en ‘met de complimenten van.....’ sponsoren, die vooraf – al dan niet door een omroepster – worden vermeld, dat scheelt de sponsor een investering in het laten vervaardigen van een professioneel in elkaar gezette commercial.

Omroepster zijn lijkt tijdverdrijf

Nog onbegrijpelijker is het dat bij dezelfde omroep, ABC, ’s middags om één uur het Nederlandse actualiteitenprogramma Nieuwsuur – dat de avond tevoren in Nederland tussen tien uur en elf uur is uitgezonden - wordt aangekondigd door een jonge omroepster als ‘ons Nieuwsuur’. ‘Ons’ Nieuwsuur? Nieuwsuur is een programma van de Nederlandse omroepen NOS en NTR en niet van het Surinaamse ABC.

Een andere ABC-omroepster, Thirsa Wong Swie San, denkt waarschijnlijk dat ze altijd bij het aankondigen van welk programma dan ook tegen kleuters spreekt. Zo kinderlijk, ergerlijk. Hoe vaak neemt ze niet ‘lekker’ of ‘plezier’ in de mond of stompzinnige rijmwoordjes: ‘veel kijkplezier hier op vier’ (vier is het kanaal waarop ABC te zien is)? Presenteren c.q. omroepen is een vak, maar niet hier, kennelijk. Hier lijkt het tijdverdrijf, een bijbaantje. ’s Morgens al ingesproken en opgenomen.

Het drama van ‘In de Branding’

Tot slot kan ik natuurlijk het dagelijkse actualiteitenprogramma ‘In de Branding’ van Apintie TV niet onvermeld laten. Een opvallend programma, dat ik vaker aan mijn pennevruchten heb toevertrouwd. Opvallend voor wat betreft de presentatie en voor wat betreft de nieuwsitems die worden uitgezonden. Presentator Winston Echteld zit, het is niet anders, in het verkeerde programma. Echteld is geen presentator, hij is zanger. En zingen, dàt moet hij vooral doen in plaats van een het presenteren van nieuwsitems in een actualiteitenprogramma. Winston is te zachtaardig en te lief om nieuws te kunnen verslaan. Hij zou het beter doen in een korjaal op de Surinamerivier en zingen over ‘love’ en ‘true’ en ‘kisses’.

Zijn collegaatje Gail Eijk daarentegen lijkt een ware nieuwsjager te zijn. Is er ergens een brand, een steek- of schietpartij, een overval, een ernstig verkeersongeluk, een grote hoeveelheid gedumpt afval ergens in een buurt, een burenruzie of wateroverlast, Gail is erbij, snel, als een piranha die een prooi verslindt. Dat is een groot pluspunt van haar, haar gedrevenheid. Deze leuk uitziende dame – jammer genoeg weet ze dat ook – houdt wel van haar werk. Zij is een prettige verschijning, zelfs bij een dodelijk verkeersongeluk of staand tot haar enkels op een ondergelopen perceel. Maar, het brengen van hard nieuws is geen amusement.

Minpuntjes zijn er natuurlijk ook. Storend is de wijze waarop zij getuigen van een ernstig ongeluk of bijvoorbeeld een steekpartij een paar minuten na het voorval voor de camera weet te halen om vragen te beantwoorden. Niet geschroomd wordt om zelfs nabestaanden van dodelijk verongelukten of van door een misdrijf om het leven gekomen persoon vlak na het incident te interviewen voor de camera. Dat vind ik journalistiek ethisch verwerpelijk. Immers, veelal zijn die mensen in een staat van shock en kunnen zich amper nog beseffen wat er is gebeurd. Die mensen zijn vaak niet bij machte om verstandig en zinnig te reageren of om überhaupt commentaar te leveren. Maar, dat deert Gail niet. Ongegeneerd stormt ze met haar microfoon en een cameraman af op een gewillig ‘praat-slachtoffer’, dat hortend en stotend en met angst en verdriet en teneergeslagenheid in de ogen glazig in de camera kijkt en het vragenspervuur van Gail tracht op te vangen.

Wat ik ook niet correct vind is de wijze waarop Gail vaak in items voor de camera bijvoorbeeld weggebruikers in het land erop wijst dat zij zich netjes in het verkeer moeten gedragen. Ook bij andere issues vindt moedertje Gail het regelmatig nodig om even als opvoedster de kijkers toe te spreken. Een journaliste  c.q. presentatrice van een actualiteitenprogramma moet alleen het nieuws verslaan en moet niet op de stoel van bijvoorbeeld een verkeersdeskundige of een psycholoog of psychiater gaan zitten.  Je taak is het nieuws verslaan en niet om opvoedend commentaar te leveren. Daar zijn andere programma’s voor.

Overigens is het programma ‘In de Branding’ ook actief op de zogenoemde ‘social media’ op het internet en is  het op de website van Apintie altijd actueel. Nog voor de uitzending dagelijks ’s middags rond vijf uur begint, zijn de uit te zenden onderwerpen al op de website te bekijken. Hierin onderscheidt Apintie zich in positieve zin van collega-omroepen. De omroep is interactief. Diverse omroepen onderschatten nog de kracht van het internet en lijken – door onkunde of door personeelstekort - te vergeten om hun nieuwsberichten ook daar uitgebreid, snel en op een aantrekkelijker wijze onder de aandacht te brengen.  Burgers willen snel kunnen beschikken over actueel nieuws. Hier, het internet, valt nog veel voor de diverse omroepen te winnen.

Non-nieuws......wordt in het dorp Suriname ook tot nieuws gebombardeerd

Diverse actualiteitenprogramma’s zenden issues uit die in Nederland nauwelijks een lokale omroep zouden halen. Deze dagen bijvoorbeeld zendt Apintie diverse diplomauitreikingen op scholen uit. Programma’s die langer dan een uur duren.  Uitgezonden worden allerlei toneelstukjes die opgevoerd worden, rijen lange geslaagden wachtend op hun diploma en het handjes schudden met directieleden van de school, kusjes geven, een zaal vol ouders, afgestudeerden en leerkrachten en vooral als afgestudeerden lachen en er op je paasbest uitzien met allemaal een afzichtelijk nep ‘mortarboard’ ofwel baret op het hoofd. Het moet toch wat lijken......

Zelfs ‘geslaagden’ op een peuterschool in Paramaribo krijgen tijdens een feestelijke bijeenkomst een diploma en zelfs die kindertjes moeten een baret dragen en een soort groen gewaad. Diploma’s in het basis- en middelbaar onderwijs worden hier met een overdreven, overtrokken soort universitaire egard uitgereikt. Iedereen lijkt meer in zo’n schooldiploma te willen zien dan het in werkelijkheid is. Apintie zond het 5 september 2012 uit, helemaal. Maar, wie zit daar nu op te wachten?

Ondertussen begin ik eraan gewend te raken: diplomauitreikingen zijn ‘nieuws’ dat ook uitgezonden moet worden.

Suriname is eigenlijk een groot dorp. Klein nieuws van om de hoek dat hier wordt uitgezonden, lijkt meteen groot en belangrijk nieuws. Camera’s zijn zelfs aanwezig bij bijna iedere nutteloze workshop, lezing of seminar met de meest interessant klinkende namen en dan ook nog veelal in het Engels – want het moet toch wat lijken - in een van de bekende hotels die Paramaribo rijk is. Omroepen willen hun kijkers martelen met dergelijk non-nieuws. Gelukkig hebben hier ook de tv’s een aan- en uitknop en bestaat de mogelijkheid om van zender te wisselen.  Maar ja, dan loop je weer een risico om ‘in Alisha Keys’ te belanden of in een lottospelletje......

Ranomi wil niet gehuldigd worden door Surinaamse, Indische en Indonesische gemeenschap

Waarom wilde eigenzinnig comiteetje zwemster zo graag huldigen....

Slechts haar naam en vader verraden enige Surinaams-Indonesische achtergrond

07-09-2012   COLUMN  Door: Paul Kraaijer

Gouden Olympisch zwemster Ranomi Kromowidjojo wil niet gehuldigd worden door de Surinaamse, Indische en Indonesische gemeenschap in Nederland. De initiatiefnemers van de huldiging, gebundeld in het veelzeggende comité Huldiging Ranomi Kromowidjojo, hebben de voorbereidingen voor de bijeenkomst gestaakt, omdat Kromowidjojo gisteren heeft laten weten er niet beschikbaar voor te zijn. Het comité heeft Ranomi ongevraagd vermeend belangrijk gemaakt voor de Surinaamse, Indische en Indonische gemeenschap in Nederland, zonder haar zelf te benaderen. Het besluit van 'Kromo' is heel begrijpelijk.

Krokodillentranen bij comité Huldiging Ranomi Kromowidjojo

Een teleurgestelde voorzitter Johan Raksowidjojo, beleidsadviseur bij de gemeente Haarlem,  van het organiserend comité maakte zelf dit nieuws wereldkundig. Het comité wilde de zwemster niet alleen eren voor haar ‘bijzondere prestaties’, maar haar ook bedanken omdat ze de Surinaamse, Indische en Indonesische gemeenschap ‘rijkelijk heeft laten delen in haar blijdschap, trots en wereldwijde publiciteit’.

Mooie woorden, maar zeer overtrokken, vooral omdat Ranomi niets extra’s met haar prestaties heeft geleverd voor die gemeenschap. Slechts werd hier en daar in nationale en internationale publicaties vermeld dat haar vader van Surinaamse afkomst is. Niets meer en niets minder.

Volgens het comité is Kromowidjojo zelfs een voorbeeldfiguur geworden van veel jongeren in Nederland, Suriname en Indonesië. Hoe verzint Raksowidjojo dit? Wordt hij soms betaald door de Surinaamse regering, door het Kabinet van de President...... Zijn de echte Surinaamse Olympische sporters die Suriname wel vertegenwoordigden in Londen geen voorbeeldfiguren, omdat zij geen medailles wisten te behalen, maar wel Suriname international op de kaart hebben geplaatst?

Comité deed wat het zelf wilde

Het comité heeft, sinds 5 augustus toen ze nog alleen haar zilveren-medaille bij het estafette zwemmen had behaald, een cultureel programma voorbereid om haar bij terugkomst in Nederland feestelijk te bedanken. De leden van dit comite kwamen bijeen kwam bijeen bij de Surinaamse welzijnsvereniging Bangsa Jawa in Amsterdam Zuidoost. Contact met Ranomi, om wie het toch zou moeten gaan, was er niet. Het comité deed gewoon voor het zelf zin in had. Voor de huldiging zou ‘massaal’ medewerking zijn verkregen van vele vrijwilligers uit de genoemde gemeenschappen, waaronder artiesten, alsook de medewerking van de Indonesische- en Surinaamse ambassade, zo liet het comité gisteren weten.

‘Wij kunnen stellen dat we alles op de rails hebben gezet om een kleurrijk eerbetoon aan Ranomi mogelijk te maken. Wij waren er overigens rotsvast van overtuigd dat Ranomi de dankbetuiging vanuit de Surinaams- en Indonesische gemeenschap, waarin ze haar roots heeft, graag in ontvangst zou willen nemen. We vinden het een gemiste kans van Ranomi, dat de dankbetuiging die vanuit een ‘warm nest en hart’ zou uitgaan, niet heeft kunnen plaatsvinden.’

Waar haalde voorzitter Johan Raksowidjojo de arrogantie vandaan om te veronderstellen dat het ‘een gemiste kans’ van Ranomi Kromowidjojo is om zich niet te laten huldigen door het comiteetje. Ranomi is een intelligente jonge vrouw die dondersgoed weet waar zij staat in de nationale en internationalse samenleving. Daarin neemt Suriname of de Surinaamse, Indische en Indonesiche gemeenschap niet een bijzondere positie in.

Wie wilde Ranomi echt huldigen.....

Was het trouwens werkelijk de Surinaamse, Indische en Indonesiche gemeenschap die Ranomi wilde huldigen of waren het alleen een paar publiciteitsgeile individuen onder leiding van de Haarlemse gemeenteambtenaar Raksowidjojo die een comité oprichtten ten eigen faveure en dat voorbij ging aan de vraag of Ranomi zèlf wel door die gemeenschap of dat comité gehuldigd wilde worden.

Overgens schroomde deze ambtenaar niet om voor zijn privéspeeltje, het comité, zijn gemeentelijke emailadres te gebruiken (......@haarlem.nl).  Deed hij dat wellicht om zijn bij de start al tot mislukken gedoemde huldigings ideetje wat gewichtiger te doen laten lijken.... Immers, door gebruik te maken van zijn emailaccount bij werkgever gemeente Haarlem suggereerde Raksowidjojo immers dat zijn comité zou worden ondersteund door de gemeente. Was zijn werkgever hiervan op de hoogte? De gemeente Haarlem is om een reactie gevraagd......

De vraag kan gesteld worden waarom dit organiserend comité niet meteen de zwemster heeft benaderd met de vraag of ze wel gehuldigd wilde worden door de vermeende achterban van dit comité. Het comité had kunnen weten dat Ranomi, behalve dat haar vader in Suriname geboren is, nauwelijks enige band heeft met het land en met de Surinaamse, Indische en Indonesische gemeenschap in Nederland. Slechts eenmaal heeft zij Suriname bezocht.

Ranomi en het ver van haar verwijderde Suriname

Een paar jaar geleden, eind 2009, heb ik het genoegen gehad om Ranomi in Eindhoven te interviewen en natuurlijk kwam Suriname ook ter sprake. Mij werd toen al duidelijk dat zij nauwelijks een band heeft met het land of met de bevolking en met Surinamers die in Nederland wonen. Mijn artikel werd in november 2009 gepubliceerd in het Surinaamse blad Parbode. 

‘(...) Wat betekent Suriname voor de zwemster? ‘Mijn vader is van Surinaamse afkomst. Hij is Javaan en belandde in de jaren zeventig in de provincie Groningen. Mijn moeder is Nederlandse hoor. Ik ben geboren in het Groningse Sauwerd. Daar hebben mijn ouders een karateschool.” (...) In 2002 is Ranomi een aantal weken met haar ouders op vakantie geweest in Suriname. Het was de eerste keer dat ze het land bezocht. ‘Ik vond en vind Suriname indrukwekkend, bijzonder. De zichtbare tegenstelling tussen armoede en rijkdom in buurten maakte indruk op me. Ook de aanwezigheid van een synagoge en een moskee pal naast elkaar in Paramaribo. In de paar weken dat ik in Suriname ben geweest heb ik natuurlijk ook enkele bekende toeristische locaties bezocht zoals Galibi en Brownsberg. Schitterend. Het waren mooie weken. Ik ga zeker weer eens terug. Ook heb ik met mijn ouders de geboortegrond van mijn vader bezocht: koffieplantage Constantia aan de Matapicakreek. Daar schrok ik wel van de staat waarin de plantage verkeerde. Het was erg verloederd, overwoekerd. Toen mijn vader uit ons bootje stapte zakte hij meteen tot zijn middel in de modder. Dat staat me nog heel helder voor ogen…’

Op de vraag of ze bekend is met de zwemsport in Suriname volgt een volmondig ‘ja’. Af en toe is ze zelfs Surinaamse zwemsters tegengekomen tijdens internationale toernooien. ‘Ik weet dat er op dit moment talentvolle zwemsters in Suriname zijn. Als zij goed getraind worden en kunnen zwemmen onder goede omstandigheden, dan is ook voor die meiden veel mogelijk hoor.’ (...)’

Ik eindige mijn artikel alsvolgt:
‘(...) En Suriname? ‘Ik ga zeker terug. En of ik in de toekomst iets voor de Surinaamse zwemsport kan gaan betekenen… wie weet? In ieder geval zou het me leuk lijken om ooit eens één of ander project op te gaan zetten.’

Voetballer Clarence Seedorf heeft zijn eigen voetbalstadion, zo’n dertig kilometer ten zuiden van Paramaribo aan de Highway. Een eigen ‘Ranomi Kromowidjojo Zwemcentrum’ in Suriname in de toekomst? Ranomi, lachend: ‘Wie weet…’ ‘

Op 10 augustus 2008 vierde Ranomi de gouden plak
op de 4x100 m estafette vrije slag tijdens de
Olympische Spelen in Beijing, China.

Olympische medailles waren niet eerste internationale plakken voor zwemster

Ook zou de vraag gesteld kunnen worden waarom de leden die zitting hebben in het comité niet eerder de zwemster hebben gehuldigd. De in Londen behaalde Olympische medailles zijn immers niet de eerste internationale en Olympische medailles die Ranomi de afgelopen jaren heeft behaald in zwembaden in de wereld.

Hoe Surinaams......

Maar, omdat de populaire zwemster tijdens de laatste Olympische Spelen twee gouden- en een zilveren plak wist te behalen, zagen de leden van het comité een gelegenheid om ook mee te kunnen profiteren van de populariteit van de in Eindhoven wonende en in het Groningense Sauwerd geboren Nederlandse Ranomi Kromowidjojo. Slechts haar naam en haar vader verraden een Surinaams-Indonesische achtergrond.

Onzinnige 'Verkeersbarometer' in Suriname slaat door - Weggebruikers gaan hun rijgedrag echt niet aanpassen door nummers.....

Verongelukte automobilist toch geen verkeersdode…..

Moeten weggebruikers bang worden van de 'Verkeersbarometer'
Is het niets meer en niets minder dan psychologie van de koude grond?

Nabestaanden rouwen daar niet minder om

'Verkeersbarometer' psychologie van de koude grond

31-08-2012  COLUMN  Door: Paul Kraaijerr


De afgelopen woensdagavond, 29 augustus, te Maripaston in het district Para op tragische wijze om het leven gekomen 55-jarige Gobind Kandhai, blijkt toch niet te worden geregistreerd als een ‘verkeersdode’.

Het slachtoffer blijkt zich zich op een terrein van het staatsmijnbouwbedrijf Grassalco te Maripaston te hebben bevonden, toen hij op ongelukkige wijze onder zijn eigen auto terechtkwam. Het incident vond dus niet plaats op de openbare weg en daarom kan Kandhai niet gerekend worden tot een verkeersslachtoffer.

In eerste instantie werd door het Korps Politie Suriname gemeld dat hij het 52e dodelijke verkeersslachtoffer was en dus nummer 52 op de 'Verkeersbarometer'. Het is onduidelijk waarom de politie niet meteen tot de conclusie kon komen dat het ongeluk was gebeurd op een bedrijfsterrein en niet op de openbare weg, maar kennelijk bijna twee dagen nodig bleek te hebben om tot die conclusie te kunnen komen.......

De man had pech gekregen met zijn wagen, terwijl hij op een heuvel stond. Kandhai stapte vervolgens uit om ergens hulp te gaan vragen.Maar, kennelijk had hij de auto niet op de handrem gezet, want de wagen begon plotseling naar beneden te rollen. Hierop trachtte hij in zijn auto te springen om op de rem te kunnen trappen. Helaas mislukte die poging.

Kandhai viel en kwam onder zijn wagen terecht. Met spoed werd hij naar het Academisch Ziekenhuis Paramaribo vervoerd, maar bij aankomst bleek hij te zijn overleden.

In Suriname wordt zogenoemd veel waarde gehecht aan cijfers, immers iedere keer wanneer iemand in het verkeer dodelijk verongelukt wordt in de politieberichten en in de diverse media vermeld het hoeveelste dodelijke slachtoffer van dit jaar het was en welke plaats het slachtoffer heeft gekregen op de 'Verkeersbarometer'.

Voor nabestaanden van een dodelijk slachtoffer maakt het echter niet uit welk nummer hun verongelukte geliefde in de zogenoemde ‘Verkeersbarometer’ heeft gekregen. Een nummer is niets meer en niets minder dan een koud en afstandelijk nummer.

(Bron foto)



Moeten nabestaanden blij zijn wanneer hun omgekomen familielied het nummer 5, 7, 13, 25 of 50 op de ‘Verkeersbarometer’ heeft gekregen?

Laat de politie gewoon aan het einde van het jaar 'de balans' opmaken en niet iedere keer met nummers smijten zodra er weer iemand in het verkeer om het leven is gekomen. Die nummers zullen weggebruikers er echt niet toe overhalen om hun al dan niet roekeloze, onbezonnen rijgedrag te veranderen, 'want mij overkomt toch niets, ik rij veilig, toch'.....

'Verkeersbarometer'? Psychologie van de koude grond......

Verbannen Furadan populair gif onder inbrekers

Vele honden slachtoffer van landbouwgif

Geen controle op- en handhaving van wet- en regelgeving

30-08-2012   Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – Het Surinaamse inbrekersgilde gebruikt met regelmaat het landbouwgif Furadan (carbofuran) om (waak-)honden op percelen uit te schakelen, waarna de criminelen ongestoord kunnen inbreken in woningen. Het product Furadan werd echter al in 2007 door het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV) verboden verklaard. Toch blijkt het dodelijke goedje nog in omloop te zijn en is er kennelijk geen enkele vorm van controle vanuit de overheid aanwezig.

Bruno

De hond Bruno van oud-Staatsolie directeur Eddie Jharap werd zondagavond 26 augustus  het voorlopig laatste dodelijke slachtoffer van het gif. Inbrekers bleken de hond te hebben vergiftigd met balletjes gehakt, gemengd met Furadan. Bruno stierf een gruwelijke dood.

Bruno en zijn baasje Eddie.... (Bron: Eddie Jharap, Facebook)

Furadan stond de volgende dagen weer even in de schijnwerpers, zij het zijdelings, omdat het in de lokale media, natuurlijk en vooral, ging om de hond van een bekende en gewaardeerde Surinamer. Jharap deed zijn schrijnende verhaal tegenover diverse media.

‘(...) Hij had duidelijk veel pijn, hijgde zwaar en langzaam. Er kwam slijm en bloed uit zijn mond en probeerde op te staan, maar viel direct op de grond. Hij heeft mij wel herkend. Ik heb hem zijn hoofd gewassen en geprobeerd water in zijn mond te geven. Elke keer als ik wat water gaf, kreunde hij erg. Het leek als of het water hem pijn deed. Ik heb gebeden, gehuild en hem gestreeld. Hij werd rustiger, zijn adem langzamer en de kreunen zachter. Ongeveer vijf minuten later heeft hij langzaam zijn ogen gesloten en met een paar hikken de geest gegeven. Toen hij stijf begon te worden wist ik dat hij dood was. Al die tijd had ik zijn hoofd op mijn schoot.’

Eddie Jharap sprak over Bruno alsof hij een mens was.....

Geen inhoudelijke aandacht in media voor Furadan......

Over Furadan of carbofuran werd en wordt echter nauwelijks gesproken of geschreven door en in de media. ‘Journalisten’ blijken meer geïnteresseerd te zijn in de wijze waarop door Furadan vergiftigde honden op gruwelijke wijze overlijden en in het begrijpelijke treuren van de eigenaren, dan in het verhaal achter Furadan.

Maar, opmerkelijk genoeg, kwam de krant De Ware Tijd op donderdag 30 augustus met een artikel over de Wet Bestrijdingsmiddelen en dat handhaving ervan veel te wensen zou overlaten. De wet lijkt alleen op papier te bestaan, dat is de teneur van het artikel.

‘(...) Verboden en vervallen pesticiden en herbiciden die onlangs samen met ambtenaren van het ministerie van Landbouw Veeteelt en Visserij (LVV) in beslag zijn genomen, moeten geretourneerd worden aan overtreders. Die mogen de producten blijven verkopen. (...)

Bij LVV wordt zelfs vermoed  dat medewerkers – die moeten toezien op een correcte naleving van de wet door importeurs en verkopers van landbouwchemicaliën – smeergeld aannemen en de andere kant opkijken bij het constateren van overtredingen. (...)’, zo schrijft de krant.

In het artikel worden diverse pesticiden met naam en toenaam genoemd, maar over Furadan wordt met geen letter gerept. Opmerkelijk, omdat juist dit product met regelmaat op negatieve wijze in het nieuws komt, terwijl het feitelijk niet meer in het land aanwezig zou mogen zijn.

Overigens worden ook andere dieren het dodelijke slachtoffer van Furadan. Zo werden begin november 2007 drie zogenoemde zebustieren te Leiding 9a door het gif gedood.

Dierenbescherming Suriname en Furadan

Dierenarts en voorzitter van de Stichting Dierenbescherming Suriname Leontine Bansse-Issa trok in maart van dit jaar weer eens aan de bel. Dierenartsen zouden wekelijks veel meldingen krijgen over vergiftigde honden. De organisatie pleitte weer voor strengere overheidscontrole op de aanwezigheid van het gif Furadan. Een paar maanden eerder, in november 2011, pleitten zowel dierenactiviste Cynthia Ashruf en Leontine Bansse-Issa voor zwaardere straffen voor ‘hondenmoordenaars’. Ashruf verklaarde toen uit bronnen vernomen te hebben dat Furadan via één van de buurlanden Suriname binnengesmokkeld wordt.

Zeer giftige carbofuran in veel landen verboden stof

Dat Furadan werkelijk verboden is in Suriname, blijkt uit een verklaring van toenmalig minister van Landbouw, Veeteelt en Visserij Keremchand Raghoebarsingh gedaan op 27 juni 2007 in de Raad van Ministers, dat Furadan een aantal maanden eerder illegaal was verklaard. Daardoor mag het product ook niet meer geïmporteerd worden. De minister zei verder dat er indicaties zwaren dat illegale pesticiden het land in worden gesmokkeld en dat hij zijn collega’s van Financiën en Justitie en Politie gevraagd had alertheid te betrachten over deze materie. Let wel, dit was ruim vijf jaren geleden.....en nog steeds duikt Furadan op.

Maar wat is carbofuran, de stof in het product Furadan? De stof is een van de meest giftige zogenoemde carbamaten pesticiden. Carbamaten zijn chemische verbindingen die ook in de pharmaceutische handel worden gebruikt bijvoorbeeld om het centrale zenuwstelsel te beïnvloeden als kalmeringsmiddel, pijnstiller of spierverslapper.

Typische symptomen, na inname van carbofuran door dieren, zijn kwijlen, tranen, urineren, defecatie, moeilijke ademhaling, braken en trage hartslag. Dikwijls is de dosis zo hoog dat de dieren snel, na enige spierrillingen en stuipen, in coma gaan en sterven. Als de dieren de eerste fase doorkomen, kunnen er dagen tot weken later nog vertraagde verschijnselen optreden gekarakteriseerd door wankel op de poten staan, overdreven bewegingen en een rare houding of stand van de achterpoten.

In vele landen is carbofuran inmiddels verboden. In de Europese Unie is carbofuran sedert 13 december 2007 niet meer erkend en dus ook niet in Nederland. Dat wordt 30 augustus 2012 bevestigd in reactie via email door Eveline Beij, Management Assistent bij het ‘College voor de toelating van gewasbeschermingsmiddelen en biociden’ in Wageningen:  ‘Middelen op basis van deze stof zijn in heel Europa niet toegelaten. De stof Carbofuran mag in Europa niet gebruikt worden in gewasbeschermimgsmiddelen.’

Zelfs leeuwen overleden Furadan niet......
Carbofuran werd zelfs illegaal gebruikt om opzettelijk wild dodelijk te vergiftigen in Amerika, Canada, Groot-Brittannië en Kenia. Vooral steenarenden en buizerds werden het slachtoffer, maar ook honden, wasbeertjes en gieren. In Kenia gebruikten rondtrekkende herders, vooral de Masaï, het gif om leeuwen te doden. Dat werd in april 2010 zelfs even wereldnieuws. Een paar leeuwen en een hyena in het zuiden van Kenia waren gedood met vergiftigd vlees. Het gif dat werd gebruikt was Furadan (carbofuran), verkocht door het bedrijf FMC Corporation in het Amerikaanse Philadelphia. Volgens de producenten zou Furadan niet schadelijk zijn, als het goed gebruikt wordt. Maar in Kenia, Oeganda en Tanzania werd het niet meer verkocht toen bleek dat herders het gebruikten om leeuwen mee te doden.

Paula Kahumbu, directrice van WildlifeDirect, een natuurbeschermingsorganisatie in Kenia, schreef over het misbruik van Furadan: ‘WildlifeDirect wetenschappers hebben consequent gerapporteerd dat Furadan wordt gebruikt om leeuwen te vergiftigen. Deze pesticide wordt gestrooid op de karkassen van vee om zo leeuwen te doden die de aanwezigheid daarvan niet opmerken, omdat de pesticide geen geur of smaak afgeeft. Ieder dier dat van een vergiftigd karkas eet, sterft binnen enkele minuten. Niet alleen leeuwen, maar ook jakhalzen, hyena's en aasgieren.’

Net als het geval is in Suriname, werd in Kenia Furadan uit de handel genomen, maar door smokkelpraktijken komt het gif toch beide landen in.

Wetgeving en importverboden geen zin als overheid niet toeziet op naleving

In Suriname blijkt er niet tot nauwelijks op Furadan door de overheid gecontroleerd te worden. Het ministerie van Landbouw, Visserij en Veeteeld was niet bereikbaar voor commentaar of wilde gewoon niet reageren, de vingers niet branden. Ook niet reageren is echter reageren......
De Wet Bestrijdingsmiddelen blijkt niet meer dan een papieren wet te zijn. Opgepakte inbrekers die met Furadan honden dodelijk hebben vergiftigd worden ook niet tot nauwelijks specifiek voor dat feit beboet of veroordeeld. Het verzoek van de Dierenbescherming om zwaardere straffen in te stellen voor ‘hondenmoordenaars’ vindt vooralsnog geen gehoor en dus worden criminelen ook niet afgeschrikt om het gif te blijven gebruiken.

Wetgeving en (import)verboden hebben geen enkele zin als de overheid niet toeziet op naleving en handhaving. Zolang de overheid hierin nalatig en afwachtend blijft zullen helaas nog vele honden de dood vinden door carbofuran......

UPDATE, lees ook dit arikel van 22 juli 2013 op de nieuwswebsite Tehelka.com, India:

Surinaamse media berichten over alle zelfmoorden......

Zelfmoord is geen nieuws

'Gewoon’ dood neervallen op straat is geen nieuws

21-08-2012  OPINIE   Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - Als iedere dag in Nederland zelfmoorden en plotseling dood neervallende burgers op straat tot nieuws zouden worden verheven, dan kunnen mogelijk dagelijks complete Nederlandse krantenpagina’s gevuld worden. Maar, zelfmoord en ‘gewoon’ – door bijvoorbeeld een beroerte of hartaanval - dood neervallende burgers op straat zijn geen nieuws. Althans die opvatting heb ik.

Alleen omstandigheden kunnen zelfmoord tot nieuws promoveren
Het is eventueel nieuws als het gaat om bijvoorbeeld een bekende persoonlijkheid, om een zeer jong persoon of als een zelfmoord onder bijzondere omstandigheden heeft plaatsgevonden. Ook wordt het nieuws als blijkt dat zich in een bepaald gebied of in een bepaalde periode opmerkelijk veel zelfdodingen hebben plaatsgevonden en zij leiden tot nader professioneel, deskundig, onderzoek naar de oorzaak of oorzaken.
Maar, een gewone enkelvoudige zelfmoord door bijvoorbeeld verhanging of de inname van een overdosis medicijnen is geen nieuws.
Bericht een journalist, om welke reden dan ook, toch over een gewone, enkelvoudige zelfmoord, dan dient zijn of haar berichtgeving terughoudend te zijn, niet in details te treden en rekening te houden met nabestaanden.

Maar, ik handhaaf het standpunt dat een ‘gewone’ zelfmoord geen hard nieuws is. Een bericht zoals vandaag te lezen is op de website van GFC Nieuws had ik in ieder geval nooit geplaatst.

Alle zelfmoorden zijn in Suriname nieuws

Surinaamse journalisten hebben de onbeschrijfelijke drang om over iedere zelfmoord te berichten, veelal aangestuurd door een ontvangen politiebericht van het Korps Politie Suriname of ingegeven door eigen verkregen informatie. Dat gebeurt waarschijnlijk zonder hierover vooraf goed na te denken en zonder de journalistieke ethniek in dit soort droevige, persoonlijke, zaken tegen het licht te houden.

Mijn standpunt, dat een gewone zelfmoord geen nieuws is, is niet uniek. Wim Kramer, nieuwsmanager bij RTV Utrecht, verklaarde in maart van dit jaar nog alleen aandacht te besteden aan een zelfmoord ‘als het relevant is’. ‘Wij hebben aandacht besteed aan een zelfmoord van een vrouw die van de Domtoren was afgesprongen midden in het drukke centrum. Dat was relevant voor ons om als nieuws te brengen.’ Waarschijnlijk zou hij in Suriname berichten over de zelfmoord van iemand die van de Wijdenboschbrug is gesprongen om een einde aan het leven te maken. Ik niet, omdat het voor mij niet opmerkelijk genoeg is. De Wijdenbosch brug is namelijk een (te) bekende locatie geworden voor mensen om zelfmoord te plegen.

Stof voor discussie in Nederland, niet in Suriname
In Nederland duikt om de zoveel tijd een discussie op in het medialandschap over of aandacht voor zelfmoord wenselijk en zinvol is. Dat is in Suriname niet het geval. Men leest, observeert en absorbeert. Discussie staat nauwelijks op het 'journalistieke' menu.

Volgens Ad Kerkhof, klinisch psycholoog verbonden aan de Vrije Universiteit in Amsterdam en expert op het gebied van suïcidepreventie, houden de Nederlandse krantenredacties zich voorbeeldig aan het terughoudend berichten over zelfmoord, in vergelijking met de krantenredacties in het buitenland. Hij zei verder 2 april 2008 in een artikel op de De Nieuwe Reporter (DNR) - een onafhankelijk weblog voor het debat over de toekomst van de Nederlandse journalistiek - dat berichtgeving over zelfmoord in de media kan leiden tot het zogenoemde kopieergedrag.

'Berichtgeving over zelfmoord pervers'
In hetzelfde artikel zei Karin Spaink, journaliste en voorvechtster voor het zelfbeschikkingsrecht om zelfmoord te plegen, berichtgeving over zelfmoorden in de media pervers te vinden. ‘Het is niet nieuwswaardig, bovendien op sensatie belust en gericht op het aanwijzen van schuldigen, terwijl de werkelijke motieven van de zelfmoorden niet achterhaald noch opgehelderd worden.’

Hans Nijenhuis, adjunct-hoofdredacteur NRC Handelsblad en redactie-chef NRC Next: 'We melden alleen zelfmoord als het nieuwswaardig is: dat wil zeggen indien er sprake is van een trend of de zelfmoord heel ongewoon is. Daarnaast houden we rekening met de gevolgen van de berichtgeving voor familie en nabestaanden. Dus publiceren we zo min mogelijk privacy-gevoelige gegevens.' Helemaal mee eens!

Kopieergedrag
Begin november 2009 organiseerde de Nederlandse stichting MediaDebat een bijeenkomst over media-aandacht voor zelfmoord die zou kunnen leiden tot zogenoemd kopieergedrag. Centraal stond de zelfmoord van jeen ongen in het plaatsje Andijk. Het was de tiende zelfdoding van een jongere in zes jaar tijd in de regio West-Friesland, provincie Nood-Holland. De 20-jarige jongen had zich voor een trein geworpen. De media-aandacht voor de zelfmoord in Andijk ontspoorde volledig. Dat stelde Niek Kuijper, projectleider preventie bij GGZ Noord-Holland-Noord (Geestelijke Gezondheidszorg). Een artikel in het Noordhollands Dagblad leidde tot een ‘macabere hype’, waarin geen rekening werd gehouden met lokale gevoelens.  ‘Wat me vooral stoort, is het verband dat werd gesuggereerd met drugs en alcohol. Dat deed de nabestaanden veel pijn’, aldus Kuijper. ‘Toen na drie weken weer iemand zelfmoord pleegde, terwijl we tussendoor nog een heel ernstige poging hadden gehad, dacht ik: wat moet ik nu doen? Dit moet echt uit de krant blijven.’

Een lezer uit Alkmaar pleitte juist voor meer informatie, ook als het om zelfmoord gaat. Want als een weg wordt afgezet, Alkmaar ten prooi valt aan een verkeersinfarct, politiehelikopters rondvliegen of je uren op een trein wacht, wil je toch lezen waarom, zo sprak hij.

Berichtgeving kan, maar zorgvuldig, terughoudend
Tijdens die bijeenkomst sprak ook Marleen Barth, voorzitter van GGZ Nederland en oud-journaliste. ‘Media kunnen best over zelfmoord berichten, maar het gaat erom hoe.’ Na het debat liet ze via de eigen website van de GGZ weten’ dat de media suïcides niet dood zouden moeten zwijgen’ ‘Ik vind het juist goed dat de media aandacht besteden aan suïcide, mits dat op een zorgvuldige manier gebeurt: dus zonder details over de manier waarop de suïcide is gepleegd, en altijd met een verwijzing naar laagdrempelige hulp. Dan kan media-aandacht voor suïcide zelfs preventief werken.
Je moet er dus wel over schrijven, maar verstandig. Dat kan taboedoorbrekend werken. Noem niet de plek en niet de methode, vermeld wel dat er hulp beschikbaar is.’

Van de media wordt de nodige terughoudendheid verwacht in hun berichtgeving over suïcides, aldus de GGZ Nederland. Niet alleen om te voorkomen dat wanhopige mensen hierdoor worden aangezet om een poging te doen, maar ook vanwege het leed van nabestaanden en betrokkenen. Maar in hoeverre kunnen journalisten hier rekening mee houden?

‘In Nederland bestaat bijna een volledige vrijheid van meningsuiting. Hier tegenover staat dat burgers zich verantwoordelijk dienen te gedragen. Tegen die achtergrond kun je journalisten dus aanspreken op de zorgvuldigheid van hun berichtgeving’, aldus Barth. ‘Daarbij is het ook bij dit onderwerp van groot belang dat de media zich baseren op feiten en nuchtere cijfers, en niet op beeldvorming en hypes rond afzonderlijke incidenten.’

Jan Geert Majoor, hoofdredacteur HDC Media (Hollandse Dagbladcombinatie), zei tijdens de debatbijeenkomst in november 2009 dat de krant duidelijke regels heeft voor publiceren over zelfmoord. ‘Maar we lopen regelmatig tegen dilemma’s aan. We hebben bijvoorbeeld bericht over een schietpartij in een kelderbox. Dat bleek om zelfmoord te gaan. Moet je dat verzwijgen, omdat je daarmee informatie geeft over de manier waarop iemand het heeft gedaan? Je stelt ook mensen gerust als ze weten dat er niet zomaar geschoten is in hun kelder.’
Majoor heeft een punt.

De Ware Tijd berichtte op 5 juni 2010 over de zelfmoord van een man die een optrekje op zijn kostgrondje in brand had gestoken. De politie vond de man in de nabijheid met een glas met een verdelgingsmiddel erin en concludeerde dat het ging om zelfdoding. Feitelijk was de brand de aanleiding voor de media-aandacht en niet in eerste instantie de na de brand ontdekte waarschijnlijke zelfdoding.

Journalisten hebben de plicht het publiek te informeren, maar ook een zorgplicht. Het blijft schipperen tussen die twee.

Ik zou absoluut niet schrijven en publiceren over een enkelvoudige ‘gewone’ zelfmoord, simpelweg omdat die volgens mij niet nieuwswaardig is. Een dergelijke zelfdoding wordt pas nieuwswaardig vanwege redenen en omstandigheden die hiervoor al zijn omschreven. Zogenoemd mogelijk kopieergedrag zou voor mij geen reden zijn om niet over een bepaalde zelfmoord te berichten. Als je je in de media in beslissingen om wel of niet over een incident of iets anders te publiceren zou laten leiden door kopieer- of imitatiegedrag, dan kun je over zeer weinig nog berichten.

Onnadenkend onzorgvuldig

De berichtgeving over zelfmoorden door ‘journalisten’ in Suriname kan over het algemeen als zeer onzorgvuldig worden omschreven. Waarom berichten zij over ‘gewone’ zelfmoorden?  Zit daar enig ‘journalistiek’ beleid achter? Waarom wordt bijna tot in detail omschreven hoe iemand een einde aan zijn of haar leven heeft gemaakt? Sensatiezucht? Heeft de Surinaamse Vereniging van Journalisten hiervoor ook maar enige richtlijn?

Een gevalletje ophanging
Wat zijn de zin en het nut om te publiceren over een man op leeftijd, 76, die zich in de privacy van zijn eigen erf heeft opgehangen en ‘een onstabiele gezondheidstoestand’ had? Mij ontgaan die zin en dat nut volstrekt..... Deze man wilde in alle rust zijn leven eindigen en waarschijnlijk geen media-aandacht. Zijn einde wordt door GFC Nieuws omschreven als ‘een geval van ophanging’.......

Over deze advertentietekst is nagedacht.......

Firgos Express blundert met advertentie

19-08-2012   Door: Paul Kraaijer


Paramaribo - Bijna iedere dag kun je je in Suriname blijven verbazen of je kunt in de lach schieten vanwege de aanzienlijke hoeveelheid en uiteenlopende soorten fouten en blunders in artikelen en advertenties in de diverse media. Je vraagt je wel eens af waar reclamemensen en redacteuren en 'journalisten' hun opleiding hebben genoten en of ze überhaupt wel welke opleiding dan ook hebben genoten.

Neem nu onderstaande advertentie die ik tegenkwam in het Dagblad Suriname van vrijdag 18 augustus 2012. Zoek de ongelooflijke blunder, neen, stommiteit, in de tekst van deze advertentie. De persoon die die tekst heeft verzonnen was kennelijk met zijn of haar gedachten heel ver weg.

Firgos Express is onderdeel van Firgos Suriname N.V. en dat is weer een onderdeel van Firgos International B.V. dat gevestigd is in Zwolle, Nederland.