Suriname weet zich geen raad met afval

Vuilstort Ornamibo zorgt al vele jaren voor overlast

Regering komt omwonenden nauwelijks tegemoet

Surinames grootste vuilstort onvoldoende gemoderniseerd

20-03-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - Omwonenden van de vuilstortplaats Ornamibo zijn de overlast die zij door de vuilnisbelt ondervinden meer dan zat. Ze belegden donderdag 21 februari een speciale persconferentie om hun klachten met de Surinaamse samenleving, via de lokale media, te kunnen delen. De buurtbewoners zien graag dat Ornamibo wordt gesloten. 

President reageert niet op brief omwonenden

De bewoners lieten ook weten dat zij al op 7 september vorig haar in een brief aan president Bouterse, met vijfhonderd handtekeningen van buurtbewoners, hebben kenbaar gemaakt hoeveel last ze van de rook en stank ondervinden. De brief werd ook verzonden aan minister Ramon Abrahams van het ministerie van Openbare Werken, maar geen enkele reactie is ontvangen.

Naast de rook, veroorzaakt onder andere ’s avonds door het illegaal verbranden van vuil op de vuilnisbelt, hebben omwonenden ook hinder van muskieten, vliegen, ratten, kakkerlakken en zeer vele aasgieren, maar ook van vervuild water en gasvorming. Daarnaast worden te Ornamibo ook nog eens dode en levende dieren gedumpt, als afval en worden veel gevaarlijke, giftige, labariaslangen gezien. Diverse omwonenden kampen met gezondheidsproblemen, waaronder astmatische aandoeningen.

Kritiek op- en bijval voor politicus Gajadien

De bewoners worden, op hun verzoek, bijgestaan door het Assembleelid Asiskumar Gajadien van de Verenigde Hervormingspartij, VHP. Volgens hem heeft de overheid de percelen van de vuilstort geoccupeerd ofwel gekraakt. De eigenaren willen hun stuk terrein echter terug. Gajadien liet weten Abrahams geld heeft om de vuilstortplaats aan te pakken, maar dat op de begroting voor dit jaar geen enkele Surinaamse dollarcent hiervoor is opgenomen. Er was echter ook kritiek te horen op de rol nu van Gajadien. De coördinator van de vuilstortplaats, Percy Stijfmeyer, vermoedt dat Gajadien op politiek gewin uit is met deze actie. Hij vraagt zich af waarom de parlementariër zich nu op deze wijze gedraagt, terwijl hij onderdirecteur is geweest op het ministerie van Openbare Werken, onder minister Dewanand Balesar

(2000 – 2005, regering Venetiaan-2: het Hof van Justitie stelde eind mei 2010 Balesar op vrije voeten. Zijn derde verzoek tot vrijlating werd gehonoreerd en hij had er bijna driekwart van zijn gevangenisstraf opzitten. De oorspronkelijke straf, die eind december 2008 werd opgelegd, was twee jaar voor fraude. Balesar hield echter vast aan zijn onschuld en ging in hoger beroep. De twee jaar celstraf werd opgelegd voor geknoei met opdrachten op het ministerie van Openbare Werken. Balesar tekende voor opdrachten van aannemers die nooit werden uitgevoerd. Het Openbaar Ministerie had vier jaar celstraf geëist. Hangende het proces was de ex-minister op vrije voeten. Hij trad uit het kabinet, nadat een tipgever belastende documenten bij het Openbaar Ministerie had ingediend.),

toen de problemen en de overlast er ook al waren. De VHP’er was betrokken bij een commissie die zich bezighield met plannen voor een verzelfstandiging van vuilophaal en vuilverwerking. Volgens Gajadien zou er een gecontroleerde vuilstortplaats komen te Ornamibo waarvoor aanbestedingen waren gehouden, maar niet duidelijk is wat er met dat plan verder is gedaan. Het VHP-Assembleelid zei voor de camera van het dagelijkse actualiteitenprogramma ‘In de Branding’ van Apintie TV dat hij verder daarvoor niet verantwoordelijk was en niet weet wat de verantwoordelijken verder gedaan hebben met de plannen voor een gecontroleerde vuilstortplaats. En nu zijn er volgens Gajadien geen middelen voor ofwel geen geld.

 

Grazende koeien

Het is niet voor het eerst dat omwonenden aan de bel trekken en eisen dat de vuilstort Ornamibo wordt gesloten. Al jarenlang worden te Ornamibo dagelijks grote hoeveelheden huisvuil, grofvuil en ander afval, ook ziekenhuisafval, gedumpt en zo goed en zo kwaad als het gaat van een laag zand voorzien. Maar, recente beelden van Ornamibo laten een bijna open vuilstort zien waar allerlei afval aan de oppervlakte ligt, niet door zand afgedekt, en waar vele tientallen aasgieren op zoek zijn naar een ontbijtje. Daarnaast lopen er koeien rond, die wellicht binnen afzienbare termijn als een heerlijk stukje vlees terug te vinden zijn op de borden van burgers. Hoe gezond en heerlijk zal een dergelijk stukje vlees zijn.......

Het ‘probleem’ Ornamibo sinds 2006

Toenmalig ATM-minister: ‘Locatie vuilstort Ornamibo ongeschikt’

Begin november 2006 maakte toenmalig minister Ganeshkoemar Kandhai van Openbare Werken bekend dat de vuilstortplaats Ornamibo zou worden heringedeeld. Maar, het ging slechts om een noodmaatregel om een einde te maken aan de aanhoudende stank- en rookoverlast voor de omgeving. De mededeling kwam daags na het einde van een dagenlange brand van de vuilstort, die vermoedelijk was veroorzaakt door zogenoemde ‘rapers’, die vooral op zoeken waren naar bruikbaar en te verkopen kopermateriaal. Van enige herindeling was echter geen sprake, slechts werden truckladingen zand gestort. Volgens minister Joyce Amarello-Wlliams van het ministerie van Arbeid Technologische ontwikkeling & Milieu (ATM) was de ligging de vuilstort ongeschikt.

De eerste moderne vuilstortplaats van Suriname, werkelijkheid of zoethoudertje?

Ruim een jaar later, eind januari 2007, werd bekend dat binnen niet te lange tijd de eerste moderne vuilstortplaats van Suriname in gebruik zou worden genomen: Ornamibo zou worden heringericht volgens internationale milieustandaarden en afval zou worden gesorteerd, beheerd en gecontroleerd. Gesproken werd van een mijlpaal. Ewald Gerard, toenmalig directeur Bouwkundige Werken en Dienstverlening van het ministerie van Openbare Werken, liet via de media weten dat een aanbieder van vuil instructies zou gaan krijgen om in een bepaalde ‘cel’ te storten, waar opzichters de aanbieder vervolgens zouden moeten instrueren. Het gedumpte vuil zou dagelijks worden afgedekt met zand en bespoten worden met bestrijdingsmiddelen. Van stank, rook en gassen door het veelvuldig in brand steken zou geen sprake meer zijn. Er zouden weegbruggen en een afvalregistratiesysteem.

Herinrichting à 385.000 euro.....

Toenmalig minister Rick van Ravenswaay van Planning en Ontwikkelingssamenwerking (Plos) en Ganeshkoemar Kandhai van Openbare Werken (OW) ondertekenden 11 januari 2007 het project ‘Het aanleggen en inrichten van een gecontroleerde vuilstortplaats te Ornamibo (Fase 1)’. Het project wordt voor ruim 385.000 euro gefinancierd uit het Startfonds (Nederlandse Verdragsmiddelen). Het ministerie van Plos stelde ongeveer 1 miljoen euro beschikbaar. Dit werd op 12 januari 2007 bericht door het Dagblad Suriname en de Ware Tijd. Laatstgenoemde krant schreef overigens abusievelijk, dat het ging om 385 miljoen euro.
Aannemer AGWW (Aannemers-, Grondverzetbedrijf Water en Wegenbouw) moest binnen acht maanden de nieuwe stortplaats in gereedheid brengen. Met dat bedrijf was op 29 december 2006 bij OW een samenwerkingscontract ondertekend voor de herinrichting van de vuilstort.
In de begroting voor het jaar 2011 van OW werd vermeld dat in 2007 een aanvang is gemaakt met de herinrichting en dat voor de eerste fase een bedrag werd uitgetrokken van bijna drie miljoen Surinaamse dollar. In vier fasen moet in totaal zestig hectare worden heringericht. Op de heringerichte vuilstort moet het aangeleverde vuil in lagen gestort worden. Na een bepaalde hoeveelheid en het bereiken van een hoogte van vijftien meter, wordt het vuil afgedekt met zand. Bij de herinrichting zou de stortplaats opgebouwd moeten worden met hoogteverschillen van telkens twee meter. Nadat de eindhoogte is bereikt, moet alles afgedekt worden met klei. De nieuwe vuilstort moet voorzien zijn van leidingen, onder de grond, om het vervuilde water in op te kunnen vangen. Vervolgens zal het water in speciale vergaarbakken opgevangen en gezuiverd worden, waarna het gezuiverde water de Pararivier in zal stromen.

Maar, ondanks gedane toezeggingen vanuit de overheid bleef de stortplaats voor overlast zorgen. In de tweede week van mei 2009 bleek dat gedumpt vis-, brood- en vleesafval te Ornamibo in opdracht door rapers werd verzameld om vervolgens terecht te komen in de keukens van verkopers van worst en andere etenswaren. Dit werd 12 mei bekendgemaakt door de Ware Tiijd. Met grote regelmaat kwamen afnemers van de vis-en vleesdelen naar de vuilstortplaats. De rapers werden voor hun werkzaamheden vergoed.

Dezelfde krant berichtte in haar editie van vrijdag 16 maart 2012 dat met het uitbreiden van de vuilophaaldienst er natuurlijk ook meer vuil verwerkt moest gaan worden. Uit het artikel werd duidelijk dat er een folielaag op de vuilstort was geplaatst om vervuiling van de bodem zoveel mogelijk te voorkomen en ook dat de grond was verhoogd. Daarnaast meldde de krant dat er daadwerkelijk een irrigatiesysteem is aangelegd om vuil water te zuiveren en het schone water te lozen in de Pararivier.

OW in mei 2012: ‘Het moet verbeterd worden’

De stankoverlast werd echter niet verminderd. Begin mei 2012 verklaarde Valery Lalji, waarnemend onderdirecteur dienstverlening bij het ministerie van Openbare Werken, dat Ornamibo de hoeveelheid vuil nog wel aan kan, ‘maar het is niet de ideale wijze om het vuil te verwerken. We kijken ook uit naar een andere verwerkingsmethode. Het moet verbeterd worden.’ Aan de stank die vrijkomt kan vooralsnog niets gedaan worden. Er worden volgens Lalji wel reinigingsmiddelen gebruikt om de stank te verminderen. ‘We werken er hard aan om er dit jaar nog een oplossing voor te hebben. Het moet een strategische plek zijn die zodanig ligt, dat het grondwater niet besmet raakt.’ Anno eind februari 2013 is er nog steeds geen afdoende oplossing gevonden.

Ook asbestafval 
Een maand later, 15 juni 2012, bevestigde Steven Codrington, waarnemend hoofd van de afdeling Vuilophaal en Verwerking binnen het ministerie van Openbare Werken (OW), op vragen van mij in verband met een artikel over asbestdakplaten, dat asbestafval te Ornamibo wordt gedumpt. Codrington: ‘Er is op de stortplaats te Ornamibo inderdaad een locatie waar asbest wordt opgeslagen. Deze locatie is in de tijd samen met het NIMOS (Nationaal Instituut voor Milieu en Ontwikkeling in Suriname) aangewezen en is ook met GPS-coördinaten vastgelegd. Het is ook de enige plaats in Suriname waar asbestafval wordt begraven.’ Ontwikkeling in Suriname) aangewezen en is ook met GPS-coördinaten vastgelegd. Het is ook de enige plaats in Suriname waar asbestafval wordt begraven.’
Codrington verzekerde dat er geen enkel risico bestaat dat, bijvoorbeeld bij een brand, een shovel begraven asbestafval kapot zou kunnen trekken waardoor het levensgevaarlijke asbeststof zou kunnen vrijkomen. ‘De locatie waar asbestdakplaten worden begraven is afzonderlijk van de locatie waar het dagelijks huishoudelijk afval wordt verwerkt. Er rijdt dus geen machine over de locatie waar de platen worden geplaatst.’
Volgens Codrington was begin juni 2012 op de vuilstort Ornamibo 413 kubieke meter asbestafval (asbesthoudende dakplaten) begraven. Op de vraag aan Codrington of met het begraven van asbestafval niet een probleem naar de toekomst wordt verschoven, antwoordde hij: ‘Neen, het is geenszins de bedoeling dat het voor eeuwig zo blijft, maar dat na de herinrichting van de stortplaats er een permanente oplossing komt.’

De herinrichtingswerkzaamheden liggen echter al een paar jaren stil. Steven Codrington, begin juni 2012: ‘In 2009 zijn deze werkzaamheden door uiteenlopende oorzaken stopgezet. Het is de bedoeling dat, na een gedegen evaluatie, de voortgang van het project verder ter hand zal worden genomen, aangezien reeds zeventig procent van het project gerealiseerd is.’
Ook nu, voor dit artikel, heb ik Codrington benaderd met enkele vragen over de actuele stand van zaken voor wat betreft de herinrichting van de vuilstort en ook wat er met de 380 euro uit Nederland is gebeurd. Maar, deze keer bleef het stil, een reactie kwam niet.

Raper overreden door bulldozer gevolgd door protesten omwonenden 
Een paar weken na de opmerkingen van Codrington kwam de vuilstort weer eens in het nieuws. De 39-jarige raper Alfred ‘Pape’ Bongsodipo was in zijn slaap op de vuilstort op 6 juli 2012 door een bulldozer overreden en aan zijn verwondingen overleden. De man had de nacht op het vuil doorgebracht in één van de lege kartonnen dozen, die op de binnenwegen van de stortlocatie lagen. De bulldozerchauffeur die vroeg aan het werk ging, ging ervan uit dat er zoals vaker het geval was, weer lege dozen op de weg waren. Hij reed dan ook zonder erbij stil te staan over de dozen. Een aantal omwonenden van de vuilstortplaats Ornamibo liet via het Dagblad Suriname weten, dat ‘het nu tijd wordt dat de overheid iets doet met de mensen op de vuilstortplaats’. Op de vuilstort zijn enkele tientallen rapers aan het werk die op die manier proberen een boterham te kunnen verdienen. Er wordt ze geen strobreed in de weg gelegd door medewerkers van Openbare Werken.

Twee weken later besteedde dezelfde krant aandacht aan de overlast die omwonenden nog steeds ondervonden van de vuilstort. ‘De geur is niet uit te houden. Mensen die in de nabije omgeving wonen, kunnen niet eens op hun terras zitten om wat frisse lucht te happen. We kunnen niet eens op ons balkon zitten en moeten de deuren dag en nacht gesloten houden’, vertelde een buurtbewoner. Natasja zei in gesprek met een verslaggever van de krant, dat zij geen visite kan ontvangen vanwege de heersende situatie. Niemand durft op bezoek te komen, omdat gasten het gevoel krijgen op een vuilnisbelt te zijn. De vuilstortplaats wordt gescheiden door een goot. De buurtbewoners zeiden te hopen dat de situatie weer leefbaar wordt gemaakt en dat zij in de toekomst af zijn van ‘de ellende’.

Aandacht in De Nationale Assemblee

Het VHP-Assembleelid Asiskumar Gajadien riep op 4 oktober 2012 in De Nationale Assemblee de regering op om snel op te treden en de problemen rond de vuilstortplaats Ornamibo op te lossen. Er was nog steeds op en rond de vuilstortplaats sprake van een enorme stank die ver in de omgeving in alle huizen doordringt. Door personen, vermoedelijk de rapers die rond de belt rondhangen, werden ook nog eens autobanden in brand gestoken, aldus de politicus. Ook toen kwam de brief van 7 september van de omwonenden ter sprake, gericht aan president Bouterse, en waar nog niet op was gereageerd. Gajadien zei dat de regering of snel moest ingrijpen of het besluit moest nemen om de locatie te sluiten. Hij kreeg bijval van Assembleevoorzitter Jennifer Geerlings-Simons.

Plotseling doken erfgenamen op.....

Medio januari van dit jaar doken plotseling enkele erfgenamen van de eigenaar van de grond van de vuilstort Ornamibo, Mataw Janki, op die in actie kwamen en dreigden de locatie te barricaderen. In 2000 zou het ministerie van Openbare Werken met enkele erfgenamen van Janki een ruil overeengekomen zijn. Hierbij werd een deel dat toebehoorde aan de erfgenamen, groot 41,5 hectare aan de Parakreek, geruild. Dat perceel staat nu bekend als de vuilstortplaats Ornamibo. Na twaalf jaren hebben niet alle erfgenamen in ruil voor hun aandeel, een ander stuk grond van de overheid gehad, terwijl de overheid dagelijks gebruik maakt van hun perceel.

De Kantonrechter heeft in deze kwestie al een vonnis gewezen, waarin de Staat veroordeeld werd om binnen drie maanden een perceel toe te wijzen aan de erfgenamen op straffe van een dwangsom. Volgens een van de erfgenamen is de dwangsom reeds lang opeisbaar. De erfgenamen hebben in december 2012 een laatste verzoek aan de minister van Ruimtelijke ordening, Grond- en Bosbeheer (RGB) gedaan. Het stuk perceel staat nog steeds op naam van de erfgenamen waardoor zij juridisch nog steeds de eigenaren zijn. Zij hebben aan de minister kenbaar gemaakt, dat indien niet binnen een maand na het schrijven wordt gereageerd, zij de toegang tot dat terrein zouden barricaderen. Inmiddels is die tijd verstreken en de erfgenamen maken zich op om op zeer korte termijn acties te ondernemen. Maar, de erfgenamen bleven stil, het zijn omwonenden die eind februari aan de bel trokken om weer aandacht te vragen voor de zeer onhygiënische situatie op en rond de vuilstort.

Reactie OW-minister Abrahams
Minister Ramon Abrahams van Openbare Werken liet woensdagavond 27 februari 2013 via De West weten, dat de Ornamibo-kwestie eigenlijk een politiek spel is. 'Het is duidelijk dat mensen worden aangezet om zaken te doen’, aldus Abrahams. Hij benadrukte, dat de gronden te Ornamibo weggegeven zijn door de vorige regering en niet door de huidige regering.

Asiskumar Gajadien verklaarde tegenover de krant, dat hij uit bronnen heeft vernomen dat van de elf perceeleigenaren drie tot vier eigenaren zijn gecompenseerd en wel door de vorige regering. Het probleem van de overige niet gecompenseerde eigenaren ligt op het bord van de huidige regering.

‘Ik kan niet voor de vorige regering praten. Wat ik wel kan zeggen is dat de vorige regering een gecontroleerde vuilstortplaats wilde opzetten, maar dit project is uitgebleven’, aldus Gajadien. Volgens het lid van De Nationale Assemblee is er een aanbesteding gehouden, waarbij een deel van dit project is uitgevoerd en de rest uitgebleven is.

‘Het was de bedoeling dat de huidige regering hiermee verder zou gaan, maar informatie heeft me bereikt, dat de werkzaamheden helemaal stopgezet zijn’, aldus Gajadien, daarmee bevestigend hetgeen Steven Codrington in juni 2012 tegenover mij heeft verklaard.
Naar zeggen van Gajadien hebben de bewoners van dit gebied geen vertrouwen meer in de overheid en wensen daarom dat de vuilstortplaats gesloten wordt.

Petitie
Buurtbewoners van Ornamibo dienden donderdag 14 maart een petitie in bij het ministerie van Openbare Werken (OW), omdat ze niet langer te midden van de stank willen leven. Reshmi Bihariesingh, vertegenwoordiger van de bewoners verenigd in een actiecomité, zei, dat een eventueel in te dienen schadeclaim bij de regering 'on hold' is gezet. Mocht na het indienen van de petitie geen reactie van het ministerie volgen, dan zullen er wel stappen worden ondernomen, aldus Bihariesingh maandag 11 maart tegenover de Ware Tijd. In het comité zijn dertig personen vertegenwoordigd uit onder andere de buurten Dijkveld, Houttuin, Adhinweg, Vredenburg serie A en B en het Sewdajalproject.

Actiegroep SOS, Stop Ornamibo Stort, in leven geroepen
Sinds begin maart 2013 heeft Actiegroep SOS een eigen Facebookpagina om aandacht te vragen voor de al jarenlang voortslepende problemen rond de vuilstort Ornamibo. Hierop is onder ander te lezen

'Vuilstortplaats Ornamibo .. de beerput van Paramaribo, Wanica en omstreken.. een bron van ziekten, stank en verderf .
Buurtbewoners van Houttuin, Vredenburg serie A + B, Domburg, Ornamibo, PWB project, Sewdayal Project . ..zijn het zat !

Waar hebben wij last van :
• een enorme ongedierteplaag : vliegen, aasgieren, ratten, kakkerlakken en muskieten
• de steeds sterker wordende stank in de omgeving.
• Rook en gas vorming bij verbranding, en praten we over een sterke brandende rook, waarbij ademhalingsproblemen en astma verschijnselen optreden (zware blootstelling aan zeer vervuilde lucht)
• Vervuild drink en huishoudelijk water. Er wordt hier veelvuldig gebruik gemaakt van regenwater. Bepaalde huishoudens zijn ook nog eens niet aangesloten op het waterleidingnet. Het opgevangen regenwater staat vaak bloot aan de gifgassen die vrijkomen, maar ook aan uitwerpselen van de ongedierte. Maar ook het water, dat gebruikt wordt voor de dieren en planten van de vele boeren in de omgeving, is zwaar vervuild.
• De kolonies aan straathonden die hier in de omgeving leven, maar ook veelvuldig worden gedumpt. Dit is weer een apart probleem, omdat wij elke dag geconfronteerd worden met kadavers op de weg of zieke honden die het erf opwandelen.
• Zware vervuiling van de Highway, door alle vuilzakken en rommel die vanuit de vuilwagens op de weg vallen. De trucks zijn veelal overbeladen en laten vaak een spoor van rotzooi op de weg liggen; dit geldt ook voor visafval. Wat natuurlijk weer talloze zwerfhonden met zich meebrengt.

Het is een zorgelijke situatie, die absoluut aangepakt moet worden.'

Wat heeft het NIMOS gedaan?
De afgelopen jaren heeft het NIMOS passief toegekeken naar hoe de situatie op de vuilstort Ornamibo verergerde. Het instituut is zelfs in het verleden akkoord gegaan met de komst van deze vuilstort vlakbij bewoond gebied en ook is zij akkoord gegaan met het daar onder de grond begraven van asbestafval (dakplaten).
De opmerkingen vanuit het NIMOS in de tweede week van maart van dit jaar, dat zij samen met het ministerie van Openbare Werken wil zoeken naar een oplossing van het stankprobleem, neem ik dan ook met een korrel zout. De oplossing was al gevonden toch? Het afval begraven onder een laag zand.....
Het is een niet serieus te nemen opmerking vanuit de papieren tijger, het NIMOS. Alsof zij denkt met toiletspray of iets dergelijks het stankprobleem aan te kunnen pakken, terwijl het om een veel groter probleem gaat: de aanwezigheid van een dergelijk grote vuilstort bij bewoond gebied. Dat had nooit mogen gebeuren.
Laten het NIMOS en het ministerie van Openbare Werken zoeken naar een nieuwe locatie voor een compleet nieuwe vuilstort, ver buiten bewoond gebied.
 
Afvalprobleem blijft heet hangijzer waar regering geen raad mee weet

De vraag is gerechtvaardigd of de regering deze keer wel actie gaat ondernemen om vaart te zetten achter de herinrichting van de vuilstort. Daarenboven zou de overheid er goed aan doen om een nieuwe locatie te zoeken, immers er kan niet tot in het oneindige vuil gestort blijven worden op de huidige vuilstort. De regering zou gedegen beleid moeten gaan ontwikkelen om de afvalproblematiek in het land goed ter hand te nemen en ook om te zorgen voor een goede afvalscheiding en recycling van diverse materialen.

Als natuurlijke afvalverwerkers zijn gieren vitaal voor ons ecosysteem -- waarom hebben ze dan zo'n slechte reputatie? Waarom zijn er zoveel met uitsterven bedreigd? Roofvogelbioloog Munir Virani zegt dat we meer aandacht moeten hebben voor deze unieke en slecht begrepen schepselen, om onze perceptie te veranderen en de gieren te redden.

'Onderzoeksjournalistiek in Suriname vergt tijd, omdat er veel onderzoek gedaan moet worden’

Journalisten maken te weinig gebruik van Nationaal Archief Suriname

Hoe realistisch is conclusie afstudeerproject AHKCO-studente werkzaam bij NAS?

16-03-2013 Door: Paul Kraaijer

PARAMARIBO – Soms kom je van die berichten in Surinaamse media tegen, waarvan je je afvraagt hoe nieuwswaardig ze zijn. Neem nu het artikel ‘Journalisten maken te weinig gebruik van Nationaal Archief’ geschreven door de Nederlandse journaliste Astrid van Oosterum in de Ware Tijd van vandaag, zaterdag 16 maart 2013.

Journalisten maken bij het doen van onderzoek voor hun artikelen te weinig gebruik van het Nationaal Archief Suriname (NAS). Dit zou deels komen door onwetendheid bij journalisten over de aanwezige informatie die het NAS heeft. Maar het NAS zou ook moeten werken aan haar eigen voorlichting, concludeert Audrey Koenders in haar afstudeeropdracht aan de Academie voor Hoger Kunst- en Cultuuronderwijs (AHKCO).

- Op 12 april 2010 werd het NAS door toenmalig president Ronald Venetiaan geopend. Met die nieuwbouw kreeg het land de beschikking over een zeer professionele huisvesting van zijn archieven. Bij de opening droeg de Nederlandse Algemene Rijksarchivaris Martin Berendse ruim honderd meter archiefstukken aan het Nationaal Archief van Suriname over. In 1996 was het de toenmalige minister van Ontwikkelingssamenwerking, Jan Pronk (PvdA), die het idee voor de bouw van een goed geoutilleerd Surinaams archief opperde, naar aanleiding van het verloren gaan van waardevolle archiefstukken door een brand. In 2002 startte de samenwerking tussen Nederland en Suriname waarbij Nederland mensen en middelen beschikbaar stelde om een goed geoutilleerd Surinaams archief te realiseren. Belangrijk onderdeel van het project was de realisering van een gloednieuw archiefgebouw. (Bron: Nationaal Archief Nederland) -

Ze onderzocht de relatie tussen journalistiek en archivistiek in Suriname.

Een onderzoeksjournalist moet veel onderzoek verrichten.....

In het artikel schrijft Van Oosterum letterlijk ‘Onderzoeksjournalistiek vergt meer tijd dan reguliere journalistiek, omdat er veel onderzoek gedaan moet worden.' Dit is natuurlijk een in kopper en zo voor de hand liggend, zelfs stompzinnig, dat de vermelding ervan feitelijk totaal overbodig is. Het zegt eerder weer het nodige over de algemene kwaliteit van de journalistiek in Suriname.

De journaliste schrijft verder dat het NAS, volgens Koenders, ‘bij uitstek geschikt’ is voor journalisten om informatie te vinden. Terloops wordt dan ook nog eens door Van Oosterum opgemerkt dat Koenders werkzaam is bij het Nationaal Archief Suriname. En dan ga je je in alle redelijkheid afvragen wat werkelijk de reden is geweest voor haar afstudeerproject.

Onderzoek niet echt objectief

Komt nog bij dat door haar slechts zestien journalisten zijn geënquêteerd werkzaam bij alleen de drie kranten Times of Suriname, de West en de Ware Tijd. Waarom kennelijk geen journalisten van het Dagblad Suriname zijn benaderd of van televisieactualiteitenprogramma’s of nieuwswebsites als Starnieuws blijft onduidelijk. Mochten wel anderen zijn benaderd door Koenders, dan ware het interessant geweest om te vernemen waarom die anderen mogelijk niet hebben willen meewerken aan haar enquête.

Zestien is natuurlijk veel te weinig om een goed beeld te krijgen van wat de Surinaamse journalist doet om aan informatie te kunnen komen. Deze zestien zouden volgens Koenders zelden archieven buiten die van hun eigen krant gebruiken voor het schrijven van hun artikelen. Onderzoeksjournalistiek en archieven zijn volgens de medewerkster van het Nationaal Archief Suriname ‘onlosmakelijk met elkaar verbonden’. Maar, het lijkt erop, dat zij totaal voorbij gaat aan de archiefwaarde van het internet in algemene zin. Als je als journalist diep spit in het internet kun je zeer veel ‘verborgen’ informatie boven water halen, ook zonder een Nationaal Archief Suriname.

Gemakzucht weerhoudt de journalist om naar het NAS te gaan.....

Gelukkig is ze zelf ook tot de conclusie gekomen dat er iets schort aan de bekendheid van het Nationaal Archief. Zij beveelt aan dat het NAS moet werken aan haar voorlichting ‘en proberen de drempel lager te leggen’. Maar, juist journalisten zouden als geen ander de weg naar het NAS moeten weten te vinden. Volgens mij steekt hier weer de gebruikelijke gemakzucht onder journalisten de kop op en wellicht ook het vermeende ontbreken van tijd.

Overigens stelt Koenders, dat het NAS zelf trainingen zou kunnen geven aan journalisten over ‘hoe om te gaan met het archief’. Dat zou ik het toppunt vinden en het is een degradatie van de journalist. Krijgen gewone burgers die iets willen zoeken in het Nationaal Archief ook eerst een training aangeboden? Maar, gelet op het feit dat het NAS haar werkgever is, is het ook wel weer begrijpelijk dat zij met die gedachte op de proppen komt.

Hoe ‘openbaar’ wordt Surinaamse Wet Openbaarheid van Bestuur?

Tot slot van haar artikel vermeldt Van Oosterum nog dat Koenders ook wijst op de komst van de Wet Openbaarheid van Bestuur, die het volgens haar journalisten makkelijker zou moeten maken om onderzoek te kunnen doen. Daar heeft Koenders inderdaad een punt. Maar, of je met een dergelijke wet, zodra die is afgekondigd, in Suriname als journalist ook in bezit kunt komen van documenten van de overheid valt te betwijfelen. In Nederland kun je als journalist vrij makkelijk met een beroep op deze wet aangevraagde documenten ontvangen, maar het kan gebeuren, dat bepaalde delen van documenten zijn gecensureerd ofwel onleesbaar zijn gemaakt.
Mijn gevoel is dat de censuur ‘blunderkalk’ in Suriname veel werk zal krijgen als er ooit een Wet Openbaarheid van Bestuur komt. Ooit, want ervaring leert dat het vele jaren en jaren kan duren voordat in Suriname een gewenste wet, ook als die in conceptvorm al gereed is, daadwerkelijk wet is geworden.

Informatie:

Het Nationaal Archief Suriname bevindt zich aan de Jagernath Lachmonstraat 174. Tel: 430035 Studiezaal 430035 toestel 106

Openingstijden studiezaal:
Maandag, woensdag & donderdag 07.30 u - 14.30 u.
Dinsdag 07.30 u - 20.00 u.
Vrijdag 07.30 u - 14.00 u.
Zaterdag 07.30 u - 13.00 u.

Website (vandaag, 16 maart 2013, echter niet bereikbaar)

JTA nog steeds doelwit intimidaties en inbraken

Mogelijk politiek getinte inbraken bij leden JTA: alleen documenten organisatie gestolen

Ministerie van Justitie en Politie terughoudend met informatie

14-03-2013 Door: Paul Kraaijer (voor: obsession-magazine.nl)

Paramaribo - De organisatie ‘Jongeren tegen Amnestie’ (JTA) blijkt nog steeds te worden geïntimideerd. De redactie van Obsession-Magazine kon geen direct contact krijgen met de voorzitter of andere leden van JTA, maar bronnen rond de organisatie melden, dat de jongeren zich zorgen maken over hun persoonlijke veiligheid en over hun democratische rechten zoals het recht op vrije meningsuiting en het recht op vereniging.

Inbraken: buit alleen JTA-documenten

De afgelopen maanden is bij een aantal leden van JTA ingebroken, ook bij de voorzitter, aldus door de redactie van Obsession Magazine verkregen informatie. Bij de voorzitter hebben begin januari onbekenden ingebroken en werden alleen documenten van JTA organisatie gestolen en een bedrag van honderd Surinaamse dollar. Waardevolle goederen zoals een laptop, een camera en goud werden ongemoeid gelaten. Wel werd een NPS-vlag van de vader kapot gescheurd. Bij andere leden werd propagandamateriaal vernietigd.

Volgens verkregen informatie heeft de voorzitter als enige aangifte gedaan. Drie andere JTA-leden durfden geen aangifte te doen. De politie zou meteen hebben vastgesteld, dat het geen normale inbraak was bij de voorzitter thuis en dat de daders op informatie uit waren. JTA vindt dat deze vorm van intimidatie moet stoppen. De organisatie vindt het erop lijken, dat hoe meer ze de mond dichthoudt, hoe erger men de groep probeert te intimideren.

Over het verloop van het onderzoek naar de inbraak heeft JTA niets meer van de politie vernomen. Ook is de voorzitter niet door het Korps Politie Suriname geïnformeerd over de stand van zaken in het onderzoek naar de herkomst van de op 23 november vorig jaar ontvangen kogelbrief.

De letterlijke tekst van de brief luidde: ‘Als je weet wat goed voor je is, blijf je thuis vandaag. Laten we je niet meer op straat zien. Niet tijdens de EU-ACP vergadering en nooit meer.’

JTA wilde op 24 november op het Kerkplein handdrukken op doek verzamelen, als symbool van het protest tegen de omstreden aangenomen gewijzigde Amnestiewet. Met het protest wilde ze ook de honderden internationale deelnemers, parlementsleden uit Afrikaanse-, Caribische- en Pacifische landen en uit EU-landen, die deelnamen aan de ACP/EU-top in Paramaribo attenderen op die wet. Vanwege de dreigbrief werd de manifestatie afgelast.

Politiek scenariocomplot

De dreigbrief werd meegezogen in een politiek scenariocomplot met beschuldigingen over en weer.

Het NDP-Assembleelid Amzad Abdoel zei op 26 november via Starnieuws, dat hij een grondig onderzoek wilde naar de ‘kogelbrief’ die de JTA-voorzitter had ontvangen. Hij vroeg zich af waarom de organisatie van ‘Jongeren tegen Amnestie’ een dreigbrief kreeg met een kogel. Voor Abdoel stond het als een paal boven water, dat de oppositie vanaf het begin geprobeerd heeft om de ACP/EU-vergadering te dwarsbomen. ‘Nadat men inzag dat de ACP/EU-vergadering hier heel goed gaat en Suriname er trots op is, had men geen andere keuze dan te komen met een politiek scenario’, zei Abdoel. Hij vond dat Suriname beklad werd met een brief en een kogel.

‘Hoewel wij verwacht hadden dat vanuit de andere kant acties zouden worden ondernomen, vinden wij het bekladden van Suriname op zo’n manier ongepast. Wij eisen daarom dat er een onderzoek komt en dat het resultaat ervan ook naar de samenleving toe bekend wordt gemaakt’, stelde Abdoel. Hij zei verder er op toe te zien dat het onderzoek daadwerkelijk zou komen.

Abdoel reageerde op een reactie van het Nieuw Front naar aanleiding van de kogelbrief. De fractie bracht een verklaring uit, waarin zij stelde bijzonder geschokt te zijn door de dreigbrief, die de bedoeling zou hebben gehad om de voorzitter en anderen binnen de groep ‘Jongeren tegen Amnestie’ angst en vrees aan te jagen, monddood te maken en bovendien te bedreigen met de dood. ‘De dader(s), wie die ook mag/mogen zijn, heeft/hebben de bedoeling gehad de voorzitter en de andere leden van ‘Jongeren tegen Amnestie’ ervan te weerhouden gebruik te maken van het recht van vreedzame betoging zoals eveneens gegarandeerd wordt door de Grondwet’, aldus het Nieuw Front.

Het Korps Politie Suriname maakte op 28 november bekend, haar onderzoek naar de herkomst van de kogelbrief onverkort voort te zetten. ‘De leiding van het Korps Politie Suriname geeft aan, dat zij onverkort doorgaat met het ingesteld onderzoek. Er is inmiddels ook een buurtonderzoek gestart. De kogel is afgestaan aan de afdeling Forensische Opsporing voor verder onderzoek. De politie zal niet schromen om alle ten dienste staande middelen aan te wenden, om klaarheid te brengen in deze zaak’, aldus de politie in een verklaring. Overigens was de aangifte vanwege veiligheidsredenen ingetrokken.

De intrekking was, volgens de Ware Tijd van 28 november, koren op de molen van velen die sowieso al twijfels hadden over de echtheid van de bedreiging. Er was zelfs een vermoeden dat politieke tegenstanders van de regering JTA tot de aangifte had aangezet. De voorzitter stoorde zich echter niet aan de speculaties.

Na 28 november 2012 werd het angstvallig stil rond het onderzoek naar de herkomst van de dreigbrief en kogelhuls…

Korps Politie Suriname en Openbaar Ministerie huiverig om informatie te verstrekken

In een reactie laat inspecteur Drohpatie Ramkhelawan van de afdeling Voorlichting van het Korps Politie Suriname vandaag, donderdag 14 maart 2013, weten dat ze op de hoogte is van de beide aangiften. Maar, verder wil ze niet inhoudelijk reageren, omdat het dossier door de politie is opgemaakt en is verzonden naar het Openbaar Ministerie. ‘Het dossier wordt op hun niveau onderzocht, op hoger niveau’, aldus Ramkhelawan.

Een Persofficier van Justitie, die door de redactie van Obsession Magazine vandaag om een reactie is gevraagd, wrong zichzelf in bochten om de gestelde vragen over ‘het JTA-dossier’ vooral niet te beantwoorden. Uiteindelijk werd verwezen naar de Procureur-Generaal, die via de email moest worden benaderd. Onduidelijk is of het uitgevoerde politieonderzoek heeft geleid tot het in beeld krijgen van een of meerdere mogelijke verdachten die betrokken zijn geweest bij het verzenden van de kogelbrief of de inbraken bij JTA-leden.

Uit de reacties van het Korps Politie Suriname en het Openbaar Ministerie blijkt, dat het ministerie van Justitie en Politie op een of andere manier in de maag zit met het dossier, dat vanaf de aanvang een politiek tintje heeft gekregen.

JTA laat zich door intimidaties en inbraken niet uit veld slaan

Ondanks de diverse inbraken en intimidaties gaat ‘Jongeren tegen Amnestie’ onverstoord door met haar werkzaamheden en interne bestuursstructuur. De afgelopen maanden heeft de organisatie haar administratie opgeschoond. JTA zou inmiddels bestaan uit rond de tweehonderd jongeren afkomstig van Paramaribo en daar buiten. Het bestuur heeft niet-actieve leden uit de administratie verwijderd, nieuwe leden worden gescreend door de commissie Ledenwerving en er wordt veelvuldig overleg gevoerd over de vraag wat jongeren wel en niet kunnen doen.

In de eerste week van april is het een jaar geleden dat de Nationale Assemblee de gewijzigde Amnestiewet aannam. Dat is reden genoeg voor JTA om daar bij stil te staan. Er is zelfs een speciale commissie benoemd die zich bezighoudt met het coördineren van activiteiten in verband met één jaar Amnestiewet. Een voorbeeld hiervan is het uitdelen van honderd boeken van Theo Para ‘De schreeuw van Bastion Veere’. Hiermee hoopt de organisatie jongeren te kunnen informeren over de 8 decembermoorden. Er gaan meerdere activiteiten georganiseerd worden.

De voorzitter en andere leden van ‘Jongeren tegen Amnestie’ laten zich niet van de wijs brengen door ondemocratische intimiderende activiteiten en inbraken. Ze blijven gebruikmaken van hun Grondwettelijke en dus democratische rechten en blijven een kritisch vreedzaam geluid laten horen.

'Eye-opener' voor Surinaamse milieuorganisaties

Britse acteur Jeremy Irons strijdt voor een Engeland zonder plastic zakjes

Ook Suriname wordt bedolven onder angstwekkende hoeveelheid plastic

13-03-2013 Door: Paul Kraaijer 


De bekende Britse acteur Jeremey Irons is de strijd aangegaan met het plastic zakje. Volgens een artikel in de Volkskrant van maandag 10 maart 2013 gebruiken Engelsen jaarlijks rond de acht miljard tasjes. De 64-jarige Oscar-winnaar is het helemaal zat. Het artikel is voor mij een aangename verrassing. Immers, in oktober 2010 schreef ik al een tekst over de vele, vele, vele duizenden kleine en grotere plastic zakjes en zakken die in Suriname dagelijks de vele supermarkten verlaten.

Volgens Irons symboliseert de plastic tas de gemakzuchtige wegwerpcultuur, het thema waarover hij in 2012 de documentaire Trashed maakte. 


In Nederland, Duitsland en Ierland zijn supermarkten al gestopt met het gratis uitdelen van plastic boodschappentasjes. Daardoor is het gebruik ervan afgenomen. Binnen het Verenigd Koninkrijk heeft Wales ook een heffing geïntroduceerd en de Schotten gaan dit ook doen. Engelse politici zijn echter huiverig, schrijft de Volkskrant.

Een voorstel van de Liberaal-Democraten om een heffing van 5 of 10 pence in te voeren, is onlangs afgeschoten door de Conservatieve staatssecretaris voor Milieu Richard Benyon. De bewindsman krijgt steun van de supermarkten, die mordicus tegen zijn.
Uit een opiniepeiling blijkt echter dat iets meer dan de helft van de Engelsen geen moeite zou hebben met een heffing. Volgens Jeremy Irons leidt een financiële prikkel juist tot milieubewust gedrag.

Het Surinaamse plastic zakje

Al op 24 oktober 2010 schreef ik deze tekst:

‘(...) Supermarkten in Paramaribo. Ontelbare. Soms kom je in straten waar om de vijftig meter een supermarkt is. De een is kleiner dan de ander en velen zijn van Chinezen. Allemaal hebben ze hun eigen Chinese of andere naam. Vaak zijn ze in alle vroegte al geopend en sluiten ze pas laat in de avond. Winkelsluitingstijdenwetgeving? Het zijn ook nog eens hangplekken voor bijvoorbeeld buurtjongeren die zich ophouden op het erf voor de supermarkt en wachtlocaties voor taxi’s. De Surinamers zijn er blij mee, immers, je kunt op de meest vreemde momenten op de dag nog iets kopen dat je dringend nodig hebt, zoals beltegoedkaartjes of toiletpapier. Maar, bij alles wat je koopt tovert het kassameisje zwarte plastic zakjes tevoorschijn. Al je boodschappen worden netjes in die kleine, fragile, zakjes gestopt, van het zakje strooppoeder tot grote flessen Thrill of Busta of flesjes Parbo bier. Ook bij de op een hand te tellende grotere, luxere supermarkten als Choi’s of Tulip verlaat je de winkel met handen vol plastic zakjes en zakken. Waarschijnlijk verlaten bij de kleine supermarkten gemiddeld zo’n 500 zwarte plastic zakjes dagelijks iedere winkel om later te belanden of in de prullenbak of in de trens – let wel, dit is een lage eigen schatting. Dagelijks gaan er in de stad dus vele tienduizenden plastic milieu vervuilende zwarte zakjes over de toonbanken van supermarkten (en andere winkels)!

Het is een vorm van milieubelasting die eenvoudig voorkomen kan worden. Grote supermarkten zouden eigen (kunst)stoffen boodschappentassen kunnen laten maken en bij de kassa’s voor een paar srd verkopen. Dat kan bij Tulip aan de Tourtonnelaan, maar die tassen zijn weer net iets te klein.... Bezoekers kunnen dan wanneer ze weer boodschappen gaan doen die eerder aangeschafte boodschappentas weer meenemen. De boodschappentas zal op den duur de kleine zwarte en andere plastic zakken en zakjes kunnen uitbannen en de klanten van de supermarkten en winkels dragen dan op hun manier bij aan een schoner milieu. Ooit zal dit besef bij winkeliers en klanten moeten doorklinken. (...)’

Lange, lange weg te gaan van bewustwording

Ik hoop dat Surinaamse milieuorganisaties ook dagelijks het internationale nieuws volgen en het initiatief van Irons oppikken. Voor zover mij bekend is er in Suriname nooit op welke wijze en door wie dan ook ‘actie’ gevoerd tegen het plastic zakje. Surinamers staat er nog niet bij stil hoe vervuilend de zakjes zijn voor het milieu en dat er goede alternatieven zijn. Milieubewustwording heeft nog een lange, lange weg te gaan in Suriname. Later vandaag wandel ik naar ‘mijn snesi’, de buurtsuper’ met een stoffen draagtas. Want, neem ik die tas niet mee dan loop ik huiswaarts met mogelijk in iedere hand twee of drie zwarte of blauwe plastic zakjes, in de hoop dat ze heel blijven en niet onderweg kapot scheuren......

Nieuwswebsite tweemaal op een dag beticht van onjuiste berichtgeving

Berichtgeving over CAO-onderhandelingen Rosebel goudmijn en situatie rond markt Albina zou onjuist zijn

'Laten we ons niet in de maling laten nemen door Starnieuws, die met haar berichtgeving de situatie heeft laten escaleren.'

11-03-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - De Surinaamse nieuwswebsite Starnieuws heeft vandaag in twee berichten ook over zichzelf bericht, en niet positief. In twee verschillende actuele issues wordt de redactie feitelijk beticht van het verstrekken van onjuiste informatie. In een van de kwesties wordt Starnieuws zelfs ervan beschuldigd een geschil tussen straatventers en de markt van Albina te hebben laten escaleren.

Het is op zijn zachtst gezegd opmerkelijk dat Starnieuws zelf hierover bericht. Maar, wat niet correct is van Starnieuws is dat de hoofdredactie - voorzover die er is - niet heeft ingegrepen in het artikel over de venters-kwestie in Albina. De lokale correspondent van Starnieuws Isaak Poetisi geeft in het artikel zelfs een sneer naar de persoon die zich negatief heeft uitgelaten over de al dan niet bedenkelijke rol van Starnieuws. Poetisi schrijft namelijk: '(...) De actievoerders, die het werk van een journalist vermoedelijk veel beter begrijpen dan de districtsbestuurder, reageerden fel tegen deze aantijging. (...)' 

Poetisi wil hiermee duidelijk laten blijken dat de districtsbestuurder hem kennelijk niet heeft begrepen. Maar, zou dat het geval zijn geweest? Het is van de medewerker van Starnieuws een kinderlijke wijze van reageren en ik mag toch aannemen dat Poetisi hierover ter plekke heeft gesproken met de bestuurder.

In het artikel over de staking van werknemers bij de Rosebel goudmijn wordt onder andere geschreven, dat de directie de werknemers meegedeeld heeft dat de berichtgeving over de CAO-onderhandelingen 'niet zou kloppen in Starnieuws'.

Beide artikelen laten een belangrijke vraag open: wie moet ik, als lezer, geloven? Moet ik altijd maar alles geloven ofwel klakkeloos voor waar aannemen, wat door een redacteur of 'journalist' wordt geschreven? In ieder geval zijn beide artikelen geen goede reclame voor de nieuwswebsite die geleid wordt door het Surinaamse 'media-icoon' Nita Ramcharan en waar ook nog eens werkzaam zijn de voorzitter en de vicevoorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten, SVJ. Met een dergelijke bestuursfunctie, zou ik absoluut niet werkzaam willen zijn bij een kwalitatief slecht inhoudelijke nieuwswebsite, waar dagelijks teveel journalistieke- en taalfouten in staan.

Deal tussen Suriname en Newmont is nog niet definitief

Ondanks hetgeen media berichten: Newmont-directie nog niet akkoord met overeenkomst

Obsession Magazine berichtte dat al eind november 2012

11-03-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - Al maandenlang berichten Surinaamse media over 'de gouddeals' van Suriname. De regering zou in november vorig jaar overeenstemming hebben bereikt met de de Amerikaanse goudmijnmultinational Newmont en het Canadese IAmGold. Op 18 december werden de conceptovereenkomst met beide goudmijnbedrijven goedgekeurd door de Raad van Ministers. De Staatsraad bracht in de eerste week van januari 2013 een positief advies uit, waarna De Nationale Assemblee zich erover zal uitspreken.

Maar, Newmont liet via haar woordvoerder tegenover de redactie van Obsession Magazine op 28 november 2012 weten, dat nog niet vaststaat dat het bedrijf daadwerkelijk een goudmijn wil gaan opzetten in het Nassaugebied, in het oosten van Suriname.

Tot mijn verrassing blijkt vandaag de Ware Tijd wakker te zijn geworden en bericht:

'De Canadese goudmultinational Newmont kijkt uit naar de behandeling van haar goudovereenkomst met Suriname door De Nationale Assemblee (DNA). De maatschappij heeft de deal zelf ook nog niet goedgekeurd. Dat heeft Gary Goldberg, algemeen directeur van Newmont, vorige week gezegd tijdens een mijnbouwconferentie in Florida. (...)' 

Voor de volledigheid: klik hier voor meer informatie over hetgeen Goldberg heeft gezegd tijdens die conferentie.

Het artikel is zeer onduidelijk. Overigens blijkt ook uit het artikel, dat de redactie werkelijk geen idee heeft wat ze schrijft en dat er ook weinig kennis van zaken aanwezig is. Immers, Newmont is geen Canadees bedrijf, maar een Amerikaans bedrijf......

NOS Nieuws vindt aanwezigheid Bouterse bij afscheid Chávez ‘opvallend’

Correspondent Dick Drayer spreekt van ‘opmerkelijk’

Weer bericht NOS stigmatiserend en bevooroordeeld over Surinaamse president

09-03-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - Hoorde ik vrijdagavond 8 maart 2013 toch echt de presentator van het NOS Journaal, Rob Trip, zeggen dat de aanwezigheid van de Surinaamse president Desi Bouterse bij het afscheid die dag in Caracas van de overleden Venezolaanse president Hugo Chávez 'opvallend' is en werd Bouterse in één adem genoemd met de Iraanse president Mahmoud Ahmadinejad.

Correspondent Dick Drayer sprak zelfs van ‘een opmerkelijk rijtje’ buitenlandse gasten en noemde ook Ahmadinejad en Bouterse in één adem... Hij kwam niet verder dan slechts deze twee namen van aanwezige presidenten en concludeerde vervolgens dit ‘rijtje’ ‘opmerkelijk’ te vinden.

Hoezo 'opvallend', hoezo ‘opmerkelijk’?

Weet de gehele NOS-redactie dan niet dat Bouterse en Chavez goede vrienden van elkaar waren......

De NOS-correspondent in Paramaribo, Harmen Boerboom, had donderdag 7 maart nog bericht: ‘De Surinaamse president Bouterse gaat vrijdag naar Venezuela om de begrafenis van zijn overleden ambtgenoot bij te wonen. Dat heeft hij bekendgemaakt op een persbijeenkomst in Paramaribo. Bouterse omschreef de persoonlijke band die hij met Chávez had als heel goed en heel intens. ‘Ik had heel veel respect voor hem en ik denk dat hij dat ook voor mij gehad heeft.’ (...)’

Bouterse had zelfs voor vrijdag 8 maart een dag van nationale rouw in Suriname afgekondigd! Was dat aan de selectieve aandacht van de NOS Nieuws-redactie in ilversum voorbij gegaan?

Tendentieus

Het is mij een raadsel waarom de NOS in Hilversum steeds de Surinaamse president op een bevooroordeelde en stigmatiserende wijze belicht in haar berichtgeving, terwijl daar totaal geen aanleiding voor is. De wijze van berichtgeving kan wat mij betreft zelfs als tendentieus worden omschreven......

‘Communicatie als managementinstrument’ en meer communicatieve 'humbug'/'baloney'

De logica van Jane Kolf-Bergraaf: ‘Informatieverstrekking vanuit overheid is nogal eenzijdig’

Een zoveelste ‘masterclass-cursus’

06-03-2013  COLUMN    Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Enkele weken geleden schreef ik al een kritisch artikel over de cursusleidster Journalistiek binnen de de studierichting Journalistiek van de vermeende HBO Academie voor Hoger Kunst en Cultuur Onderwijs (AHKCO), Jane Kolf-Bergraaf. Een dame met te weinig kennis van zaken wat betreft het journalistieke metier, maar wel een dame met jarenlange ervaring als voorlichtster bij het ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling.

Kruisbestuivingen

Jane Kolf-Bergraaf is ook nog eens directeur van het bureau Kolberg Media Consultancy, waarover op het internet geen enkele informatie is te vinden, zelfs geen eigen website. Een kruisbestuiving met de AHKCO ligt voor de hand.... Kolberg Media Consultancy en trainingen startte in 2007 een samenwerking met de AHKCO met het aanbieden van pr- en voorlichtingstrainingen.

Vorige week woensdag hield haar bedrijf een eerste zogenoemde ‘masterclass-cursus’ voor leidinggevenden binnen organisaties. ‘De informatieverstrekking vanuit de overheid is nogal eenzijdig. De samenleving heeft weinig inspraak op het communicatiebeleid van de regering’, aldus Kolf-Bergraaf.

Natuurlijk, eenzijdige overheids informatieverstrekking

Is het niet voor de hand liggend dat informatieverstrekking vanuit de overheid nogal eenzijdig is en dat de samenleving nauwelijks inspraak heeft op het communicatiebeleid van de regering? Is informatieverstrekking vanuit bijvoorbeeld een bedrijf ook niet nogal – vanzelfsprekend en voor de hand liggend - eenzijdig. Volgens mij zoekt mevrouw Kolf-Bergraaf ‘problemen’ die er niet zijn. Neen, zij zoekt weer aandacht.

Op de training werd de noodzaak van communicatie als managementinstrument belicht. De groep participanten bestond hoofdzakelijk uit leidinggevenden van overheidsinstanties, aldus was gisteren te lezen in de Ware Tijd.

Hoewel het volgens haar wel de goede kant opgaat, vindt Kolf-Bergraaf dat er binnen het huidig communicatiesysteem van de overheid nog steeds een eenrichtingsstructuur is. Kolf-Bergraaf stelt voor de samenleving te betrekken door bijvoorbeeld een overheidswebsite, terwijl haar eigen bedrijf niet eens beschikt over een website.‘ Maar, wat bedoelt zij in vredesnaam met het betrekken van de samenleving ‘door een overheidswebsite’. Weet zij niet dat een dergelijke website al bestaat, gov.sr?

Geen beïnvloeding van burger, maar de burger voorzien van informatie

Overheidscommunicatie is beïnvloeding van het gedrag van elke burger. Door een simpel programma vanuit de overheid ga je dit gedrag niet kunnen beïnvloeden’, vindt zij verwijzend naar informatieprogramma's van de ministeries. Een vreemde redenering. Wil je als overheid in de eerste plaats iedere burger ‘beïnvloeden’? Dit heeft een nogal suggestieve, negatieve klank. De overheid wil met haar programma’s de burger informeren, logisch. De overheid wil met haar programma’s de burger van informatie voorzien. Is dat beïnvloeding? Niet in mijn perspectief.

Suriname zou volgens Kolf-Bergraaf een voorbeeld kunnen nemen aan het systeem van Nederland, waarbij het communicatiebeleid door een speciale commissie wordt beoordeeld. Ik heb werkelijk geen idee wat die dame hiermee bedoelt: ‘het systeem van Nederland’, alsof afdelingen voorlichting bij overheden in Nederland volgens een speciaal systeem zouden werken. Neen. En welke speciale commissie beoordeelt het communicatiebeleid? Heb ik iets gemist de afgelopen jaren?

Masterclass van generlei waarde

Het is weer de wazige manier waarop Kolf-Bergraaf zich meent uit te moeten drukken. Ik verbaas me er iedere keer weer over dat er mensen en instanties en dergelijke in Suriname zijn die geloven in de woorden van iemand als Jane Kolf-Bergraaf en deelnemen aan- en investeren in haar cursussen, neen, masterclasses, want dat klinkt wat chiquer en staat ook beter op het cv......, ‘masterclass’, ook al heeft het nauwelijks tot geen waarde als het wordt verzorgd door een vrij onbekend ‘media consultancy’ bureau.

Hoe betrouwbaar is het Surinaamse nieuws?

Media goochelen met cijfers en laten lezers met vragen achter

Hoe verifieert de Surinaamse journalist zijn nieuws en ‘betrouwbare bronnen’ als dat nieuws al wordt geverifieerd...

06-03-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De arrestatie vandaag in het district Coronie van een paar brandweerlieden, die op heterdaad werden betrapt op de smokkel van zes illegale Guyanezen in hun brandweerwagen, heeft vandaag in de media geleid tot verwarring.

Zes, vier?

Verwarring voor wat betreft het aantal opgepakte brandweermannen. De Ware Tijd Online berichtte in eerste instantie dat de politie van Coronie zes brandweerlieden had aangehouden. De online-editie van de krant schreef later echter ‘uit betrouwbare bron’ te hebben vernomen, dat het ging om vier brandweerlieden die zes illegale Guyanezen vervoerden.

Neen, twee......

Maar, Starnieuws berichtte later vandaag, dat het ging om twee brandweerlieden en vijf Guyanezen, waaronder een kind van vier jaar. De nieuwswebsite schreef zich te baseren op informatie van de afdeling Voorlichting van het Korps Politie Suriname.

 

De brandweermannen reden in een dienstvoertuig met loeiende sirene langs de politiecontrolepost te Burnside, in Coronie. De politie vond dat verdacht, omdat er geen melding was van een brand, en reed de brandweerwagen klem.

Drie en zowaar een burger

In een ‘update’-bericht van de Ware Tijd werd geschreven, dat zich onder de zes Guyanezen een jongetje bevond van vier jaar jong en dat die inmiddels aan de moeder was overhandigd, die met een Guyanese nationaliteit legaal in Suriname verblijft. Het ‘update’-bericht wordt later weer gewijzigd: het waren geen vier brandweermannen, maar drie en een burger. Onduidelijk is echter, van wie de redactie die gewijzigde informatie heeft ontvangen. Een bron wordt niet vermeld.

 

Het zichzelf nieuwswebsite noemende GFC Nieuws vermeldde in haar berichtgeving in de eerste zin van een artikel over de arrestatie, dat het ging om ‘Vier brandweerlieden (....)’, terwijl een aantal alinea’s verder wordt geschreven ‘(...) De brandweerauto werd tot stoppen gebracht en onderzocht. Bij die gelegenheid zijn 3 brandweer lieden, een Surinaams staatsburger en 6 Guyanezen in de auto aangetroffen. een van de Guyanezen is een jongen van 4 jaar oud. (...)’
Plotseling zijn binnen de context van één artikel vier gearresteerde brandweermannen, drie brandweerlieden en een Surinaams staatsburger geworden. Maar, zijn die brandweerlieden ook niet gewone Surinaamse staatsburgers?

Onzorgvuldigheid journalist leidt tot gegoochel met cijfers

Het gegoochel met cijfers laat duidelijk zien hoe onzorgvuldig journalisten werken. Kennelijk wordt verzuimd, uit een vorm van gemakzucht of luiheid, om verkregen informatie te verifiëren. De journalist in Suriname geeft blijk veel waarde te hechten aan verkregen informatie van vermeende ‘betrouwbare bronnen’. Maar, al te vaak blijken die ‘bronnen’ de plank finaal te hebben misgeslagen en werd de journalist gedwongen een bericht te rectificeren, aan te vullen of anderszins aan te passen. Hier speelde ongetwijfeld weer de scoringsdrift van journalisten mee: zo snel mogelijk nieuws willen brengen, ongeacht de betrouwbaarheid ervan en van wie dat nieuws afkomstig is. Dat het nieuws van vermeende ‘betrouwbare bronnen’ afkomstig is en niet van de instantie van wie de journalist zijn of haar politienieuws zou moeten ontvangen, de afdeling Voorlichting van het Korps Politie Suriname, zal de nijvere journalist een zorg zijn. Hij wil scoren, desnoods met onjuiste informatie in zijn artikel.

Ondermaats en onbetrouwbaar

De diverse berichtgeving vandaag over de arrestatie van een paar brandweerlieden in het district Coronie toont weer eens de onbetrouwbaarheid aan van de inhoud van artikelen. Wat of wie moet je als lezer nog geloven? De inhoud van welk artikel is juist? De kwaliteit van de Surinaamse journalistiek blijft op deze wijze ondermaats en onbetrouwbaar.

Financieel-economisch journalisten krijgen les van de Centrale Bank van Suriname

Bank in Suriname traint journalisten in financieel-economische verslaggeving

 Het moet dramatisch zijn gesteld met de journalistieke opleiding

05-03-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De Centrale Bank van Suriname (CBvS) is niet zo tevreden over de inhoudelijke kwaliteit van de financieel-economische verslaggeving van de Surinaamse journalisten. Dat was voor de bank aanleiding genoeg om deze week een heuse vijfdaagse workshop/training in elkaar te draaien voor het lokale journaille. Een goed initiatief van de bank, want kennelijk schort het in de opleiding journalistiek in Suriname aan een goede basis voor deze vorm van journalistiek, voor zover betrokken journalisten een journalistieke opleiding hebben gevolgd.

Financieel-economisch nieuws moet beter worden begrepen door journalisten

De training ‘Journalists course on Economic Reporting’ wordt samen met deskundigen van het Internationaal Monetair Fonds en van het internationaal persbureau Reuters gegeven. Zij zullen deze dagen journalisten de nodige vaardigheden bijbrengen met het uiteindelijke doel, dat het financieel-economische nieuws beter wordt begrepen door de journalisten en ook beter wordt weergegeven.
Bij het lezen van sommige financieel-economische artikelen vraag je je als lezer wel eens af, of de journalist die zo’n artikel heeft geschreven zelf wel heeft begrepen wat hij heeft geschreven. Dit heeft tot gevolg dat veel lezers met vraagtekens blijven zitten na het lezen van een dergelijk artikel.

De bank heeft aan elk nieuwsmedium de gelegenheid geboden een deelnemer af te vaardigen.

De journalisten worden verder onder andere geïnformeerd over de macro-economische rol van de CBvS in de Surinaamse economie.

Initiatief van journalisten zelf

Volgens Dennis Samson, de publiciteitsman bij de bank, kwam het verzoek voor de training van journalisten zelf. ‘Doordat de laatste tijd veel wetten zijn aangenomen en aangepast, was de vraag van journalisten om uitleg groot. Twee jaren terug heeft de bank reeds een soortgelijke training gegeven aan journalisten. Dit jaar is echter gekozen de training ook nog een internationaal karakter te geven.’ Het is goed te constateren dat enkele journalisten, beter laat dan nooit, zelf tot het inzicht zijn gekomen dat ze toch bepaalde financieel-economische zaken niet helemaal goed begrijpen, zoals zo vaak blijkt uit hun artikelen. Maar, het is ook weer het zoveelste voorbeeld waaruit duidelijk wordt hoe slecht het is gesteld met de inhoudelijke kwaliteit van de Surinaamse journalistiek.

‘Er zijn veel rapporten van ratingbureaus en journalisten vroegen al deze rapporten uit te leggen. We hebben toen het IMF bereid gevonden om ook het gedeelte van de economische vooruitzichten van Suriname en het Caribisch gebied te belichten’, aldus Samson.

De journalist moet zelf begrijpen wat hij schrijft

Volgens één van de inleiders van de training, Ingebor Geduld, moet de training tot resultaat hebben, dat de economische begrippen die nu actueel zijn, veel duidelijker naar buiten worden gebracht door de media. Met andere woorden, de journalisten moeten zelf begrijpen wat ze schrijven en dat zo helder en duidelijk mogelijk doen voor de lezers. Nu bekruipt je wel eens het gevoel, dat journalisten zich er wat te gemakkelijk van af maken en niet bereid zijn zich wat meer in te spannen om een artikel begrijpelijk te maken voor de lezers. Er is veelal te weinig uitleg in artikelen. De lezers lijken wel eens door de journalisten vergeten te worden.

Overigens verwacht je, wellicht wat te naïef, dat financieel-economisch journalisten in Suriname ook beschikken over voldoende kennis van zaken, anders heb je je toch niet gespecialiseerd in juist dat nieuws, althans, anders schrijf je geen financieel-economische artikelen.

Aan de training werd deelgenomen door slechts dertien journalisten, aldus bericht De West op vrijdag 8 maart, te weten Gladys Findlay (De West), Wanita Ramnath en Indra Toelsie van Starnieuws, Eliézer Pross (de Ware Tijd), Soelami Kemble (Jeugdjournaal), Angela Hokstam (STVS), Harvey Panka (ATV), Jeff Cramer (Radio 10), Anna Wielkens (ABC), Seshma Bissesar (Dagblad Suriname), Tatjana Muskiet (Times of Suriname) en Fanisha Salamat (Forward Motion). Opmerkelijk is de afwezigheid van Wilfred Leeuwin van Starnieuws, die toch over het algemeen financieel-economische artikelen schrijft voor de nieuwswebsite.
Op een foto van de deelnemers in De West is overigens ook nog Ivan Cairo (de man met zwarte ooglap) van de Ware Tijd te zien, maar hij ontbreekt in het rijtje namen van deelnemers.....

Wie volgen: rechtbank- en milieuverslaggevers?

Van een rechtbankverslaggever mag ook worden verwacht dat deze thuis is in het juridisch jargon dat bij een Openbaar Ministerie, een rechtbank of door een advocaat wordt gebruikt. Maar, is dat wel zo hier, in Suriname? Wie weet volgt er nog een meerdaagse training voor rechtbankverslaggevers....., milieuverslaggevers.......
Oh ja, natuurlijk ontvangen de aan de training deelnemende journalisten na afloop een nietszeggend en nauwelijks waarde hebbend 'certificaat', zoals ook journalisten ontvingen in januari van dit jaar aan het einde van de door de Surinaamse Vereniging van Journalisten gehouden 'Journalistenweek'. Het is slechts een bevestiging van deelname aan de training en zeer waarschijnlijk voor alle deelnemers met goed gevolg. Maar ja, Surinamers zijn nu eenmaal verzot op certificaten,, omdat het certificaat in mooie letters en aardig creatief vormgegeven, weer aan het cv kan worden toegevoegd, voor wat het waard is.

Noot:
Starnieuws besteedt zaterdag 9 maart uitgebreid aandacht aan de 'succesvolle' training en vermeldt al in de eerste alinea van het artikel dat de deelnemers allen, zoals te verwachten was natuurlijk, een certificaat uitgereikt hebben gekregen. Maar, hoe denk je in slechts een paar dagen tijd bijgespijkerd te kunnen worden als Surinaamse journalist op het moeilijke vakjargon-terrein van de financieel-economische verslaggeving? Je moet je als journalist zelf constant dagelijks blijven scholen. Tegenwoordig kun je alle aanvullende relevante informatie op het internet vinden. Overigens schrijft Starnieuws ook 'Het gros van de participanten heeft de training als leerrijk ervaren.', dus er waren ook een paar deelnemers die het kennelijk niet zo leerrijk hebben gevonden...., maar daar wordt verder natuurlijk met geen woord over gerept....

Professor, dokter, ingenieur.......

‘Personal Brander’ verkoopt zichzelf goed - Met dromen over de wereld reizen

De natte droom van iemand met groot ego

‘Droom het, hoop het, geloof het, zet het vast in uw hoofd, visualiseer het, accepteer het, reageer erop met liefde, passie en integriteit, geef het al uw aandacht en u zult het realiseren.’

02-03-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Via, via kreeg ik een uitnodiging voor het bijwonen vrijdagavond 1 maart 2013 in theater Unique in Paramaribo van de ‘verdediging en promotie tot Doctor of Business Adminstration aan de Personal Branding University Suriname, faculteit van de Business School of the Americas’ van een student. Titel van het proefschrift: ‘A Perspective On Group Dynamics at CTI Cleaning N.V.’. Het blijkt te gaan om onder andere de ‘promotor’ prof.dr.ir. Hubert Rampersad.

Bij het lezen van de namen Rampersad, Personal Branding University Suriname en Business School of the Americas werd ik meteen achterdochtig. En waarom dit evenement in een theater of is dat wat de Personal Branding University Suriname wellicht is, een theater.

Is dat niet die man met.....

Die Rampersad, is dat niet die man met een toch wel, te, vlotte gladde babbel, die zichzelf heel interessant vindt en die schermt met- en leeft van zijn reclameslogan ‘personal branding’?
Is dat niet die man die regelmatige Engelstalige inhoudelijk wazige columns ‘Towards Excellence’ schreef die gepubliceerd werden op de even wazige à-journalistieke Surinaamse nieuwswebsite GFC Nieuws?
Is dat ook niet de man die de kritische schrijver Rolf van der Marck van SurinameStemt.com begin april 2012 in een serie emails bedreigde en uitschold, omdat Van der Marck objectief kritisch had geschreven over prof.dr.ir. Hubert Rampersad en deze welbespraakte heer daar kennelijk niet van gediend was en ook meteen dreigde met beslaglegging op eigendommen van Van der Marck?
 Ja, die man.
Dreigen is een zwaktebod en getuigt van frustratie.

Hoe is het mogelijk, dat deze Rampersad een naam heeft weten op te bouwen als een soort ‘personal branding’ goeroe? Hoe is het mogelijk dat er kennelijk toch mensen op deze aardkloot zijn die behoefte hebben aan wazige beschouwingen, praatjes, over het in de maatschappij plaatsen van je eigen ‘brand’, je eigen merk en over het volgen van je dromen? Maar, ik gun iedereen zijn of haar persoonlijke interesses, feestjes en hobby’s en dat geldt zeker ook voor de heer Rampersad, Maar, ‘het’ is niet ‘mijn ding’ en ik ben er dan ook nogal sceptisch over en dat mag, iedereen mag een mening hebben en die uiten.

Wie is de veelal glimlachende Hubert Rampersad en in hoeverre zijn zijn opleidingen, scholen en universiteiten in Paramaribo, in het Amerikaanse Miami, Florida, en in het Nederlandse dorp Linschoten, werkelijkheid en niet slechts websites (of alleen een adres) met te weinig essentiële informatie?

Achtergrond belicht door surinamestars.com 
Volgens de website surinamstars.com werd Hubert Rampersad in december 1957 in Paramaribo geboren. Hij werd op zijn twaalfde jaar naar Nederland gestuurd om zijn toekomst te redden: hij zou namelijk twee keer op de lagere school (Fluschool te Paramaribo) blijven zitten, omdat hij veel spijbelde en ‘erg stout’ was. Zijn ouders wisten zich geen raad meer met hem en hadden de hoop bijna al opgegeven. Hubert mocht bij zijn oudere broers en zusters in Nederland gaan wonen. In Nederland aangekomen werd de jonge Rampersad op een LTS geplaatst, de toenmalige Lagere Technische school. Hij kreeg vervolgens vrij snel de smaak van het studeren te pakken en deed daarna in snel tempo ook nog de MTS, HTS en Technische Universiteit Delft (werktuigbouwkunde en robotics).
Na zijn studie in Delft werkte Rampersad onder meer als projectmanager bij een adviesbureau, als adviseur bij het Innovatie Centrum Den Haag van het ministerie van Economische Zaken en als consultant en adviseur bij onder andere Shell en ASML. Tussendoor doceerde hij parttime productietechniek aan de Technische Universiteit Eindhoven en productiemanagement aan de faculteit Bedrijfskunde van de Erasmus Universiteit Rotterdam.
Verder publiceerde hij ook nog eens tientallen artikelen en diverse boeken. In 1998 vertrok hij met zijn gezin (Surinaamse vrouw en twee zonen) tijdelijk naar Suriname om mee te helpen bij de operationalisering van de afdeling Bedrijfskunde aan de Anton de Kom Universiteit . Een jaar later werd Rampersad tot hoogleraar productiemanagement aan die universiteit en werd de jongste hoogleraar daar ooit benoemd.

In 2001 besloot hij echter met zijn gezin weer terug te keren naar Nederland en te werken aan een nieuw managementconcept getiteld 'Total Performance Scorecard' (TPS), om hiermee de wereld te verbeteren, te beginnen bij managers en ondernemers. Hij schreef hierover een internationale bestseller die inmiddels in twintig talen is vertaald en in meer dan tachtig landen is gepubliceerd door toonaangevende uitgevers, aldus surinamestars.com.

Dat inhoud van dat boek wordt op vele websites omschreven als:

‘Iedere leidinggevende erkent het belang van verandering voor het voortbestaan en de groei van de onderneming. Maar hoe maakt u hiervoor de motivatie en passie bij uw werknemers los? Dit boek geeft u het antwoord: door te beginnen bij het niveau van de individuele werknemer en zin eigen doelstelling. 'Werken met de Total Performance Scorecard' biedt een instrument dat helpt uw organisatie in kaart te brengen en haar beter te laten draaien. Creëer met behulp van de oefeningen en de praktijkvoorbeelden een lerende organisatie waarin persoonlijke ambities en die van de organisatie elkaar versterken.

De praktische modellen, methoden en tools maken 'Werken met de Total Performance Scorecard' uitstekend geschikt voor manager, projectleiders en medewerkers uit de industrie, overheid, zakelijke dienstverleningen de non-profitsector die zichzelf en hun organisatie succesvol willen verbeteren. Hubert Rampersad is president van TPS International en algemeen directeur van TPS Consulting Nederland. Hij verwierf internationale bekendheid met zijn bestseller 'Total Performance Scorecard' en schrijft columns voor diverse bladen.’

Op basis van het succes van zijn 'TPS boek' bouwde hij aan een wereldwijd netwerk van lokale kantoren en strategische verbonden die het TPS-concept in de betreffende landen verbreiden en uitdragen. Hij zou partnerships hebben in veertig landen, waaronder Amerika, Canada, Duitsland, Argentinië, Brazilië, Venezuela, Egypte, Portugal en Polen. Nederland was te klein voor hem geworden en zou niet goed zijn voor het imago van TPS, zo schrijft suirnamstars.com. Vandaar dat hij zijn TPS-hoofdkantoor (TPS International Inc.) opzette in het Amerikaanse Californië. Rampersad is een veel gevraagde gastspreker op conferenties en universiteiten in Nederland, Amerika, Canada, Singapore, Mexico, Argentinië, Brazilië, Spanje, Dubai, Egypte, Rusland, Griekenland, Venezuela en Saoedi Arabië. Zijn persoonlijke mission statement luidt: 'Het delen van kennis is plezier, vooral als ik hierdoor iets kan betekenen in het leven van anderen'.

Tot zover een deel van de beschrijving over Hubert Rampersad op de website surinamstars.com. Het toont het beeld van een studiebol en iemand die iets tracht te bereiken in het leven en van een wetenschapper die op een moment besloot de weg van het ‘goeroe-schap’ te betreden, de praktische wetenschap te verlaten, en zich te gaan profileren als spreker, ‘personal brander’.

‘Personal Branding University’ in Amsterdamse Zuidas......

In april 2010 besloot Rampersad zijn opleiding ‘Personal Branding University’, naast Miami, ook op te zetten in Nederland. Naar aanleiding daarvan werd hij door de Wereldomroep geïnterviewd. Zogenoemde ‘professionals’ en bestuurders zouden op die vermeende universiteit kunnen leren hoe ze hun droom kunnen waarmaken en die gepassioneerd over het voetlicht kunnen brengen.
  
‘Vertrekpunt is je droom, je ambitie, wat wil je met je leven. Dat moet je vertalen in een brand. Een verhaal dat je vertelt, jezelf positioneren op de markt. Wat maakt jou uniek?’, zo trachtte Rampersad zijn werkwijze duidelijk te maken voor de microfoon van de Wereldomroep. ‘Je moet een betrouwbaar beeld van jezelf communiceren en cultiveren. President Barack Obama is een goed voorbeeld van hoe je dat doet. Dat willen we delen met onze studenten in Amsterdam.’Er zou destijds veel belangstelling uit Rusland, Saoedi Arabië en ook Aruba, Curaçao en Suriname te zijn geweest. ‘Daar komen ook vestigingen, naar voorbeeld van de Nederlandse universiteit’, aldus Rampersad bij de Wereldomroep. Hij voelde zich genoodzaakt om te benadrukken dat het gaat om een echte universiteit. ‘De accreditatie is in gang gezet. Maar dan moeten we eerst starten.’

Volgens een niet actieve Facebookpagina van de Amsterdamse vestiging van de Personal Branding University – een website is er niet - is die gevestigd aan de Claude Debussylaan 2-8 in Amsterdam. Klik je op die pagina op deze link dan kom je terecht op deze onduidelijke website.
In diverse overzichten van hoge scholen en universiteiten in de gemeente Amsterdam wordt de Personal Branding University niet vermeld..... Ook op de website van het Amsterdamse stadsdeel Zuidas, waar de Claude Debussylaan is, is de ‘universiteit’ onbekend.

Personal Branding University slaat niet aan in Amsterdamse Zuidas
Gevraagd naar een reactie van het stadsdeel over de al dan niet aanwezigheid van de ‘universiteit’, ontving ik op woensdag 6 maart deze reactie van Frederijk Haentjens, namens de dienst Zuidas:

'In het verleden, 2011, heb ik inderdaad ervaring opgedaan met de Branding University. De heer Rampersad heeft toen opgetreden voor een zogenaamde Zuidas Netwerkdag. Dat was een bijeenkomst bedoeld voor marketing en communicatie medewerkers die werkzaam zijn bij diverse bedrijven op de Zuidas. Een en ander georganiseerd in opdracht van ons door bureau VDCP (Van Dantzig communicatiepartners) uit Rotterdam. De bijeenkomst was ook een soort aftrap voor een campagne Hello Zuidas, kort uitgelegd een feel good campange voor de gebiedsontwikkeling Zuidas. De heer Rampersad, had een theorie dat als je aan je eigen branding werkt en goed dat doet, je samen de branding van het gebied ook goed van de grond kunt krijgen. We zijn in contact gekomen met Rampersad via Sander Schuurman, toen werkzaam bij de ABNAMRO en betrokken bij Zuidas ABC, een ontmoetingsplaats, voor bedrijfsmatige Zuidasser en wetenschappelijke Zuidassers. 
Mijn persoonlijke indruk was dat een dun verhaal was, na dit optreden waren er nog wat pogingen om een soort nazorg te organiseren, maar het verhaal was duidelijk bij de aanwezigen niet aangeslagen.(...)'

Verder laat Haentjens nog weten dat op het adres Claude Debussylaan 6-8 Zuidas ABC was gevestigd, 'dat was naast de eerder genoemde ontmoetingsplek voor wetenschap en bedrijfsleven ook een grand café en een flexkantoren plek, waar je per dagdeel een werkplek kon huren. Zuidas ABC bestaat echter niet meer'.

Miami een en al mist

De Personal Branding University in Miami is ook volledig door mist omringd. Via deze website verwacht je op de website van de opleiding terecht te komen. Maar, neen. Het is slechts één pagina tekst over de ‘universiteit’ als klein onderdeel van de grote website ‘Yellow Pages’. Bij de contactgegevens worden onder andere vermeld het telefoonnummer +1-786-537-7580, het emailadres tpsi@comcast.net en voor de website wordt verwezen naar TPS International Inc., ‘Aligning Human Capital to Business Success’, (Miramar, Flordia), met Rampersad als directievoorzitter en met hetzelfde telefoonummer als van de Personal Branding University. Rampersad blijkt, om onduidelijke redenen, gebruik te maken van een wirwar aan zeer onduidelijke websites, waardoor je als geïnteresseerde door de bomen het bos niet meer kunt zien en niet de gewenste praktische informatie kunt vinden. Vele bezoekers zullen dan ook ongetwijfeld snel afhaken, je verwacht immers van dergelijke ‘universiteiten’ duidelijkheid, helderheid en openheid.

In de rubriek ‘Gallery’ zijn alleen maar foto’s te zien waarop de ‘personal brander’ zelf te zien is…. Werkelijk geen enkele foto waarop hijzelf niet zichtbaar is..... Bij contactgegevens wordt zijn eigen emailadres vermeld. Verder is op de website nergens een overzicht te vinden van de lessen die verzorgd worden en wanneer, wie de docenten zijn en zelfs niet de gegevens van het bestuur en haar leden. Alsof alleen Rampersad de hele school bestuurt en runt.

De Nederlandse vestiging zou in Linschoten (Van Rietlaan), gemeente Montfoort, zijn gevestigd, maar daarover is nauwelijks tot niets op het wereldwijde net te vinden. De 'universiteit' wordt niet vermeld op de website van de gemeente Montfoort en op vragen wordt niet door de gemeente gereageerd.

‘Business School of the Americas’ heeft een duur europrijskaartje

En, wat is de status van de Business School of the Americas aan de Grote Combéweg in Paramaribo? De website schept hierin geen enkele helderheid. De laatste, meest actuele informatie, dateert van 2011. Volgens de website is de school een leidende universiteit in de wereld in het geven van educatie van wereldklasse in management, entrepeneurschap, innovatie, ‘applied management sciences for success in business and professional environments’.  
‘We streven naar verbetering van de kwaliteit van leven van onze studenten door top entrepeneurs aan de wereldse zakenwereld af te leveren met een sterke persoonlijke en innovatieve achtergrond.’

Maar, er hangt wel een aanzienlijk prijskaartje aan, waardoor de opleiding voor velen niet toegankelijk is. Bij het onderwijsgeld zijn niet eens inbegrepen de boeken en ook niet de reiskosten naar en van en verblijf van een week op de Personal Branding University in Miami Beach, Florida, dat onderdeel uitmaakt van het lesprogramma.

Het studiegeld bedraagt, aldus de website, voor ‘Doctorate’ 25.000 euro, voor ‘Master’ 19.500 euro, voor ‘Bachelor’ 15.000 euro, voor ‘Associate of Arts’ 10.000 euro en voor ‘Personal Brand Coaching Certification of executives, coaches, consultants, and trainers’ 7.500 euro, omgerekend naar de Surinaamse dollar aanzienlijke bedragen die velen in het land niet kunnen opbrengen.

‘Alles begint met een droom’......

In een vraaggesprek voor de website kluwermanagement.nl begin april 2012 kon Rampersad, in zijn hoedanigheid als decaan van de Business School of the Americas, proberen uit te leggen waar hij nu feitelijk zoal dagelijks mee bezig is. Maar, uit het artikel spreekt slechts onduidelijkheid en vooral veel, heel veel, wollig taalgebruik.

‘Alles begint met een droom. Wie groot droomt wordt groot en wie klein droomt blijft klein. Wie geen droom heeft is verloren en wordt niet succesvol in het leven. Wie een droom heeft maar deze niet omzet in actie is aan het hallucineren. (...) Mijn droom twintig jaar geleden was om op het prestigieuze MIT en Harvard Business School in Boston te mogen doceren, absolute top in de wereld. Vorig jaar heb ik op MIT gedoceerd en in april 2012 ga ik een gastcollege over Authentic Personal Branding op Harvard Business School verzorgen. (...) 
Zodra u weet waar u heen gaat, is het veel makkelijker te besluiten welke stappen er nodig zijn om daar te komen. Wanneer u niet weet waar u heen gaat, kunt u als een gek werken maar gaat u in de verkeerde richting lopen. Om succesvol en gelukkig te zijn moet u de betekenis van uw leven weten en de verantwoordelijkheid nemen om uw droom te ontdekken en deze op te schrijven. De zoektocht naar uw ziel en het ontdekken van uw lot begint met het definiëren en formuleren van uw droom. (...) 
Uw droom is uw persoonlijke vuurtoren die u op de koers houdt. U moet het op een opwindende en overtuigende manier formuleren en deze zichtbaar maken. Het grootste probleem waar mensen hierbij tegenaan lopen is het opschrijven hiervan en bang zijn om groot te dromen. U heeft bijna twee maal zoveel kans om uw droom te realiseren wanneer u deze opschrijft. De formulering is cruciaal voor het ontwikkelen en operationaliseren van uw droom. Uw droom geeft aan waar u heen gaat, welke waarden, overtuigingen en principes u op uw weg zullen leiden, wat u wenst te bereiken, wat u met uw leven wenst te doen, wat uw intenties op lange termijn zijn, welke talenten, vaardigheden en ervaringen u nodig heeft om waarde te bieden aan anderen, waar u op het einde van uw leven wenst te zijn, wat u hoopt te worden, welke richting u zou willen dat u leven in ging, de ideale eigenschappen die u zou willen bezitten, uw ideale werksituatie en wat u wenst te zijn. Stel uzelf deze vragen en beantwoord ze eerlijk. Identificeer ook het gedrag dat u moet veranderen en begrijp hoe u uw waarden relevant voor anderen kunt maken. Uw visie (uw opgeschreven droom) zorgt voor innerlijke begeleiding en bepaalt de acties van vandaag om uw gewenste toekomst te bereiken. Het functioneert als een ethisch kompas dat betekenis aan uw leven geeft. Het is een concrete vertaling van uw diepste verlangens. Uw visie moet resulteren in betekenisvolle lange termijn acties en inspanningen om uw droom te realiseren. (...) 
Het is hierbij van belang dat we groot denken. Dit wil ik illustreren aan de hand van onderstaande foto die ik vorig jaar van Donald Trump ontving nadat ik hem een gesigneerd exemplaar van mijn nieuwste boek ‘Be The CEO of Your Life’ had gestuurd. Hierop schreef hij To Hubert: ALWAYS THINK BIG.’

Pronken met andermans dromen
Vervolgens gaat hij in op de dromen van bekendheden Bill Gates, Oprah Winfrey, J.K. Rowling, Henry Ford, Walt Disney, Albert Einstein, Mahatma Gandhi, Martin Luther King Jr., Nelson Mandela, Mickael Gorbatsjov, Barrack Obama, Sheikh Mohammed bin Rashid Al Maktoum, Akio Morita en Konosuke Matsushita. Alsof prof.dr.ir. Hubert Rampersad in de ziel heeft kunnen kijken van deze beroemdheden.

Rampersad: ‘Ze hebben allen bewezen, dat wanneer iemand een heldere authentieke droom heeft, erop reageert met liefde en passie, de moed heeft deze droom na te jagen, vertrouwen heeft in zichzelf en leeft conform de droom, deze droom die persoon in het leven zal begeleiden en zal leiden tot doelgerichte en resolute acties. Ze namen de verantwoordelijkheid hun droom te identificeren en erop te reageren met liefde en passie. Neem ook het initiatief en de verantwoordelijkheid uw grote droom te identificeren, implementeren en cultiveren. Iedereen kan topprestaties leveren en succesvol zijn, omdat ieder van ons de talenten in zich heeft. Succes is niet iets dat automatisch komt of iets dat de wereld voor u zal bepalen. Het is iets wat u definieert in uw ambitieuze droom en het komt naar voren in de manier waarop u deze droom najaagt. Succes komt niet naar u toe, u dient naar succes toe te gaan.’

Woorden, woorden en nog eens woorden. Mooie woorden, absoluut. Dromerige, welhaast inhoudsloze woorden en woorden die iedereen had kunnen uiten. Daarvoor hoef je geen prof.dr.ir. voor je naam te hebben staan. Dat staat dan ook niet, past niet. Overdreven, maar klinkt wel leuk en lekker. Rampersad heeft zijn vlotte babbel en vermeende charismatische uitstraling mee. Hij is aanwezig, als een soort Emile Ratelband, de positiviteitsgoeroe van Nederland.

Tot vervelends toe pochen met Business Time en Fortune Magazine

Rampersad gebruikt graag nationale en internationale media om naamsbekendheid te krijgen en wellicht nieuwe uitnodigingen om spreekbeurten en dergelijke te krijgen tegen ongetwijfeld aantrekkelijke honoraria. Op bijna al zijn websites en op zijn op het internet te vinden cv’s laat hij maar wat duidelijk blijken trots te zijn op gepubliceerde interviews met hem in bijvoorbeeld de Business Times van 29 september 2009 en Fortune Magazine.

Op de Arabische toer

De Surinaamse website GFC Nieuws berichtte op 6 februari van dit jaar nog dat Rampersad een week eerder door het ‘College of Business & Economics’ van van de Qassim University in Buraidah (Saudi-Arabië) benoemd is tot ‘full professor in Entrepreneurial Leadership & Innovation Management’. Hij zou, aldus de nieuwswebsite, die functie combineren met zijn consultancy-activiteiten in Saudi-Arabië, Dubai, Qatar, Oman, Kuwait en Bahrain, met als tweede thuisbasis Qassim.
Het klinkt allemaal net even iets te sprookesachtig, alsof je je begeeft in het sprookje van Ali Baba en de veertig Rovers.
The College of Business & Economics zou ambities hebben om binnen vijf jaar uit te groeien tot de beste Business School in het Midden-Oosten. Rampersad liet GFC Nieuws weten, dat hij opdracht heeft die doelstelling te helpen realiseren en het innovatief en concurrentievermogen van het bedrijfsleven in Saudi-Arabië, in het bijzonder in de provincie Qassim, duurzaam te versterken. In zijn hoedanigheid als professor in Entrepreneurial Leadership zou de prof.dr.ir. ook actief zijn als consultant en trainer bij Aramco, ’s werelds grootste olieraffinaderij.

- Op de website van dit bedrijf is de naam Hubert Rampersad niet te vinden, dus zo belangrijk zal hij niet zijn. Het bedrijf reageert niet op de vraag of Rampersad bij het bedrijf bekend is. –

‘Ik heb zoveel respect van de leiding van Qassim Universiteit weten af te dwingen, dat ik ondanks een fulltime benoeming aan deze universiteit, de vrijheid heb om ook mijn andere internationale activiteiten te ontplooien, zoals onder meer mijn eigen consulting business in Suriname.’ Nogal arrogant klinkende woorden van Rampersad, opgetekend door GFC Nieuws.

Schelden en dreigen een prof.dr.ir. onwaardig

Toen de op 17 januari 2013 overleden Rolf van der Marck vorig jaar voor de prikkelende website surinamestemt.com een paar kritische beschouwingen schreef over Rampersad http://www.surinamestemt.com/archives/15037 
http://www.surinamestemt.com/archives/14478 
http://www.surinamestemt.com/archives/14462
klom laatstgenoemde meteen in de emailboom en zond Van der Marck om onbegrijpelijke redenen (immers iemand met een wereldwijde bekendheid als Rampersad zou zich totaal niet moeten storen aan dergelijke artikelen, neen, hij zou daar boven moeten staan) een aantal dreigende verwensingen. Deze prof.dr.ir. schroomde er niet voor, om termen als ‘klootzak’ en ‘(vuile) schoft’ te gebruiken, enkel en alleen omdat Rolf van der Marck gebruik maakte van het recht op persvrijheid en recht op vrijheid van meningsuiting. Het staat een ieder vrij om zich kritisch over wie dan ook te uiten.
Daarnaast dreigde de oh zo keurige ‘personal brander’ ook nog eens met beslaglegging op eigendommen van Van der Marck in Suriname of die van zijn echtgenote. Zo gaat deze ‘brander’ dus om met enige licht objectieve kritiek op zijn persoon en zijn vermeende ‘personal branding’ imperium.

Gezonde argwaan kan nooit kwaad
Enige gezonde argwaan en terughoudendheid in de richting van de prof.dr.ir. ‘brander’ kan geen kwaad gelet op de toch wel vele onduidelijkheden rond de door hem opgezette opleidingen, scholen en universiteiten en zijn promotionele en ‘business’ ‘verkondigingen’. Natuurlijk, Hubert Rampersad heeft het volste recht zijn belegde boterham te verdienen met 'personal branding' en niemand wil hem dat onthouden of ontzeggen, maar laten we eerlijk zijn: is het allemaal niet net iets te mistig, te dromerig en te gladjes? 'Personal branding’ gaat niet alleen over dromen en het neerzetten van je eigen merk, je eigen ‘brand’, maar ook en misschien vooral over ‘business, geld. Dus dat.

Geraadpleegde bronnen o.a.:

http://www.trouw.nl/tr/nl/4328/Opinie/article/detail/2911903/2011/09/16/Formuleer-uw-droom-en-uw-leven-krijgt-richting.dhtml
http://personal-branding-university-miami-ypd.chamber.com/ 
http://www.rnw.nl/suriname/article/rampersad-brengt-personal-branding-naar-nederland http://www.starnieuws.com/index.php/welcome/index/nieuwsitem/4071
http://www.SurinamStars.com 
http://www.HRPBranding.com/ 
http://rampersad.wordpress.com/ 
http://rampersad.sys-con.com/
http://www.bsa-edu.org
http://www.kluwermanagement.nl/index.aspx?m=news&f=detail&id=54808 http://www.kluwermanagement.nl/files/downloads/We.moeten.groot.dromen.Rampersad.pdf http://www.tuauniversity.org/ 
http://pbuniversity.wordpress.com 

Natuurlijk is Rampersad ook met eigen video's op YouTube te vinden, met als bijgevoegde informatie uiteraard het bekende verhaal van hem, zijn cv en de vele links naar allerlei websites:

Noot:
Mochten er na vandaag alsnog reacties binnen komen van bijvoorbeeld de dienst Zuidas van de gemeente Amsterdam of van de gemeente Montfoort dan zullen die uiteraard in het artikel worden opgenomen.

Na een periode van stilte duikt Rampersad begin juni 2013 op in het Midden-Oosten, zo blijkt uit dit bericht op de vermeende nieuwswebsite GFC Nieuws, een soort spreekbuis voor de 'brander'.