Den Blauwvinger: Social Media krachtig wapen om politieke tegenstanders ongegeneerd te beschadigen

COLUMN: 'Ordinaire' mogelijk gedateerde foto's met ABOP-voorzitter Brunswijk willens en wetens gepubliceerd

09-03-2015  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Ronnie Brunswijk, voorzitter en Assembleelid van de ABOP (Algemene Bevrijdings- en Ontwikkelingspartij) en presidentskandidaat, vierde zaterdagavond 7 maart 2015, zijn 54e verjaardag met een leuk feestje in Moengo in het district Marowijne. Het werd een gezellige partijbijeenkomst waar ook enkele politieke overlopers met open armen werden ontvangen, zoals het Nieuw Suriname-parlementslid Harish Monorath en de oud-voorzitter van de NPS Jongerenraad Gordon Touw Ngie Tjouw.

Dateert de foto uit 2013 of van afgelopen zaterdagavond?

Dat het een gezellig feestje is geworden werd zogenaamd (!) duidelijk, toen de volgende dag, de Internationale Dag van de Vrouw, een paar foto's op social media geplaatst werden. De foto's zouden, volgens de kersverse DOE-politicus en voedseltechnolooh Ricky W. Stutgard in een ingezonden stukje tekst zondag 8 maart op de nieuwswebsite GFC Nieuws, op dat feestje zijn gemaakt.
Maar, is dat werkelijk zo?
Zijn die foto's werkelijk afgelopen zaterdagavond geschoten? Volgens de politieke tegenstanders van Brunswijk wel en volgens zijn aanhangers natuurlijk niet.
Het Dagblad Suriname opent vandaag zelfs met de foto's, alsof het belangrijk 'nieuws is terwijl het feitelijk geen nieuws is, maar meer een zielige, verre van journalistieke poging, om een politicus te schaden - het is een zoveelste diskwalificatie van de lokale journalistiek -,  met een ordinaire tekst:

Brunswijk heeft inmiddels vandaag aangekondigd te overwegen om de krant voor de rechter te slepen, omdat die krant bericht alsof de foto's afgelopen zaterdag zijn gemaakt. Volgens de ABOP-voorzitter zijn de foto's jaren geleden gemaakt op een familiefeestje en is er nu sprake van 'grove volksmisleiding'. Zijn partijgenoot Marinus Bee spreekt van riooljournalistiek. De ABOP-leider heeft absoluut een punt, los van hetgeen op de foto's te zien is. De foto's zijn waarschijnlijk met een politieke bedoeling gepubliceerd.

– Inmiddels hebben ook diverse ABOP-jongeren op Facebook duidelijk gemaakt, dat de foto's niet zijn gemaakt op het feestje van Brunswijk. Dat neemt niet weg, dat mensen moeite kunnen hebben met het op de foto's zichtbare gedrag van de ABOP-voorzitter. Natuurlijk zijn die foto's afgelopen weekeinde op Facebook door iemand geplaatst met een bedoeling en dat geldt ook voor het Dagblad Suriname vandaag. 
Maar, deze dagen verschijnen met regelmaat (bewerkte) foto's, ook voorzien van teksten, op social media van allerlei politieke kopstukken met de bedoeling om die politici te schaden in aanloop naar de verkiezingen. Zo wordt dus, met hulp van sociale media, door bepaalde politiek gekleurde figuren getracht politieke opponenten in een kwaad daglicht te plaatsen. De goede kijker en lezer weet daar echter eenvoudig doorheen te prikken. –

Brunswijk lijkt op die foto's – waar en wanneer ze ook gemaakt zijn – veel plezier te beleven en laat zich van zijn ware kant zien: een ongegeneerde bullebak die schijt heeft aan alles en iedereen, gewoon doet waar hij zin in heeft en zeer vrouwonvriendelijk respectloos gedrag aan de dag legt: heerlijk schuren met jongedames, meisjes waarschijnlijk nog. Dat mag hij, dat is niet strafbaar, maar je kunt vraagtekens plaatsen bij of het wel zo verstandig is om het te doen als Assembleelid, als publiek figuur.
De foto's leiden op social media tot uiteenlopende reacties, de meesten uit het politieke tegenkamp uiteraard negatief. 'Als het hier 32 graden is loopt onze koning ook niet in zijn onderbroek. En als het hier koningsdag is lopen ze ook niet staande seksuele passen te maken' en 'Dit kan tog niet, zo kan je een land niet dienen...!!!' zijn slechts twee van de vele reacties.

Ophef om niets?

Natuurlijk en nogmaals, je kunt vraagtekens plaatsen bij hetgeen op de foto's te zien is, maar het lijkt
een politicus en presidentskandidaat onwaardig. Het hoort niet, stellen de correct in de pas lopende burgers, fatsoensrakkers. Maar, is zijn gedrag - op een privé familiefeestje - werkelijk zo afkeurenswaardig of genoten hij en enkele jongedames gewoon zichtbaar en moet er verder vooral maar geen overtrokken ophef over worden gemaakt?

De enige ophef die deze 'kwestie' waard is is de journalistieke kwestie, de kwalijke rol van het Dagblad Suriname waarvan de redactie kennelijk de foto's ook van Facebook heeft geplukt en verder geen eigen onderzoek heeft gedaan naar de werkelijke herkomst en datering van de foto's

Dat is Brunswijk toch?

Brunswijk, de platvloerse schreeuwer,

de vloeker op voetbalveld en in parlement,

de geile man die niet vies is van schurende dames en meisjes tegen zijn lichaam,

de concertorganisator Bravo,

de leider in de tijd van de Binnenlandse Oorlog tussen 1986 en 1992 van het zogenoemde Junglecommando dat streed tegen het militaire regime van Desi Bouterse,

de eigenaar en voorzitter en speler van voetbalclub Inter Moengotapoe,

de goudzoeker,

de man die zieltjes voor zijn partij tracht te winnen door op partijbijeenkomsten letterlijk met geld te strooien,

de man die waarschijnlijk eind december 1985 betrokken was bij een bankoverval in Moengo, en

de man die door de rechtbank van Haarlem op 2 maart 1999 bij verstek is veroordeeld tot zes jaar celstraf voor handel in cocaïne (hij zou het brein zijn geweest achter drie cocaïnetransporten tussen maart 1996 en juni 1997 van Suriname naar Schiphol waarbij het in totaal om ruim 61 kilo cocaïne zou zijn gegaan).

Let wel, het voren gaande zijn gewoon feiten. Een mooi cv voor een president?

Ongepolijste rebel

Ook een man die altijd voor camera en microfoon zijn uiterste best om maar zo correct mogelijk en verstaanbaar Nederlands te spreken. Maar, Brunswijk is en blijft Brunswijk, de ongepolijste rebel die graag zijn macht en geld showt, die graag rondrijdt in zo groot mogelijke – en dan ook nog het liefst in gele ABOP-kleuren gelakte – Hummers, maar niet eens in staat blijkt te zijn om een paar van zijn eigen kinderen op het rechte pad te houden:
zoon Pascal die gewoon op 3 augustus vorig jaar zo'n 30.000 Amerikaanse dollar uit de auto van zijn pa jatte en
een andere zoon, Elton, die op 1 september vorig jaar werd gepakt op de Johan Adolf Pengelluchthaven met 5,5 kilo cocaïnepasta in zijn bezit en zich sindsdien van de domme houdt. Ergens in die familie Brunswijk zit iets niet goed.

Kortom, Brunswijk, de geschikte presidentskandidaat, in een slechte droom, een nachtmerrie.

Een president en Assembleelid onwaardig gedrag....

De schurende hulk en zijn droom

Deze man vertoont op alle fronten president onwaardig gedrag. Tja, Brunswijk ziet zich werkelijk na de verkiezingen van 25 mei als de nieuwe president van Suriname. Binnenkort haalt hij mogelijk zijn zogenoemde BSc. Bedrijfskunde (Bachelor of Science) en volgens hem levert dat cursusje voldoende presidentiële kennis en waardigheid op om het land te kunnen leiden. Dat zei hij ook op het podium van zijn feestje zaterdagavond.

Een uitbundig, opgewonden feestje waarin - zo willen velen ons doen laten geloven - een gele onbehouwen en onbeholpen hulk zich te goed deed aan hapjes, drankjes en enkele aanwezige jongedames die zich maar wat graag tegen de hulk aan leken te schuren en de hulk leek in opgewonden staat terug te schuren. President Brunswijk? Dat is en blijft een droom. Brunswijk is en blijft een, politiek, rebel.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

09 maart 2015

Amsterdam-Paramaribo

Naschrift:

Volgens het lid van de ABOP-jongeren Valentino Nasa zondag 8 maart op Facebook, zijn de gewraakte foto's niet op de verjaardag van Brunswijk gemaakt:
'Ik was zelf daar aanwezig en kom net van Moengo. Die foto is van een tijdje terug. We leven in een politieke tijd en mensen zoeken naar alles wat ze kunnen vinden om Brunswijk zwart te maken. Ze kunnen niets vinden om Brunswijk z’n naam te bekladden, dus gaan ze terug in de tijd om iets te vinden, maar het is een leugen', aldus Nasa in een reactie op Facebook. 
Brunswijk was volgens hem de hele tijd in het stadion van Moengo aanwezig. Er was helemaal geen feest thuis bij de politicus en alles werd in het station gehouden. 'Het maakt bij mij niet uit wat mensen willen zeggen over Brunswijk, hij gaat zonder twijfel voor het presidentschap. Hij is een volksleider en stelt het belang van het volk voorop. Niet, omdat hij eens ordinair danste moet hij van zijn doel afwijken. Ik spreek dit van Bravo niet goed , maar geen van de grote leiders hebben tien schone vingers. Bravo maakt moeite.'

Een dag later, vandaag, maandag 9 maart, plaatste de ABOP Jongeren Brokopondo deze tekst op Facebook:

'Er is momenteel een foto gepost op FB om de indruk te wekken dat het eergister op de jaardag van de Voorzitter van de ABOP is geschoten.

Ten eerste is dat een foto van maart 2013 en ten tweede was het podium van eergister een van metaal.

Wij willen alle echte ABOPers op het hart drukken om zich niet te laten pakken door deze misleiders maar te focussen op de overwinning welke op zicht is.

Last: nobody is perfect. Even none.

Fouten zijn menselijk. En wij hebben gezien dat de persoon Brunswijk uit die fouten heeft geleerd.'

Den Blauwvinger: Politieke overloper gedraagt zich als een kameleon

COLUMN: De politiek onbetrouwbare overloper

08-03-2015  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Hoeveel politieke deserteurs in Suriname volgen nog tot de dag van de verkiezingen 25 mei? En wat krijgen de overlopers 'in return'?

Politieke overlopers komen door hun weifelende gedrag niet overtuigend en betrouwbaar over, maar meer en vooral als 'strebers', 'carrière-typetjes', van welke politieke kleur dan ook. Ze zijn overal te vinden, duiken overal op, onverwacht of juist voorspelbaar. Principes worden terzijde geschoven. De overlopers kiezen allen voor het pluche en dan vooral in het Surinaamse parlement, De Nationale Assemblee.

Over het algemeen worden de overlopers warm en met open armen, als verloren zonen of dochters, in de nieuwe politieke kleur welkom geheten. Het podium, tijdens een zogenoemde partijpolitieke 'massa'meeting, is even een paar minuten voor een overloper. Soms gaat het werkelijk om een verloren, groene, zoon die weer de, paarse, moederschoot opzoekt.

Dergelijke politieke overlopers en 'gelukszoekers' zijn net als een kameleon onder een regenboog...

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

08 maart 2015

Amsterdam-Paramaribo

Den Blauwvinger: Extra betalen in Surinaamse taxi voor je boodschappen

COLUMN: Meter in taxi prima, maar kom niet aanzetten met extra Srd voor 'vracht'

'Goedemiddag, zijn er wagens binnen? Kunt u er eentje sturen naar de .....?' Zo wordt in Suriname over het algemeen gebeld naar een taxibedrijf om een taxi te bestellen. Het wemelt in Paramaribo van de taxi's, maar niet als zodanig herkenbaar. Vaak zijn het kleine bedrijfjes, her en der, overal, die de meest gammele wagens als taxi's laten rijden. Sinds enige tijd is er echter een paar grotere bedrijven dat werkelijk de naam taxibedrijf kan voeren. Daaronder ook een onderneming die ondertussen beeldbepalend is geworden in Suriname. Opvallende gele taxi's met heuse lichtreclames op het dak  à la 'American yellow cabs'.

Een bedrijf waarvan de taxi's nu zelfs meters hebben. Als passagier kun je tijdens de rit zijn waar je aan toe bent als het om de ritprijs gaat.

'Het starttarief is zeven Surinaamse dollars van zes uur 's morgens tot negen uur 's avonds tot en met een afstand van tweeënhalve kilometer. Daarna begint de meter te lopen. Voor elke kilometer wordt daarna Srd (Surinaamse dollar) 2,24 op het basistarief bijberekend. De klant betaalt dus voor de gereden afstand en niet voor de duur van de rit. Het enige moment waarop men betaalt voor de duur, is bij de wachttijd', zei de eigenaar 29 oktober vorig jaar in gesprek met de Ware Tijd. 'Ook komt het voor dat passagiers bij verschillende winkels stopt en gaat winkelen. Dan telt de meter bij elke minuut Srd 0,50 op. Wij werken met de afstand.'

Een grote anarchistische bende

Dit zou bij ieder taxibedrijf zo moeten zijn. Maar, in de Surinaamse taxiwereld is het een grote anarchistische bende. Chauffeurs lijken maar wat te doen en hun werk niet serieus te nemen. Chauffeurs die zich niet gedragen en er niet uit zien als chauffeurs, verre van dat. Luide muziek in de taxi. Nauwelijks beenruimte voor passagiers in veel te kleine taxi's. Overal verschillende rittarieven. Kleine taxibedrijfjes langs de kant van een weg, taxi's geparkeerd in een berm, chauffeurs rondhangend en wachten op een belletje. Klant. Her en der bordjes langs wegen met telefoonnummers van obscure zogenoemde taxibedrijfjes.

Betalen voor een paar boodschappentassen?

Er zijn zelf taxichauffeurs die het onfatsoen hebben om extra Surinaamse dollars, pas aan het einde van een rit, zonder vooraankondiging, te vragen bovenop de ritprijs als je als passagier een paar boodschappen bij je hebt, zoals goed gevulde rode stoffen Choi's tassen of plastic gele Jumbo-zakken. Als passagier wordt je gewoon aan het einde van een rit bovenop de ritprijs geld gevraagd voor je bagage. Dat extra kan variëren van 3.50 tot 5.00 Surinaamse dollar. Betalen voor je bagage? Het moet niet gekker worden. Je moet als passagier alleen voor de ritprijs betalen, ongeacht de hoeveelheid tassen of andere bagage die je bij je draagt. Als een passagier een taxi instapt met twee of drie andere mensen, dan vraagt een taxichauffeur toch ook niets extra's.....?

Het lef hebben om als taxichauffeur een passagier extra in rekening te brengen, bovenop de ritprijs, voor een paar tassen of andere zaken, gaat alle perken van fatsoen en normaal klantvriendelijk gedrag te buiten. Het slaat ook nergens op. Als taxichauffeur dien je passagiers van A naar B te vervoeren. Dat is het en geen flauwekul door een klant meer dan de normale ritprijs te vragen, omdat die in de stad wat boodschappen heeft gedaan.

Ook een file kan plotseling de ritprijs verhogen aan het einde van de rit

Maar, dat is nog niet alles in de Surinaamse vrijgevochten krakkemikkige taxiwereld. Beland je als passagier in een taxi in een file, dan loop je ook nog eens het risico dat de chauffeur extra in rekening gaat brengen, enkel en alleen omdat je als passagier buiten je schuld om in een file bent beland. Te zot voor worden. Een file hoort gewoon bij het beroepsrisico van een taxichauffeur. Als je als taxichauffeur een hekel hebt aan files, dan had je een ander beroep moeten kiezen. Immers, files horen vandaag de dag bij het dagelijkse straatbeeld in en rond de stad, Paramaribo, en ze worden alleen maar meer en langer. Ook ondergelopen wegen en straten. Ook gaten en kuilen in zandwegen. Chauffeurs jammeren zelfs hardop als ze met hun klanten in een file terecht zijn gekomen. Maar, een taxichauffeur moet gewoon zijn werk doen en de klant de gewone ritprijs laten betalen. De extra's belanden ook nog eens in de eigen zak. Feitelijk een vorm van corruptie die afgestraft zou moeten worden.

Corrupte taxichauffeurs duiken overal op

Bij een goed bekend staande taxionderneming zou je dergelijke praktijken niet horen te verwachten. Maar, ook daar blijken corrupte chauffeurs rond te rijden die het niet zo nauw nemen met de eigen bedrijfsprotocollen. Ook daar rijden chauffeurs rond, die er niet voor terugdeinzen om een klant extra in rekening te brengen voor een paar boodschappentassen, zogenaamd vracht. Het zijn rotte appels, dergelijke chauffeurs. Maar, dergelijke rotte appels zou de eigenaar van een taxionderneming uit het bedrijf moeten verwijderen. Toch gebeurt dat niet. De rotte appels kunnen rond blijven rijden en misbruik blijven maken van klanten met bagage.

De aanwezigheid van een meter in een taxi is nog geen garantie voor een passagier, dat er een fatsoenlijke chauffeur aan het stuur zit. Een meter voorkomt zeker niet de ongemanierde brutaliteit om bij een klant zijn of haar bagage aan het einde van een rit in rekening te brengen bovenop de ritprijs. U bent gewaarschuwd, heeft u bagage, tassen, vraag eerst de taxichauffeur of hij of zij daar extra voor in rekening brengt zodat u niet op de plaats van bestemming onaangenaam wordt verrast.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

05 maart 2015

Amsterdam-Paramaribo

Surinaams journaille krijgt Amerikaanse les in verslaglegging verkiezingen

(Bron foto: Amerikaanse ambassade, Paramaribo)

Amerikaanse journalist ingevlogen voor paar lesjes en workshopjes

Laat lokaal journaille eerst het vak journalistiek en Nederlandse taal leren

04-03-2015  Door: Paul Kraaijer


Paramaribo - Deze dagen krijgen aanstormend vermeend journalistiek talent en gevorderde zogenoemde journalisten les in hoe zij moeten berichten over de komende verkiezingen en over alles wat in aanloop naar die verkiezingen zoal op het politieke strijdtoneel gebeurd. Daartoe is speciaal de Amerikaanse journalist Patrick Butler (werkzaam bij de organisatie Internationaal Centrum voor Journalisten in Washington) ingevlogen voor het verzorgen van een paar lesjes en workshopjes. Een en ander is een initiatief van de Amerikaanse ambassade in Paramaribo en de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ).

Dat je als SVJ meewerkt aan een dergelijk workhop-lesweekje om het journaille enigszins wegwijs te maken in hoe verkiezingen te verslaan, bevestigt hoe abominabel het is gesteld met de inhoudelijke kwaliteiten van de zichzelf journalist noemende figuren in Suriname. Dat je daarvoor een paar lesjes en workhops in elkaar draait, aangestuurd door de VS, nauwelijks drie maanden voor de verkiezingen, toont ook feitelijk het failliet van de lokale journalistiek. Het is een beschamende vertoning.

Het schrijven van artikelen over verkiezingen gerelateerde issues is natuurlijk feitelijk niet anders dan het verslag doen van een vergadering van De Nationale Assemblee, van een zogenoemde politieke massameeting, van het uit de boom schieten van een ocelot, van de liquidatie van een Amsterdamse onderwereldfiguur of van een honden- en kattencastratieactie van de Dierenbescherming Suriname. Als journalist doe je verslag, als journalist leg je gebeurtenissen op een journalistiek verantwoorde wijze vast in artikelen. Dat is zijn of haar werk.
Maar, in Suriname bestaat geen journalistiek. Sla een willekeurige krant open of lees een willekeurige Surinaamse nieuwswebsite. Waar is de werkelijke journalistiek? Waar is de werkelijke journalist? Er is gelukkig een enkele uitzondering, ergens loopt een echt goede journalist rond. Een zeldzaam exemplaar dat gekoesterd zou moeten worden door zijn werkgever....

Overigens gaat het aan de basis al niet goed met het lokaal journaille. De Nederlandse taal wordt nauwelijks tot niet beheerst. Veel vermeend journalisten zijn niet eens in staat om een volzin Nederlands correct te schrijven. Dagelijks wemelt het van de taal- en journalistieke fouten in artikelen in lokale kranten en op lokale nieuwswebsites. Dat blijkt ook uit onderstaand artikel van vandaag in het Surinaams Dagblad over de speciale lessen en workshops van Butler.

Alvorens een of andere onbekende Amerikaanse mediaman - een vlekje in het wereldse journalistieke veld - naar Suriname te halen, zou het aan te bevelen zijn voor de SVJ om eens het initiatief te nemen mogelijkheden te onderzoeken voor de komst van een echte school voor journalistiek in Suriname. Investeer tijd en energie in een dergelijk onderzoek. De komst van een dergelijke school is zeer wenselijk, broodnodig zelfs. Nu wordt er maar wat aangemodderd door mensen die het interessant vinden om journalist genoemd te kunnen worden. Kwaliteit is ondergeschikt gemaakt op redacties aan eigen ego's.

Wil je je werk als Surinaamse Vereniging van Journalisten serieus nemen en wil je de journalistiek serieus nemen en benaderen leer het lokale journaille dan eerst de kneepjes van het echte journalistieke metier. Kom niet aan met hap-snap lesjes en workshopjes over allerlei issues om het journaille welhaast per onderwerp journalistiek te onderrichten. Zo 'creëer' je geen kwalitatief goede journalist, omdat hij of zij de basiskneepjes van het vak niet kent en worstelt met de Nederlandse taal.

Laat de zogenoemde journalisten niet dagelijks klungelig aanmodderen, zonder dat hun artikelen onder de ogen komen van eindredacteuren, voor zover die er überhaupt zijn. Ga als SVJ er bij directies en eigenaren van kranten en nieuwswebsites op aandringen, dat zij een of twee kwalitatief goede eindredacteuren in dienst nemen die ook de vaardigheden hebben om redactiemedewerkers bij te sturen, bij te schaven en die kneepjes van het vak te leren. Kwaliteit kost geld, maar levert ook ongetwijfeld meer lezers op en dus meer inkomsten.

In ieder geval kan Butler een paar mooie dagen van Suriname genieten en zich wellicht ergeren aan de kwaliteiten en het algemene niveau van het lokale journaille. Of zijn lesjes en workshops bijdragen aan goede, kwalitatief betere, berichtgeving over de verkiezingen en over politieke issues op weg naar die verkiezingen valt te betwijfelen, omdat het lokale 'journalisten' simpelweg ontbreekt aan de basisvaardigheden die noodzakelijk zijn om het vak van journalist naar behoren te kunnen uitoefenen.......

Hoogste tijd voor een eindredacteur bij de Ware Tijd.... Patrick Mensenhuid????

SASur weerspreekt kritieken dat organisatie niet transparant zou zijn.....

Muziekgebruikers en media lijken SASur-verhaal bewust te negeren

Auteursrechtenorganisatie wordt gecontroleerd door overheid en registeraccountant: geen geld gebruikt voor privédoeleinden

25-02-2015 Door: Paul Kraaijer

Al vanaf de start van SASur (Stichting Auteursrechten Suriname), in mei 2004 , wordt de organisatie geplaagd door verzet, tegenwerking, geruchten en verdachtmakingen vanuit de sector die auteursrechten moet voldoen zoals radiozenders en televisiestations – maar ook vanuit de muziekwereld, de artiesten en zogenoemde showorganisatoren, wettelijk bepaald door de Wet Auteursrecht 1913 –. Auteursrechten werden immers nimmer betaald. Suriname negeerde de wet, Suriname negeerde de betaling. Auteursrechten betalen was iets nieuws, terwijl het dat natuurlijk niet was. Muziek werd en wordt ongebreideld ten gehore gebracht zonder dat de makers ervan enige vergoeding daarvoor uit Suriname ontvangen. Het lijkt op anarchie in de Surinaamse muziekgebruikers-wereld.

Het verzet tegen SASur nam in de loop van de tijd meer meer dreigende en intimiderende vormen aan. Geruchten, verdachtmakingen en zelfs persoonlijke aanvallen en vuilsmijterij, niets werd geschroomd om SASur en haar bestuur in diskrediet te brengen, tegen beter weten in. Zo zou er geen transparantie zijn bij de auteursrechtenorganisatie, zouden geen auteursrechten worden afgedragen en zouden bestuursleden gelden voor privédoeleinden hebben gebruikt. De auteursrechtenorganisatie werd en wordt door tegenstanders van alles verweten zonder dat zij enige kennis van zaken hadden en hebben, terwijl de opponenten zich vrijelijk te buiten kunnen gaan aan bedreigende en intimiderende woorden en het opzetten van de gemeenschap tegen een gewone stichting die opereert binnen wettelijke kaders. Hoe onschuldig.

Geen interesse voor tekst en uitleg SASur bij muziekgebruikers en media: censuur

Bij vele gelegenheden en contacten met haar opponenten en met media, is SASur op alle geruchten en verdachtmakingen ingedaan en heeft zij die weerlegd. Maar, betrokken organisaties en ook media blijken geen oor te hebben gehad en nog steeds niet voor de tekst en uitleg van SASur. Uit alles is de afgelopen jaren duidelijk geworden dat de muzieksector en de radiozenders en televisiestations auteursrechten, SASur en voorzitter Prim Ramlal niet lusten, zonder echter met valide argumenten tegen die organisatie te komen. Het is vooral veel ongefundeerd en ongegeneerd geschreeuw ter bescherming van de eigen bedrijfsportemonnee.

SASur: 'Wij hebben vaak gecommuniceerd met de overheid en met groepen die gebruikmaken van muziek van artiesten dat ons repertoire is opgenomen, ook in de periode dat SASur en zij in een mediationproces zaten. Maar ja, deze informatie gaan de gebruikers, de omroepen en radiozenders, niet delen met de gemeenschap, integendeel, zij hebben SASur uitgemaakt als een organisatie die alleen int en niet uitkeert. De reden was niet interessant om te vertellen, anders zou het masker van hun gezicht vallen. En als SASur probeert om deze informatie via persconferenties en dergelijke te delen, dan wordt daar censuur op toegepast.'

SASur staat in haar recht om, ondanks dat in mei 2013 minister Edward Belfort van Justitie en Politie de beschikking introk om als bemiddelingsbureau te mogen optreden, als gevolmachtigde van belanghebbenden in haar repertoire op te treden voor artiesten in haar repertoire. Dat lijken de fervente tegenstanders van de organisatie niet te willen of te kunnen begrijpen. De auteursrechtenorganisatie overtreedt geen enkele wet. De werkzaamheden van SASur staan en vallen niet met een beschikking van de minister.

SASur wordt door overheid en registeraccountant gecontroleerd: volop transparantie

'SASur is onder toezicht van Justitie en Politie. De overheidswerkarm die toezicht houdt op de werkzaamheden zoals inningen, uitkeringen, tarieven, goedkeuring van licenties ofwel gebruikersovereenkomsten, enzovoorts, is de Commissie Toezicht Muziekauteursrechten (CTM, door de minister van Justitie en Politie op 1 februari 2009 ingesteld om onder andere toezicht uit te oefenen op de inning en de verdeling van de vergoeding van het bemiddelingsbureau muziekauteursrechten SASur). Hierin zitten acht deskundigen, zoals economen en juristen uit verschillende ministeries, waaronder mr. Henry Seedorf, nu onderdirecteur bij het ministerie van Justitie en Politie, drs. Fabien Noordwijk van het ministerie van Financiën, mr. Merrelin Gout van het ministerie van Handel en Industrie en mr. Merlin Dubois van het Bureau Intellectuele Eigendom. Inmiddels zou de zittingstermijn van deze leden per februari 2014 zijn verstreken. Wettelijk moet de minister zorg dragen, dat er verlengd wordt of andere leden worden aangewezen.'

Niemand van de commissie alsook van het ministerie van Justitie en Politie was bereikbaar voor een reactie.....

Deze commissie is geen verlengstuk van SASur, zoals de toenmalig voorzitter van de Vereniging van Radio en Televisiebedrijven in Suriname (VRTS) op 11 januari 2012 in een verklaring beweerde. Ook toen werden al ongenuanceerde en onjuiste uitspraken over SASur gedaan door personen in het veld van muziekgebruikers om de organisatie te schaden. Met de CTM heeft SASur werkafspraken gemaakt over het inningstraject bij alle gebruikersgroepen, het inhoudingspercentage ten behoeve van de operationele kosten (30 procent van de totale inningen van alle gebruikersgroepen) van SASur en het uitkeringspercentage.

'SASur is in opdracht van de CTM doorgelicht door een registeraccountant, dat was registeraccountant Lutchman en daarna is gewerkt met registeraccountant Tjong A Hung, en er is een zogenoemde AO geproduceerd, een Administratieve Organisatie waarin alles van de stichting is doorgelicht door de registeraccountant. Bestuur, directie, procedures en processen, financiële zaken, kostenpercentages. Kortom alles waarmee SASur te maken heeft. Er worden hier ook aanbevelingen gedaan over welk proces in welke fase van operations moeten worden bijgesteld, et cetera. En alle jaarrekeningen vanaf de oprichting van SASur zijn gecontroleerd door de registeraccountant. De meest recente jaarrekening was van het jaar 2011 welke ook gepubliceerd is op de website van SASur.'

Volgens de organisatie heeft de overheid altijd haar medewerking verleend om een dialoog te kunnen voeren met muziekgebruikersgroepen. SASur heeft haar inningsactiviteiten echter steeds moeten uitstellen, totdat zij in augustus 2010 formeel goedkeuring kreeg van de CTM om te mogen innen bij evenementenorgansatoren. Ten aanzien van de kosten, die sinds de oprichting van SASur tot de eerste goedkeuring zijn gemaakt, zou de commissie een modus moeten uitwerken, zodat de uitbetaling optimaal zou kunnen zijn volgens de afspraken, aldus SASur. 'Helaas heeft de CTM nagelaten om tarieven voor andere gebruikersgroepen goed te keuren en moest SASur zelf maar haar bedrijfsvoering inrichten. De commissie wist, dat met het innen alleen bij evenementenorganisatoren, SASur haar bedrijfsvoering nooit zou kunnen bekostigen, maar heeft verder geen enkele concrete actie meer ondernomen.'

SASur kon toch, door tussenkomst van de CISAC, (International Confederation of Societies of Authors and Composers), gevestigd in Frankrijk, – waar SASur lid van is Izie ledenlijst onderaan) – de eerste uitkering in oktober 2013 verkrijgen. Maar, door het intrekken dat jaar van de beschikking kon SASur verder niets meer innen en ging het, aldus de organisatie, 'financieel bergafwaarts met de planning.' 'Reden dus voor SASur om haar uitkering uit te stellen tot de beschikking weer terug is en de inningen weer tot stand komen, ongeacht of die inningen gebaseerd zullen zijn op dwangsommen.'

De leugen van Doerga: 'Totale Surinaamse showbizz stort in dankzij SASur'

Een van de felste tegenstanders van SASur is rotibakker en door zichzelf uitgeroepen televisiepresentator Sammy Doerga, voorzitter van de Vereniging van Surinaamse Organisatoren (VSO). Deze man beweerde eind juni 2013, 'dat de totale Surinaamse showbizz dankzij SASur instort.' 'In feite moeten de belanghebbenden nu alvast de koppen bij mekaar steken om een nieuw Auteursrechtenbureau op te zetten waarin alle groepen van rechthebbenden participeren. Het nieuwe bureau moet vooral voor de belangen van de Surinaamse artiesten opkomen, want het is duidelijk ,dat auteursrechten nageleefd moeten worden, dus er moet betaald worden voor liederen van artiesten. Die betalingen moeten dan wel bij de rechthebbenden terecht komen en niet in de zakken van een paar gelukszoekers die erop uit zijn om zichzelf te verrijken ten koste van de artiesten.' Dergelijke ongefundeerde en uit de lucht gegrepen uitlatingen zijn zich blijven herhalen tot vandaag de dag.

'Zoals uit de jaarrekening van 2011 van SASur blijkt, is tot eind 2011 bijna Srd 200.000 opgehaald, maar SASur komt met allerlei nonsens om het bedrag niet uit te keren, waarschijnlijk heeft men het geld gebruikt voor de bouw van hun privéwoning', zei Doerga. Zoals zo vele van de tegenstanders van SASur, wist ook Doerga niet meer dan alleen geruchten, insinuaties en verdachtmakingen de wereld in te gooien en zijn pijlen vooral persoonlijk te richten op de voorzitter van SASur en zijn echtgenote. Inmiddels is het eind februari 2015 en de showbizz in Suriname lijkt verre van ingestort te zijn, zoals de rotibakker in juni 2013 zei.

De voorzitter van SASur kon ook steeds dergelijke verdachtmakingen en geruchten weerleggen en naar het rijk der fabelen verwijzen, maar daar hadden de tegenstanders en ook de media nauwelijks tot geen oor en oog voor. Alsof er een opgezet plan was om SASur willens en wetens het werken onmogelijk te maken, simpelweg omdat bijna niemand in de muziekgebruikerswereld diep genoeg in de geldbuidel wil tasten en om datgene te voldoen, auteursrechten, waartoe zij wettelijk zijn verplicht.

Opponenten zelfs geïnteresseerd in kantoor van SASur en woning van haar voorzitter

Zelfs het bureau, het kantoor, van SASur kwam op een moment onder vuur te liggen. Het zou niet 'ogen' als een heus kantoor en er werd zelfs getwijfeld of daar wel kantoor werd gehouden. Kennelijk kijken enkele zenders en omroepen niet goed naar hun eigen onderkomens....

Volgens SASur werd voor dat gebouw geen huur betaald. Dat was bekend bij de CTM. 'Voor een beginnende organisatie natuurlijk heel ideaal. Toevallig is het gebouw van de moeder van de voorzitter van SASur geweest dat leeg stond en hij daarvoor toestemming gegeven, omdat overige bestuursleden die mogelijkheid niet konden geven. Begrijpelijk was, dat indien de inningen al vlot zouden verlopen, er zeker voor een andere locatie gekozen zou worden. Vertegenwoordigers van de WIPO (World Intellectual Property Organization, vallend onder de Verenigde Naties) in Genève, Zwitserland, Buma/Stemra in Nederland, CISAC en andere zusterorganisaties waren hiervan op de hoogte, hebben zelfs bezoekjes gebracht op het adres en vonden de huisvesting geen probleem. Voor hun is de uitrusting belangrijker dan het gebouw, maar ja, natuurlijk wil iedereen in een torengebouw zitten, maar dan moet het budget daarvoor ook toereikend zijn.'

'De laatste geruchten zijn, dat de SASur-voorzitter een woning met de inningen zou hebben gebouwd. Let wel, SASur wordt nog altijd gecontroleerd door de registeraccountant. De jaarrekening voor 2012/13 en 2014 gaan ook door de registeraccountant geproduceerd worden, maar pas wanneer wij, SASur, een betaling van Srd 40.000 kunnen garanderen. De organisatie kan dat bedrag nu nog niet op tafel leggen. Er zijn zelfs kleine leningen aangegaan om de organisatie nog draaiende te houden. Uit die rapporten zal overigens ook blijken, dat uit alle inningen geen privé-uitgaven zijn gedaan, anders wordt de verklaring ook niet uitgegeven door de registeraccountant. Internationaal staat SASur ook optimaal onder toezicht. De financiële situatie van SASur wordt ook jaarlijks gepubliceerd op de website van CISAC ten behoeve van alle zusterorganisaties in de wereld en zusters mogen, indien gewenst, ook direct met elkaar in contact treden. En als bijvoorbeeld de gebruikers hier toch denken bewijs te hebben van verduistering of anders, dan moeten ze vooral niet nalaten om maatregelen te laten doen nemen door bijvoorbeeld de politie.'

Opmerkelijk is echter, dat tot de dag van vandaag nimmer door wie of wat dan ook aangifte tegen SASur of tegen haar individuele bestuursleden is gedaan ter zake van verduistering of anderszins. Niemand heeft daar dan ook concrete bewijzen van. Het zijn slechts geruchten en verdachtmakingen.

Over de actuele rechtszaak van SASur tegen de staatszender SRS laat SASur nog weten, dat indien de SRS de dwangsom volledig betaalt, daaruit een behoorlijk deel besteed zal worden voor de uitkering, ongeacht wat de opgelopen kosten zijn, aldus de auteursrechtenorganisatie. SASur: 'De SRS als overheidsomroep weet dat, omdat SASur dat tijdens gesprekken aan haar had voorgehouden. En juist dat wil de overheid kennelijk niet, want dan verliezen ze grond om leugens de wereld in te helpen. De overheid werkt de chaos zelf in de hand. Zij weet vanwege de maandelijkse financiële rapportages aan de CTM wat de gang van zaken bij SASur was, maar zijn zelf nooit ingekomen met de juiste informatie, anders zou zij op haar verantwoordelijkheden gewezen worden door dezelfde weldenkende gemeenschap en dat is niet wat zij wil.'

'Geen stof op SASur gevonden'

De organisaties die bij SASur zijn aangesloten hebben altijd toegang tot vertegenwoordigers ervan. 'Die groep is dus goed geïnformeerd over de gang van zaken binnen SASur en die zien wij dan ook niet tijdens protesten. Ze hebben op een andere manier voorlopig wat winst, omdat ze een forum hebben waar ze voor advies aankloppen voor begeleiding als het de verkoop van illegale muziekdragers betreft. Verder is er geen enkele organisatie die in staat is om zelfs dat voor die groep auteurs te doen.'

Tot slot laat SASur weten, dat wat een auteur of artiest ontvangt geheim is voor elke organisatie. Ook wat dit betreft kan de auteursrechtenorganisatie kritieken van tafel vegen als zou SASur niet bekend willen maken hoeveel is afgedragen.

'Alleen zij, de auteur of artiest, zouden over hun inkomsten via de media naar buiten kunnen treden. Dit is gehouden aan de geheimhoudingsplicht. Maar, de boeken gaan wel open voor de registeraccountant en de Belastingdienst, die ook gehouden zijn aan dezelfde geheimhoudingsplicht. Trouwens SASur is laatst ook onderworpen geweest aan controle van de Fiscale Inlichtingen Controle en Opsporingsdienst van de belastingen (FICOD). Zij hebben geen stof op SASur gevonden.'

(Red. De Surinaamse Krant)

De ledenlijst van CISAC:

Den Blauwvinger: Onschuldige ocelot in woonwijk Paramaribo door agent uit manjaboom geschoten en vervolgens geëxecuteerd

COLUMN:  Leeuwen in aantocht, maar geen verdovingsgeweer in Paramaribo Zoo

Bedreigde en beschermde diersoorten zijn in Suriname vogelvrij

25-02-2015  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Een agent van het Korps Politie Suriname heeft maandag 23 februari 2015 bij een woning aan de Marthastraat in de wijk Uitvlugt van Paramaribo een onschuldige, ongewapende, ocelot (Leopardus pardalis) uit een manjaboom (mangoboom) geschoten, waarin het dier al enige tijd heerlijk van een zonnetje zat te genieten, geen vlieg, laat staan een mens, kwaad doende. Medewerkers van de Paramaribo Zoo, een persoon die beschikte over een verdovingsgeweer, kinderen en andere geïnteresseerden keken machteloos en verontwaardigd toe.  

De kleine katachtige viel met een klap op moeder aarde, waarna de agent het dier van dichtbij nog twee kogels in zijn kop schoot, aldus een getuige voor de camera en microfoon van het televisieprogramma 'In de Branding' van Apintie TV. Het was een standrechtelijke executie van een onschuldig levend wezen. Agenten van het Korps Politie Suriname lieten zich weer eens van hun beste kant zien: schietgrage cowboys.

De moord op de onschuldige ocelot, waarop in Suriname niet mag worden gejaagd, laat staan dat het mag worden afgeknald, roept de nodige vragen op.

Waarom lukte het de persoon met een verdovingsgeweer kennelijk niet om het dier met een verdovingspijl te raken, terwijl een agent met een pistool de ocelot zonder pardon wel uit de boom wist te schieten?

Maar, was het echt nodig om de ocelot uit de boom te schieten?

Waarom moest de Mobiele Eenheid in kogelvrije vesten ten tonele verschijnen?

Hadden we in die mooie manjaboom te maken met een verre afstammeling van King Kong?

Waren de agenten bang, dat de ocelot ook gewapend was en zou gaan terugvuren?

Vragen, vragen en nog eens vragen.Velen uitten gisteravond hun woede en ongeloof over het doodschieten van de ocelot op de Facebookpagina van de Paramaribo Zo.

Volgens de politie zou het vrij rondlopen van de kleine katachtige gevaar opleveren voor het leven van burgers en de openbare orde zou verstoord kunnen worden. Tja...... Je krijgt de indruk, dat agenten zich gewoon geen raad wisten met het dier en er op een snelle manier van af wilden. Een omstander had zelfs aangeboden het dier te benaderen via een dak van een andere woning waardoor hij op nog geen drie meter afstand van de ocelot had kunnen komen en het dier met een verdovingspijl had kunnen raken. Een agent had daar echter geen oren naar en schoot de ocelot pardoes met zijn pistool uit de boom. Een verbouwereerde burger achterlatend.

Een van de aanwezigen maandag was de beheerder van de dierentuin van Paramaribo, Rakesh Debisarun. Met gekromde tenen zal hij het drama dat zich voor zijn ogen afspeelde moeten hebben aanschouwd. Jaren geleden had de dierentuin al een vergunning voor het houden van een verdovingsgeweer aangevraagd, maar dat verzoek zou ongemotiveerd zijn afgewezen.

Hoe is het mogelijk dat een dierentuin niet de beschikking heeft over een of meerdere verdovingsgeweren?

Wat doet het zoo-personeel als de staartloze jaguar weet te ontsnappen of de ocelot of de wilde kat?

Worden uit hun verblijf ontsnapte dieren doodgeschoten, zonder pardon, simpelweg omdat er geen verdovingsgeweer en bijbehorende 'munitie 'aanwezig is? 

Let wel, de dierentuin is in afwachting van drie heuse leeuwen, een mannetje en twee vrouwtjes, via Diergaarde Blijdorp in Rotterdam. Geen verdovingsgeweer?

Hopelijk is de moord op de 'manja-ocelot' voor de directeur van de Paramaribo Zoo voldoende aanleiding zich in te gaan spannen om een vergunning te verkrijgen voor het houden van verdovingsgeweren en bijbehorende 'munitie'.

Debisarun liet verder weten ervan overtuigd te zijn, dat de ocelot in de manjaboom in gevangenschap is opgegroeid en mogelijk is geboren. Het dier was dan ook duidelijk gewend aan menselijke aanwezigheid. De beheerder van de dierentuin kon wel eens gelijk hebben, immers, hoe is het anders mogelijk dat een ocelot terecht komt in een woonwijk van Paramaribo, ver van de vrije natuur, ver van zijn natuurlijke habitat....:

De ocelot heeft internationaal geen bedreigde status. Het dier komt behalve in Suriname, ook voor in Argentinië, Belize, Bolivia, Brazilië, Colombia, Costa Rica, Ecuador, El Salvador, Frans Guyana, Guatemala, Guyana, Honduras, Mexico, Nicaragua, Panama, Paraguay, Peru, Trinidad & Tobago, de VS en Venezuela.

Lees ook dit artikel over een jonge Surinaamse jager die zonder enige reden een ocelot doodschoot en sprak over een 'tigri', een jaguar, en dit artikel over een Surinaamse jager die foto's van een door hem doodgeschoten beschermde en bedreigde jaguar, gevild en klaar voor menselijke consumptie, op zijn Facebookpagina plaatste.

Let wel: nog nooit is iemand in Suriname die een ocelot of jaguar doodschoot strafrechtelijk vervolgd. Neen, in Suriname kan iedereen ongemoeid en ongestraft beschermde en bedreigde diersoorten afknallen: politie en Justitie treden niet op, ondanks dat alle persoonsgegevens van de daders voorhanden zijn......

Bedreigde en beschermde diersoorten zijn vogelvrij in Suriname.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

25-02-2015

Amsterdam-Paramaribo

Surinaamse Vereniging van Journalisten kan eigenlijk worden opgedoekt: voorzitter pleit op persoonlijke titel voor Wet Openbaarheid van Bestuur

Papieren tijger laat haar geluid vooral horen via voorzitter Leeuwin op persoonlijke titel....

SVJ lijkt nauwelijks tot geen aandacht te hebben voor slechte kwaliteit 'journalist'

23-02-2015 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Wanneer durft Wilfred Leeuwin eens een door hem ingezonden stuk, dat wordt gepubliceerd enkel en alleen op de website van zijn werkgever Starnieuws ofwel Network Star Suriname, over een journalistiek gerelateerd issue te ondertekenen in zijn hoedanigheid als voorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ)?

Wat is het nut van deze vereniging, als haar voorzitter kennelijk alleen op persoonlijke titel wil of durft te reageren op journalistieke issues, zoals vandaag op Starnieuws?

 De SVJ is een papieren tijger die het zelden tot nooit formeel opneemt voor haar achterban. Neen, via haar voorzitter, op persoonlijke titel, wordt die achterban zelfs afgekraakt.

Nu heeft zijn artikel, voor zover het dat überhaupt heeft, geen enkele inhoudelijke waarde voor wie of wat dan ook.... Hij pleit in dit meest recente epistel voor een Wet Openbaarheid van Bestuur. Laat hij daar als SVJ-voorzitter werk van maken, in plaats van er ergens tussen de regels door in een ingezonden stuk voor te pleiten. Nu is het gewoon een stuk van een burger. Het wordt gelezen, niets meer en minder dan dat....

Laat de SVJ zich eens gaan richten op de erbarmelijke inhoudelijke kwaliteiten van haar achterban, het journaille, en haar energie steken in het toewerken naar verbetering van de journalistieke inhoud van artikelen. Laat de SVJ journalisten en redacteuren op het matje roepen die de journalistieke normen en waarden en ethiek aan de laars lappen, dagelijks. Hoe serieus neemt de SVJ het journalistieke veld? Aan een voorzitter die vooral jammert, en dan over de eigen journalisten, heeft haar handjevol leden niets.....

De afgelopen maanden is een aantal issues de revue gepasseerd waarin journalisten en redacties de fout in zijn gegaan. De SVJ zweeg en zwijgt....

Mogelijk in maart vonnis in zaak SASur tegen de staatszender SRS

'SRS zal alles in het werk stellen om openbare verkoop te voorkomen'

SASur ziet een nieuwe auteursrechtenorganisatie niet snel van de grond komen: 'Zonder het repertoire kunnen ze niets'

21-02-2015  Door: Paul Kraaijer/De Surinaamse Krant

De Stichting Auteursrechten Suriname (SASur) en staatszender SRS (Stichting Radio-omroep Suriname) hebben afgelopen woensdag van de rechter de ruimte gekregen bepaalde bewijsstukken en conclusies te verzamelen en die te overleggen. De SRS zou, aldus de auteursrechtenorganisatie, miljoenen aan belastingschulden hebben en in afwachting zijn van documenten hieromtrent, om die te kunnen overleggen aan de rechter. 'Natuurlijk ook nog veel meer verhaal om de openbare verkoop te stuiten', aldus SASur vanavond, vrijdag 20 februari 2014, tegenover de redactie van De Surinaamse Krant.

Volgens de auteursrechtenorganisatie denkt de rechter in maart vonnis te kunnen wijzen. 'Intussen staat het de SRS vrij om betalingsafspraken met SASur te maken om de eventuele verkoop te stuiten.'

Overigens zijn al geruime tijd geluiden uit de hoek van de opponenten van SASur te horen, dat gewerkt zou worden aan een geheel nieuwe auteursrechtenorganisatie. Maar, het is volstrekt onduidelijk hoe het met die eventuele plannen is gesteld en of daar werkelijk sprake van is.

SASur: 'We hebben ook veel gehoord over een eventuele nieuwe organisatie, maar zonder het repertoire kunnen ze niets. Namen die we via de media hebben gehoord, Henry Ceder (voorzitter van de Surinaamse Artiesten Vereniging) en Kenny B, hebben we zelf benaderd om ze te begeleiden en waarna een eventuele samenwerking met hun organisaties zou kunnen worden aangegaan, maar echt goede response hebben we nog niet van ze gekregen. Kennelijk, omdat ze nog niets formeel hebben gedaan.'  

Het is voor de auteursrechtenorganisatie onduidelijk of er anderen achter de schermen bezig zijn. 'SASur probeert wel iedereen en alles te benaderen om zelf een samenwerking met ze te zoeken, maar snel blijkt, dat ze alleen oppervlakkig praten en niet tot de kern van de job willen of kunnen komen.'
Ter info:

Den Blauwvinger: Vreedzaam protest opponenten SASur, maar wel opruiend taalgebruik organisatie

COLUMN: Rechtszaak SASur tegen SRS ontaardt in zinloos protest en grote woorden bij rechtbank

Betrokken organisaties doen alsof SASur staatsgevaarlijk is.....

Betrokken organisaties doen alsof SASur staatsontwrichtend is...

21-02-2015  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Al vele, vele maanden ligt de Stichting Auteursrechten Suriname (SASur) onder vuur. Onder vuur van vooral zogenoemde showorganisatoren, de Vereniging van Radio- en Televisiebedrijven in Suriname (VRTS) en wat artiesten. Allen willen voor het bekende dubbeltje op de eerste rij als het gaat om het betalen van auteursrechten aan artiesten via SASur en zoeken daarom allerlei redenen om die organisatie aan te vallen en om haar voorzitter zelfs persoonlijk aan te vallen. Jammerkonten, waaronder ook nog eens figuren die nauwelijks weten waarover ze praten en wat auteursrechten zijn.

Natuurlijk, SASur valt zeker het een ander te verwijten, zoals het cliché verworden woord transparantie. Maar, het muziekrepertoire dat zij in beheer heeft – waarvan zo vaak wordt beweerd dat dat niet openbaar en zelfs onbekend zou zijn – is gewoon op de website van de organisatie te vinden en vanwege de grote hoeveelheid artiesten in het SASur-repertoire is het voor de auteursrechtenorganisatie ondoenlijk om ze op een lijst aan Jan en Alleman te verstrekken. Die transparantie is er dus wel degelijk. Transparantie als het gaat om financiële verantwoordelijk ontbreekt echter nog steeds.

Bedenkelijk niveau

Maar, het inhoudelijke niveau van de protesten tegen de auteursrechtenorganisatie is als bedenkelijk en verwerpelijk te kwalificeren. Neem nu het protest van afgelopen woensdagochtend bij het Kantongerecht waar de rechter haar beslissing op de vraag of SASur wel of niet de staatszender SRS op de veiling mag gooien, omdat de zender weigert een miljoen Surinaamse dollar te voldoen voor achterstallige betalingen van auteursrechten, werd uitgesteld.

Sinds maandag 16 februari werd via de SRS, in het programma 'Bakana Tori' van presentator Cliffton Limburg, opgeroepen om te protesteren bij de rechtbank. De toonzetting was verhit, ongenuanceerd en gespeend van feitelijke kennis van zaken. De toekomst van de SRS zou in gevaar zijn, neen, de toekomst van alle zenders en omroepen. Het broodbeleg van Limburg zou in gevaar komen.
Vooral veel geschreeuw om maar een zo groots mogelijke 'massa' twee dagen later op de been te brengen. Wel werd continu benadrukt, dat het zou gaan om een vreedzaam protest.
Maar, met welk doel??
De rechter zou een uitspraak doen.
Protest of geen protest. Protest?
Waarom? Zinloos, alleen bedoeld om stemming te maken en om SASur en vooral haar voorzitter angst aan te jagen. Een petitie werd overhandigd aan de voorzitter van het parlement, De Nationale Assemblee, Jennifer Geerlings-Simons. Een petitie waarin werd geëist SASur stop te zetten. Maar, kennelijk begrijpen de demonstranten niet, dat het welhaast juridisch onmogelijk is om een stichting te verbieden.

Een massa van slechts hooguit paar honderd demonstranten

Van enige massa was 's morgens bij de rechtbank geen sprake. Hooguit een paar honderd schreeuwers, waaronder enkele bekende personen waarbij je kunt afvragen waarom zij aanwezig waren. Natuurlijk, waarom niet, je gezicht laten zien, verkiezingen naderen. En de STVS trachtte hortend en stotend live verslag te doen het 'massa' protest. Treurig en beschamend dat je je als mediawerkers zo uit de tent laat lokken door een auteursrechtenorganisatie die gewoon, hoe je het wendt of keert, zijn werk doet.

Opruiend demootje wil 'volksvijandige stichting elimineren'

Het handjevol 'vreedzame' demonstranten (Leve Suriname werd geschreeuwd. Leve Suriname?, terwijl het slechts gaat om een auteursrechtenkwestie) werd opgejut met opruiend en vooral ongenuanceerd taalgebruik van enkele sprekers, waaronder de militair en SRS-presentator Edwin Geffery die naar voren was geworpen door de SRS als coördinator van het demootje. 'Wij zullen deze volksvijandige stichting elimineren met de rechtsgeldige middelen en mogelijkheden', sprak hij. Volksvijandig? Elimineren?? Dat was werkelijk opruiend taalgebruik en riekt naar stemmingmakerij. Maar, waarom hij die woorden bezigde werd niet duidelijk, waarschijnlijk niet omdat hij zelf het antwoord niet wist. Stemmingmakerij, dat was het, niets meer en niets minder.

Kan een auteursrechtenstichting een maatschappij 'ontwrichten'?

Eerder had hij al via een nieuwswebsite laten weten, dat de maatschappij door SASur wordt 'ontwricht' en 'dat de demonstranten willen bewijzen dat het volk de macht heeft'. De arrogantie droop af van zijn woorden. De maatschappij ontwricht?, door het wettelijk correcte optreden van een auteursrechtenorganisatie? Wanneer wordt de noodtoestand uitgeroepen?

De demonstranten leken op oorlogspad te zijn, vreedzaam, maar wel met oorlogstaal. Vreedzame oorlogstaal tegen een....auteursrechtenorganisatie....

SASur opereert keurig, maar onhandig, binnen wettelijke kaders

Ramlal zegt terecht, dat SASur wordt belet zich vrijelijk te kunnen bewegen met een vonnis in de hand. Hij vindt dat er persoonlijke aanvallen zijn geopend en sentimenten worden bespeeld. Ramlal is verder van oordeel, ook weer geheel terecht en begrijpelijk, dat de SRS duidelijk aanstuurt op burgerlijke ongehoorzaamheid.

SASur staat in haar recht om, ondanks dat in mei 2013 minister Edward Belfort van Justitie en Politie de beschikking introk om als bemiddelingsbureau te mogen optreden, als gevolmachtigde van belanghebbenden in haar repertoire op te treden voor artiesten in haar repertoire. Dat lijken de organisaties niet te willen begrijpen. De auteursrechtenorganisatie overtreedt geen enkele wet. De werkzaamheden van SASur staan en vallen niet met een beschikking van de minister.

Laat alle betrokkenen spoedig eens als volwassen mensen, zonder ongenuanceerd taalgebruik, rond de tafel gaan zitten in aanwezigheid van een echte auteursrechtendeskundige, desnoods uit een buitenland gehaald. De organisaties die ageren tegen SASur beweren allen dat ze wel financieel over de brug willen komen, maar niet voor de Sasur opgeworpen bedragen. Als ze zich werkelijk willen houden aan wet- en regelgeving inzake auteursrechten dan zullen zij en SASur zich ergens halverwege de tafel tegemoet moeten komen. Maar, de vraag is of die organisaties wel goedgezind zijn. Nooit is er ook maar iets aan auteursrechten afgedragen. Muziek wordt en werd ten gehore gebracht van lokale en internationale artiesten zonder dat die ook maar iets vanuit Suriname op hun rekening gestort zien.

Alle betrokkenen beetje water bij de wijn doen....

Maar, SASur zal ook zeker water bij de wijn moeten gieten en transparanter worden en leren beter te communiceren met de betrokken organisaties. Het lijkt er nu al vele maanden op ,dat we in essentie te maken hebben met een storm in glas auteursrechten water, simpelweg omdat het heeft ontbroken aan open en eerlijke wederzijds communicatie naar elkaar toe.

Tot slot, als betrokken organisaties zoveel problemen hebben met SASur, waarom nemen zij dan niet een initiatief om zelf met een auteursrechtenorganisatie op de proppen te komen..... Met alleen maar schreeuwen om het schreeuwen kan SASur niet uit de maatschappij en uit de werkelijkheid van de dag worden verwijderd.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

21 februari 2015

Amsterdam-Paramaribo

De ranzigheid van zogenoemde Surinaamse 'nieuws'-Facebook-pagina's....- 'Marowijne Nieuws' in de ban!!

Dit is dus het niveau van zogenoemde Facebook Surinaamse nieuwspagina's als Marowijne Nieuws.... Die beheerder van deze nieuwspagina heeft dus geen kaas gegeten van journalistiek. De pagina is enkel en alleen sensatiegericht en er wordt op geen enkele wijze fatsoen getoond.

Onbegrijpelijk dat überhaupt mensen met zoiets 'bevriend' willen zijn, zelfs Assembleeleden als Ronny Asabina en Diana Pokie.....

De foto is vrijdagavond 19 februari 2015gepost en is echt te walgelijk voor woorden. De enige begeleidende tekst is 'vrouw gekapt in het binnenland'.... Is dit journalistiek????

Laat alle vrienden van deze pagina per direct hun vriendschap beëindigen, want de zielige figuur die achter deze pagina schuilt is die vermeende vriendschap niet waard, maar rijp voor het PCS...ofwel het Psychiatrisch Centrum Suriname.

Redacties van Surinaamse kranten zitten niet te wachten op kwaliteit.....

(Advertentie op website Dagblad Suriname, 17 februari 2015)

Tja, als je op deze wijze en met deze 'vereisten' redactie-collega's zoekt dan wordt het echt nooit wat met het lokaal journaille...... Op kwaliteit zit de journalistiek in Suriname niet te wachten...

Den Blauwvinger: De onduidelijke status van elite-eenheid Faya Blo in Korps Politie Suriname

COLUMN: Weer in opspraak geraakte speciale politie-eenheid opgedoekt of niet.....

18-02-2015  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Media hebben onlangs nogal wat verwarring gecreëerd over wat nu de feitelijke status van de elite politie-eenheid Faya Blo, bestaande uit agenten en militairen, is. Deze beruchte eenheid, vooral ingezet bij de aanhouding van voornamelijk vuurwapengevaarlijke criminelen, zou zijn opgeheven vanwege een recent schiet'incident', 16 januari, in de Ruthlaan te Uitvlugt in Paramaribo. Daar werd de slechts 16-jarige Dominio Hiwat door een militair van de eenheid doodgeschoten. De ongewapende jongen had kort ervoor met twee vrienden een busje gestolen bij de Hermitage Mall. De schietpartij zou de bekende druppel zijn geweest voor de korpschef van het Korps Politie Suriname, Humphrey Tjin Liep Shie om de eenheid op te heffen. Natuurlijk kan het stelen van alleen maar een busje door een knaap van 16 jaar, nooit voor de politie aanleiding zijn om de jongen dood te schieten. Deze jongen was zeker geen vuurwapengevaarlijke crimineel. Hij was gewoon een ongewapende jonge burger.

Dood 16-jarige Dominio de druppel na drama van 13 juni 2012

Druppel, immers, was het ook niet deze eenheid die in juni 2012 in opspraak kwam? Bij een optreden van Faya Blo op 13 juni 2012 kwamen vier ongewapende verdachten om het leven door kogels van deze speciale eenheid. Een auto werd doorzeefd, waarin vermoedelijk leden van een bende zaten die een juwelierszaak in de Maretraite Mall hadden beroofd. Een deel van de bende was al eerder op de avond opgepakt. Ter hoogte van de Tout Lui Fautkanaalweg werd de auto waarin de mannen zaten, doorzeefd door de politie. De onzinnige schietpartij leidde tot veel beroering in de samenleving. Ook werd er van alles en nog wat op, vooral, social media gesuggereerd over de schietpartij. Familieleden van de doodgeschoten ongewapende verdachten bleven naast hun emoties ook met vele, vele vragen achter.

Onduidelijkheid door mediaberichten

Maar, wat is vandaag de dag de status van die eenheid?
Media berichten verwarrend.
Journalisten zijn of verkeerd door de leiding van het Korps Politie Suriname geïnformeerd of het lokale journaille heeft niet goed geluisterd. Korpschef Humphrey Tjin Liep Shie is duidelijk geweest: de eenheid wordt geëvalueerd. Evaluatie betekent niet opheffing.

Het Dagblad Suriname meldde op 5 februari, dat de korpschef de eenheid heeft 'gemuteerd' naar de Observatie Unit van het arrestatieteam, het zogenoemde A-Team. Ook zou een 'evaluatieproces' zijn ingezet. De krant trok daaruit de conclusie, dat daardoor 'indirect' Faja Blo was 'opgedoekt, aangezien aangezien de militairen niet kunnen opereren zonder de politie'. De volgende dag berichtte Starnieuws, dat de structurele samenwerking met het Nationaal Leger waarbij onder meer de opvallende surveillance (in zwart-witte voertuigen) van de politie wordt versterkt, gewoon doorgaat en niet ter discussie staat. Het voortbestaan van Faya Blo hangt af van de meerwaarde die deze eenheid toevoegt en nieuwe procedures om ernstige incidenten te voorkomen, aldus de korpschef.

De Ware Tijd meldde vervolgens 7 februari, dat het incident in de Ruthlaan 'heeft geleid tot het definitieve einde van Faya Blo'. De actie van de politie met militairen vorige maand, waarbij Dominio Hiwat werd doodgeschoten, was mogelijk een gevolg van miscommunicatie, aldus de krant. De aanwezige politieagent en militairen zouden niet goed met elkaar hebben afgestemd toen zij optraden tegen drie jongens die een busje hadden gestolen bij de Hermitage Mall. De korpschef zei in de krant, dat de korpsleiding al halverwege het afgelopen jaar overwoog de gezamenlijke operatie, Faya Blo, te evalueren en tijdelijk stop te zetten. Hiervan werd afgezien om niet onnodig paniek te zaaien in de samenleving. Het incident aan de Ruthlaan heeft geleid tot het definitieve einde van Faya Blo. aldus de krant. Uit voorlopig onderzoek is gebleken, dat de betrokken militair de procedures om een dergelijk incident te voorkomen niet heeft gevolgd. Beide verdachten, die door kogels werden geraakt, zouden zich hebben verscholen onder het busje.

Duidelijke, ook voor het journaille, verklaring korpsleiding wenselijk

Kortom, uit alle verwarrende mediaberichten zou afgeleid kunnen worden, dat Faya Blo tijdelijk in de ijskast is gezet. Rijp voor een grondige evaluatie, waarna mogelijk een definitief besluit wordt genomen over de toekomst van de speciale eenheid van agenten en militairen. Dat zou de conclusie vandaag kunnen zijn. Maar, morgen zou er zo maar weer een ander artikel in media kunnen verschijnen over de status van Faya Blo. Het zou aan te bevelen zijn wanneer korpschef Humphrey Tjin Liep Shie met een duidelijke verklaring komt, die zelfs voor het lokale journaille te begrijpen en helder uit te leggen is.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

18 februari 2015

Amsterdam-Paramaribo

Hoogleraar bevestigt oppervlakkige wijze van berichtgeving in Suriname: incidenten-journalistiek

Journalisten kunnen of willen niet graven en kritische vragen stellen

Alleen Starnieuws (SVJ) besteedt uitgebreid aandacht aan bevindingen Jack Menke

17-02-2015 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Hoogleraar Jack Menke heeft afgelopen week tijdens een masterclass 'Verkiezingen Suriname' op kritische wijze uitgehaald naar het lokale journaille aan de hand van het mede door hem geschreven onderzoeksrapport ‘Inhoudsanalyse verkiezingen van 2010 in Suriname: een kwantitatieve analyse van de berichtgeving over de politieke organisaties in vier dagbladen’.

Menke en zijn collega Rachida Norden hebben de berichtgeving in het Dagblad Suriname, de Ware Tijd, De West en de Times of Suriname (de vier kranten in Suriname) in de periode 1 april tot en met 25 mei 2010, geanalyseerd op de toon van de geschreven tekst. In totaal werden 1.445 berichten gepubliceerd in het kader van de mei-2010 verkiezingen.

'Niet in de diepte'

Menke is van oordeel, dat journalisten zich meer inhoudelijk moeten richten op de inhoud van programma's van politieke partijen die deelnemen aan de verkiezingen van 25 mei, dan berichten over populaire onderwerpen. Het lokaal journaille gaat volgens de hoogleraar niet inhoudelijk in op wat partijen zullen doen bij eventuele regeermacht. 'Het ontbreekt helemaal, men legt te weinig aandacht op issues en of gaat niet in de diepte. Het gros van de journalisten doet gewoon mee met het politieke spelletje en als samenleving komen wij niet verder.'

Het gevolg volgens Menke is, dat niet alleen DOE-parlementariër Carl Breedveld, maar ook gewone burgers zijn van die ‘vervuiling’ via mediaberichten. Hij vindt dat journalisten en zeker ook de eigenaar van een mediabedrijf en redacteur verder moeten kijken dan berichten over het populaire ding van elke dag. 'Dat mag, maar de man op straat praat al daarover.'

Volgens Menke heeft alles te maken met het beleid van een medium. 'Elke professionele groep moet voor zichzelf nagaan hoe zij kennis en informatie wil verspreiden om steeds een stapje hoger te komen.'

Incidenten-journalistiek

Menke slaat spijker op z'n kop. Maar, in algemene zin is in Suriname geen sprake van diepgravende journalistiek. Het hangt van oppervlakkigheid aan elkaar. Iemand wordt door een journalist geïnterviewd, de journalist laat de geïnterviewde maar praten en praten en stelt geen enkele kritische vraag. Suriname kent geen kwalitatief goede journalistiek en helemaal geen goede journalisten. Sommigen kunnen nauwelijks fatsoenlijk een volzin Nederlands schrijven. Een zogenoemde 'follow-up' van een artikel blijkt ook te moeilijk te zijn. Een 'follow-up'-artikel bestaat niet in de Surinaamse journalistiek. Het lokaal journaille beoefent incidenten-journalistiek en huppelt van het ene incident naar het andere.

Het DOE-parlementslid Carl Breeveld blijkt het ook volledig eens te zijn met de analyse van Jack Menke:

Meer issue gericht media beleid, is ook waar DOE voor staat. Correcte analyse van prof. dr. Jack Menke! http://t.co/bxUZS1JqFm
— Carl Breeveld (@carlbreeveld) February 16, 2015

Kranten en dus ook journalisten zijn allemaal politiek gekleurd

Menke is ook tot de conclusie gekomen, dat iedere krant zijn eigen politieke kleur heeft. 'Bewust of onbewust, de redactie, het management en journalisten hebben hun eigen voorkeur en antipathieën voor politieke organisaties en politici.' Het is de hoogleraar opgevallen dat er kranten zijn die met hun toonzetting soms zo scherp en extreem zijn in artikelen, dat die het imago de kranten geen goed doen.

Wat dit jaar opvalt is, dat er bijvoorbeeld een krant is die bepaalde politici en ook oud-politici opmerkelijk veel ruimte biedt om te reageren op actuele issues of om zelf een issue aan te zwengelen. Zo weet het Dagblad Suriname bijvoorbeeld altijd het NDP-Assembleelid Rashied Doekhie en zijn VHP-collega Shailendre Girjasing voor smeuïge uitspraken te vinden. Kranten lijken de meest geschikte locatie te zijn geworden voor politici om met vuil te smijten in de richting van collega's, waarna die collega's weer van kranten de gelegenheid krijgen om met vuil terug te kunnen smijten. Platvloers, ranzig en het heeft niets met journalistiek te maken. Veelal gaat het niet eens om nieuws, maar gewoon om vuil smijten en redacties werken er graag aan mee.

Mahabier en Van Bommel en op doorreis zijnde Assembleeleden

En wat te denken van de correspondent in Nederland van de Ware Tijd, Eric Mahabier. Die lijkt goed bevriend te zijn met het Tweede Kamerlid Harry van Bommel van de Socialistische Partij. Die man heeft zich hoegenaamd opgeworpen als Suriname-deskundige. Mahabier weet Van Bommel altijd te bereiken om op een of ander Surinaams issue te reageren. Nimmer kan Mahabier erop betrapt worden, dat hij eens een ander Tweede Kamerlid met vragen benadert. Neen, het is altijd Harry, alsof er geen andere Kamerleden zijn met – echte – kennis van zaken over Suriname.

Daarnaast is Mahabier een vaste gast in de aankomst- en vertrekhal van luchthaven Schiphol om aankomende of vertrekkende of op doorreis zijnde Assembleeleden lastig te vallen met vragen. Zo waren de Assembleeleden Henk Ramnandanlal (PALU), Melvin Bouva (NDP) en Guno Castelen van de SPA afgelopen weekeinde via Schiphol (Ramnandanlal was een paar dagen voor zijn twee collega's al op Schiphol) op weg naar het Zwitserse Genève om een bijeenkomst van de Wereld Gezondheidsorganisatie (WHO) bij te wonen. En ja hoor, Mahabier staat ze op te wachten op Schiphol. En ja hoor, de Ware Tijd publiceert drie verschillende artikelen van Mahabier. Hij bestookt de politici met vragen die ook in Suriname door een van zijn collega's gesteld hadden kunnen worden....

En alle artikelen zijn zo oppervlakkig en niet kritisch. De kritiek van hoogleraar Jack Menke op de oppervlakkige berichtgeving over politieke onderwerpen richting de verkiezingen op 25 mei kan feitelijk vertaald worden naar een algemene oppervlakkige berichtgeving door zichzelf journalisten noemende medewerkers van kranten- en nieuwswebsiteredacties.

SVJ lijkt Starnieuws te gebruiken

Het was overigens alleen Starnieuws dat in maar liefst vier artikelen uitgebreid inging op de analyses van Jack Menke.
Waarom Starnieuws lijkt voor de hand te liggen, immers daar zijn werkzaam de voorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ), Wilfred Leeuwin, en de vicevoorzitter, Edward Troon.

Het heeft er dan ook alle schijn van, dat Starnieuws een soort, verhuld, verlengstuk is van het bestuur van de SVJ. Op die wijze kan Leeuwin dus feitelijk op persoonlijke titel indirect kritisch zijn op zijn eigen achterban, zoals hij onlangs ook deed in een ingezonden artikel, dat ook alleen werd gepubliceerd op Starnieuws en dat handelde over de vraag of een journalist politiek betrokken en/of actief zou mogen zijn.
 Kennelijk, durft de journalistenvereniging niet openlijk, formeel, haar achterban in het mediaveld te bekritiseren. Dat is ernstig en roept de vraag weer op wanneer Suriname een journalisten vakbond krijgt naast of in plaats van een journalistenvereniging die nauwelijks haar nek lijkt te durven uitsteken. Een journalistenvereniging die verzuimt om haar leden en niet-leden kritisch tegen het licht te houden en om te werken aan verbetering aan de inhoudelijke kwaliteiten van het journaille.