'Eye-opener' voor Surinaamse milieuorganisaties

Britse acteur Jeremy Irons strijdt voor een Engeland zonder plastic zakjes

Ook Suriname wordt bedolven onder angstwekkende hoeveelheid plastic

13-03-2013 Door: Paul Kraaijer 


De bekende Britse acteur Jeremey Irons is de strijd aangegaan met het plastic zakje. Volgens een artikel in de Volkskrant van maandag 10 maart 2013 gebruiken Engelsen jaarlijks rond de acht miljard tasjes. De 64-jarige Oscar-winnaar is het helemaal zat. Het artikel is voor mij een aangename verrassing. Immers, in oktober 2010 schreef ik al een tekst over de vele, vele, vele duizenden kleine en grotere plastic zakjes en zakken die in Suriname dagelijks de vele supermarkten verlaten.

Volgens Irons symboliseert de plastic tas de gemakzuchtige wegwerpcultuur, het thema waarover hij in 2012 de documentaire Trashed maakte. 


In Nederland, Duitsland en Ierland zijn supermarkten al gestopt met het gratis uitdelen van plastic boodschappentasjes. Daardoor is het gebruik ervan afgenomen. Binnen het Verenigd Koninkrijk heeft Wales ook een heffing geïntroduceerd en de Schotten gaan dit ook doen. Engelse politici zijn echter huiverig, schrijft de Volkskrant.

Een voorstel van de Liberaal-Democraten om een heffing van 5 of 10 pence in te voeren, is onlangs afgeschoten door de Conservatieve staatssecretaris voor Milieu Richard Benyon. De bewindsman krijgt steun van de supermarkten, die mordicus tegen zijn.
Uit een opiniepeiling blijkt echter dat iets meer dan de helft van de Engelsen geen moeite zou hebben met een heffing. Volgens Jeremy Irons leidt een financiële prikkel juist tot milieubewust gedrag.

Het Surinaamse plastic zakje

Al op 24 oktober 2010 schreef ik deze tekst:

‘(...) Supermarkten in Paramaribo. Ontelbare. Soms kom je in straten waar om de vijftig meter een supermarkt is. De een is kleiner dan de ander en velen zijn van Chinezen. Allemaal hebben ze hun eigen Chinese of andere naam. Vaak zijn ze in alle vroegte al geopend en sluiten ze pas laat in de avond. Winkelsluitingstijdenwetgeving? Het zijn ook nog eens hangplekken voor bijvoorbeeld buurtjongeren die zich ophouden op het erf voor de supermarkt en wachtlocaties voor taxi’s. De Surinamers zijn er blij mee, immers, je kunt op de meest vreemde momenten op de dag nog iets kopen dat je dringend nodig hebt, zoals beltegoedkaartjes of toiletpapier. Maar, bij alles wat je koopt tovert het kassameisje zwarte plastic zakjes tevoorschijn. Al je boodschappen worden netjes in die kleine, fragile, zakjes gestopt, van het zakje strooppoeder tot grote flessen Thrill of Busta of flesjes Parbo bier. Ook bij de op een hand te tellende grotere, luxere supermarkten als Choi’s of Tulip verlaat je de winkel met handen vol plastic zakjes en zakken. Waarschijnlijk verlaten bij de kleine supermarkten gemiddeld zo’n 500 zwarte plastic zakjes dagelijks iedere winkel om later te belanden of in de prullenbak of in de trens – let wel, dit is een lage eigen schatting. Dagelijks gaan er in de stad dus vele tienduizenden plastic milieu vervuilende zwarte zakjes over de toonbanken van supermarkten (en andere winkels)!

Het is een vorm van milieubelasting die eenvoudig voorkomen kan worden. Grote supermarkten zouden eigen (kunst)stoffen boodschappentassen kunnen laten maken en bij de kassa’s voor een paar srd verkopen. Dat kan bij Tulip aan de Tourtonnelaan, maar die tassen zijn weer net iets te klein.... Bezoekers kunnen dan wanneer ze weer boodschappen gaan doen die eerder aangeschafte boodschappentas weer meenemen. De boodschappentas zal op den duur de kleine zwarte en andere plastic zakken en zakjes kunnen uitbannen en de klanten van de supermarkten en winkels dragen dan op hun manier bij aan een schoner milieu. Ooit zal dit besef bij winkeliers en klanten moeten doorklinken. (...)’

Lange, lange weg te gaan van bewustwording

Ik hoop dat Surinaamse milieuorganisaties ook dagelijks het internationale nieuws volgen en het initiatief van Irons oppikken. Voor zover mij bekend is er in Suriname nooit op welke wijze en door wie dan ook ‘actie’ gevoerd tegen het plastic zakje. Surinamers staat er nog niet bij stil hoe vervuilend de zakjes zijn voor het milieu en dat er goede alternatieven zijn. Milieubewustwording heeft nog een lange, lange weg te gaan in Suriname. Later vandaag wandel ik naar ‘mijn snesi’, de buurtsuper’ met een stoffen draagtas. Want, neem ik die tas niet mee dan loop ik huiswaarts met mogelijk in iedere hand twee of drie zwarte of blauwe plastic zakjes, in de hoop dat ze heel blijven en niet onderweg kapot scheuren......

Nieuwswebsite tweemaal op een dag beticht van onjuiste berichtgeving

Berichtgeving over CAO-onderhandelingen Rosebel goudmijn en situatie rond markt Albina zou onjuist zijn

'Laten we ons niet in de maling laten nemen door Starnieuws, die met haar berichtgeving de situatie heeft laten escaleren.'

11-03-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - De Surinaamse nieuwswebsite Starnieuws heeft vandaag in twee berichten ook over zichzelf bericht, en niet positief. In twee verschillende actuele issues wordt de redactie feitelijk beticht van het verstrekken van onjuiste informatie. In een van de kwesties wordt Starnieuws zelfs ervan beschuldigd een geschil tussen straatventers en de markt van Albina te hebben laten escaleren.

Het is op zijn zachtst gezegd opmerkelijk dat Starnieuws zelf hierover bericht. Maar, wat niet correct is van Starnieuws is dat de hoofdredactie - voorzover die er is - niet heeft ingegrepen in het artikel over de venters-kwestie in Albina. De lokale correspondent van Starnieuws Isaak Poetisi geeft in het artikel zelfs een sneer naar de persoon die zich negatief heeft uitgelaten over de al dan niet bedenkelijke rol van Starnieuws. Poetisi schrijft namelijk: '(...) De actievoerders, die het werk van een journalist vermoedelijk veel beter begrijpen dan de districtsbestuurder, reageerden fel tegen deze aantijging. (...)' 

Poetisi wil hiermee duidelijk laten blijken dat de districtsbestuurder hem kennelijk niet heeft begrepen. Maar, zou dat het geval zijn geweest? Het is van de medewerker van Starnieuws een kinderlijke wijze van reageren en ik mag toch aannemen dat Poetisi hierover ter plekke heeft gesproken met de bestuurder.

In het artikel over de staking van werknemers bij de Rosebel goudmijn wordt onder andere geschreven, dat de directie de werknemers meegedeeld heeft dat de berichtgeving over de CAO-onderhandelingen 'niet zou kloppen in Starnieuws'.

Beide artikelen laten een belangrijke vraag open: wie moet ik, als lezer, geloven? Moet ik altijd maar alles geloven ofwel klakkeloos voor waar aannemen, wat door een redacteur of 'journalist' wordt geschreven? In ieder geval zijn beide artikelen geen goede reclame voor de nieuwswebsite die geleid wordt door het Surinaamse 'media-icoon' Nita Ramcharan en waar ook nog eens werkzaam zijn de voorzitter en de vicevoorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten, SVJ. Met een dergelijke bestuursfunctie, zou ik absoluut niet werkzaam willen zijn bij een kwalitatief slecht inhoudelijke nieuwswebsite, waar dagelijks teveel journalistieke- en taalfouten in staan.

Deal tussen Suriname en Newmont is nog niet definitief

Ondanks hetgeen media berichten: Newmont-directie nog niet akkoord met overeenkomst

Obsession Magazine berichtte dat al eind november 2012

11-03-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - Al maandenlang berichten Surinaamse media over 'de gouddeals' van Suriname. De regering zou in november vorig jaar overeenstemming hebben bereikt met de de Amerikaanse goudmijnmultinational Newmont en het Canadese IAmGold. Op 18 december werden de conceptovereenkomst met beide goudmijnbedrijven goedgekeurd door de Raad van Ministers. De Staatsraad bracht in de eerste week van januari 2013 een positief advies uit, waarna De Nationale Assemblee zich erover zal uitspreken.

Maar, Newmont liet via haar woordvoerder tegenover de redactie van Obsession Magazine op 28 november 2012 weten, dat nog niet vaststaat dat het bedrijf daadwerkelijk een goudmijn wil gaan opzetten in het Nassaugebied, in het oosten van Suriname.

Tot mijn verrassing blijkt vandaag de Ware Tijd wakker te zijn geworden en bericht:

'De Canadese goudmultinational Newmont kijkt uit naar de behandeling van haar goudovereenkomst met Suriname door De Nationale Assemblee (DNA). De maatschappij heeft de deal zelf ook nog niet goedgekeurd. Dat heeft Gary Goldberg, algemeen directeur van Newmont, vorige week gezegd tijdens een mijnbouwconferentie in Florida. (...)' 

Voor de volledigheid: klik hier voor meer informatie over hetgeen Goldberg heeft gezegd tijdens die conferentie.

Het artikel is zeer onduidelijk. Overigens blijkt ook uit het artikel, dat de redactie werkelijk geen idee heeft wat ze schrijft en dat er ook weinig kennis van zaken aanwezig is. Immers, Newmont is geen Canadees bedrijf, maar een Amerikaans bedrijf......

NOS Nieuws vindt aanwezigheid Bouterse bij afscheid Chávez ‘opvallend’

Correspondent Dick Drayer spreekt van ‘opmerkelijk’

Weer bericht NOS stigmatiserend en bevooroordeeld over Surinaamse president

09-03-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - Hoorde ik vrijdagavond 8 maart 2013 toch echt de presentator van het NOS Journaal, Rob Trip, zeggen dat de aanwezigheid van de Surinaamse president Desi Bouterse bij het afscheid die dag in Caracas van de overleden Venezolaanse president Hugo Chávez 'opvallend' is en werd Bouterse in één adem genoemd met de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad.

Correspondent Dick Drayer sprak zelfs van ‘een opmerkelijk rijtje’ buitenlandse gasten en noemde ook Ahmadinejad en Bouterse in één adem... Hij kwam niet verder dan slechts deze twee namen van aanwezige presidenten en concludeerde vervolgens dit ‘rijtje’ ‘opmerkelijk’ te vinden.

Hoezo 'opvallend', hoezo ‘opmerkelijk’?

Weet de gehele NOS-redactie dan niet dat Bouterse en Chavez goede vrienden van elkaar waren......

De NOS-correspondent in Paramaribo, Harmen Boerboom, had donderdag 7 maart nog bericht: ‘De Surinaamse president Bouterse gaat vrijdag naar Venezuela om de begrafenis van zijn overleden ambtgenoot bij te wonen. Dat heeft hij bekendgemaakt op een persbijeenkomst in Paramaribo. Bouterse omschreef de persoonlijke band die hij met Chávez had als heel goed en heel intens. ‘Ik had heel veel respect voor hem en ik denk dat hij dat ook voor mij gehad heeft.’ (...)’

Bouterse had zelfs voor vrijdag 8 maart een dag van nationale rouw in Suriname afgekondigd! Was dat aan de selectieve aandacht van de NOS Nieuws-redactie in ilversum voorbij gegaan?

Tendentieus

Het is mij een raadsel waarom de NOS in Hilversum steeds de Surinaamse president op een bevooroordeelde en stigmatiserende wijze belicht in haar berichtgeving, terwijl daar totaal geen aanleiding voor is. De wijze van berichtgeving kan wat mij betreft zelfs als tendentieus worden omschreven......

‘Communicatie als managementinstrument’ en meer communicatieve 'humbug'/'baloney'

De logica van Jane Kolf-Bergraaf: ‘Informatieverstrekking vanuit overheid is nogal eenzijdig’

Een zoveelste ‘masterclass-cursus’

06-03-2013  COLUMN    Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Enkele weken geleden schreef ik al een kritisch artikel over de cursusleidster Journalistiek binnen de de studierichting Journalistiek van de vermeende HBO Academie voor Hoger Kunst en Cultuur Onderwijs (AHKCO), Jane Kolf-Bergraaf. Een dame met te weinig kennis van zaken wat betreft het journalistieke metier, maar wel een dame met jarenlange ervaring als voorlichtster bij het ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling.

Kruisbestuivingen

Jane Kolf-Bergraaf is ook nog eens directeur van het bureau Kolberg Media Consultancy, waarover op het internet geen enkele informatie is te vinden, zelfs geen eigen website. Een kruisbestuiving met de AHKCO ligt voor de hand.... Kolberg Media Consultancy en trainingen startte in 2007 een samenwerking met de AHKCO met het aanbieden van pr- en voorlichtingstrainingen.

Vorige week woensdag hield haar bedrijf een eerste zogenoemde ‘masterclass-cursus’ voor leidinggevenden binnen organisaties. ‘De informatieverstrekking vanuit de overheid is nogal eenzijdig. De samenleving heeft weinig inspraak op het communicatiebeleid van de regering’, aldus Kolf-Bergraaf.

Natuurlijk, eenzijdige overheids informatieverstrekking

Is het niet voor de hand liggend dat informatieverstrekking vanuit de overheid nogal eenzijdig is en dat de samenleving nauwelijks inspraak heeft op het communicatiebeleid van de regering? Is informatieverstrekking vanuit bijvoorbeeld een bedrijf ook niet nogal – vanzelfsprekend en voor de hand liggend - eenzijdig. Volgens mij zoekt mevrouw Kolf-Bergraaf ‘problemen’ die er niet zijn. Neen, zij zoekt weer aandacht.

Op de training werd de noodzaak van communicatie als managementinstrument belicht. De groep participanten bestond hoofdzakelijk uit leidinggevenden van overheidsinstanties, aldus was gisteren te lezen in de Ware Tijd.

Hoewel het volgens haar wel de goede kant opgaat, vindt Kolf-Bergraaf dat er binnen het huidig communicatiesysteem van de overheid nog steeds een eenrichtingsstructuur is. Kolf-Bergraaf stelt voor de samenleving te betrekken door bijvoorbeeld een overheidswebsite, terwijl haar eigen bedrijf niet eens beschikt over een website.‘ Maar, wat bedoelt zij in vredesnaam met het betrekken van de samenleving ‘door een overheidswebsite’. Weet zij niet dat een dergelijke website al bestaat, gov.sr?

Geen beïnvloeding van burger, maar de burger voorzien van informatie

Overheidscommunicatie is beïnvloeding van het gedrag van elke burger. Door een simpel programma vanuit de overheid ga je dit gedrag niet kunnen beïnvloeden’, vindt zij verwijzend naar informatieprogramma's van de ministeries. Een vreemde redenering. Wil je als overheid in de eerste plaats iedere burger ‘beïnvloeden’? Dit heeft een nogal suggestieve, negatieve klank. De overheid wil met haar programma’s de burger informeren, logisch. De overheid wil met haar programma’s de burger van informatie voorzien. Is dat beïnvloeding? Niet in mijn perspectief.

Suriname zou volgens Kolf-Bergraaf een voorbeeld kunnen nemen aan het systeem van Nederland, waarbij het communicatiebeleid door een speciale commissie wordt beoordeeld. Ik heb werkelijk geen idee wat die dame hiermee bedoelt: ‘het systeem van Nederland’, alsof afdelingen voorlichting bij overheden in Nederland volgens een speciaal systeem zouden werken. Neen. En welke speciale commissie beoordeelt het communicatiebeleid? Heb ik iets gemist de afgelopen jaren?

Masterclass van generlei waarde

Het is weer de wazige manier waarop Kolf-Bergraaf zich meent uit te moeten drukken. Ik verbaas me er iedere keer weer over dat er mensen en instanties en dergelijke in Suriname zijn die geloven in de woorden van iemand als Jane Kolf-Bergraaf en deelnemen aan- en investeren in haar cursussen, neen, masterclasses, want dat klinkt wat chiquer en staat ook beter op het cv......, ‘masterclass’, ook al heeft het nauwelijks tot geen waarde als het wordt verzorgd door een vrij onbekend ‘media consultancy’ bureau.

Hoe betrouwbaar is het Surinaamse nieuws?

Media goochelen met cijfers en laten lezers met vragen achter

Hoe verifieert de Surinaamse journalist zijn nieuws en ‘betrouwbare bronnen’ als dat nieuws al wordt geverifieerd...

06-03-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De arrestatie vandaag in het district Coronie van een paar brandweerlieden, die op heterdaad werden betrapt op de smokkel van zes illegale Guyanezen in hun brandweerwagen, heeft vandaag in de media geleid tot verwarring.

Zes, vier?

Verwarring voor wat betreft het aantal opgepakte brandweermannen. De Ware Tijd Online berichtte in eerste instantie dat de politie van Coronie zes brandweerlieden had aangehouden. De online-editie van de krant schreef later echter ‘uit betrouwbare bron’ te hebben vernomen, dat het ging om vier brandweerlieden die zes illegale Guyanezen vervoerden.

Neen, twee......

Maar, Starnieuws berichtte later vandaag, dat het ging om twee brandweerlieden en vijf Guyanezen, waaronder een kind van vier jaar. De nieuwswebsite schreef zich te baseren op informatie van de afdeling Voorlichting van het Korps Politie Suriname.

 

De brandweermannen reden in een dienstvoertuig met loeiende sirene langs de politiecontrolepost te Burnside, in Coronie. De politie vond dat verdacht, omdat er geen melding was van een brand, en reed de brandweerwagen klem.

Drie en zowaar een burger

In een ‘update’-bericht van de Ware Tijd werd geschreven, dat zich onder de zes Guyanezen een jongetje bevond van vier jaar jong en dat die inmiddels aan de moeder was overhandigd, die met een Guyanese nationaliteit legaal in Suriname verblijft. Het ‘update’-bericht wordt later weer gewijzigd: het waren geen vier brandweermannen, maar drie en een burger. Onduidelijk is echter, van wie de redactie die gewijzigde informatie heeft ontvangen. Een bron wordt niet vermeld.

 

Het zichzelf nieuwswebsite noemende GFC Nieuws vermeldde in haar berichtgeving in de eerste zin van een artikel over de arrestatie, dat het ging om ‘Vier brandweerlieden (....)’, terwijl een aantal alinea’s verder wordt geschreven ‘(...) De brandweerauto werd tot stoppen gebracht en onderzocht. Bij die gelegenheid zijn 3 brandweer lieden, een Surinaams staatsburger en 6 Guyanezen in de auto aangetroffen. een van de Guyanezen is een jongen van 4 jaar oud. (...)’
Plotseling zijn binnen de context van één artikel vier gearresteerde brandweermannen, drie brandweerlieden en een Surinaams staatsburger geworden. Maar, zijn die brandweerlieden ook niet gewone Surinaamse staatsburgers?

Onzorgvuldigheid journalist leidt tot gegoochel met cijfers

Het gegoochel met cijfers laat duidelijk zien hoe onzorgvuldig journalisten werken. Kennelijk wordt verzuimd, uit een vorm van gemakzucht of luiheid, om verkregen informatie te verifiëren. De journalist in Suriname geeft blijk veel waarde te hechten aan verkregen informatie van vermeende ‘betrouwbare bronnen’. Maar, al te vaak blijken die ‘bronnen’ de plank finaal te hebben misgeslagen en werd de journalist gedwongen een bericht te rectificeren, aan te vullen of anderszins aan te passen. Hier speelde ongetwijfeld weer de scoringsdrift van journalisten mee: zo snel mogelijk nieuws willen brengen, ongeacht de betrouwbaarheid ervan en van wie dat nieuws afkomstig is. Dat het nieuws van vermeende ‘betrouwbare bronnen’ afkomstig is en niet van de instantie van wie de journalist zijn of haar politienieuws zou moeten ontvangen, de afdeling Voorlichting van het Korps Politie Suriname, zal de nijvere journalist een zorg zijn. Hij wil scoren, desnoods met onjuiste informatie in zijn artikel.

Ondermaats en onbetrouwbaar

De diverse berichtgeving vandaag over de arrestatie van een paar brandweerlieden in het district Coronie toont weer eens de onbetrouwbaarheid aan van de inhoud van artikelen. Wat of wie moet je als lezer nog geloven? De inhoud van welk artikel is juist? De kwaliteit van de Surinaamse journalistiek blijft op deze wijze ondermaats en onbetrouwbaar.

Financieel-economisch journalisten krijgen les van de Centrale Bank van Suriname

Bank in Suriname traint journalisten in financieel-economische verslaggeving

 Het moet dramatisch zijn gesteld met de journalistieke opleiding

05-03-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De Centrale Bank van Suriname (CBvS) is niet zo tevreden over de inhoudelijke kwaliteit van de financieel-economische verslaggeving van de Surinaamse journalisten. Dat was voor de bank aanleiding genoeg om deze week een heuse vijfdaagse workshop/training in elkaar te draaien voor het lokale journaille. Een goed initiatief van de bank, want kennelijk schort het in de opleiding journalistiek in Suriname aan een goede basis voor deze vorm van journalistiek, voor zover betrokken journalisten een journalistieke opleiding hebben gevolgd.

Financieel-economisch nieuws moet beter worden begrepen door journalisten

De training ‘Journalists course on Economic Reporting’ wordt samen met deskundigen van het Internationaal Monetair Fonds en van het internationaal persbureau Reuters gegeven. Zij zullen deze dagen journalisten de nodige vaardigheden bijbrengen met het uiteindelijke doel, dat het financieel-economische nieuws beter wordt begrepen door de journalisten en ook beter wordt weergegeven.
Bij het lezen van sommige financieel-economische artikelen vraag je je als lezer wel eens af, of de journalist die zo’n artikel heeft geschreven zelf wel heeft begrepen wat hij heeft geschreven. Dit heeft tot gevolg dat veel lezers met vraagtekens blijven zitten na het lezen van een dergelijk artikel.

De bank heeft aan elk nieuwsmedium de gelegenheid geboden een deelnemer af te vaardigen.

De journalisten worden verder onder andere geïnformeerd over de macro-economische rol van de CBvS in de Surinaamse economie.

Initiatief van journalisten zelf

Volgens Dennis Samson, de publiciteitsman bij de bank, kwam het verzoek voor de training van journalisten zelf. ‘Doordat de laatste tijd veel wetten zijn aangenomen en aangepast, was de vraag van journalisten om uitleg groot. Twee jaren terug heeft de bank reeds een soortgelijke training gegeven aan journalisten. Dit jaar is echter gekozen de training ook nog een internationaal karakter te geven.’ Het is goed te constateren dat enkele journalisten, beter laat dan nooit, zelf tot het inzicht zijn gekomen dat ze toch bepaalde financieel-economische zaken niet helemaal goed begrijpen, zoals zo vaak blijkt uit hun artikelen. Maar, het is ook weer het zoveelste voorbeeld waaruit duidelijk wordt hoe slecht het is gesteld met de inhoudelijke kwaliteit van de Surinaamse journalistiek.

‘Er zijn veel rapporten van ratingbureaus en journalisten vroegen al deze rapporten uit te leggen. We hebben toen het IMF bereid gevonden om ook het gedeelte van de economische vooruitzichten van Suriname en het Caribisch gebied te belichten’, aldus Samson.

De journalist moet zelf begrijpen wat hij schrijft

Volgens één van de inleiders van de training, Ingebor Geduld, moet de training tot resultaat hebben, dat de economische begrippen die nu actueel zijn, veel duidelijker naar buiten worden gebracht door de media. Met andere woorden, de journalisten moeten zelf begrijpen wat ze schrijven en dat zo helder en duidelijk mogelijk doen voor de lezers. Nu bekruipt je wel eens het gevoel, dat journalisten zich er wat te gemakkelijk van af maken en niet bereid zijn zich wat meer in te spannen om een artikel begrijpelijk te maken voor de lezers. Er is veelal te weinig uitleg in artikelen. De lezers lijken wel eens door de journalisten vergeten te worden.

Overigens verwacht je, wellicht wat te naïef, dat financieel-economisch journalisten in Suriname ook beschikken over voldoende kennis van zaken, anders heb je je toch niet gespecialiseerd in juist dat nieuws, althans, anders schrijf je geen financieel-economische artikelen.

Aan de training werd deelgenomen door slechts dertien journalisten, aldus bericht De West op vrijdag 8 maart, te weten Gladys Findlay (De West), Wanita Ramnath en Indra Toelsie van Starnieuws, Eliézer Pross (de Ware Tijd), Soelami Kemble (Jeugdjournaal), Angela Hokstam (STVS), Harvey Panka (ATV), Jeff Cramer (Radio 10), Anna Wielkens (ABC), Seshma Bissesar (Dagblad Suriname), Tatjana Muskiet (Times of Suriname) en Fanisha Salamat (Forward Motion). Opmerkelijk is de afwezigheid van Wilfred Leeuwin van Starnieuws, die toch over het algemeen financieel-economische artikelen schrijft voor de nieuwswebsite.
Op een foto van de deelnemers in De West is overigens ook nog Ivan Cairo (de man met zwarte ooglap) van de Ware Tijd te zien, maar hij ontbreekt in het rijtje namen van deelnemers.....

Wie volgen: rechtbank- en milieuverslaggevers?

Van een rechtbankverslaggever mag ook worden verwacht dat deze thuis is in het juridisch jargon dat bij een Openbaar Ministerie, een rechtbank of door een advocaat wordt gebruikt. Maar, is dat wel zo hier, in Suriname? Wie weet volgt er nog een meerdaagse training voor rechtbankverslaggevers....., milieuverslaggevers.......
Oh ja, natuurlijk ontvangen de aan de training deelnemende journalisten na afloop een nietszeggend en nauwelijks waarde hebbend 'certificaat', zoals ook journalisten ontvingen in januari van dit jaar aan het einde van de door de Surinaamse Vereniging van Journalisten gehouden 'Journalistenweek'. Het is slechts een bevestiging van deelname aan de training en zeer waarschijnlijk voor alle deelnemers met goed gevolg. Maar ja, Surinamers zijn nu eenmaal verzot op certificaten,, omdat het certificaat in mooie letters en aardig creatief vormgegeven, weer aan het cv kan worden toegevoegd, voor wat het waard is.

Noot:
Starnieuws besteedt zaterdag 9 maart uitgebreid aandacht aan de 'succesvolle' training en vermeldt al in de eerste alinea van het artikel dat de deelnemers allen, zoals te verwachten was natuurlijk, een certificaat uitgereikt hebben gekregen. Maar, hoe denk je in slechts een paar dagen tijd bijgespijkerd te kunnen worden als Surinaamse journalist op het moeilijke vakjargon-terrein van de financieel-economische verslaggeving? Je moet je als journalist zelf constant dagelijks blijven scholen. Tegenwoordig kun je alle aanvullende relevante informatie op het internet vinden. Overigens schrijft Starnieuws ook 'Het gros van de participanten heeft de training als leerrijk ervaren.', dus er waren ook een paar deelnemers die het kennelijk niet zo leerrijk hebben gevonden...., maar daar wordt verder natuurlijk met geen woord over gerept....

Professor, dokter, ingenieur.......

‘Personal Brander’ verkoopt zichzelf goed - Met dromen over de wereld reizen

De natte droom van iemand met groot ego

‘Droom het, hoop het, geloof het, zet het vast in uw hoofd, visualiseer het, accepteer het, reageer erop met liefde, passie en integriteit, geef het al uw aandacht en u zult het realiseren.’

02-03-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Via, via kreeg ik een uitnodiging voor het bijwonen vrijdagavond 1 maart 2013 in theater Unique in Paramaribo van de ‘verdediging en promotie tot Doctor of Business Adminstration aan de Personal Branding University Suriname, faculteit van de Business School of the Americas’ van een student. Titel van het proefschrift: ‘A Perspective On Group Dynamics at CTI Cleaning N.V.’. Het blijkt te gaan om onder andere de ‘promotor’ prof.dr.ir. Hubert Rampersad.

Bij het lezen van de namen Rampersad, Personal Branding University Suriname en Business School of the Americas werd ik meteen achterdochtig. En waarom dit evenement in een theater of is dat wat de Personal Branding University Suriname wellicht is, een theater.

Is dat niet die man met.....

Die Rampersad, is dat niet die man met een toch wel, te, vlotte gladde babbel, die zichzelf heel interessant vindt en die schermt met- en leeft van zijn reclameslogan ‘personal branding’?
Is dat niet die man die regelmatige Engelstalige inhoudelijk wazige columns ‘Towards Excellence’ schreef die gepubliceerd werden op de even wazige à-journalistieke Surinaamse nieuwswebsite GFC Nieuws?
Is dat ook niet de man die de kritische schrijver Rolf van der Marck van SurinameStemt.com begin april 2012 in een serie emails bedreigde en uitschold, omdat Van der Marck objectief kritisch had geschreven over prof.dr.ir. Hubert Rampersad en deze welbespraakte heer daar kennelijk niet van gediend was en ook meteen dreigde met beslaglegging op eigendommen van Van der Marck?
 Ja, die man.
Dreigen is een zwaktebod en getuigt van frustratie.

Hoe is het mogelijk, dat deze Rampersad een naam heeft weten op te bouwen als een soort ‘personal branding’ goeroe? Hoe is het mogelijk dat er kennelijk toch mensen op deze aardkloot zijn die behoefte hebben aan wazige beschouwingen, praatjes, over het in de maatschappij plaatsen van je eigen ‘brand’, je eigen merk en over het volgen van je dromen? Maar, ik gun iedereen zijn of haar persoonlijke interesses, feestjes en hobby’s en dat geldt zeker ook voor de heer Rampersad, Maar, ‘het’ is niet ‘mijn ding’ en ik ben er dan ook nogal sceptisch over en dat mag, iedereen mag een mening hebben en die uiten.

Wie is de veelal glimlachende Hubert Rampersad en in hoeverre zijn zijn opleidingen, scholen en universiteiten in Paramaribo, in het Amerikaanse Miami, Florida, en in het Nederlandse dorp Linschoten, werkelijkheid en niet slechts websites (of alleen een adres) met te weinig essentiële informatie?

Achtergrond belicht door surinamestars.com 
Volgens de website surinamstars.com werd Hubert Rampersad in december 1957 in Paramaribo geboren. Hij werd op zijn twaalfde jaar naar Nederland gestuurd om zijn toekomst te redden: hij zou namelijk twee keer op de lagere school (Fluschool te Paramaribo) blijven zitten, omdat hij veel spijbelde en ‘erg stout’ was. Zijn ouders wisten zich geen raad meer met hem en hadden de hoop bijna al opgegeven. Hubert mocht bij zijn oudere broers en zusters in Nederland gaan wonen. In Nederland aangekomen werd de jonge Rampersad op een LTS geplaatst, de toenmalige Lagere Technische school. Hij kreeg vervolgens vrij snel de smaak van het studeren te pakken en deed daarna in snel tempo ook nog de MTS, HTS en Technische Universiteit Delft (werktuigbouwkunde en robotics).
Na zijn studie in Delft werkte Rampersad onder meer als projectmanager bij een adviesbureau, als adviseur bij het Innovatie Centrum Den Haag van het ministerie van Economische Zaken en als consultant en adviseur bij onder andere Shell en ASML. Tussendoor doceerde hij parttime productietechniek aan de Technische Universiteit Eindhoven en productiemanagement aan de faculteit Bedrijfskunde van de Erasmus Universiteit Rotterdam.
Verder publiceerde hij ook nog eens tientallen artikelen en diverse boeken. In 1998 vertrok hij met zijn gezin (Surinaamse vrouw en twee zonen) tijdelijk naar Suriname om mee te helpen bij de operationalisering van de afdeling Bedrijfskunde aan de Anton de Kom Universiteit . Een jaar later werd Rampersad tot hoogleraar productiemanagement aan die universiteit en werd de jongste hoogleraar daar ooit benoemd.

In 2001 besloot hij echter met zijn gezin weer terug te keren naar Nederland en te werken aan een nieuw managementconcept getiteld 'Total Performance Scorecard' (TPS), om hiermee de wereld te verbeteren, te beginnen bij managers en ondernemers. Hij schreef hierover een internationale bestseller die inmiddels in twintig talen is vertaald en in meer dan tachtig landen is gepubliceerd door toonaangevende uitgevers, aldus surinamestars.com.

Dat inhoud van dat boek wordt op vele websites omschreven als:

‘Iedere leidinggevende erkent het belang van verandering voor het voortbestaan en de groei van de onderneming. Maar hoe maakt u hiervoor de motivatie en passie bij uw werknemers los? Dit boek geeft u het antwoord: door te beginnen bij het niveau van de individuele werknemer en zin eigen doelstelling. 'Werken met de Total Performance Scorecard' biedt een instrument dat helpt uw organisatie in kaart te brengen en haar beter te laten draaien. Creëer met behulp van de oefeningen en de praktijkvoorbeelden een lerende organisatie waarin persoonlijke ambities en die van de organisatie elkaar versterken.

De praktische modellen, methoden en tools maken 'Werken met de Total Performance Scorecard' uitstekend geschikt voor manager, projectleiders en medewerkers uit de industrie, overheid, zakelijke dienstverleningen de non-profitsector die zichzelf en hun organisatie succesvol willen verbeteren. Hubert Rampersad is president van TPS International en algemeen directeur van TPS Consulting Nederland. Hij verwierf internationale bekendheid met zijn bestseller 'Total Performance Scorecard' en schrijft columns voor diverse bladen.’

Op basis van het succes van zijn 'TPS boek' bouwde hij aan een wereldwijd netwerk van lokale kantoren en strategische verbonden die het TPS-concept in de betreffende landen verbreiden en uitdragen. Hij zou partnerships hebben in veertig landen, waaronder Amerika, Canada, Duitsland, Argentinië, Brazilië, Venezuela, Egypte, Portugal en Polen. Nederland was te klein voor hem geworden en zou niet goed zijn voor het imago van TPS, zo schrijft suirnamstars.com. Vandaar dat hij zijn TPS-hoofdkantoor (TPS International Inc.) opzette in het Amerikaanse Californië. Rampersad is een veel gevraagde gastspreker op conferenties en universiteiten in Nederland, Amerika, Canada, Singapore, Mexico, Argentinië, Brazilië, Spanje, Dubai, Egypte, Rusland, Griekenland, Venezuela en Saoedi Arabië. Zijn persoonlijke mission statement luidt: 'Het delen van kennis is plezier, vooral als ik hierdoor iets kan betekenen in het leven van anderen'.

Tot zover een deel van de beschrijving over Hubert Rampersad op de website surinamstars.com. Het toont het beeld van een studiebol en iemand die iets tracht te bereiken in het leven en van een wetenschapper die op een moment besloot de weg van het ‘goeroe-schap’ te betreden, de praktische wetenschap te verlaten, en zich te gaan profileren als spreker, ‘personal brander’.

‘Personal Branding University’ in Amsterdamse Zuidas......

In april 2010 besloot Rampersad zijn opleiding ‘Personal Branding University’, naast Miami, ook op te zetten in Nederland. Naar aanleiding daarvan werd hij door de Wereldomroep geïnterviewd. Zogenoemde ‘professionals’ en bestuurders zouden op die vermeende universiteit kunnen leren hoe ze hun droom kunnen waarmaken en die gepassioneerd over het voetlicht kunnen brengen.
  
‘Vertrekpunt is je droom, je ambitie, wat wil je met je leven. Dat moet je vertalen in een brand. Een verhaal dat je vertelt, jezelf positioneren op de markt. Wat maakt jou uniek?’, zo trachtte Rampersad zijn werkwijze duidelijk te maken voor de microfoon van de Wereldomroep. ‘Je moet een betrouwbaar beeld van jezelf communiceren en cultiveren. President Barack Obama is een goed voorbeeld van hoe je dat doet. Dat willen we delen met onze studenten in Amsterdam.’Er zou destijds veel belangstelling uit Rusland, Saoedi Arabië en ook Aruba, Curaçao en Suriname te zijn geweest. ‘Daar komen ook vestigingen, naar voorbeeld van de Nederlandse universiteit’, aldus Rampersad bij de Wereldomroep. Hij voelde zich genoodzaakt om te benadrukken dat het gaat om een echte universiteit. ‘De accreditatie is in gang gezet. Maar dan moeten we eerst starten.’

Volgens een niet actieve Facebookpagina van de Amsterdamse vestiging van de Personal Branding University – een website is er niet - is die gevestigd aan de Claude Debussylaan 2-8 in Amsterdam. Klik je op die pagina op deze link dan kom je terecht op deze onduidelijke website.
In diverse overzichten van hoge scholen en universiteiten in de gemeente Amsterdam wordt de Personal Branding University niet vermeld..... Ook op de website van het Amsterdamse stadsdeel Zuidas, waar de Claude Debussylaan is, is de ‘universiteit’ onbekend.

Personal Branding University slaat niet aan in Amsterdamse Zuidas
Gevraagd naar een reactie van het stadsdeel over de al dan niet aanwezigheid van de ‘universiteit’, ontving ik op woensdag 6 maart deze reactie van Frederijk Haentjens, namens de dienst Zuidas:

'In het verleden, 2011, heb ik inderdaad ervaring opgedaan met de Branding University. De heer Rampersad heeft toen opgetreden voor een zogenaamde Zuidas Netwerkdag. Dat was een bijeenkomst bedoeld voor marketing en communicatie medewerkers die werkzaam zijn bij diverse bedrijven op de Zuidas. Een en ander georganiseerd in opdracht van ons door bureau VDCP (Van Dantzig communicatiepartners) uit Rotterdam. De bijeenkomst was ook een soort aftrap voor een campagne Hello Zuidas, kort uitgelegd een feel good campange voor de gebiedsontwikkeling Zuidas. De heer Rampersad, had een theorie dat als je aan je eigen branding werkt en goed dat doet, je samen de branding van het gebied ook goed van de grond kunt krijgen. We zijn in contact gekomen met Rampersad via Sander Schuurman, toen werkzaam bij de ABNAMRO en betrokken bij Zuidas ABC, een ontmoetingsplaats, voor bedrijfsmatige Zuidasser en wetenschappelijke Zuidassers. 
Mijn persoonlijke indruk was dat een dun verhaal was, na dit optreden waren er nog wat pogingen om een soort nazorg te organiseren, maar het verhaal was duidelijk bij de aanwezigen niet aangeslagen.(...)'

Verder laat Haentjens nog weten dat op het adres Claude Debussylaan 6-8 Zuidas ABC was gevestigd, 'dat was naast de eerder genoemde ontmoetingsplek voor wetenschap en bedrijfsleven ook een grand café en een flexkantoren plek, waar je per dagdeel een werkplek kon huren. Zuidas ABC bestaat echter niet meer'.

Miami een en al mist

De Personal Branding University in Miami is ook volledig door mist omringd. Via deze website verwacht je op de website van de opleiding terecht te komen. Maar, neen. Het is slechts één pagina tekst over de ‘universiteit’ als klein onderdeel van de grote website ‘Yellow Pages’. Bij de contactgegevens worden onder andere vermeld het telefoonnummer +1-786-537-7580, het emailadres tpsi@comcast.net en voor de website wordt verwezen naar TPS International Inc., ‘Aligning Human Capital to Business Success’, (Miramar, Flordia), met Rampersad als directievoorzitter en met hetzelfde telefoonummer als van de Personal Branding University. Rampersad blijkt, om onduidelijke redenen, gebruik te maken van een wirwar aan zeer onduidelijke websites, waardoor je als geïnteresseerde door de bomen het bos niet meer kunt zien en niet de gewenste praktische informatie kunt vinden. Vele bezoekers zullen dan ook ongetwijfeld snel afhaken, je verwacht immers van dergelijke ‘universiteiten’ duidelijkheid, helderheid en openheid.

In de rubriek ‘Gallery’ zijn alleen maar foto’s te zien waarop de ‘personal brander’ zelf te zien is…. Werkelijk geen enkele foto waarop hijzelf niet zichtbaar is..... Bij contactgegevens wordt zijn eigen emailadres vermeld. Verder is op de website nergens een overzicht te vinden van de lessen die verzorgd worden en wanneer, wie de docenten zijn en zelfs niet de gegevens van het bestuur en haar leden. Alsof alleen Rampersad de hele school bestuurt en runt.

De Nederlandse vestiging zou in Linschoten (Van Rietlaan), gemeente Montfoort, zijn gevestigd, maar daarover is nauwelijks tot niets op het wereldwijde net te vinden. De 'universiteit' wordt niet vermeld op de website van de gemeente Montfoort en op vragen wordt niet door de gemeente gereageerd.

‘Business School of the Americas’ heeft een duur europrijskaartje

En, wat is de status van de Business School of the Americas aan de Grote Combéweg in Paramaribo? De website schept hierin geen enkele helderheid. De laatste, meest actuele informatie, dateert van 2011. Volgens de website is de school een leidende universiteit in de wereld in het geven van educatie van wereldklasse in management, entrepeneurschap, innovatie, ‘applied management sciences for success in business and professional environments’.  
‘We streven naar verbetering van de kwaliteit van leven van onze studenten door top entrepeneurs aan de wereldse zakenwereld af te leveren met een sterke persoonlijke en innovatieve achtergrond.’

Maar, er hangt wel een aanzienlijk prijskaartje aan, waardoor de opleiding voor velen niet toegankelijk is. Bij het onderwijsgeld zijn niet eens inbegrepen de boeken en ook niet de reiskosten naar en van en verblijf van een week op de Personal Branding University in Miami Beach, Florida, dat onderdeel uitmaakt van het lesprogramma.

Het studiegeld bedraagt, aldus de website, voor ‘Doctorate’ 25.000 euro, voor ‘Master’ 19.500 euro, voor ‘Bachelor’ 15.000 euro, voor ‘Associate of Arts’ 10.000 euro en voor ‘Personal Brand Coaching Certification of executives, coaches, consultants, and trainers’ 7.500 euro, omgerekend naar de Surinaamse dollar aanzienlijke bedragen die velen in het land niet kunnen opbrengen.

‘Alles begint met een droom’......

In een vraaggesprek voor de website kluwermanagement.nl begin april 2012 kon Rampersad, in zijn hoedanigheid als decaan van de Business School of the Americas, proberen uit te leggen waar hij nu feitelijk zoal dagelijks mee bezig is. Maar, uit het artikel spreekt slechts onduidelijkheid en vooral veel, heel veel, wollig taalgebruik.

‘Alles begint met een droom. Wie groot droomt wordt groot en wie klein droomt blijft klein. Wie geen droom heeft is verloren en wordt niet succesvol in het leven. Wie een droom heeft maar deze niet omzet in actie is aan het hallucineren. (...) Mijn droom twintig jaar geleden was om op het prestigieuze MIT en Harvard Business School in Boston te mogen doceren, absolute top in de wereld. Vorig jaar heb ik op MIT gedoceerd en in april 2012 ga ik een gastcollege over Authentic Personal Branding op Harvard Business School verzorgen. (...) 
Zodra u weet waar u heen gaat, is het veel makkelijker te besluiten welke stappen er nodig zijn om daar te komen. Wanneer u niet weet waar u heen gaat, kunt u als een gek werken maar gaat u in de verkeerde richting lopen. Om succesvol en gelukkig te zijn moet u de betekenis van uw leven weten en de verantwoordelijkheid nemen om uw droom te ontdekken en deze op te schrijven. De zoektocht naar uw ziel en het ontdekken van uw lot begint met het definiëren en formuleren van uw droom. (...) 
Uw droom is uw persoonlijke vuurtoren die u op de koers houdt. U moet het op een opwindende en overtuigende manier formuleren en deze zichtbaar maken. Het grootste probleem waar mensen hierbij tegenaan lopen is het opschrijven hiervan en bang zijn om groot te dromen. U heeft bijna twee maal zoveel kans om uw droom te realiseren wanneer u deze opschrijft. De formulering is cruciaal voor het ontwikkelen en operationaliseren van uw droom. Uw droom geeft aan waar u heen gaat, welke waarden, overtuigingen en principes u op uw weg zullen leiden, wat u wenst te bereiken, wat u met uw leven wenst te doen, wat uw intenties op lange termijn zijn, welke talenten, vaardigheden en ervaringen u nodig heeft om waarde te bieden aan anderen, waar u op het einde van uw leven wenst te zijn, wat u hoopt te worden, welke richting u zou willen dat u leven in ging, de ideale eigenschappen die u zou willen bezitten, uw ideale werksituatie en wat u wenst te zijn. Stel uzelf deze vragen en beantwoord ze eerlijk. Identificeer ook het gedrag dat u moet veranderen en begrijp hoe u uw waarden relevant voor anderen kunt maken. Uw visie (uw opgeschreven droom) zorgt voor innerlijke begeleiding en bepaalt de acties van vandaag om uw gewenste toekomst te bereiken. Het functioneert als een ethisch kompas dat betekenis aan uw leven geeft. Het is een concrete vertaling van uw diepste verlangens. Uw visie moet resulteren in betekenisvolle lange termijn acties en inspanningen om uw droom te realiseren. (...) 
Het is hierbij van belang dat we groot denken. Dit wil ik illustreren aan de hand van onderstaande foto die ik vorig jaar van Donald Trump ontving nadat ik hem een gesigneerd exemplaar van mijn nieuwste boek ‘Be The CEO of Your Life’ had gestuurd. Hierop schreef hij To Hubert: ALWAYS THINK BIG.’

Pronken met andermans dromen
Vervolgens gaat hij in op de dromen van bekendheden Bill Gates, Oprah Winfrey, J.K. Rowling, Henry Ford, Walt Disney, Albert Einstein, Mahatma Gandhi, Martin Luther King Jr., Nelson Mandela, Mickael Gorbatsjov, Barrack Obama, Sheikh Mohammed bin Rashid Al Maktoum, Akio Morita en Konosuke Matsushita. Alsof prof.dr.ir. Hubert Rampersad in de ziel heeft kunnen kijken van deze beroemdheden.

Rampersad: ‘Ze hebben allen bewezen, dat wanneer iemand een heldere authentieke droom heeft, erop reageert met liefde en passie, de moed heeft deze droom na te jagen, vertrouwen heeft in zichzelf en leeft conform de droom, deze droom die persoon in het leven zal begeleiden en zal leiden tot doelgerichte en resolute acties. Ze namen de verantwoordelijkheid hun droom te identificeren en erop te reageren met liefde en passie. Neem ook het initiatief en de verantwoordelijkheid uw grote droom te identificeren, implementeren en cultiveren. Iedereen kan topprestaties leveren en succesvol zijn, omdat ieder van ons de talenten in zich heeft. Succes is niet iets dat automatisch komt of iets dat de wereld voor u zal bepalen. Het is iets wat u definieert in uw ambitieuze droom en het komt naar voren in de manier waarop u deze droom najaagt. Succes komt niet naar u toe, u dient naar succes toe te gaan.’

Woorden, woorden en nog eens woorden. Mooie woorden, absoluut. Dromerige, welhaast inhoudsloze woorden en woorden die iedereen had kunnen uiten. Daarvoor hoef je geen prof.dr.ir. voor je naam te hebben staan. Dat staat dan ook niet, past niet. Overdreven, maar klinkt wel leuk en lekker. Rampersad heeft zijn vlotte babbel en vermeende charismatische uitstraling mee. Hij is aanwezig, als een soort Emile Ratelband, de positiviteitsgoeroe van Nederland.

Tot vervelends toe pochen met Business Time en Fortune Magazine

Rampersad gebruikt graag nationale en internationale media om naamsbekendheid te krijgen en wellicht nieuwe uitnodigingen om spreekbeurten en dergelijke te krijgen tegen ongetwijfeld aantrekkelijke honoraria. Op bijna al zijn websites en op zijn op het internet te vinden cv’s laat hij maar wat duidelijk blijken trots te zijn op gepubliceerde interviews met hem in bijvoorbeeld de Business Times van 29 september 2009 en Fortune Magazine.

Op de Arabische toer

De Surinaamse website GFC Nieuws berichtte op 6 februari van dit jaar nog dat Rampersad een week eerder door het ‘College of Business & Economics’ van van de Qassim University in Buraidah (Saudi-Arabië) benoemd is tot ‘full professor in Entrepreneurial Leadership & Innovation Management’. Hij zou, aldus de nieuwswebsite, die functie combineren met zijn consultancy-activiteiten in Saudi-Arabië, Dubai, Qatar, Oman, Kuwait en Bahrain, met als tweede thuisbasis Qassim.
Het klinkt allemaal net even iets te sprookesachtig, alsof je je begeeft in het sprookje van Ali Baba en de veertig Rovers.
The College of Business & Economics zou ambities hebben om binnen vijf jaar uit te groeien tot de beste Business School in het Midden-Oosten. Rampersad liet GFC Nieuws weten, dat hij opdracht heeft die doelstelling te helpen realiseren en het innovatief en concurrentievermogen van het bedrijfsleven in Saudi-Arabië, in het bijzonder in de provincie Qassim, duurzaam te versterken. In zijn hoedanigheid als professor in Entrepreneurial Leadership zou de prof.dr.ir. ook actief zijn als consultant en trainer bij Aramco, ’s werelds grootste olieraffinaderij.

- Op de website van dit bedrijf is de naam Hubert Rampersad niet te vinden, dus zo belangrijk zal hij niet zijn. Het bedrijf reageert niet op de vraag of Rampersad bij het bedrijf bekend is. –

‘Ik heb zoveel respect van de leiding van Qassim Universiteit weten af te dwingen, dat ik ondanks een fulltime benoeming aan deze universiteit, de vrijheid heb om ook mijn andere internationale activiteiten te ontplooien, zoals onder meer mijn eigen consulting business in Suriname.’ Nogal arrogant klinkende woorden van Rampersad, opgetekend door GFC Nieuws.

Schelden en dreigen een prof.dr.ir. onwaardig

Toen de op 17 januari 2013 overleden Rolf van der Marck vorig jaar voor de prikkelende website surinamestemt.com een paar kritische beschouwingen schreef over Rampersad http://www.surinamestemt.com/archives/15037 
http://www.surinamestemt.com/archives/14478 
http://www.surinamestemt.com/archives/14462
klom laatstgenoemde meteen in de emailboom en zond Van der Marck om onbegrijpelijke redenen (immers iemand met een wereldwijde bekendheid als Rampersad zou zich totaal niet moeten storen aan dergelijke artikelen, neen, hij zou daar boven moeten staan) een aantal dreigende verwensingen. Deze prof.dr.ir. schroomde er niet voor, om termen als ‘klootzak’ en ‘(vuile) schoft’ te gebruiken, enkel en alleen omdat Rolf van der Marck gebruik maakte van het recht op persvrijheid en recht op vrijheid van meningsuiting. Het staat een ieder vrij om zich kritisch over wie dan ook te uiten.
Daarnaast dreigde de oh zo keurige ‘personal brander’ ook nog eens met beslaglegging op eigendommen van Van der Marck in Suriname of die van zijn echtgenote. Zo gaat deze ‘brander’ dus om met enige licht objectieve kritiek op zijn persoon en zijn vermeende ‘personal branding’ imperium.

Gezonde argwaan kan nooit kwaad
Enige gezonde argwaan en terughoudendheid in de richting van de prof.dr.ir. ‘brander’ kan geen kwaad gelet op de toch wel vele onduidelijkheden rond de door hem opgezette opleidingen, scholen en universiteiten en zijn promotionele en ‘business’ ‘verkondigingen’. Natuurlijk, Hubert Rampersad heeft het volste recht zijn belegde boterham te verdienen met 'personal branding' en niemand wil hem dat onthouden of ontzeggen, maar laten we eerlijk zijn: is het allemaal niet net iets te mistig, te dromerig en te gladjes? 'Personal branding’ gaat niet alleen over dromen en het neerzetten van je eigen merk, je eigen ‘brand’, maar ook en misschien vooral over ‘business, geld. Dus dat.

Geraadpleegde bronnen o.a.:

http://www.trouw.nl/tr/nl/4328/Opinie/article/detail/2911903/2011/09/16/Formuleer-uw-droom-en-uw-leven-krijgt-richting.dhtml
http://personal-branding-university-miami-ypd.chamber.com/ 
http://www.rnw.nl/suriname/article/rampersad-brengt-personal-branding-naar-nederland http://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/4071
http://www.SurinamStars.com 
http://www.HRPBranding.com/ 
http://rampersad.wordpress.com/ 
http://rampersad.sys-con.com/
http://www.bsa-edu.org
http://www.kluwermanagement.nl/index.aspx?m=news&f=detail&id=54808 http://www.kluwermanagement.nl/files/downloads/We.moeten.groot.dromen.Rampersad.pdf http://www.tuauniversity.org/ 
http://pbuniversity.wordpress.com 

Natuurlijk is Rampersad ook met eigen video's op YouTube te vinden, met als bijgevoegde informatie uiteraard het bekende verhaal van hem, zijn cv en de vele links naar allerlei websites:

Noot:
Mochten er na vandaag alsnog reacties binnen komen van bijvoorbeeld de dienst Zuidas van de gemeente Amsterdam of van de gemeente Montfoort dan zullen die uiteraard in het artikel worden opgenomen.

Na een periode van stilte duikt Rampersad begin juni 2013 op in het Midden-Oosten, zo blijkt uit dit bericht op de vermeende nieuwswebsite GFC Nieuws, een soort spreekbuis voor de 'brander'.

Is het eten van in gevangenschap gefokte groene leguanen risicovol?

(Bron foto: eigen foto Kraaijer)

Vlees van in gevangenschap gefokte zeeschildpadden op Cayman Islands maakt toeristen ziek

Hoe veilig is eten van vlees in gevangenschap gefokte leguanen?

Suriname heeft vanaf juni eerste leguanenfokboerderij

27-02-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - Uit in de eerste week van februari door de Britse Royal Society of Medicine gepubliceerde uitkomsten van een wetenschappelijk onderzoek, blijkt dat vlees van in gevangenschap gefokte zeeschildpadden op de Cayman Islands toeristen ziek maakt.

Toeristen op de Cayman Islands werden door het eten van zeeschildpaddenvlees geïnfecteerd door bacteriën, virussen, parasieten of schimmels. Maar, mensen lopen ook het risico longontsteking, hersenvliesontsteking of nierfalen te krijgen door het eten van het vlees.

Volgens de onderzoekers hebben de problemen geen betrekking op vrij levende zeeschildpadden. Maar, zij kunnen wel een risico gaan betekenen als zij in contact komen met in gevangenschap gehouden soortgenoten.

Het onderzoek werd verricht in de Cayman Turtle Farm te Grand Cayman (de enige zeeschildpaddenboerderij in de wereld), dat jaarlijks door zo’n 300.000 toeristen wordt bezocht. De boerderij verkoopt zeeschildpaddenvlees aan bezoekers en aan lokale restaurants. De dieren worden echter, aldus de onderzoekers, gehouden in stress veroorzakende gevangenschap en zijn daardoor extra gevoelig voor infecties. Niemand vermoedt echter een risico bij het eten van vlees van in gevangenschap gehouden en gefokte zeeschildpadden. Maar, volgens de onderzoekers is die wetenschap wel bekend bij de meeste artsen.

‘Mensen moeten voorkomen, dat zij voedsel afkomstig van zeeschildpadden en wellicht ook van andere relatief langlevende soorten eten, ongeacht hun rol in de voedselketen. Deze dieren geven meer tijd aan gevaarlijke organismen en giftige stoffen om zich op te hopen en zij vormen dan ook een verhoogd risico als het gaat om het eten van hun vlees’, aldus de onderzoekers in een verklaring. Zij waarschuwen ervoor, dat toeristen die iets hebben ‘opgepikt’ van een zeeschildpad, dat door kunnen geven als zij huiswaarts keren aan boord van bijvoorbeeld een vliegtuig of een cruiseschip. Ook vinden zij hersenvliesontsteking een hoge prijs voor een korte aanraking van een zeeschildpad of voor het eten van zeeschilpaddenvlees en zelfs een hogere prijs voor ‘de kortstondige sensatie’ van iemand anders.

Het onderzoek werd onder andere uitgevoerd door Clifford Warwick van de Emergent Disease Foundation in het Britse Tobridge (Kent).

Maar, hoe gevaarlijk is het eten van in gevangenschap gefokte groene leguanen? 
Een ondernemer in het district Coronie begint in juni van dit jaar met een heuse leguanen fokboerderij te Friendship. De twee voornaamste argumenten om hiermee te beginnen, is het voorzien van de bevolking van leguanenvlees en het lokken van toeristen. Ook hopen de fokker en de regering de jacht op- en vangst van leguanen in het wild te kunnen beperken en daardoor de soort te beschermen.

Er zijn echter aanwijzingen dat het eten van het vlees van in gevangenschap gefokte leguanen kan leiden tot gezondheidsproblemen. Alle reden dus voor consumenten om voorzichtig, terughoudend, te zijn en zich ervan te vergewissen dat het vlees veilig is voor consumptie.

Al in maart 2009 waarschuwde een groep wetenschappers, waaronder Simone Magnino van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO, World Health Organization), in een artikel in het International Journal of Food Microbiology voor de risico’s van het eten van in gevangenschap gefokte reptielen als leguanen.

Parasieten, bacteriën en virussen en in mindere mate verontreiniging door zware metalen en restanten van diergeneesmiddelen, kunnen ervoor zorgen dat het eten van vlees van leguanen en andere reptielsoorten ernstige gezondheidsproblemen kan veroorzaken, aldus de onderzoekers begin 2009 Mensen kunnen diverse ziekten oplopen door het eten van vlees van leguanen, hagedissen, krokodillen en slangen. Het gaat vooral om dieren die als huisdier worden gehouden of die in gevangenschap zijn en worden gefokt. De onderzoekers adviseren mensen om dergelijk vlees in te vriezen, omdat dat parasieten uitschakelt.

In het onderzoeksverslag is onder andere deze informatie te lezen over de leguaan:
‘Traditioneel, zijn iguanas al meer dan 7.000 jaar een voedselbron in delen van Centraal- en Zuid Amerika. Maar, door grootschalige jacht op zowel de dieren als de eieren en vernietiging van hun habitat in het regenwoud, zijn wilde populaties in enkele landen uitgestorven en in andere landen bedreigd met uitsterven. Fokprogramma’s, die in eerste instantie werden opgezet om de dieren te fokken en vervolgens in de natuur te plaatsen, werden meer en meer ontwikkeld in diverse landen, zoals Panama, Costa Rica, Guatemala, Nicaragua, Belize, Honduras, El Salvador, Colombia en Venezuela. Maar, naast het doel om de soort te beschermen, werd het fokken van leguanen in gevangenschap een economisch alternatief voor het houden van vee en een belangrijke voedselbron voor lokale bewoners. 
Twee soorten worden voor menselijke consumptie gefokt in boerderijen: de groene leguaan (Iguana iguana), de meest populaire foksoort, en de zwarte iguana (Ctenosaura spp.). (...) Jongen groeien in fokboerderijen op tot ze tussen de zes en tien maanden oud zijn, waarna ze worden losgelaten in bebost gebied vlak bij de boerderijen tot ze een voor de ‘markt’ gewenste grootte hebben. Dat duurt zo’n twee jaar. (...)’

Speciaal leguanenkookboek 
Een paar maanden na dat onderzoek, juli 2009, publiceerde een inwoner van de Amerikaanse stad Sarasota, George Cera, een iguana kookboek.

 

Hij nam het besluit om een dergelijk boek te schrijven, omdat leguanen in Florida het inheemse wild vernietigden en hij zag maar één oplossing voor dat probleem: dood ze en kook ze. Florida werd overspoeld door zwarte leguanen. In de zeventiger jaren van de vorige eeuw werd het dier door veel mensen als huisdier gehouden, maar door de jaren heen werden steeds meer exemplaren vrijgelaten en belandden daardoor in de vrije natuur. In 2007 werd Cera ingehuurd door huiseigenaren van Boca Grande in Lee County en in nog geen twee jaar tijd had hij 16.000 leguanen gevangen en gedood.

Puerto Rico heeft jacht geopend op de leguaan 
De regering van Puerto Rico besloot in maart 2012 om de jacht te openen op de leguaan. Op die manier hoopt het eiland de geïmporteerde soort uit te kunnen roeien en het vlees van de gedode dieren te exporteren. Op het eiland zouden zo’n vier miljoen leguanen leven en dat is meer dan het aantal inwoners. De eerste groene leguanen doken in de jaren zeventig op toen eigenaren, die ze als huisdieren hielden, ze begonnen los te laten. Sindsdien is het aantal leguanen explosief toegenomen. Ze kregen de schuld van het ‘overnemen’ van landingsbanen van het vliegveld (Puerto Rico geeft jaarlijks meer dan 80.000 Amerikaanse dollars uit aan het doden van leguanen op de internationale luchthaven Luis Munoz Marin, waar een ongecontroleerde populatie leguanen rond 2005 ervoor zorgde dat een binnenkomend vliegtuig de landing moest afbreken.), het ondermijnen van gebouwen en vernielen van funderingen en van stroomstoringen, omdat ze nesten bouwden vlak bij de warmte van elektriciteitscentrales. De regering ging vrijwillgers trainen om de dieren levend te vangen, waarna ze naar een speciale slachterij worden gebracht om vervolgens geëxporteerd te worden als ‘vlees’ naar de Verenigde Staten.

De lokale wetenschapper Javier Laureano is van mening dat lokale bewoners sowieso al de leguanen mishandelen door ze te verbranden, te slaan en door met hun auto’s over ze heen te rijden. Hij erkent dat er maatregelen moeten worden genomen om het aantal dieren te reduceren, maar de leguaan moet niet het middelpunt worden van een heksenjacht.

Smokkel van 115 kant-en-klare leguanen 
Dat het vlees van de leguaan gewild is bleek in april 2012 toen een een 38-jarige Amerikaan tot twee jaar cel werd veroordeeld voor het smokkelen van 115 voor de oven gereed zijnde leguanen van Mexico naar de Verenigde Staten.

Hij werd in juni 2011 gearresteerd toen hij trachtte om via de Otay Mesa haven Californië, bij San Diego, binnen te komen met het leguanenvlees verpakt in koelboxen. De onthoofde, gevilde en van botten ontdane leguanen - met een totaal gewicht van 72 kilo -, lagen verstopt onder vis. Het vlees zou bestemd zijn voor de menselijke consumptie. Tijdens de behandeling van de rechtszaak werd door het Openbaar Ministerie benadrukt dat het eten van leguanenvlees kan leiden tot voedselvergiftiging en dat het vlees vaak besmet is met de salmonella bacterie......

100% Controle Schiphol afgebroken uit vrees voor verstoring openbare orde

Surinaamse media berichten over mogelijk wapen aan boord SLM-vliegtuig uit Suriname 
  
Nederlandse media reppen met geen woord over ‘wapen-tip’

25-02-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Met een vertraging van ongeveer vier uren landde maandagmiddag 25 februari 2013 een vliegtuig van de SLM vanuit Suriname op Schiphol. Natuurlijk wil ja een ruim negen uur durende vlucht en dan ook eens een aanzienlijke vertraging zo snel mogelijk de douaneformaliteiten door en herenigd worden met familie, vrienden en of bekenden.

Vier uren vertraging leidt tot geprikkelde passagiers

Maar, je komt als passagier uit Suriname en dus volgt na landing de beruchte 100% drugscontrole, ook na een urenlange vertraging. En toen ging het mis. De Koninklijke Marechaussee zag zich genoodzaakt voor het eerst sinds het bestaan van deze noodzakelijke controle (nog steeds worden zowel op de Surinaamse nationale Johan Adolf Pengelluchthaven als op Schiphol in de Nederlandse gemeente Haarlemmermeer bijna dagelijks drugssmokkelaars betrapt die steeds inventiever worden in het verstoppen van vooral cocaïne in hun bagage om het te proberen Suriname uit- en Nederland in te krijgen. Het zijn vooral Surinamers zelf die ervoor blijven zorgen dat de door hun verfoeide 100%-controle nog steeds moet plaatsvinden. Het wordt tijd dat jammerende passagiers hun ogen en oren eens gaan openen en zich niet afgeven op de Nederlandse autoriteiten op Schiphol.) deze af te breken, omdat de openbare orde verstoord dreigde te worden. Volgens een bericht van de Nederlandse omroep NOS waren passagiers van de vertraagde vlucht zo geïrriteerd geraakt, dat de marechaussee het niet verantwoord vond om door te gaan. Het ging in totaal om ongeveer 280 passagiers. De passagiers en de bagage werden aan een controle onderworpen, aldus de NOS. Ze moesten daardoor in de aankomsthal ook nog eens drie uur op hun bagage wachten. De reizigers reageerden hun frustraties verbaal af op het marechausseepersoneel, dat daarop besloot de controle niet af te maken.

Het NOS-artikel werd maandag deels overgenomen door andere media, waaronder de Telegraaf. Maar, wat de NOS niet vermeldde en Surinaamse media later maandagmiddag Surinaamse tijd wel, was dat er mogelijk sprake zou zijn geweest van een anonieme tip dat een van de passagiers in het bezit zou zijn geweest van een wapen. Maar, zoals gebruikelijk onder het Surinaamse journaille wordt veel gebruik gemaakt van anonieme en ‘betrouwbare’ bronnen. De vraag is dus, in hoeverre de berichten maandagmiddag in de Ware Tijd en op de nieuwswebsite Starnieuws op waarheid berusten.

‘Zeer betrouwe bronnen’ en ‘verneemt’

Als eerste kwam de correspondent van de Ware Tijd in Nederland, Eric Mahabier, met het bericht dat de Koninklijke Marechaussee op Schiphol een SLM-toestel uit Paramaribo ‘aan een heel strenge controle onderworpen’ heeft. Mahabier schreef ‘uit zeer betrouwbare bronnen’ te hebben vernomen, ‘dat de autoriteiten op Schiphol een telefonische tip binnenkregen, dat een passagier op die vlucht een wapen bij zich had’. Later bleek echter dat het loos alarm was, volgens de Ware Tijd.

 

Mahabier schreef verder onder andere dat direct na de landing van het SLM-vliegtuig marechaussee ‘zwaar bewapend’ het vliegtuig binnen zouden zijn ‘gestormd’.

Mahabier baseert zijn verhaal met name op een ‘zeer betrouwbare bronnen’. Wie die bronnen zijn geweest?? Heeft hij gesproken met Marechaussee of met enkele vermoeide en geïrriteerde passagiers die niet echt als betrouwbaar te kwalificeren zijn.

Maar, korte tijd na de publicatie van het artikeltje van Mahabier op de Ware Tijd Online komt ook Starnieuws met een ‘sensatie’-bericht.

 

Starnieuws beweert onder andere dat alle bagage van de passagiers na landing ‘in beslag genomen’ werden en dat de passagiers ‘ruim vier uren vastgehouden’ werden. Ook deze nieuwswebsite bericht over een wapen: de redactie zou vernomen hebben, ‘dat er informatie was dat er een wapen aan boord van het toestel zou zijn’. Wat voor informatie dat zou zijn geweest en van wie Starnieuws dat vernomen zou hebben, wordt uiteraard niet vermeld. ‘Het ging om een anonieme melding. Op grond hiervan moest alle bagage worden onderzocht’, aldus Starnieuws.

Verder vindt Starnieuws het nieuwswaardig en interessant om te vermelden dat zij een email kreeg van een van de ongeveer 280 passagiers met de vraag ‘Weten jullie wat er aan de hand is?’

Was er wel een tip....

In de laatste alinea van het artikel op Starnieuws wordt kort ingegaan op het NOS-artikel en dat ‘niet is gemeld waarom plotseling zo een strenge controle is toegepast. Er is ook geen wapen aan boord gevonden’.

De vraag is nu: was er wel een tip over een wapen?

Een woordvoerder van de marechaussee kon dat verhaal bevestigen noch ontkennen en kon ook niet aangeven of er daadwerkelijk een wapen werd gevonden. ‘We zijn de controle preventief gestopt, voor het echt uit de hand zou lopen, dus niet alle passagiers hebben de uitgebreide controle ondergaan. Het is naar mijn weten de allereerste keer dat die niet is kunnen doorgaan’, aldus woordvoerder Muller tegenover het Nederlandse persbureau Novum.

De Surinaamse Luchtvaartmaatschappij wilde niet reageren op het incident. ‘Alles met betrekking tot de veiligheid is de verantwoordelijkheid van de luchthaven van aankomst’, aldus SLM-directeur Ewald Henshuys desgevraagd.

SLM wil verklaring Nederlandse regering

Later op de maandagavond verklaarde president-commissaris van de SLM, Gerard Brunings, op Starnieuws, dat de Nederlandse regering met een duidelijke verklaring moet komen waarom het vliegtuig en de passagiers van SLM urenlang vastgehouden werden.

Brunings zei verder tegenover de nieuwswebsite dat hij niet tegen veiligheidscontroles is, maar dat wat maandagmiddag is gebeurd alles slaat. ‘Je kan het vliegtuig en de passagiers niet zo lang vasthouden zonder een behoorlijke verklaring te geven. Het is niet de luchtvaart security die een controle doet, maar de Koninklijke Marechaussee. Daarom willen wij een verklaring hiervoor van de Nederlandse regering’, aldus Brunings.

'Suriname voelt zich meteen weer aangevallen door Nederland'
Dit is weer een typische Surinaamse reactie. Nederland had zo zijn redenen om de passagiers en de bagage van dit ene toestel beter te controleren dan normaal gesproken het geval is. En natuurlijk wordt door de marechaussee niet meteen een reactie gegeven in verband met veiligheidsredenen. Maar, nee hoor, vanuit Suriname wil men meteen weer opheldering van Nederland. Wees blij dat er goed gecontroleerd wordt op Schiphol, want nog te vaak worden passagiers uit Suriname op Schiphol betrapt met drugs in hun bagage of op het lichaam die door de controle op de Johan Adolf Pengelluchthaven zijn 'geslipt'....

Maandagavond 25 februari verscheen een begrijpelijke reactie op de website GFC Nieuws van een Surinaamse Nederlander. Hij schrijft onder andere:

'Ik las (...) dat mijn landgenoten zich  weer een keer hebben misdragen. Het is iets waar ik mij diep voor schaam! Als de marechaussee op de luchthaven Schiphol het nodig vindt om alles bij de passagiers van de SLM te doorzoeken, dan moet men daar gewoon alle begrip voor opbrengen. Wij Surinamers hebben het gewoon verpest, de goede nagelaten.
Als ‘Blakkamang’ die in Nederland woont begin ik er  moeite mee te hebben als Surinamer door het leven te gaan. Het is om je kapot te schamen wanneer ik steeds weer via de media moet horen dat een Surinamer met coke is opgepakt op Schiphol of dat er op een boot  die uit mijn land kwam een grote partij drugs is gevonden. Ik schaam mij om Surinamer te zijn. (...)'

Het begin van meer irritaties en afbrekingen van 100%-controles?

Het voorval van maandag kan aanleiding zijn voor passagiers op toekomstige SLM-vluchten vanuit Suriname naar Schiphol, om na iedere landing met enige vertraging zich geïrriteerd te gaan gedragen. Wie weet volgen na maandag dan nog meer onderbrekingen door de marechaussee van de beruchte 100%-controle.....

Noot:
Starnieuws bericht woensdag 27 februari dat het Surinaamse ministerie van Buitenlandse Zaken de Nederlandse regering om opheldering heeft gevraagd. 

Daarentegen reageert 27 februari de directeur van de SLM, Ewald Henshuys, in de Ware Tijd juist heel nuchter: Hij vindt wel dat Nederland wat tekst en uitleg zou moeten geven, maar zegt er meteen achteraan: 'De veiligheidsorganisatie van een luchthaven, zoals overal ter wereld, is bevoegd om op dergelijke wijze in te grijpen als dat noodzakelijk blijkt.'

Suriname zou juist blij moeten zijn dat er streng werd gecontroleerd, mogelijk vanwege een anonieme tip dat iemand een wapen aan boord zou hebben...... Stel nu eens dat er wel een wapen op een passagier zou zijn ontdekt.......hoe had Suriname dan gereageerd? En die 100% controle is sowieso noodzaak, want nog steeds worden op Schiphol en dagelijks op de nationale luchthaven van Suriname cocaïnesmokkelaars betrapt.

Nu waren passagiers alleen geïrriteerd vanwege het lange wachten, maar ja, dat gebeurt wel vaker...en waren er geen Nederlanders aan boord? Waarom hoor je die niet?????? Kortom, laat Suriname een stapje terug doen en niet meteen om 'hoog' niveau om opheldering begin te schreeuwen, want daar ze hier goed in, schreeuwen, ongenuanceerd luid, hysterisch welhaast en zonder enige vorm van redelijkheid. Dat is Suriname, ook.