Onrust bij de Ware Tijd: krant verschijnt paar dagen niet in mei vanwege staking personeel

(Bron foto: de Ware Tijd/Facebook)

Journalisten, administratief- en technisch personeel lid van zelfde vakbond

Journaille klaagt vooral over voedingstoelage..... – Arbeidsonrust kop ingedrukt door Bemiddelingsraad

06-06-2015 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – In de laatste week van mei is de Surinaamse krant de Ware Tijd twee dagen niet verschenen door een staking van het bij de de dWT Werknemersbond (dWTWB) aangesloten personeel. Uniek in de geschiedenis van de krant, maar de staking hing feitelijk al de hele maand, zo niet enkele jaren, in de lucht. Na twee dagen staking slaagde de leiding van de krant erin om vrijdag 29 mei met een soort noodeditie te komen op tabloidformaat en gedrukt bij de drukker van het Dagblad Suriname. Hiermee doorbrak de directie, ofwel Ben Halfhide (jurist) de staking, tot woede van de bond. De interneteditie werd zaterdagavond 30 mei pas weer een beetje leven ingeblazen met een paar eerste berichten.

De arbeidsonrust lijkt mede door bemoeienis van de 'Bemiddelingsraad voor geheel Suriname' de kop te zijn ingedrukt. De krant verschijnt weer gewoon, de website wordt weer dagelijks beetje bij beetje geactualiseerd en het ziet er nu naar uit, dat de leiding van de krant vooralsnog aan het langste eind heeft getrokken. Het is al enige dagen stil aan het front van de Ware Tijd. De krant verschijnt nog steeds en de website wordt mondjesmaat voorzien van actueel nieuws.

Journalisten ontberen een eigen deskundige vakbond

De eerste stakingsdag was 26 mei (op 22 mei had het personeel 's morgens al een twee uur durende prikactie gehouden). Medewerk(st)ers verzamelden zich met bondsvoorzitter Robby Naarendorp voor het gebouw van de krant. Personeel is ontevreden over aanpassingen die opgenomen zijn in de CAO. Het zou gaan om loonaanpassingen, voedingstoelagen en de implementatie van een functieanalyse waarvoor jaren geleden al een overeenkomst blijkt te zijn getekend. De directie van de Ware Tijd, zelf nauwelijks in bezit van enige journalistieke achtergrond, weigert het personeel echter tegemoet te komen.
Opmerkelijk is het, dat naast het administratief en technisch personeel ook journalisten het werk neerlegden. Zij blijken sinds de bond is aangesloten bij de vakcentrale C-47 ook lid van de bond te zijn. Een vreemde constructie. Journalisten zouden feitelijk een eigen CAO moeten hebben en een eigenvakbond.

Een toelage voor voeding...

De directie bood een verhoging van slechts 1 Surinaamse dollar (Srd) aan voor voeding en Srd 60 voor de loongroep onder de Srd 3.000. Voor degenen die meer dan Srd 3.000 verdienen bood de directie een verhoging van Srd 90 aan. Het personeel wenste echter 'een sociaal rechtvaardig deel van de inkomsten over 2014'.

Een toelage voor voeding? Onbegrijpelijk. Kunnen journalisten als ze voor een artikel op pad zijn niet zelf voor wat eten zorgen? Gewoon even wat eten thuis klaarmaken en meenemen, zoals zo vele andere arbeiders in allerlei sectoren in het land doen. Straks gaat het journaille nog een schoeiselvergoeding vragen, omdat ze zoveel paar schoenen verslijten tijdens de uitoefening van hun werk.....
Ze zouden eerder een aanvaardbare loonsverhoging moeten eisen, waardoor ze ook in staat gesteld kunnen worden om eindelijk eens wat meer aandacht aan hun artikelen te besteden en om aan onderzoeks- en kritische journalistiek te gaan doen, iets wat in Suriname nog altijd onbekend terreinen is. Maar, zolang ze niet zijn aangesloten bij een echte journalistenvakbond zal er nimmer goed voor hun rechten kunnen worden opgekomen. Rommelig, dat is het.

Amateuristische protestbordjes

De tweede dag van de staking van het personeel van de krant, woensdag 27 mei, en de tweede dag dat de krant niet verscheen, moest kennelijk iedereen in het centrum van Paramaribo weten, dat zij in actie was. Met amateuristische protestbordjes – gewoon delen van kartonnen dozen en daarop teksten slordig gekalkt – en leuzen scanderend liepen ze door de stad. Triest en meelijwekkend om te zien. De 'bakra's' (Nederlanders) werkzaam op de redactie waren overigens in geen velden of wegen te bekennen.

Die dag kwamen de eerste geruchten, dat de directie achter de schermen zou werken aan het breken van de staking, door freelancers van buiten aan te trekken. Ook zou elders een drukker worden benaderd. Je vraagt je wel in alle gemoed af waar die freelancers gevonden moesten worden en wat hun journalistieke kwaliteiten zouden zijn...

De bond zat ondertussen niet stil en was aan tafel gaan zitten met Iwan Brave, lid van de Raad van Commissarissen binnen het bedrijf en journalist/columnist bij de krant (de inhoudelijk kwalitatief beste journalist/columnist overigens in het land). Hij liet de bond weten, dat hij de argumenten van de vakvereniging zou doorgeven aan uitgever Steve Jong Tjien Fa die in Canada woont. Ook niet echt handig natuurlijk. Alhoewel, met de hedendaagse communicatiemiddelen (internet, Skype en dergelijke) moet een goed overleg met hem mogelijk zijn. Overigens een man die al jarenlang zijn stempel drukt op de krant en diverse interne conflicten en strubbelingen heeft meegemaakt, zoals in maart 2002. 

De directie en hoofdredactie brachten donderdag 28 mei een verklaring uit waarin zij beweerden zich bewust te zijn van de maatschappelijke functie van de krant. Tijd noch moeite is gespaard om samen met diverse afdelingen het dagblad weer te doen uitkomen, aldus luidde de verklaring. De leiding van de krant brak hiermee de staking van het personeel. Een doodzonde in de vakbond- en stakingswereld. 'U heeft, na een fantastische verkiezingskrant op dinsdag, waarvoor het gehele de Ware Tijd-team zich heeft ingezet, op woensdag en donderdag de krant moeten missen door een staking van het personeel. Onze welgemeende verontschuldigingen daarvoor. Ondertussen wordt gestaag gewerkt naar normalisatie van de situatie', stelden de directie en de hoofdredactie in hun uitgebrachte verklaring.

'Dolksteek in de rug'

'Gepakt, bedrogen, misleid. Dit is een dolksteek in de rug. Het vertrouwen is diep geschonden', sprak Robby Naarendorp. De directie was volgens hem achter zijn rug om bezig geweest om te proberen de krant op de een of andere manier toch uit te brengen. De noodeditie op tabloidformaat van 29 mei bleek te zijn gedrukt bij Fafam Publishing, waar ook het Dagblad Suriname wordt gedrukt.

Zaterdag 30 mei werd besloten de staking op te schorten. De vakbond en de directie van de krant waren vrijdagavond bij de 'Bemiddelingsraad voor geheel Suriname' geweest. Voorwaarde om de bemiddeling voort te zetten was, dat de bond haar actie zou opschorten.

Al langere tijd financiële problemen zorgen voor ongezond werkklimaat

Wat er uiteindelijk uit de bus gaat rollen is nog niet duidelijk. De krant verkeert in financiële problemen, dat werd al duidelijk in februari van dit jaar. De directie, hoofdredacteur en uitgever publiceerden de 9e februari een verklaring in de krant over een aantal bezuinigingsmaatregelen. Besloten was om te gaan snoeien in columns, blogs en servicerubrieken. Volgens de opstellers van de verklaring ontkomt de krant niet aan internationale economische uitdagingen die lokaal merkbaar zijn.

'Dat betekent dat ook wij de tering naar de nering moeten zetten, willen we gezond blijven voor de langere toekomst. Daarom zullen we meer efficiëntie en rendement uit onszelf moeten halen met een smaller budget.' 

Enkele columns (vooral die van de Nederlandse columnisten, zoals Henk Hendriks en ene Alan Tijseling) – er waren er ook veel te veel – en rubrieken waren al stopgezet, het Engelstalige nieuws was niet meer in de krant terug te vinden, maar een zogenoemde pfd-versie kan via e-mail worden aangevraagd.

Snoeien in de redactie en gaan voor minder met meer kwaliteit...

Misschien zouden de directie, hoofdredactie en uitgever ook eens moeten gaan snoeien in het redactiebestand. Beter een handjevol kwalitatief goede journalisten dan een overschot aan redactieleden die zich niet eens journalist zouden mogen noemen. En die willen in het kader van de actuele CAO-onderhandelingen met de leiding van de krant onder andere een verhoging afdwingen van de vergoeding voor voeding, dus voor een kopje koffie, een flesje Fernandes soft, een portie moksi meti , een broodje kerrie-ei, of een roti met ei en kip en kouseband en aardappel....

Laten zij, het journaille bij de krant, eens gaan strijden voor een beter salaris, een eigen vakbond, een professionele opleiding journalistiek op HBO-niveau en een kwalitatief goede en bereikbare (dus met een eigen website) journalistenvereniging in plaats van voor een vergoeding voor een natje en een droogje...., dat komt ook nog eens wat decadent over.

Surinaams ministerie lijkt luchtverkeersleiders niet serieus te nemen

Sinds 2012 luchtverkeer diverse keren door stakingen in gevaar geweest

Tekort aan goed opgeleid personeel en uitbetaling toelage en trainingen blijven uit en lekkende verkeerstoren

Gepensioneerde luchtverkeersleiders schieten steeds te hulp

14-10-2014 Door: Paul Kraaijer/Obsession Magazine

Paramaribo - Sinds 2012 is het Surinaamse luchtverkeer diverse keren door stakingen van de luchtverkeersleiders in gevaar geweest. Ze hadden echter steeds voldoende redenen om het werk neer te leggen, zoals een chronisch tekort aan goed opgeleid personeel, uitblijven van uitbetaling van de toelage, trainingen die niet of onvoldoende worden verzorgd en een lekkende verkeerstoren. Gepensioneerde luchtverkeersleiders schoten steeds te hulp.
 
De Surinaamse luchtverkeersleiders, verenigd in de Suriname Air Traffic Controllers Association (SATCA), zijn begin oktober maar weer eens in staking gegaan. De zoveelste staking sinds 2011 en de zoveelste keer dat reizigers en exporteurs van producten de dupe werden en het luchtverkeer in gevaar werd gebracht. Al een paar jaren willen de luchtverkeersleiders dat een aantal belangrijke zaken wordt aangepakt, maar het verantwoordelijke ministerie van Transport, Communicatie en Toerisme (TCT) lijkt de luchtverkeersleiders en de veiligheid van het vliegverkeer niet serieus te nemen en dat is een ernstige zaak die internationaal aandacht verdient.

Al jarenlang onvrede over arbeidsvoorwaarden en -omstandigheden
De luchtverkeersleiders gingen vrijdag 3 oktober in staking uit onvrede over diverse niet opgeloste zaken, zoals de uitbetaling van de Air Traffic Service toelage, het nog steeds niet kunnen volgen van trainingen en het tekort aan luchtverkeersleiders. Maar, de SATCA wild ook eindelijk eens af van de verwaarloosde en onhygiënische toestanden op de werkvloer en ook dat het gebouw wordt opgeknapt. Bepaalde apparaten zouden buiten werking zijn. Er zijn zelfs luchtverkeersleiders die vijftien jaar geleden al bevorderd hadden moeten worden. Het zijn zaken waar de luchtverkeersleiders al jaren om vragen.

Verder is SATCA-voorzitter Clyde Sabajo er niet over te spreken, dat het zogenoemde Instrument Landing Systeem (ILS) al ruim zes maanden buiten werking is. Het ILS is een radionavigatiesysteem waarmee in de luchtvaart een precisienadering van een landingsbaan kan worden uitgevoerd. ILS maakt landingen bij slechte weersomstandigheden en automatische landingen mogelijk. Volgens Sabajo wachten de luchtverkeersleiders al ruim zeven jaar om diverse zaken gedaan te krijgen.
Het ministerie van TCT zou echter niet in staat zijn geweest om gemaakte afspraken na te komen, omdat die zouden zijn overgeheveld naar het ministerie van Binnenlandse Zaken.

Volgens Sabajo werd in april van dit jaar een principeakkoord getekend, maar de minister van TCT, Falisie Pinas, heeft nog steeds geen gehoor gegeven aan de wensen van de luchtverkeersleiders. Bij dat akkoord werd een conceptplan met dertig punten opgemaakt, waarvan een viertal punten in april of begin mei moest worden uitgevoerd. Maar, de luchtverkeersleiders ontvingen slechts kledinggeld en uniformen.

Voordat zij vrijdag 3 oktober in staking gingen vond er nog een gesprek plaats op het ministerie, maar ook dat leverde weer geen concrete toezeggingen op.

Ingrijpen president Bouterse gevraagd
Het werk van de luchtverkeersleiders werd overgenomen door zes gepensioneerde oud-collega’s. Vanwege het feit, dat het ministerie van TCT niet van zins leek om ook maar enigszins de luchtverkeersleiders tegemoet te komen, deden de stakende luchtverkeersleiders dinsdag 7 oktober tijdens een persconferentie een beroep op president Desi Bouterse om in te grijpen ende vliegveiligheid te garanderen. De actie kost de staat vele duizenden Amerikaanse dollars per dag. Vluchten van en naar het lokale vliegveld Zorg en Hoop in Paramaribo werden alleen afgehandeld tussen acht uur ‘s morgens en vier uur ‘s middags. Tussen vier uur ’s middags en acht uur ’s avonds werden de vluchten op de internationale J.A. Pengelluchthaven te Zanderij afgehandeld.
Tijdens een ledenvergadering van de SATCA op donderdag 9 oktober werd besloten, dat de stakers de volgende dag weer aan het werk zouden gaan. Zij gaan ervan uit, dat een ingestelde presidentiële commissie versneld de zaken waarmee de luchtverkeersleiders zitten zal kunnen oplossen.

Staking begin december 2012
‘Ik schaam me te zeggen hoeveel mensen hier werken, anders gaat men bang worden voor veiligheid’
Daarmee kwam een einde aan de zoveelste staking van de Surinaamse luchtverkeersleiders die al jarenlang te kampen hebben met dezelfde problemen, daarvoor diverse malen het werk hebben neergelegd en naar wie niet door het ministerie van TCT wordt geluisterd. Het lijkt erop dat de minister de luchtverkeersleiders en de vliegveiligheid niet serieus neemt. Immers, de luchtverkeersleiders zagen zich op 4 december 2012 ook al genoodzaakt het werk te onderbreken uit onvrede. Die werkonderbreking duurde slechts een paar uren.

Toenmalig voorzitter van de SATCA, John Seedorf, zei destijds op Starnieuws: ‘Ik schaam me om te zeggen hoe weinig mensen hier werken, anders gaat men bang worden voor de veiligheid.’ Het werk werd die dag hervat, omdat de bewindsman instemde met een gesprek.

Duur nieuw radarsysteem niet optimaal gebruikt, luchtverkeersleiders niet getraind in gebruik
Een week later, op 11 december, liet de ondervoorzitter van de SATCA, Clyde Sabajo, via de Times of Suriname weten, dat ‘het moderne radarsysteem op Zanderij dat vorig jaar in gebruik is genomen niet optimaal wordt gebruikt, omdat de luchtverkeersleiders die het moeten bedienen niet over het vereiste brevet beschikken.’ Hij zei de investering van enkele miljoenen Amerikaanse dollars in het radarsysteem een verloren zaak te vinden. Begin 2011 werd het radarsysteem in gebruik genomen. Hiervoor had de staat Suriname een lening van ruim 9,4 miljoen Amerikaanse dollar bij de Islamic Development Bank afgesloten, terwijl SATCA 1,4 miljoen Amerikaanse dollar had bijgedragen. Het was de bedoeling om door middel van het project ‘Upgrading Air Navigation’ de veiligheid van het luchtvaartverkeer te verbeteren en te professionaliseren.

Voor de ingebruikname van het radarsysteem hadden de luchtverkeersleiders in feite getraind moeten worden, een vereiste binnen de luchtvaartwereld. Maar, dat gebeurde niet, waardoor ze niet over het brevet beschikten om het navigatiesysteem optimaal te kunnen bedienen. Sabajo had de leiding van de Luchtvaartdienst vaak hierop gewezen, maar er werd geen enkele actie ondernomen.
John Seedorf zei vrijdag 4 januari 2013 in het Dagblad Suriname dat er tot die dag toe, niets concreets was bereikt in het overleg tussen de SATCA en het ministerie van TCT. ‘Als TCT niet serieus is, zal men het merken’, sprak de SATCA-voorzitter. De SATCA had met deskundigen van TCT de afspraak, dat in die maand de luchtverkeersleiders enkele van de pijnpunten opgelost zouden zien. Seedorf verwachtte dat nog voor eind januari 2013 concrete toezeggingen gedaan zouden worden betreffende het trainen van kader in het buitenland.

‘De mensen moeten vertrekken voor een verdere upgrading van hun kennis of ze moeten instructeurs laten halen’, zei Seedorf.
De luchtverkeersdienst had ruim 60 luchtverkeersleiders nodig om optimaal te kunnen functioneren. De dienst had echter de beschikking over slechts 25 air traffic controllers, van wie een aantal de dienst zou verlaten, vanwege het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd.
Daarnaast wachten de luchtverkeersleiders al zo’n drie jaren op uitvoering van een principeakkoord dat met de regering Venetiaan-Sardjoe was bereikt in 2008. Met de toenmalige vicepresident was overeengekomen een verbetering van werkomstandigheden, bijscholing van het personeel en werving van nieuw personeel om de onderbezetting te minimaliseren.

Korte werkonderbreking medio januari 2013
De volgende staking van de luchtverkeersleiders diende zich aan dinsdagavond 22 januari 2013. De plotselinge staking verraste diverse passagiers van de SLM op onaangename wijze. ‘Wij hadden hiervoor gewaarschuwd’, zei SATCA-ondervoorzitter Clyde Sabajo tegenover de Ware Tijd. ‘We zitten al jaren met dezelfde problemen, maar er komt maar geen oplossing. Nu is de minister verantwoordelijk.’

De volgende dag gingen de stakers al weer aan het werk. Er was een goed gesprek geweest tussen de SATCA en een delegatie onder leiding van vicepresident Robert Ameerali. Er zouden harde afspraken zijn gemaakt om de situatie aan te pakken. Bij het gesprek met de vicepresident waren ook aanwezig de ministers Felisi van TCT en Stanley Betterson van Regionale Ontwikkeling. Afgesproken werd dat een commissie aan het werk zou gaan om de knelpunten bij de luchtverkeersleiders aan te pakken, zoals investeringen in apparatuur en de opleiding van personeel.
Overigens werden kort nadat de luchtverkeersleiders het werk hadden neergelegd, oud-collega’s ingezet die al lange tijd niet actief waren geweest in het begeleiden van vliegverkeer. Dat was volgens SATCA-voorzitter Seedorf een gevaarlijke actie. Hij liet weten, dat geen mensen konden worden ingezet die niet over de juiste papieren beschikten.

‘Loyalisten politieke partijen geaccommodeerd binnen Luchtvaartdienst’
Begin maart werd duidelijk dat luchtverkeersleiders nog steeds niet te spreken waren over de gang van zaken binnen hun werkomgeving. Via de Ware Tijd liet de vicevoorzitter van de SATCA, Clyde Sabajo, op 2 maart weten, dat er teveel leidinggevenden binnen de Luchtvaartdienst zijn ‘die geen kaas hebben gegeten van de dienst’. Volgens hem zijn er door de jaren heen loyalisten van politieke partijen op posten geaccommodeerd, iets dat niet ongewoon is in Suriname. Er was ook een lichtpuntje in de ogen van Sabajo en dat was de start van een training voor luchtverkeersleiders verzorgd door deskundigen uit Trinidad & Tobago. Hij zei dat een goede stap van de regering te vinden, diverse andere voorzieningen waren nog steeds niet geregeld, zoals de uitbetaling van toelaten.

Trainingen door instructeurs uit Trinidad & Tobago niet naar tevredenheid SATCA
Ruim twee weken later bleek de SATCA toch niet tevreden te zijn over de training. Volgens de bond waren de deelnemers zelfs misleid. In drie weken tijd zouden medewerkers tot volwaardig instructeurs worden opgeleid, maar dat was niet gebeurd, aldus Sabajo op dinsdag 19 maart 2013 in de Ware Tijd.

Volgens diensthoofd Robby Venloo van de Luchtvaartdienst waren er elf bevoegde instructeurs afgeleverd. Sabajo zei echter, dat zij slechts tot ‘on the job coaches’ waren opgeleid en dat in slechts vier dagen tijd. Dat was onmogelijk, stelde Sabajo. Eenendertig collega’s volgden gedurende twee weken opfriscursussen.

Tijdens een onderhoud tussen de SATCA en de regering, eind januari 2013, was afgesproken dat de medewerkers tot volwaardige instructeurs zouden worden opgeleid. ‘Uit gesprekken die SATCA met één der instructeurs uit Trinidad en Tobago had, is gebleken, dat zij de trainingen die door Suriname aangevraagd waren hebben verzorgd en dat zij ook in staat zijn om de instructeurscursus te verzorgen, zodat we over volledig bevoegd verklaarde instructeurs kunnen beschikken’, zo schreef SATCA in een persbericht.

Door de gang van zaken rond de door Trinidadiaanse deskundigen gegeven opleiding, beschikte het korps luchtverkeersleiders nog steeds niet over bevoegde instructeurs en bleef aangewezen op deskundigen uit het buitenland.

Augustus 2013 trekt SATCA weer aan bel: tekort van 60 luchtverkeersleiders
Luchtvaartdienst verziekt
De SATCA zag zich in de tweede week van augustus 2013 weer genoodzaakt om aan de bel te trekken. Er was immers een tekort van 60 luchtverkeersleiders. Het aantal van 84 zou een optimale bezetting garanderen bij de dienst, maar slechts 24 luchtverkeersleiders waren werkzaam op de vliegvelden te Zanderij, Zorg en Hoop en Nickerie. Dat leidde tot een onverantwoord zware werkdruk.
De onderbezetting had volgens Sabajo alles te maken met mismanagement bij de Luchtvaartdienst. De dienst was gedurende vele jaren zwaar gepolitiseerd, met als gevolg dat er uitholling van kader plaatsvond.
De dienst is verziekt, zei destijds de presidentiële adviseur Eddy Jozefzoon. Hij was voorzitter van een commissie die de dienst in beter vaarwater moest brengen. Maar, volgens Sabajo heeft die commissie sinds haar instelling zes maanden geleden geen resultaten bereikt. ‘Nul komma nul, is wat de commissie tot nu toe gepresteerd heeft.’

De SATCA diende een herstructureringsplan in bij de regering. Het plan werd eind juli 2013 aangeboden aan vicepresident Robert Ameerali en voorzitter Jennifer Geerlings Simons van De Nationale Assemblee, het Surinaamse parlement.

Werkonderbreking luchtverkeersleider begin april 2013
Uit ontevredenheid, omdat nog steeds niet de pijnpunten waar zij sinds 2007 aandacht voor vroegen werden aangepakt, besloten de luchtverkeersleiders en hun assistenten donderdag 3 april het werk weer neer te leggen. Volgens de SATCA was de werksituatie verslechterd en niet meer vol te houden. Toegezegde opleidingen en trainingen bleven uit, toelages voor wisseldiensten waren er nog steeds niet, er waren sanitaire problemen op de werkvloer en onhygiënische toestanden en de verkeerstoren lekte.
Daarenboven was er sprake van onderbezetting. Door mismanagement bij de leiding bij de Luchtvaartdienst en het niet optreden van het ministerie van Transport, Communicatie en Toerisme waren de pijnpunten alleen maar verslechterd.
Ook waren er geen bevoegde krachten en instructeurs die de opleidingen konden verzorgen op hoger niveau. Overigens zou een enkele collega wel bereid zijn geweest om te werken. Maar, de werkzaamheden werden overgenomen door gepensioneerden die via de Luchtvaartdienst werden ingezet.

De voorzitter van de Moederbond, de vakbond waarbij de SATCA is aangesloten en die de actie van de stakende luchtverkeersleiders en assistenten had overgenomen, Errol Snijders, voerde dinsdagavond 8 april overleg met de directeur en minister van het ministerie van Transport, Communicatie en Toerisme.
De volgende avond kwamen ze weer bijeen. Er werd weer een conceptplan met ongeveer dertig pijnpunten samengesteld waarvan drie of vier punten in april of begin mei uitgevoerd moesten worden. Hete hangijzers waren de uitbetaling van de toelage en het tekort aan luchtverkeersleiders. Om dat tekort op te heffen bestond het idee om assistent luchtverkeersleiders aan te trekken en daarvoor ontheffing te verlenen. Ook de aankoop van apparatuur stond op het urgent uit te voeren lijstje evenals het opknappen van de werkruimten die in erbarmelijke staat verkeren.

Het wachten is op witte rook
Maar, het waren de zoveelste afspraken, toezeggingen en pijnpuntplannen. Weer kwam er niets van terecht en weer zagen de luchtverkeersleiders zich genoodzaakt om naar het wapen van staking te grijpen en dat gebeurde in de eerste week van oktober. Na een paar dagen het werk neergelegd te hebben hebben de actievoerders nu hun hoop gevestigd op de presidentiële commissie.

Inmiddels is het 14 oktober.

De luchtverkeersleiders zijn weer aan het werk, onder slechte werkomstandigheden. Die worden tegen heug en meug geaccepteerd, om het luchtverkeer niet langer in gevaar te brengen. Het wachten is op witte rook, het wachten is, na vele jaren, op de gevraagde verbeteringen van hun arbeidsvoorwaarden en arbeidsomstandigheden. Maar, wie naar het recente verleden kijkt kan niet anders dan concluderen dat het Surinaamse verantwoordelijke ministerie de luchtverkeersleiders en de veiligheid van het vliegverkeer niet serieus nemen.

Onrust onder de bananenplanten van Jarikaba

Vakbondsleider vliegt collega in de haren

Stakende werknemers lusten hun vakbondsman niet

09-09-2014 Door: Paul Kraaijer/Obsession Magazine

Paramarbo – Het is al een week onrustig onder de Surinaamse bananenplanten van Food and Agriculture Industrie (FAI) te Jarikaba. Sinds maandag 1 september zijn werknemers van het bedrijf in, volgens de bond, 'wilde' staking. Ze willen een loonsverhoging (onduidelijk hoeveel) en hun aandeel van het geld dat is betaald voor de overname van het oude bedrijf Stichting Behoud Bananen Sector (SBBS) door FAI (van het Belgische moederbedrijf Univeg) in januari van dit jaar. De staking is echter niet overgenomen door de vakbond, onder leiding van Michael Sallons, en dat was olie op het vuur en het begin van het op zijn Surinaams smijten met vuil over en weer. Een oproep aan de stakers van de werkgever om vandaag het werk te hervatten vond geen gehoor bij een deel van de actievoerders. Een overzicht van een weekje actievoeren onder de bananen en de rook van met elkaar overhoop liggende vakbondsleiders.

Sallons werd de gebeten hond, vooral toen zijn collega's Robby Berenstein van de vakcentrale C-47 en Dayanand Dwarka, de vakbondsleider van de arbeiders van FAI in Nickerie, een bezoek brachten aan het bedrijf en in gesprek ging met de stakende arbeiders. Dat was het moment, dat ook vakbondsleiders elkaar in de haren vlogen. Berenstein en Dwarka hadden Sallons niet over zijn bezoek in kennis gesteld.

Sallons krijgt meer aandacht dan stakende arbeiders....

'Klein groepje zet collega's aan tot actievoeren'

Sallons liet donderdag 4 september weten, dat ‘een klein groepje is opgestaan en de boel heeft aangezet om in actie te gaan. Zonder de bond te verwittigen, begint men het werk neer te leggen. De mensen zijn halve waarheden verteld en men kijkt niet verder en is erin getrapt. Luister goed naar het accent van de mensen die in opstand gekomen zijn. Het is jammer.' Volgens Sallons had hij de trekkers van de actiegroep uitgenodigd voor een gesprek. ‘Men heeft me gevraagd daar te komen terwijl ik hen niets te zeggen heb. Over hun eisen zijn er al onderhandelingen gaande. Ik heb een bus gehuurd en gestuurd voor die mannen om naar de stad te komen om het uit te leggen. Bij aankomst van de bus op Jarikaba waren deze mensen niet aanwezig.’ Sallons is van mening dat de punten die nu aangehaald worden door de ontevreden arbeiders niet nieuw zijn. Bij de overname van het bedrijf zijn diverse zaken, zoals een loonsverhoging en nieuwe CAO-onderhandelingen, besproken. Er zou volgens de vakbondsman een directielid in België bij Univeg, de moedermaatschappij van FAI, zijn om over deze punten te onderhandelen. ‘Ik had de werknemers wat tijd gevraagd, want het bestuur moet ook nog antwoord krijgen van de directie’, aldus de vakbondsman.

Voor de zevende keer is er op deze wijze een wilde actie op touw gezet door de werknemers. Sallons zegt, dat bij een vorige staking de directie zestien mensen ontslag had aangezegd. ‘Ik ben op mijn knieën gegaan voor die mannen en heb verzocht het ontslag terug te draaien. Uit deze groep waren maar twee personen lid van de bond’, zegt Sallons. Waarmee hij kennelijk wilde duidelijk maken dat er nauwelijks werknemers bij FAI bij een bond zijn aangesloten.

Stakers lusten Sallons plotseling niet meer

Een dag later krijgt, 5 september, krijgt Sallons de wind van voren. De stakende werknemers van FAI zijn plotseling niet over hem te spreken. Ze lusten hem gewoon niet langer. Sallons doet niets voor de stakers en neemt niet eens de moeite om even langs te komen.
Een woordvoerder van de stakers zei het erg te vinden, dat zij als hardwerkende Surinamers strijd geleverd hebben om Micheal Sallons als bondsvoorzitter te plaatsen, maar dat hij nu nauwelijks of helemaal niet voor hun belangen opkomt. De werknemers zijn de houding van de bondsvoorzitter beu en hebben massaal besloten om hem niet meer als bondsvoorzitter te erkennen. Maar, voor geen enkele camera en microfoon kan een arbeider precies uitleggen wat ze nu precies willen. Er zijn vooral emoties te horen, verhitte stemmen, geschreeuw en veel onduidelijkheden en diverse woordvoerders, hetgeen natuurlijk ook niet echt verstandig is. Het lijkt daardoor werkelijk en letterlijk een wilde, weinig gestructureerde, actie van vooral boze werknemers en werkneemsters. Daar tegenover staan een onverzettelijke en naar het zich laat aanzien weinig toegeeflijke directie van het bedrijf en twee met elkaar overhoop liggende vakbondsleiders.

Ondertussen stelt de directie van het bedrijf zich op het standpunt, dat de volksvertegenwoordigers van het district naar de Bemiddelingsraad moeten gaan om een oplossing te zoeken. Zij vroeg de arbeiders om in afwachting daarop alvast de werkzaamheden te hervatten, maar een stakersdelegatie wilde daar niets van weten.

Heren en dames politici en president laten zich niet zien en horen

Ook was er onder de werknemers onvrede te horen over president Desi Bouterse, die sinds zijn aantreden het bedrijf nooit heeft bezocht, terwijl de president van Haïti dat wel op zaterdag 23 maart 2013 bij zijn bezoek aan Suriname deed, omdat er nogal wat landgenoten werkzaam zijn. Maar, niet gezegd wordt door de stakers, dat president Bouterse die dag wegens ziekte was verhinderd. Naast het staatshoofd heeft ook geen enkel Assembleelid uit het district zich laten zien.

Wirwar aan lonen 
Volgens een werkneemster zou het bedrijf genoeg winsten maken om de arbeiders op een behoorlijke manier uit te betalen. Zij wensen nu maandelijks dichtbij Srd 2.000 te ontvangen, aldus die werkneemster, terwijl het salaris nu rond de Srd 700 zou liggen. Er zouden ook arbeiders zijn die maandelijks moeten rondkomen van een salaris tussen de Srd 550 en Srd 850. 'We beginnen om zeven ’s morgens en eindigen om vijf uur ’s middags. We hebben wel nieuwe uniformen gekregen, maar die zijn te warm om in te werken', zei een Haïtiaanse arbeider op 5 september tegenover de nieuwswebsite Starnieuws. Maar, Sallons is in het bezit van loonstrookjes waarop bedragen te zien zijn tussen de Srd 1.300 en Srd 2.200. 'Er zijn basislonen. Hoe meer arbeid je verzet, hoe hoger de vergoeding. Je loon bepaal jezelf. Als je niet werkt of vaak wegblijft, zul je niet veel verdienen', aldus de bondsman vorige week.

De werknemers klagen ook over de erbarmelijke omstandigheden waaronder ze moeten werken. Het bedrijf zou bijvoorbeeld geen kosten dekken, wanneer iemand tijdens zijn of haar werkzaamheden verwondingen oploopt of door een slang wordt gebeten. Daarnaast zouden zij slechts één paar werkkleding krijgen om de hele week aan te trekken. Dit is zonder inbegrip van handschoenen en laarzen.
Het zit de stakende werknemers dwars, dat hun bondsvoorzitter Sallons hen nog niet heeft bezocht. Robby Berenstein en Dayanand Dwarka zijn afgelopen vrijdag daarentegen wel bij het bedrijf en de stakende werknemers geweest. Zij hadden de arbeiders opgeroepen om zich gisteren, maandag 8 september, te verzamelen om samen te kijken hoe uit het probleem te geraken. De vakbondsleiders waren echter afwezig.

Brief op hoge poten van ene bondsman naar de andere

De ‘bemoeienis’ van Berenstein wordt echter door Sallons niet gewaardeerd en dat heeft Sallons zijn collega in het weekeinde middels een scherpe brief laten weten:

'Beste Collega, 

Middels dit schrijven doe ik op u een dringend beroep, het Bacoven bedrijf Food and Agriculture Industrie NV (FAI) niet langer heel grote verliezen te laten leiden en als voorzitter van de op dit moment grootste vakcentrale tevens voorzitter van Ravaksur te zorgen dat de werknemers niet langer misleid worden door de voorzitter van de BABN Nickerie die aangesloten is bij uw vakcentrale.

Ik vind het heel erg jammer, dat u de grootheid niet in acht genomen hebt, een gesprek met mij aan te gaan, hoe een oplossing te brengen in de zaak Jarikaba, terwijl wij de dag voor u zich naar het complex te Jarikaba begaf, in Ravaksur-verband samen om de tafel zaten en u niets hebt laten merken, dat u mij samen met het aangesloten lidbond bij C-47 BABN zou ondermijnen.

Ik heb u als schoolvriend en voorzitter van C-47 altijd gezien als een zeer gerespecteerde man en heb vooral van u verwacht een andere opstelling te etaleren naar de totale vakbeweging toe, het geen blijkt dat, ‘A no alla 0ier tifie na lafu’.

Maar ondanks dat, ga ik voor alle rust voornamelijk arbeidsrust bij het bacovenbedrijf.

Gevaar

Het gevaarlijke in deze is dat, als Univeg besluit het bedrijf te sluiten, er 2.600 arbeiders opnieuw zonder loon en werk zitten en dat heeft toen ook al plaatsgevonden met de voorzitter van de BABN in het bestuur van Surland.

Is het de bedoeling de arbeiders hetzelfde lot opnieuw te laten ondergaan?

Ik weet niet hoe het gaat bij de BABN of de voorzitter een pakket heeft ingediend ter verbetering van de leefomstandigheden van de werkers bij de FAI, hetgeen wij wel gedaan hebben en al goed op weg zijn naar een overeenkomst tussen de directie en de WOFAI onder leiding van mijn persoon.

Uw lidbond ,de BABN, onder leiding van de heer Dwarka was inmiddels acht jaar voorzitter van de BABN voor de oprichting van de bond te Karikaba onder leiding van mijn persoon en heeft in die acht jaren nooit een CAO kunnen ondertekenen voor de arbeiders bij het bacovenbedrijf. De eerste CAO bij het bacovenbedrijf is met mijn komst als voorzitter te Jarikaba in het leven geroepen ofwel gerealiseerd, waarbij de werknemer een bestandszekerheid hebben kunnen krijgen.

Resultaten

Bij mijn aantreden werkte het bedrijf alleen maar met contracten en bij de onderhandelingen heeft het bestuur onder leiding van mij er voor gezorgd dat alle werknemers ook in Nickerie in vaste dienst werden genomen.

Verder geef ik u aan de feiten die de organisatie onder leiding van mij heeft kunnen bewerkstelligen vanaf mijn aantreden:

1. Dat er nu een arbeidsovereenkomst is, is te danken aan Sallons.

2. Dat er in de arbeidsovereenkomst zijn opgenomen.

a. Verplichtingen van de werknemer, vakbond en werkgever.

b. Een vastgesteld arbeidsrooster.

c. Financiële regelingen nu vastgelegd waaronder:

1. Functie-indelingen.

2. Salarisverhoging met mijn komst in 2011 gelijk met 15% en op dit moment wij weer aan tafel zitten voor loonsverhoging.

3. Vergoeding van overwerk is vastgelegd.

4. Voedingstoelage is geregeld.

5. Vervoerstoelage is vastgelegd.

6. Vakantietoelage is aangepast en gaan nu weer voor een aanpassing.

7. Studiekostenregeling.

8. Een pensioenfonds dat sedert de SBBS is opgericht en met de acht jaren voorzitter zijn van de BABN nooit van de grond gekomen is en nu met mijn komst een feit is.

9. Kinderbijslag is ook bij mijn aantreden geregeld. 10. Verhoging van het jaarlijks voedselpakket waarvoor wij op dit moment weer gaan voor een verruiming.

Vakantie-, buitengewoon-, zwangerschap- en onbetaaldverlof is allemaal door de organisatie onder leiding van mij geregeld en vastgelegd.

Verder verbaast het mij, dat exponenten die niet hebben meegewerkt aan het goedgekeurd krijgen van de minimumloonwet, de organisatie proberen over te nemen om in januari 2015 de arbeiders voor zullen houden het verhogen van het minimumloon te hebben gerealiseerd. Met dit schrijven aan u zal ik nu de ogen van de arbeiders openen, dat in januari 2015 het bedrijf verplicht is de lonen aan te passen naar de bedragen zoals goedgekeurd binnen de minimumloonwet en in 2016 de volgende fase, tot dat wij in 2017 het bedrag van Srd 1.200 en nog wat bereikt moeten hebben.

Ook zijn er geluiden dat het personeel in Nickerie een bijdrage heeft ontvangen van de verkoopsom van SBBS naar FAI, maar dat is een pertinente leugen en grove misleiding van de arbeiders van Jarikaba.

Er zijn arbeiders te Jarikaba die geen lid zijn van de bond, die steeds de slimme uithangen, maar over de ruggen heen van andere arbeiders grote sommen geld wensen te verdienen en als dat uw werkwijze en die van uw lidbond BABN is, om die mensen te ondersteunen, dan neem ik het u zeer kwalijk.

Hopende u met dit schrijven van gedachten te laten veranderen en de werknemers niet in een avontuur te storten zoals de kwestie Surland, toen met één van dezelfde bestuursleden in die tijd, toen Surland in elkaar klapte, de heer Dwarka.

De WOFAI onder leiding van de heer Sallons zal altijd opkomen voor arbeiders die zich inzetten en hun plichten nakomen. Wij zullen nooit goedkeuren, dat een kleine groep die als het kan zodra er geen controle is in het veld zit te slapen en aan het einde van de rit evenveel willen verdienen als zij die zich inzetten en zich laten gebruiken ten behoeve van eigen en enge politieke belangen door steeds weer wilde acties te organiseren.

M.L. Sallons'

Directie kraamt dreigende taal uit en roept hulp politie in

Terwijl de ene vakbondsleider zich kennelijk gepasseerd voelt door twee collega's, daarover zijn ongenoegen uit in een pittige brief aan een van die collega's en die ook nog eens als een soort open brief in handen stelt van het lokale journaille, en geen van de drie bondsmannen de moeite nam om gisteren zijn gezicht te Jarikaba te laten zien, laat een woordvoerder van de stakers weten te wachten op een uitnodiging van de directie voor een gesprek.

Die directie had de stakende werknemers afgelopen weekeinde in een advertentie in dagbladen opgeroepen het werk gisteren te hervatten. De directie van FAI stelt zich op het standpunt, dat alle bedrijfsoperaties normaal moeten plaatsvinden. Ze geeft de garantie dat alle maatregelen genomen zijn om de veiligheid van de werknemers te waarborgen. Er is zelfs assistentie van het Korps Politie Suriname gevraagd. Door dat te doen gooi je als directie natuurlijk nog meer olie op het al oplaaiende vuur. 'Er zullen disciplinaire maatregelen genomen worden tegen hen die geen gehoor geven aan deze oproeping', aldus de directie in haar niet mis te verstane en dreigende oproep. Niet echt een verstandige zet van de directie, omdat je natuurlijk je eigen personeel nog meer tegen je in het harnas dreigt te jagen.

De volgende dag, vandaag, dinsdag 9 september 2014, laat vakbondsman Dwarka via de nieuwswebsite Starnieuws weten dat voor hem de maat vol is. Hij zal niet verder bemiddelen en trachten de arbeiders weer aan het werk te krijgen. 'Daar heb ik van afgezien na het gedrag en de uitspraken van Sallons.' Dwarka is van oordeel, dat Sallons de situatie niet meer in de hand heeft. 'De actievoerders stellen primair dat Sallons moet opstappen. Laat hij de eer aan zichzelf houden.' De directe collega van Sallons in Nickerie, die zo'n 1.400 arbeiders vertegenwoordigt, daagt zowel Sallons als de directie uit om dit arbeidsgeschil te Jarikaba op te lossen. De bondsman weerspreekt het verhaal van Sallons, dat hij het gemunt heeft op de vakbond te Jarikaba. 'Ik heb er geen behoefte aan om arbeiders op te hitsen. Ik heb genoeg te doen en ben niet geïnteresseerd.' Hij erkent dat leden van de bond hem vaker hebben aangesproken, maar hij zegt zich niet te willen inlaten met de interne problemen van de vakbond te Jarikaba.

Als volwassen mensen rond de tafel in plaats van vuil smijten en schreeuwen

Slechts een deel van de stakers gaf gisteren gehoor aan de oproep van de FAI-directie om weer aan het werk te gaan. De vakbondsleiders Sallons, Dwarka en Berenstein laten zich vooralsnog niet in Jarikaba zien. Op het actiefront bleef het vandaag stil, maar dat is wellicht de bekende stilte voor een naderende storm. De komende dagen zal moeten blijken wie een groter uithoudingsvermogen en de langste adem heeft: de stakende werknemer en werkneemster, de directie van het bedrijf of vakbondsman Sallons.
Iedereen zou er goed aan doen om als volwassenen met elkaar rond de tafel te gaan zitten in plaats van via de media met allerlei vuil naar elkaar te smijten, te schreeuwen en halve en hele onwaarheden te verkondigen.

UPDATE:
Dayanand Dwarka, voorzitter van de Bacoven Arbeiders Bond Nickerie (BABN), vandaag, woensdag 10 september 2014, in de Ware Tijd:
‘Wij constateren dat u, noch de vakbond te Jarikaba, in staat zijn gebleken om de rust in het bedrijf te doen wederkeren en stellen zowel u als de vakbond te Jarikaba verantwoordelijk voor de negatieve gevolgen voortvloeiende uit de werkneerlegging.' 

Sallons laat donderdag 11 september via Starnieuws weten, dat zo'n 85% van de stakende werknemers het werk heeft hervat. 
'Duidelijk is de leden voorgehouden, dat ze worden misleid door een klein deel van de werknemers, onder wie stafleden, die voor eigen enge politieke belangen het er naar toe willen leiden om het bestuur af te zetten', beweert Sallons.

De arbeiders hebben alleen maandag 15 september het werk hervat, zo bericht het Dagblad Suriname.