Het Surinaamsch Rumhuis

(Bron foto: S.A.B.)

Proef en ruik de Surinaamse rum

02-02-2014 Door: Paul Kraaijer - Sabaku, Inflight Magazine SLM

Paramaribo - Suriname heeft niet alleen goud, bauxiet, rijst, bronwater, Parbobier en Fernandes frisdranken (in de Surinaamse volksmond ‘soft’ genoemd), maar ook rum, zoals de bekende merken Borgoe en Black Cat. Wie door Paramaribo loopt kan de grote reclameborden van Borgoe niet ontgaan. De stad heeft zelfs een rum museum. 

Rum heeft in Suriname een geschiedenis die teruggaat tot 17 november 1966. Die dag werd het bedrijf Suriname Alcoholic Beverages N.V.(voorheen Surinaams Alcohol Bedrijf en in de volksmond beter bekend als S.A.B.) opgericht. S.A.B. begon met het bottelen en distribueren van rum en suiker, producten waarvan de grondstoffen werden geleverd door de bekende ter ziele gegane suikeronderneming Mariënburg in het district Commewijne.

Suriname’s meest gevierde donkere rum, Borgoe ’82, werd in 1982 geïntroduceerd ter herdenking van het honderdjarig bestaan van de suikerplantage Mariënburg. Borgoe’82 wordt vandaag de dag nog steeds gelagerd in eikenhouten, traditionele vaten voordat het verder wordt gemengd tot zijn uiterste perfectie. Deze perfectie voorziet de bruine rum van zijn fluweelzachte samenstelling met een lichte hint van hout en karamel dat zelfs de meest kritische rum liefhebber laat bezwijken, aldus S.A.B. op haar website. Een lichte rum die ook zeer geschikt is voor het maken van mixdrankjes. Borgoe-cola is volgens het bedrijf de meest bekende mixdrank in het land.

Naast Borgoe wordt al sinds de jaren ’70 van de vorige eeuw door S.A.B. ook Black Cat rum gemaakt. Deze rum heeft een intrigerende en mysterieuze smaak en heeft volgens het bedrijf na ruim drie decennia nog steeds ‘een aura van ontastbaarheid en mystiek’ om zich heen. De naam van deze rum zou zijn ontleend aan een zwarte tijgerkat die tijdens het opruimen van een oude loods op het fabrieksterrein te Marienburg werd aangetroffen tussen oude eikenhouten vaten. De opslagplaats grensde aan het dichte tropisch regenwoud. Kennelijk gefascineerd door dit voorval werd door de ontdekkers de naam Black Cat gegeven aan de rum, die destijds in de eikenhouten vaten lag opgeslagen.

S.A.B. heeft vanaf haar oprichting verscheidene internationale onderscheidingen en awards voor haar rums in de wacht gesleept.
Rum heeft in Suriname dus een historie. Om die historie goed in een rum museum in beeld te brengen, is sinds december 2010 het Surinaamsch Rumhuis onderdeel van S.A.B. Het Surinaamsch Rumhuis is uniek voor Suriname, maar zeker ook divers vanwege haar multifunctionaliteit. Naast de geschiedenis van en het verhaal achter Surinaamse rum worden in het museum onder andere rumproeverijen, wijnfeesten en natuurlijk rondleidingen gehouden en dat alles in stijl. Een stijl die past bij de Surinaamse rum.

Bezoekt u Suriname, maak dan ook even wat tijd vrij voor een bezoekje aan dit Surinaamsch Rumhuis in Paramaribo, mooi gelegen aan de Surinamerivier, en laat u verrassen door de Surinaamse rumgeschiedenis en de smaak van lokaal gemaakte rum. Voor meer informatie en of reserveringen kunt u contact opnemen met:

Surinaamsch Rumhuis

Cornelis Jongbawstraat 18

Paramaribo

Tel. (597) 47 33 44 # 6

info@rumhuis.sr 

www.rumhuis.sr

 

Golfen, ook in Suriname

Onder tropische temperaturen op de green? Het kan!

02-02-2014 Door: Paul Kraaijer - Sabaku, Inflight Magazine SLM

Paramaribo - Een balletje slaan in de tropen? Dat kan in Suriname! Met 18 hectare, 9 holes en een par van 69 heeft Golfclub Paramaribo, de enige golfclub in het land, alles in huis voor een heerlijk dagje op de green. Op de club golfen zowel bezoekers als leden, wat voor een gezellige mix van uit en thuis zorgt. De persoonlijke service van een professionele caddy, een hapje en een drankje en de ontspannen sfeer maken een dagje golfen in Suriname tot een gezellige, sportieve en zeker een bijzondere niet te vergeten ervaring.

De Golfclub Paramaribo werd opgericht in 1954. Aan de basis stond ir. H. Meyer die naar Suriname kwam als nieuwe directeur-beheerder van bauxietmaatschappij Suralco. Maar, hij kwam ook met golfclubs in zijn koffers. In Indonesië had hij namelijk veel golf gespeeld en het duurde dan ook niet lang tot hij initiatief na invoering van golf in Suriname. Nu telt de club ruim 200 leden.

In november 2008 werd de aan de club gelieerde Golfschool opgericht, een stichting die samenwerkt met de Omyga Golfschool in Florida. Doel is om golf aan populariteit te laten winnen en jonge Surinaamse talenten op te leiden volgens het Seven Steps principe van onder andere Tiger Woods. Inmiddels zijn de eerste volwaardige Junior Golfers afgestudeerd.

Droge tijd

De beste periode om in Suriname te golfen is in de droge tijd, van augustus tot en met april. De baan ligt ongeveer vijf kilometer buiten de stad, aan de Indira Gandhiweg (de weg naar de luchthaven) verscholen achter een lange muur met uiteenlopende opvallend geschilderde reclames. Als toerist is het niet noodzakelijk een eigen club mee te nemen. De golfclub biedt namelijk de mogelijkheid om voor een hele dag clubs en ‘trolleys’ voor 15 Amerikaanse dollar te huren. Wie voor vier ’s middags een balletje wil slaan betaalt daarvoor 45 Amerikaanse dollar en na vier uur 25 Amerikaanse dollar.

Houdt wel rekening met de tropische temperatuur, die zelden beneden de 30 graden daalt, en met een hoge vochtigheidsgraad. Toch voelt het minder warm en benauwd aan dan in Nederland met dezelfde temperatuur. Een windje over de green kan echter voor de nodige verkoeling zorgen.

Nationale en internationale toernooien

De Golfclub Paramaribo is geen onbekende in het Caribisch gebied. Met regelmaat doen Surinaamse golfers mee aan internationale toernooien en niet onverdienstelijk. Zo nam een aantal golfers van 25 tot en met 28 april 2013 deel aan het ‘Sir Garry Sobers Golf Championships 2013’ op Barbados. Om te kunnen participeren aan dit populaire en hoog aangeschreven tournooi in het Caribisch gebied en daarbuiten dienen deelnemers onder andere te voldoen aan de maximaal vereiste handicap. Er namen 282 golfers uit het Caribisch gebied, Canada, de VS en Engeland deel. Lilian Hermelijn, de huidige kampioene van de Golfclub Paramaribo, eindigde als nummer één in de categorie First Flight Ladies waaraan 12 dames deelnamen.

De Golfclub Paramaribo organiseert ook zelf regelmatig toernooien. Zo werd in september 2013 voor de tiende keer op de green aan de Indira Gandhiweg ‘The RBC Royal Bank Invitational’ gehouden. Het is een toernooi voor amateur golfers uit eigen land en uit de regio. Jaarlijks reizen meer en meer golfers uit het Caribisch gebied naar Paramaribo om aan dit toernooi deel te nemen.

Tweede golfveld

Op dit moment heeft Suriname nog steeds dat ene frisse groene golfterrein gelegen aan de autoweg van Paramaribo naar de nationale luchthaven. Maar, al enige tijd bestaan plannen voor de aanleg van een tweede golfveld te Plantage Peperpot in het district Commewijne. Die toekomstige green moet vooral buitenlandse toeristen gaan aantrekken.

Wie meer wil weten over de Golfclub Paramaribo kan bellen met (+597) 482681 of een bezoekje brengen aan de website van de club.

Misplaatste ophef over een stukje stof

De sjerp op 25 november 2013

President Bouterse vervangt ‘burgemeesters’ ambtsketen door ambtssjerp

Bejaarde kritiek op ‘Latijns-Amerikaanse’ sjerp

01-02-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De bekendmaking, dat president Desi Bouterse in de laatste week van januari een ontwerpwet Ambtssymbool President voor goedkeuring naar het parlement, De Nationale Assemblee, heeft gestuurd, heeft de nodige stof doen opwaaien. Bouterse wil de zware ‘burgemeesters’ ambtsketen vervangen door een frivole ‘Latijns-Amerikaanse’ sjerp. Dat blijkt tegen het zere been te zijn van een aantal, vooral bejaarde, Surinamers. Natuurlijk kregen zij de nodige ruimte in diverse lokale media om hun kritieken en opmerkingen te spuien. Misplaatste kritieken en opmerkingen. Immers, wat is er mis met een sjerp en waarom zou de ambtsketen niet door zo’n lapje stof mogen worden vervangen? Staat toch òòk mooi en weegt ook nog eens minder...

Voorproefje

Overigens, Suriname werd in november 2013 al met de sjerp geconfronteerd. Ter gelegenheid van de viering van de nationale Onafhankelijkheidsdag op 25 november in het dorp Onverwacht in het district Para, verscheen president Bouterse plotseling met een sjerp om zijn nek gedrappeerd. Een voorproefje, een test. Er was toen geen enkel kritisch geluid te horen. De volgende dag maakte de directeur van het Kabinet van de President, Eugene van der San, bekend dat een wetsontwerp in de maak was voor het vaststellen van een officieel ambtssymbool voor de Surinaamse president, de sjerp. Tegenover het Nederlandse persbureau ANP zei Van der San op 27 januari : 'De keten komt nog uit het Nederlandse systeem. Daar dragen de burgemeesters immers een keten, terwijl de koning een sjerp draagt. Hier in de regio is de sjerp voor staatshoofden meer gebruikelijk, vandaar deze nieuwe wet.’
Het ANP-bericht, van de hand van haar correspondente in Paramaribo, die verder onder andere werkzaam is als journaliste bij de Surinaamse krant de Ware Tijd, werd uiteraard overgenomen door diverse landelijke- en regionale Nederlandse bladen. Natuurlijk, het gaat immers om Bouterse en de naam ‘Bouterse’ alleen al lijkt voldoende te zijn voor Nederlandse media-aandacht, of het nu gaat om een ordinaire sjerp of om zijn zoon Dino…. Bij de naam ‘Bouterse’ gaan op diverse Nederlandse krantenredacties bellen van plezier rinkelen. Het is veelal ook het enige dat daar bekend is op de redacties, de naam ‘Bouterse’, van en over Suriname.

Inmiddels is die ontwerpwet door Bouterse bij De Nationale Assemblee ingediend:

Maduro met sjerp

Latijns-Amerikaans imago

Bestuurskundige August Boldewijn zei in het Dagblad Suriname van 27 november, geen moeite te hebben met het vervangen van het waardigheidssymbool, maar het moet dan, zo vindt hij, wel op de correcte wijze gebeuren. Eerst dient de ontwerpwet door het parlement te worden goedgekeurd en daarna zou pas de sjerp officieel gedragen mogen worden. Ook heeft hij geen bezwaar dat die verandering gekoppeld wordt aan zaken van klimatologische aard. Het staatshoofd vindt de sjerp geschikter in het warme klimaat, dan het dragen van een jas en das met een zware ambtsketen. Of dat werkelijk een argument van de president of een verzinsel van Boldewijn is, valt te betwijfelen. Het ligt eerder voor de hand, dat Bouterse of op die wijze een meer Latijns-Amerikaans imago wil uitstralen, net als zijn Venezolaanse Nicolas Maduro die bij officiële gelegenheden een sjerp draagt, maar onder die sjerp ook een soort ambtsketen……of dat hij werkelijk af wil van de ‘koloniale’ burgemeesters ambtsketen. Bouterse en het koloniale Nederland zijn immers water en vuur.

Bejaarde kritiek: sjerp is belediging van Grondwet en van het volk

Nadat bekend werd dat Bouterse de ontwerpwet Ambtssymbool President bij het parlement had ingediend werd een handjevol oudere Surinamers wakker geschud. Kennelijk slapende op 25 november vorig jaar.

Zo was daar plotseling een oud-Officier van Justitie, Ramon de Freitas, die duidelijk maakte via de lokale krant de Ware Tijd niet blij te zijn met de vervanging van de ambtsketen door een sjerp. Hij is van oordeel, dat vanwege de volgens hem historische en emotionele waarde voor Surinamers de ambtsketen van de president niet vervangen mag worden. ‘De ambtsketen die nu gebruikt wordt is een onvervangbaar goed en het heeft een historische en emotionele waarde voor alle Surinamers’, aldus de nogal arrogante De Freitas, die kennelijk denkt een soort God te zijn en namens alle Surinamers te kunnen spreken.

De man beweert zelfs, dat vervanging van de keten staatsrechtelijk onjuist en ongegrond zou zijn. ‘Als je het vervangt of intrekt beledig je de Grondwet en je komt aan de onafhankelijkheid van 1975. Je vernedert zo ook de grondleggers van de onafhankelijkheid en je beledigt zo het hele volk’, stelt De Freitas. Voor de duidelijkheid: de ambtsketen werd samen met de Grondwet ingevoerd op de dag dat Suriname onafhankelijk werd, 25 november 1975. Zware en overtrokken woorden van de bejaarde man. Wie zou zich beledigt kunnen voelen?

Hij liet verder weten, dat Suriname de Latijns-Amerikaanse landen waar staatshoofden een sjerp gebruiken niet hoeft na te apen. ‘Wij zijn geen Latijns-Amerika, wij zijn Suriname en we hebben voor dit ambtsketen gekozen. Iets van zo’n emotionele waarde kun je niet vervangen’, aldus De Freitas. Natuurlijk kun je je afvragen of de ambtsketen werkelijk een emotionele waarde voor Surinamers heeft. Hoe vaak wordt die ketting feitelijk door Bouterse gedragen? Zelden.

Kritikaster ooit adviseur van NDP-leider Bouterse

Maar, waarom zou een De Freitas zich zo druk maken over een stukje stof? Wie is deze De Freitas? De man was jarenlang juridisch adviseur en aanhanger van NDP-leider Desi Bouterse en dus ook lid van de NDP, tot november 2009. De Freitas zegde in die maand per deurwaardersexploot zijn NDP-lidmaatschap op vanwege ‘persoonlijke redenen’, zo berichtten media destijds.

Hij verklaarde terug te willen naar de NPS vanwege het beleid dat jaren was gevoerd en welk beleid geleid heeft tot economische stabiliteit. ‘Ik wil continuïteit van de economische stabiliteit en groei die ik heb geconstateerd en wil mijn krachten geven aan de NPS waar ik als 18-jarige jongen al lid van was’, zei De Freitas.

‘Ik wil absoluut niets, ik heb alles al. Ik ben al gepensioneerd en voel me heel prettig bij de ontwikkelingen die ik de afgelopen jaren heb waargenomen. Ik ga terug naar de moederpartij vanwege de ontwikkelingen in het land waarbij groei en stabiliteit van enorm belang zijn en ik voel mij nu beter in de omgeving van het Nieuw Front’, verklaarde de oud-adviseur van Bouterse.

Belaagd of spoken

Een paar jaar later kwam de oud-Officier van Justitie weer even in het nieuws. Het Dagblad Suriname berichtte op 4 september 2012, dat De Freitas het gevoel had reeds geruime tijd belaagd te worden door politieke tegenstanders. Overdag en in de avonduren reden regelmatig volgens hem ‘bepaalde opmerkelijke auto’s’ langzaam door de straat waar hij woont, in de buurt Geyersvlijt. Ook zei hij aan te voelen geschaduwd te worden en dat zijn telefoongesprekken afgeluisterd werden. Over een en ander had hij contact opgenomen met het Korps Politie Suriname, zonder enige resultaat……uiteraard.

De krant schreef ook nog dat onbekenden de goed onderhouden berm voor zijn woning hadden omgespit en met het gras en het zand de rioolput hadden volgepropt met als gevolg dat het perceel van De Freitas onder water liep. Hij verklaarde dat ‘dit verschijnsel een nieuw model om mensen schrik aan te jagen’ was.

Maar, waarom zou iemand de relatief onbekende De Freitas op die manieren lastig willen vallen of intimideren? Was het werkelijk zo, of zag hij spoken?

Na dat ene artikel heeft in ieder geval nooit iemand nog iets van of over hem gehoord, totdat daar dan plotseling de sjerp van Bouterse uit de lucht kwam dwarrelen en hij met absurde argumenten kwam om maar vooral de ambtsketen niet door een sjerp te vervangen.

Alleen Wijntuin leeft in ‘papegaaienstaat’

Een andere bejaarde, die via het Dagblad Suriname van 27 november al in felle bewoordingen kritiek uitte op de sjerp van Bouterse, is oud-parlementsvoorzitter Emile Wijntuin. ‘We leven in een papegaaienstaat’, was de eerste en snelle reactie na het zien van Bouterse in Onverwacht met een sjerp van deze dit jaar 90 jaar oud wordende Wijntuin. ‘We nemen net als papegaaien zaken klakkeloos over. Wil men het vervangen, dan moet men met valide argumenten komen, gebaseerd op de wet’, aldus Wijntuin. De president handelt volgens hem ‘in strijd met het protocol’. En dat doet volgens hem het staatshoofd vaker. Wijntuin noemde als voorbeeld de officiële parade tijdens de viering van de onafhankelijkheid. Overal ter wereld gebeurt dit in de hoofdstad van een land, waar de regering zetelt. Het is een gebruik waar alle regeringen zich aan houden, aldus Wijntuin. ‘Kijk maar naar Nederland, daar wordt de parade elk jaar gehouden in Den Haag, in Venezuela gebeurt dat in Caracas.’

President Bouterse heeft sinds vorig jaar ervoor gekozen, de parade te verschuiven naar de districten. Vorig jaar werd de parade in Nickerie gelopen, dit jaar viel de eer te beurt aan Para.

Maar, de oud-voorzitter van het parlement verklaarde niet in de krant wat er op tegen is om de landelijke viering van onafhankelijkheidsdag jaarlijks in een ander district te houden. Immers, is Suriname niet meer dan alleen de hoofdstad Paramaribo? Hij zou de beslissing van Bouterse om jaarlijks van district te veranderen moeten toejuichen. Deze president komt naar zijn bevolking toe, wat men er ook van moge denken.

Wijntuin heeft echter geen goed woord over voor de handelingen van Bouterse. ‘Hij introduceert dingen zonder rekening te houden met de Grondwet.’ Die wet geeft duidelijk aan hoe gehandeld moet worden, maar de president wijkt volgens de Wijntuin daar vaak van af.

De handeling van Bouterse om na de invoering van de sjerp een grondwetswijziging in te dienen, noemt Wijntuin het spannen van het paard achter de wagen. ‘Zo handel je niet.’ Nee, zo handel je misschien niet. Maar, zo handelt de Surinaamse, door het volk gekozen, president wel. Maar, Bouterse had de sjerp niet officieel ingevoerd, hij heeft gewoon die dag in Para eenmalig de sjerp gedragen. Wat zou men daar op tegen kunnen hebben?



Tijdperk ambtsketen is voorbij

Een sjerp staat

Het zijn vooral senioren die overspannen en misplaatst reageren op een wijziging van traditie. Jongeren zijn niet te horen. Jongeren hebben kennelijk geen enkel probleem met een president die een moderne, mooie, sjerp draagt in plaats van een zware potsierlijke metalen ketting. Het zijn vooral senioren die blijven steken in oude tradities en zich krampachtig vastbijten in een Grondwet als argument, als houvast, als wapen tegen een ophanden zijnde verandering.

Niemand met een dosis gezond verstand kan tegen het dragen van een sjerp zijn als vervanging van de bejaarde ‘burgemeesters’ ambtsketen. Latijns-Amerikaans of niet, een sjerp staat en oogt mooi, een kille ambtsketen valt en hard.

Sheila Tjon Sie Kie maakt in Albina unieke sieraadjes voor unieke mensen

Overdag bij Shell-servicestation werken en ’s avonds sieraadjes maken 

Geïnspireerd door de natuur

01-02-2014 Door: Paul Kraaijer - Sabaku, Inflight Magazine SLM

Paramaribo - Suriname kent veel kleine en grote kunstenaars. Grote en kleine juwelen. Een van de kleine juwelen in de Surinaamse kunstwereld is ongetwijfeld Sheila Tjon Sie Kie uit het aan de oostelijke Corantijnrivier gelegen grensstadje Albina. Een bijzonder juweeltje, dat zich heeft gestort op het vervaardigen van vooral sieraden uit uiteenlopende natuurproducten.

(Bron foto's: Sheila Tjon Sie Kie)

Overdag is de 42-jarige Sheila aan het werk in het Shell-servicestation van Albina, waar een vitrinekast is ingericht met haar kleine oogstrelende sieraden, en ’s avonds thuis werkt ze aan haar sieraadjes. Albina is de geboorteplaats van haar vader. ‘Zelf heb ik hier gewoond vanaf mijn negende tot de binnenlandse oorlog begon. Jammer genoeg moesten we toen weg van hier. Albina is niet meer het mooie stadje waar ik hele fijne herinneringen aan heb, maar het is nog steeds mijn thuis. Ondanks de grote chaos die er heerst, ben ik blij dat ik weer hier woon.’

Tjon Sie Kie: ‘Het is allemaal begonnen op een verjaardagsfeestje van een van mijn nichtjes. Een van de activiteiten was het maken van een armbandje voor alle gasten. Ik had wat kokriki's (rode zaadpitjes) bij me en heb toen daarvan een armbandje voor mezelf gemaakt. Ik verzamelde altijd al alles wat ik mooi vond, zoals stukjes hout, zaden en stenen, maar deed er verder nooit wat mee.

Voor een zus van mij, die helemaal gek is op kokriki's, heb ik toen een ring en een bracelet gemaakt. Die ring en bracelet vielen zo in de smaak bij haar vriendinnen, dat ik ineens een aantal te maken had. Vanaf toen is het eigenlijk gewoon door gegaan. Zij is ook degene die de naam Mother Earth’s Presents, mijn handelsmerk, heeft bedacht.’

Een opleiding op het gebied van kunst heeft ze niet gevolgd. In Suriname heeft ze het VWO doorlopen en in Nederland heeft ze gestudeerd aan de Hogeschool Rotterdam, International Marketing.

‘Met het maken van de sieraadjes ben ik nu een jaartje bezig. Ik heb nog nooit een expositie gehad ofzo. In de toekomst hoop ik wel een shop te kunnen openen met de naam Mother Eearth’s Presents op het uithangbordje. Er gaat trouwens veel tijd zitten in het maken van die sieraadjes, omdat ik niet snel tevreden ben.’

Sheila werkt met werkelijk alles dat ze kan vinden. Van hout, bamboe, kokosnoot, palmzaden, fajaston tot kalebas. ‘Als ik op straat ben kijk ik altijd naar alles en loop ik weer te verzinnen waar ik het voor kan gebruiken. Hier in Albina ben ik ook vaak op het strand en dan loop ik ook weer naar alle stukjes hout te kijken en neem ik alles wat ik mooi vindt neem naar huis.’

Het zal duidelijk zijn: de sieradenmaakster houdt van de natuur en ze haalt daar dan ook vanzelfsprekend haar inspiratie uit. ‘Maar, reacties van mijn familie, vrienden en natuurlijk de klanten geven mij nog meer inspiratie. Vooral mijn neefje van zes jaar. Die vindt, dat ik echt van alles een mooie ketting of bracelet kan maken, zoals hij dat zegt. Zo zaten we een keer krabben te eten en toen vond hij dat ik ook daarvan sieraden kon maken.’ 

Mother Earth's Presents is nog klein. De meeste sieraden die Tjon Sie Kie maak zijn ‘one-of-a-kind’. ‘Ik houd niet van massaproductie en ik wil wel dat degenen die mijn sieraadjes dragen, zich speciaal voelen. Unieke sieraadjes voor unieke mensen.’

Unieke sieraadjes gemaakt door een unieke persoonlijkheid, Sheila Tjon Sie Kie.

Wilt u wat van haar werk zien bezoek dan in Albina het Shell-servicestation of breng eens een bezoekje aan de Facebookpagina van Mother Earth’s Presents. Daar vindt u vele mooie foto’s van door Sheila gemaakte kleine, unieke, kunstwerkjes.

 

Verbazing in Suriname: het heeft gehageld!

Bron foto: Dagblad Suriname

‘Mensen in rep en roer’

….maar, het heeft eerder gehageld in Suriname en omringende landen

28-01-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Het is alweer zo'n twee weken geleden week geleden. De ophef, verbazing en schrik in Paramaribo. Plotseling vielen ze naar beneden, vanuit de hemel, in de donkere avond van donderdag 16 januari. Hagel. Hagelstenen. Bevroren regen. Bij een temperatuur van rond de dertig graden Celsius. Vooral in de buurten Flora en Zorg en Hoop. Mensen zouden zelfs, zo berichtten diverse lokale media de volgende dag, in rep en roer zijn geweest. Hagel. Tja, natuurlijk geen natuurverschijnsel dat zich veel laat zien en horen in Suriname. Maar, echt onbekend moet het toch ook niet voor veel Surinamers zijn. Immers, bijna iedere Surinamer heeft wel familie in Nederland wonen….en daar wil het nog wel eens stevig hagelen.

Superlatieven

Surinaamse kranten en nieuwswebsites vielen over elkaar heen met superlatieven, verklaringen en allerlei tekst en uitleg over hagel, alsof de gemiddelde Surinamer geen idee zou hebben wat hagel is. De ene na de andere hageldeskundige bleek plotseling in het land te wonen waar zelden een hagelsteentje de grond weet te bereiken. Meteoroloog, hydroloog en zelfs de internetencyclopedie Wikipedia werden er aan de haren door het lokale journaille bijgesleept. Iedereen had plotseling een mening over en kennis van hagel.

Enkele mensen wisten de hagelstenen op video vast te leggen als niet tegen te spreken tastbaar hagelbewijs:

Meteorologe Truus Warsodikromo bevestigde op Starnieuws, dat het kan hagelen in Suriname en dat dit eerder al is gebeurd, maar wanneer, nee, dat wist ze niet hoor. Ze kwam wel met een heel simpele tekst en uitleg en Starnieuws nam een en ander klakkeloos van haar over en aan. Zo was volgens haar de temperatuur, op het moment, rond acht uur ’s avonds, dat het hagelde, afgekoeld en het had geregend. Zelfs wist ze te vertellen, dat er een storing boven het land hing met lage bewolking. Iets wat iedereen heeft kunnen zien.

Slecht gesteld met kennis Surinaamse ‘weerdeskundigen’

Warsodikromo: ‘Hagel is iets anders dan sneeuw.’ Werkelijk? En dat weet de Surinamer niet? Het heeft kunnen hagelen in Suriname, omdat dit mogelijk is door de weersomstandigheden, schreef Starnieuws heel onthullend. ‘Op dit moment beïnvloedt een troggesysteem ofwel een hoogtestoring, ons gebied. De ligging is ten westen van Suriname. De Inter Tropische Convergentie Zone ligt ook boven Suriname. De atmosfeer is hierdoor onstabiel en bevat tevens voldoende vochtige lucht. Deze zijn belangrijke voorwaarden voor het ontstaan van onweerswolken oftewel Cumulonimbuswolken (CB-wolk)’, legde meteorologe Warsodikromo uit voor de bezoekers/lezers van Starnieuws.

'De neerslag in de doorsnee CB bevat ijskristallen/hagel, maar doordat de hoogte van het nul gradenniveau normaal in Suriname te hoog ligt, smelten de ijskristallen/hagel voordat deze het aardoppervlak bereiken. Donderdagavond lag het niveau duidelijk lager. De basis van de CB-wolk waaruit de hagel viel, was laag, namelijk tussen de 250 en 300 meter. Mogelijk waren de hagelstenen in de wolk ook groot en zwaar’, aldus Warsodikromo.

Het hagelbuitje haalde ook het Nederlandse nieuws. Zo kopte de NOS ‘Suriname schrikt van hagelbui’ en de Volkskrant schreef ‘Suriname getroffen door zeer zeldzame hagelbui’. Even dus een keer geen ‘Bouterse’……

Tegenover de Caribische nieuwswebsite Caribbean360.com zei Warsodikromo niet te weten wanneer het voor het laatst had gehageld in Suriname, ‘maar onbevestigde rapporten geven aan dat ergens in de jaren ’50 het ooit heeft gehageld’.

Kennelijk heeft zij geen korte-termijn-geheugen, gelet op het feit dat het op 2 september 2013 rond half vijf ’s middags nog heeft gehageld in het Santo Boma-gebied. Tijdens een hevige regenbui vielen er kleine kristalachtige stenen naar beneden, hagel. Er werd sterk getwijfeld aan de echtheid van die hagel, maar het was hagel. Op verschillende plaatsen hagelde het tegelijk in dit gebied, zo berichtte het Dagblad Suriname de volgende dag. Weer een dag later zei een niet bij naam genoemde ‘ervaren meteoroloog’ in dezelfde krant: ‘Het is theoretisch niet mogelijk dat in Suriname een hagelbui voorkomt. Eén van de belangrijkste voorwaarden is, dat in de bovenste lagen van de bewolking de stroming van het oosten naar het westen constant moet plaatsvinden. En hiernaast zijn er ook enkele andere voorwaarden. Echter hebben we deze niet in Suriname. De structuur van onze luchtlagen zal een hagelbui niet toelaten. Het is theoretisch onmogelijk, maar toch niet uitgesloten. Ik wil niet verder uitwijden over deze zaak, voordat het goed onderzocht is’, zei de weerspecialist 4 september 2013 in het Dagblad Suriname.

De website van de Suriname Herald (een van de vele Surinaamse nieuwswebsites, met een naam die interessanter klinkt dan de inhoud werkelijk is, van een bedenkelijk journalistiek niveau) plaatste op de avond van de hagelbui meteen al rond half twaalf een uitleg over hagel zoals die wordt vermeld in de internetencyclopedie Wikipedia. Kennelijk ging ook de webredactie van deze site ervan uit, dat geen enkele Surinamer weet wat hagel is. Overigens, de Suriname Herald berichtte ook nog eens dat ‘een weersdeskundige’ - wie dat is vermeldt de website, hoe vreemd, niet - beweerde dat voor zover bekend het nog nooit in Suriname heeft gehageld…… Het lijkt slecht gesteld te zijn met de historische kennis van de Surinaamse ‘weerdeskundigen’ en meteorologen.

Om een betrouwbare uitleg te krijgen over hagel is een bezoekje aan de website van het Nederlandse Koninklijk Nederlands Meteorologisch Instituut, KNMI, de moeite waard: ‘Hagelstenen zijn harde klompjes ijs. Ze ontstaan in buienwolken waarin sterke luchtstromingen omhoog en omlaag gaan waardoor de klompjes ijs op en neer geslingerd worden. Om de ijskristallen heen vormen zich telkens nieuwe laagjes ijs. Onderin de wolk is het niet zo koud waardoor het water in het ijskristalletje langzaam smelt en een doorzichtig laagje ijs gevormd wordt. Hoger in de wolk is het kouder. De hagelkorrels worden dan bedekt met een laagje sneeuwachtig ijs. Als je een hagelsteen doorsnijdt en de laagjes ijs telt, kun je zien hoe vaak de hagelsteen op en neer geslingerd is. (…)’

Hydroloog Naipal: ‘Hagel in Suriname helemaal niet zo bijzonder’

Het Dagblad Suriname laat in haar editie van 18 september 2014 e bekende lokale hydroloog Sieuwnath Naipal, verbonden aan de Anton de Kom Universiteit, aan het woord. De krant vraagt zich af of Surinamers, naar aanleiding van het hagelbuitje, zorgen moeten gaan maken. ‘Zullen we winterjassen moeten aanschaffen? En is dit het begin van een ijstijd, van een heel nieuw klimaat in Suriname?’ Volgens hem is hagel in Suriname echter helemaal niet zo bijzonder. ‘Dat gebeurt regelmatig. Alleen is het dan zo warm dat tegen de tijd dat de hagel de grond bereikt, het alweer is gesmolten. Maar de omstandigheden waren perfect afgelopen donderdag. De zon was weg, want het was donker en dus niet zo warm meer. Het is wel zo dat het wat koeler is dan het moet zijn rond deze tijd van het jaar. In dat opzicht zouden we dus kunnen zeggen dat we het vaker zullen meemaken.’

Hagel in de regio

Ook in ‘buurlanden’ van Suriname vallen wel eens ‘zeldzame’ hagelstenen uit de hemel en bereiken zelfs het aardoppervlak. Dat was onder andere het geval op 28 september 2013 in de wijk Blueberry Hill van de stad Linden in Guyana. De lokale krant Guyana Chronicle berichtte over de hagelbui met stenen zo groot als ‘tennisballen’. Diverse bewoners werden zelfs bang en schakelden alle elektrische apparatuur in huis uit. De hagelbui zou een uur hebben geduurd.

Een hagelstorm trof in december 2011 diverse boerderijen en landerijen in het zuiden van Brazilië.  In het belangrijkste wijngaardengebied van het land werd 80% van de druiven verwoest tijdens een twintig minuten durende hagelbui. Ook fruittelers werden getroffen. Vooral de staten Rio Grande do Sul en Santa Catarina werden zwaar getroffen.

Twintig steden in Rio Grande do Sul werden op 20 oktober 2007 verrast door een zware hagelbui. Meer dan tweehonderd mensen raakten zelfs gewond door hagelstenen. 21.000 Woningen en gebouwen raakten beschadigd en ruiten van auto’s sneuvelden. Klik hier voor enkele foto’s die duidelijk maken hoe zwaar de hagelbui was.

Bron foto: William Fernando Martinez, AP

De Colombiaanse hoofdstad Bogotá werd begin november 2007 getroffen door een zware hagelbui. Volgens het Colombiaanse meteorologisch instituut IDEAM (Instituto de Hidrología, Meteorología y Estudios Ambientales de Colombia) was La Niña de oorzaak van de hagelbui. Er vielen enkele lichtgewonden door ‘ijsballen’ en enkele mensen moesten voor onderkoeling worden behandeld, omdat zij geen warme kleding droegen. De hagelstorm werd door velen op foto en video vastgelegd.

Een buitje....

Het zeldzame hagelbuitje in Paramaribo was niets meer en niets minder dan dat, een buitje. De ophef en rep en roer werden vooral veroorzaakt en verzonnen door de media die als haviken op de hagelstenen doken. Natuurlijk, het klinkt vreemd, hagel in een land waar de temperatuur overdag zelden onder de dertig graden Celcius daalt en ’s nachts zelden onder de drieëntwintig graden. Maar, het kan en het gebeurt nu en dan. Eenmaal op de grond verdwijnen de hagelstenen echter zeer snel als sneeuw voor de zon en resten slechts de herinnering, de foto’s en video’s.

Vraag naar internationale aandacht voor de jaguar in Suriname

To: * Panthera

       8 West 40th Street, 18th Floor
       New York, NY 10018
       USA

       &

      * Selva Verde Lodge & Rainforest  

     Reserve

      Selva Verde Lodge
      Chilamate, Sarapiquí
      COSTA RICA

 

Subject: the jaguar in Suriname needs international protection

Date: 25^th January 2014, Paramaribo, Suriname

 

Dear Sir, Miss,

 

On the 23rd, 24th, 25th and 26th of May this year in Costa Rica at the Selva Verde Rainforest Lodge there will be held a symposium entitled ‘Wild cats conservation in the Americas’. (http://www.selvaverde.com/lang/en/blog/index.php/2014/01/international-symposium-wild-cat-conservation-in-the-americas-next-may/)

In view of this symposium, I (just a freelance writer in Paramaribo, Suriname, who cares about Suriname’s biodiversity) would already like to bring to the attention of the organization and the participants, that in Suriname the jaguar is not being protected.

On the contrary. In Suriname there’s impunity for hunting and killing the jaguar. Hunters and others who have slain a jaguar are in no way criminal prosecuted. Police and the Justice department do not act. Someone who has killed a jaguar will even appear in the local media, with a photo of him and the killed jaguar. The hunter and his trophy.

Regularly jaguars are illegally shot by hunters, just for fun. For many months in 2012 and 2013 a series of photos made of a shot and killed jaguar and skinning of the animal was published/posted on Facebook, until  animalfriends got aware of the pictures and published about it: the pictures immediately disappeared from the Internet . At one of the photos, the man wrote  ‘delicious meat’ and ‘I have two pounds in the freezer, you want to taste? Saturday I am going to cook outside, who wants some tigri meat?’

I wrote an article on this issue on my blog and posted there some of the photos of the shot, killed and skinned jaguar which appeared on Facebook for a while: http://freelance-in-suriname.blogspot.com/2013/04/jager-toont-trots-door-hem.html. Local conservation organizations, like Conservation International Suriname and the WWF Guianas, kept quiet. They did not respond or asked the Suriname police force or the attorney general to take some action against the man/hunter. (see below some of the photos)

As far as known this hunter was never been questioned by the police or the Justice office in Paramaribo. People in Suriname can kill jaguars within being prosecuted. The Police Corps of Suriname in June last year even made a public call to shoot and kill a jaguar, close to the little town of Lelydorp, some 20 km’s south of Paramaribo, situated along the road from Paramaribo to the national airport J.A. Pengel. According to some farmers, a jaguar slain some of their cattle and calves. The call by the police was remarkable, because the jaguar is an internationally protected species. It is forbidden to shoot and kill jaguars, even in Suriname.

In the Suriname district Saramacca some 54 cows were slain by jaguars recently, in the past two to three months. Six ranchers are affected. The attacks of the jaguars  cause major economic damage for the rangers . Local authorities are trying to find a solution for the ‘jaguar problem’, was written in the local newspaper ‘Dagblad Suriname’ (http://www.dbsuriname.com/dbsuriname/index.php/54-koeien-gedood-door-tijgers-te-wayambo/).

The jaguar, by Surinamese incidentally called ‘tigri ' (tiger), is an internationally protected species that is threatened. Suriname is one of the South American countries where this feline lives, but the animal gets no protection what so ever and no one has any idea how many jaguars there are in the country. There had been little field research. Because the animals are driven away by human activities, such as gold- and bauxite mining, from their habitat, they are popping up more and more in residential areas.

But, there seems to be a – Chinese - market for the meat and even the bones of jaguars.  There are rumors that bones are crushed to powder for making drugs/medicine. The final product would end up in China. The jaguar would be the replacement of the tiger, which especially in China is used to make medicine and even (tiger)wine, because the international control of tiger products has been tightened.

In December of last year a spokesperson for the ‘Dienst ‘s Lands Bosbeheer’, part of the ministry of Agriculture, Lifestock and Fisheries, said in a local newspaper (http://dwtonline.com/217385) that indeed jaguars in Suriname are being killed for their meat and bones. Just now, finally, local authorities seem to be somewhat worried about the jaguar.

Jim Sanderson of the Small Wild Cat Conservation Foundation , who is also involved in the IUCN (International Union for Conservation of Nature) Cat Specialist Group , is deeply concerned about the jaguar in Suriname . He is regarded as one of the world's best field researchers / experts of small felines. Already in April 2010 , he let me know (for an article I wrote about the jaguar in Suriname and the fact that this cat is not protected at all in Suriname: http://freelance-in-suriname.blogspot.com/2010/05/verdwijnt-de-tigri-uit-suriname.html) to see a market for trade in jaguars , now trade in tigers decreases by international pressure . ‘There are more and more Chinese in Suriname . Just look at the growing number of Chinese shops and supermarkets . You can therefore assume that there is a growing market for the jaguar. Hunting and poaching are a way of life in Suriname. There is no penalty for killing game, because there is no really good law enforcement. No one puts a finger when a jaguar is slain. Moreover, environmental NGOs also do not express verbally well, they are really bad.’

Sanderson 's vision is shared by Vincent Nijman, expert in the field of trade in wildlife at the Oxford Brooks University in England , Department of Anthropology and Geography.  ‘We can wait for a trade in Surinam wildlife, such as jaguars , to Asia for the medicinal trade. If the tigers then shifts to the lions and leopards, we see this already, and if they are not available, then I expect the next available best will do, the jaguar. The presence of a Chinese diaspora in Suriname and elsewhere in South America might help ....’, said Nijman .

Like Jim Sanderson told me in 2010, the local environmental organizations, like Conservation International Suriname and the WWF Guianas, seem to be not interested in the well being of the jaguar.

As far as I know there’s hardly any discussion within the government or environmental organizations on how to tackle the so called ‘jaguar problem’. Meanwhile the jaguar appears in agricultural areas, looking for food. Farmers do not invest in protecting measures for their cattle, such as making a good paling/fence of the land their cattle graze. And when a farmer becomes aware of a jaguar, he grabs a gun and shoots and kills the animal, without thinking. He just wants to protect his cows and other animals and family members. However, the man is breaking the law by killing a jaguar. But, it seems to be allowed in Suriname……  The jaguar is not being protected at all in this tiny country.

I think, just as a Suriname concerned residents, it’s time for some international action, attention and protection for the jaguar in Suriname. In other Latin American countries there has been taken action in protecting the jaguar. Even against people who shot and killed a jaguar. Ofcourse, it’s not a easy task, but somehow and someday some action has to be taken, otherwise the jaguar has a dark future in Suriname.

I hope with this letter I got your attention and that the Suriname jaguar will get a place on the agenda of the symposium, with or without the presence of ‘experts’ from Suriname in May.

With regards,

Paul Kraaijer

Dagblad Suriname gooit tijger, ocelot en jaguar op een hoop......

Dit artikel verscheen vanavond, woensdag 15 januari 2014, op de website van het Dagblad Suriname. Voor de duidelijkheid: er leven geen tijgers in Suriname, maar hier wordt de jaguar tijger ofwel 'tigri'genoemd. Daarenboven is de katachtige op de foto geen tijger en geen jaguar, maar een kleiner soort katachtige, de ocelot.......

UPDATE: Tien dagen later zie ik dat de webredactie de foto van de ocelot heeft verwijderd en een foto van een jaguar heeft geplaatst en verder dat het woord 'tijger' plaats heeft gemaakt voor jaguar....

Surinaams achterland negeert het zwemvest

Recente dodelijke ongelukken op rivieren geen aanleiding autoriteiten voor verscherpte controle en toezicht

Hydroloog Sieuwnath Naipal: ‘Zwemmen moet verplicht vak worden op school als onderdeel van sport’

15-01-2014 Door: Paul Kraaijer/Obsession Magazine

Paramaribo - De bekende Surinaamse hydroloog Sieuwnath Naipal, werkzaam aan de Anton de Kom Universiteit Suriname, vindt dat zwemmen verplicht moet worden op scholen als onderdeel van de sportles. Hij reageert hiermee op de recente dodelijke ongelukken op de Marowijne- en Saramaccarivier. Bij het omslaan van korjalen is een aantal mensen, waaronder twee zusjes van anderhalf en drie jaar jong, verdronken, omdat zij geen zwemvest droegen.

Naipal: ‘Daarnaast moeten er regels komen en die moeten worden nageleefd. Dit is een enorm groot werk en als het niet goed wordt aangepakt zal het ook heel inefficiënt zijn. Er moeten duidelijke richtlijnen, beleidsregels, etcetera worden geïdentificeerd, geformuleerd, die effectief zijn. Dit kan de overheid in haar eentje nog niet uitvoeren. Hulp van de gemeenschap is dus noodzakelijk. Samen kunnen we wel. Suriname is een stromend waterland. We hebben enorm veel kreken en rivieren, maar ook kanalen en gootjes. Wij hebben nooit geleerd met water te leven. Misschien hoeft dat niet, maar dan moeten we niet langs de rivier, kreken en kanalen leven.’

‘Doorsnee Surinamer kent gevaar rivieren niet’

De hydroloog stelt, dat de doorsnee Surinamer gèèn kennis draagt van het gevaar van de rivieren. ‘Ieder willekeurig persoon kan een boot aanschaffen en beginnen te varen, met of zonder een buitenboordmotor. Veel mensen die een boot instappen, gaan ervan uit dat alles goed komt, al kunnen ze niet of slecht zwemmen. Mij lijkt het, dat mensen die niet kunnen zwemmen dit als een gebrek of een minderwaardigheidscomplex zien of ervaren en dus ook een zwemvest niet aandoen. Hierbij gaat het niet om het gevaar van de rivier, maar meer om het gevaar dat de mens, de gebruiker, zich niet adequaat voorbereid heeft om veilig het water op te gaan. De gemiddelde Suriname kan ook niet zwemmen. Op scholen wordt dit niet geleerd. Bij velen heerst dan ook een angst, vooral tijdens de nachtelijke uren, met slechte verlichting op het water. Ik vind dat voorlichting voorlichting is, maar wetten en regels zijn wetten en regels. Hieraan moet een ieder gehoorzamen. Het gaat tenslotte om levens van mensen en meestal van jonge mensen. De regering moet haar beleid ten aanzien hiervan nog formuleren, aanpassen en implementeren.’

Ondanks diverse ongelukken met korjalen zijn er nog steeds zogenoemde boothouders die hun boten niet hebben voorzien van zwemvesten. Er blijkt nauwelijks afdoende gecontroleerd te worden door de verantwoordelijke autoriteiten. Boothouders zijn wettelijk verplicht om hun boten/korjalen te voorzien van voldoende zwemvesten, maar ze zijn niet voornemens daarin te investeren met alle gevolgen van dien.

Omslaan korjalen leidt tot verdrinkingsslachtoffers

Vooral in het achterland gebeuren op het water nogal wat ongelukken. Daar lijken boothouders het zwemvest te negeren. Zo verdronken drie mannen zondag 12 januari 2014 op de Marowijnerivier, ter hoogte van de Arminavallen. De boot waarin zij zaten sloeg om. Er zaten veertien personen in de boot die van Albina naar de Selakreek voer. Aan boord lagen ook nog eens ruim veertig vaten brandstof. De mannen droegen geen zwemvest.

Twee zusjes van slechts anderhalf jaar en drie jaar verdronken op 5 december 2013 nadat de korjaal waarin ze zaten op de Boven-Marowijnerivier tegen een rots voer in de ruige Mankaba Sula – enkele minuten varen ten noorden van Stoelmanseiland - en omsloeg. Ook in deze boot werden goederen in dozen en zakken en vaten brandstof vervoerd. De peuters hadden geen zwemvest om gekregen.

Een 11-jarige jongen verdronk 21 november 2013 in de Saramaccarivier toen de boot waarin hij zat omsloeg. Ook dit slachtoffer droeg geen zwemvest.

De krant Times of Suriname berichtte op 1 maart vorig jaar nog, dat scholieren in het Boven-Surinamegebied die naar school gaan in Atjoni en Pokigron, iedere dag met een korjaal worden vervoerd, zonder zwemvesten. De districtscommissaris, Naltua Naana, liet weten dat diverse boothouders nog zwemvesten moesten kopen, maar dat de kosten te hoog zouden zijn.

Nauwelijks tot geen controle op rivieren

Per 1 september 2011 zijn alle boothouders op de Surinaamse wateren die passagiers vervoeren verplicht reddingsvesten aan te bieden aan hun passagiers. Dit is een van de veiligheidsmaatregelen voor het maritieme verkeer. De controle van die maatregel ligt in handen van de Maritieme Autoriteit Suriname, MAS.

Dat toezicht lijkt echter nauwelijks aanwezig te zijn. Zo worden bijvoorbeeld jonge scholieren uit het aan de Saramaccarivier gelegen Kommissaris Kondre dagelijks zonder zwemvesten vervoerd naar Kwakoegron en terug, terwijl de lokale politiepost van Kwakoegron uitziet op de waterkant , de Saramaccarivier, van het dorp waar de schoolboot aanmeert. De politie treedt echter niet tegen de bootsvrouw op.

Veel vragen

De dodelijke ongelukken roepen de nodige vragen op. Konden alle slachtoffers niet zwemmen? Was de stroming in de rivieren wellicht te sterk, waardoor zwemmen feitelijk onmogelijk was? Hoe diep zijn de rivieren?

Het sterke rivierwater

Volgens Naipal heeft iedere grote Surinaamse rivier zo zijn eigen karakteristieken. Relatief diep met abrupte, steile, bodemhellingen. ‘Op bepaalde delen, genomen van de oever, neemt de diepte over enkele meters geleidelijk toe, om daarna bijna abrupt te zakken tot enkele meters diepte. Theoretisch is het zo, dat de stroming met de diepte afneemt. Op de bodem is het nul en aan het oppervlak is het maximaal. Echter, afhankelijk van de vorm van de rivier, denk aan bochten, de aanwezigheid van obstakels in de rivier zoals rotsen, zandbanken, etcetera, kan dit stroomsnelheidsprofiel er anders uitzien. Omdat het moeilijk kijken is in het water, wordt vaak gekeken naar de karakteristieken van het oppervlaktewater waarna een besluit of vaststelling volgt, dat het gevaarlijk of niet gevaarlijk is.’

De hydroloog wijst ook op de stromingssterkte van de rivieren. ‘De Surinaamse rivieren hebben een relatief grote stroming. De stroming kan gemakkelijk in de orde van grootte van 0.8-1.0 meter per seconde komen of zelfs hoger. Dat is tussen de 30-35 kilometer per uur, een behoorlijke snelheid. Zwemmen tegen de stroomrichting is voor de meeste zwemmers niet mogelijk.’

Turbulentie is volgens Naipal ook een factor waarmee rekening moet worden gehouden. ‘Relatief grote wervels of neeringen, als gevolg van hindernissen ofwel obstakels in de rivier, zullen het zwemmen ook negatief beïnvloeden. Daarenboven zijn in het achterland nog de erg gevaarlijke sula’s. Wie eens vanuit Albina richting Stoelmanseiland heeft gevaren, kan hierover praten. Wie niet kan zwemmen en geen zwemvest heeft, heeft letterlijk zijn leven in de handen gelegd van de motorist van de boot, de bootsman. Vaak is dit besef er niet. De Tapanhonirivier, Lawarivier en andere bovenstroomse grote rivieren, zoals bepaalde delen van de Boven-Suriname en Gran Rio, de Boven-Corantijn, kennen heel veel sula’s. Hier geldt dat de motorist behendig moet zijn. Maar daarnaast moet de buitenboordmotor zelf in perfecte conditie zijn. Bij het opklimmen van een sula mag de motor niet stikken en of in kracht afnemen waardoor de boot een terugval maakt. Onder deze omstandigheden is de boot niet meer te controleren en slaat het kapot tegen de rotsen, met alle noodlottige gevolgen van dien. In de maand oktober van vorig jaar heeft dit zich aantal keren voorgedaan bij de Pulugudu-vallen, bij de samenvloeing van de Tapanahoni- en de Lawariveir, waar de Boven-Marowijne rivier ontspringt. Gelukkig is het verlies alleen bij de goederen en verlies van boot en motor gebleven’, aldus Naipal.

De hydroloog omschrijft een sula als ‘een waterval in de rivier over een relatief lange afstand waardoor het stromend water in een chaotische en zeer turbulente stroomversnelling komt tussen de rotsen verspreid over een bepaalde breedte van de rivier’.

Wat ook niet onderschat moet worden is de diepte van de rivieren. Naipal zegt bijvoorbeeld dat de Surinamerivier in de kustvlakte tot aan Paranam behoorlijk diep is. ‘Plaatselijk is het meer dan 8 meter. Gemiddeld tussen de 4-5 meter. De Marowijnerivier, een brede rivier, met vaargeulen tot meer de 10 meter diep, maar ook lokaal heel ondiep. De Saramaccarivier, evenals de Commewijne- en de Nickerierivier, heeft een V-vormig profiel, in de kustvlakte en is erg diep, tot meer dan 8 meter. De Corantijnrivier is te vergelijken met de Marowijnerivier, gemiddeld ondiep, 3-4 meter met plaatselijk diepe vaargeulen.’

De geheimen en gevaren van de Surinaamse rivieren liggen verscholen onder het wateroppervlak. Vaak onbekend voor inzittenden van korjalen die van A naar B worden vervoerd over die geheimen en gevaren zonder dat de boothouder hen een zwemvest heeft aangeboden om ze bij een eventuele calamiteit tegen die geheimen en gevaren te beschermen en het leven te behouden.

De MAS en het Korps Politie Suriname waren, ondanks herhaald verzoek, niet bereikbaar voor commentaar. Wellicht willen zij niet geconfronteerd worden met hun falende uitvoerend en controlerend beleid, waardoor in december en januari zes jonge Surinamers het leven verloren op Surinaamse rivieren, omdat zij geen zwemvesten droegen.

Noot:
Het artikel is donderdag 16 januari 2014 gepubliceerd op de (Amerikaans) Surinaamse nieuwswebsite nospang.comhttp://www.nospang.com/index.php?option=com_content&view=article&id=37989:surinaams-achterland-negeert-het-zwemvest&catid=73:binnenland&Itemid=65. Het artikel had ik overigens ook gezonden aan de lokale kranten, maar, het Surinaamse journaille kennende, geen enkele krant heeft er iets mee gedaan.

Verder had ik het gestuurd naar de redactie van Sky Radio & TV bij welke zender ik in het voorjaar van 2013 een paar maanden als researchredacteur werkzaam ben geweest. Tot mijn verrassing had het actualiteitenprogramma 'Waakhond' vrijdagavond 17 januari Sieuwnath Naipal als gast in de studio om te spreken over onder andere het belang van zwemlessen in het (basis)onderwijs, de kracht van de rivieren en het gebruik van zwemvesten. De redactie nam niet de moeite om mij vooraf even te informeren. Sieuwnath bevestigde later tegen mij, dat mijn artikel de aanleiding was geweest voor de redactie van Sky om hem uit te nodigen in de studio.

UPDATE: Tot mijn verrassing bericht het Dagblad Suriname maandag 24 februari 2014 dat zo'n dertig leerlingen van de Christian King School in Kwakoegron eindelijk beschikken over zwemvesten. Mogelijk hebben mijn 'Kwakoegron-artikelen', waarin ik steeds vermeld dat leerlingen van de school in Kwakoegron, die met een korjaal dagelijks vanuit Commissaris Kondre komen vervoerd worden zonder dat zij een zwemvest dragen, bijgedragen aan deze 'geste' van IAmGold:

IAMGOLD/ Rosebel Gold Mines N.V. (Rosebel) heeft op donderdag 20 februari 2014 zwemvesten gedoneerd ten behoeve van de leerlingen van het ressort Kwakoegron in Brokopondo. De overhandiging van de zwemvesten werd verricht door de General Manager, Tom Ohrling en de Sustainability Manager, Steve Tobin, tijdens een dorpsvergadering.

Met deze geste wil Rosebel bijdragen aan een veilig bootvervoer van leerkrachten en leerlingen van Kwakoegron en omgeving. Dit project past binnen het “ZERO HARM”-beleid van Rosebel, dat onder andere inhoudt dat Rosebel de hoogste standaarden hanteert voor de veiligheid van mensen.

Bij één van de reguliere vergaderingen tussen Rosebel en het consultatie comité van Kwakoegron werd door het comité aangegeven dat er dringend behoefte bestond aan een dak voor de schoolboot en zwemvesten. De schoolboot vervoert leerkrachten en leerlingen van de naburige dorpen naar en van de Kristian King school te Kwakoegron. Ongeveer zestig leerlingen bezoeken deze school.

Rosebel ging in op het verzoek van het consultatie comité van Kwakoegron. In 2013 werd de schoolboot voorzien van een dak en vorige week schonk Rosebel dertig zwemvesten aan de school.

EduNet geen inhoudelijke aanvulling op bestaande media

Ontheven hoofd Voorlichting MinOV: ‘Samenleving heeft vorming nodig’

EduNet zal samenleving niet kunnen vormen

14-01-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - Sheila Mijnals, die zeer onlangs ontheven is als hoofd Voorlichting van het ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling, heeft het mediabedrijf Education Network Suriname (EduNet) opgericht. De website Edunet.sr werd gisteren gelanceerd. ‘De website gaat zich onderscheiden door informatief en educatief te zijn’, zegt Mijnals, die zichzelf directeur noemt van EduNet. In korte tijd is Suriname weer een soort 'nieuwswebsite' rijker, nadat onlangs ook al het Algemeen Surinaams Persbureau haar website lanceerde. 

(Bron foto: EduNet)

‘Ik heb nog geen officiële melding gehad voor mijn ontheffing’, aldus Mijnals vandaag, 14 januari 2014, op Starnieuws. ‘Ik ben een maand met ziekteverlof. Daarna ga ik terug om te kijken of ik blijf op Voorlichting of overgeplaatst wordt naar een andere afdeling. Dit is geen conflict of interest. Hoeveel mensen zitten bij de regering die iets doen naast hun baan bij de overheid? Ik ben de eerste niet en zeker niet de laatste. Dit kan zelfs het ministerie ten goede komen.’

Het nieuwe mediabedrijf gaat in een later stadium ook zorgen voor televisieprogramma’s met een informatieve en educatieve inhoud.

Na onderzoek kwam EduNet tot de conclusie, zo is te lezen in een eigen nieuwsbericht, dat veel ouders in Suriname niet precies weten waar ze moeten zijn wat betreft producten en of diensten voor hun kinderen, zoals pedagogische-, educatieve- en gezondheidsdiensten en informatie over scholen en kinderdagverblijven. ‘Ouders willen graag een compact medium hebben dat genoeg informatie verschaft over deze producten en diensten. EduNet voorziet in die behoefte’, aldus Mijnals.

Jammer is, dat de website op dit moment die informatie nog niet gepubliceerd heeft. Een misser, vooral wanneer je met een persbericht het online gaan van de website aankondigt. Zorg er dan op zijn minst voor, dat alle informatie op de website te vinden is. Klikt een bezoeker nu een link aan, dan belandt hij of zij op een lege pagina. Onder de link 'Voorlichting & Informatie' is een aantal links te vinden met namen die op de namen van diverse ministeries lijken. Die links hebben vervolgens weer eigen links naar specieke thema’s. ‘Justitie & Politie’ bijvoorbeeld, heeft als sublinks Bureau Familierechterlijke Zaken, Bureau Vrouwen en Kinderarbeid, Opa Doeli en Nieuws. Deze vier links voeren u echter naar (nog) lege pagina’s - alleen Nieuws heeft een paar artikelen op de pagina.

‘Onder’ de link ‘Milieu’ is onder ‘Tips’ deze tekst te lezen:

‘Milieu tips

Water sparen

Onze aarde bestaat voor 70 % uit water, waarvan 2,5 % zoet water is. Slechts 0,26 % van dit zoet water is geschikt voor menselijk gebruik. Pas volgende tip toe en bespaar op deze manier op je waterfactuur!

•Tanden poetsen? Neem voor het spoelen en poetsen een glas of een beker water.’

Wie zit op deze tip te wachten? Overigens, heeft het ministerie van Arbeid, Technologische ontwikkeling en Milieu (ATM) niet zelf milieutips op haar website en Facebookpagina?

Kortom, de burger weet zelf de weg te vinden naar die ministeries, naar hun websites, naar hun kantoren. Deze nieuwe website voegt niets daaraan toe.

‘We hebben ook gemerkt dat de samenleving vorming nodig heeft. Dit is onze bijdrage om normen en waarden terug te brengen in de samenleving. Maar sowieso gaan wij de actuele ontwikkelingen blijven volgen’, is op EduNet.sr te lezen.

‘De samenleving’ heeft ‘vorming’ nodig. Algemene en feitelijk nietszeggende bewoordingen. Hoe denkt Mijnals met haar EduNet burgers te kunnen vormen? Als je pretendeert journalistiek bezig te zijn, dan is het niet in de eerste, tweede of derde plaats je taak om burgers normen en waarden bij te brengen. Dat kun je niet en lukt je ook niet. Als je dat wel denkt te kunnen, dan pretendeer je meer dan God te zijn.

Met het slechts plaatsen op de homepage van een banner met twee afbeeldingen met de teksten ‘Wees zuinig met water’ en Stop seksueel misbruik van kinderen!’ ben je niet uit echt vormend of opvoedend bezig. Daarenboven is dat ook niet de taak van een ‘nieuwsmedium’.

Volgens de website hanteert EduNet de hoogste journalistieke eisen van zorgvuldigheid, betrouwbaarheid, ongebondenheid, pluriformiteit en onbevooroordeeldheid. De toekomst zal dat nog moeten uitwijzen. De eerste Surinaamse nieuwswebsite met de hoogste journalistieke eisen moet echter nog geboren worden.....

Een vlugge wandeling door de website laat echter meteen zien, dat deze website wat nieuws betreft totaal geen aanvulling is op de al bestaande lokale media (en nieuwswebsites). Je kunt je dan ook afvragen waarom Meinals zich op haar site ook op nieuws richt, naast belerend bezig te willen zijn. Meinals is geen opvoedster. Meinals is geen sociologe of psychologe. Meinals was voorlichter op een ministerie. Schoenmaker blijf je bij je leest.

Hoofdredactie De Ware Tijd: helpppppp - waar is uw eindredacteur??? Vaarde.....??????

Geen eindredacteur bij webredactie Starnieuws.....

Met dank aan: Boomerang Cards

Het blijft fouten regenen op Surinaamse nieuwswebsites

10-01-2014   Door: Paul Kraaijer


Paramaribo - Het blijft dagelijks taal- en andere fouten regenen op de Surinaamse nieuwswebsites. Kennelijk hebben de eigenaren van die sites geen geld om een goede eindredacteur in dienst te nemen die alle artikelen leest alvorens ze geplaatst worden op het wereldwijde net.

Iedere dag kunnen veel voorbeelden van de meest stupide taal- en andere (journalistieke) fouten worden gevonden op de websites van bijvoorbeeld Starnieuws en de Ware Tijd, die overigens wel de kroon spannen. Nog afgezien van de veelal erbarmelijke journalistieke kwaliteit van het merendeel van de artikelen, mag je toch op z'n minst verwachten dat die artikelen foutloos worden geschreven en geplaatst.

Starnieuws toont deze dagen weer eens dat de redactie kennelijk niet beschikt over een eindredacteur. In het stukje tekst over een rechtszaak wordt zelfs gesteld dat iemand is veroordeeld voor een celstraf.......:

 

OPMERKELIJK: Voorzitter SVJ vindt passieve houding journalisten ‘goed teken’ .....

Wilfred Leeuwin reageert curieus op kritiek VHP-voorzitter Santokhi op journalisten

Passiviteit in journalistiek leidt tot oppervlakkige berichtgeving: weet Leeuwin dat niet?

06-02-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - Dat politici journalisten beschuldigen van passiviteit is volgens Wilfred Leeuwin, voorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ), een goed teken. ‘Het betekent dat wij geen verlengstuk zijn van noch de oppositie, noch de coalitie of politici’, aldus Leeuwin. 

Onbegrijpelijk cryptisch en on-journalistiek De SVJ-voorzitter reageerde gisteren op deze onbegrijpelijke en volstrekt on-journalistieke wijze in de online-editie van de Ware Tijd op opmerkingen van de voorzitter van de Vooruitstrevende Hervormings Partij (VHP), Chandrikapersad Santokhi. Deze zei ‘s middags in het programma ‘Welingelichte Kringen’ op Radio ABC, dat journalisten deze regeerperiode (Bouterse-Ameerali) passiever zijn dan tijdens de vorige regeerperiode (Venetiaan-Sardjoe). Volgens Santokhi heeft behalve de oppositie in het parlement, ook de journalist een verantwoordelijkheid om de bevolking te attenderen op het al dan niet goede of slechte regeringsbeleid.

‘In onze regeerperiode kwamen journalisten altijd voorbereid, met zoveel vragen. Waar blijven de kritische journalisten nu?’, vraagt Santokhi zich terecht af.

‘Als journalisten passief zijn, is het volk niet op de hoogte van wat er gebeurt’, aldus Santokhi. Hij heeft absoluut het gelijk in deze aan zijn zijde.

‘De pers kan niet passiever of actiever zijn dan dat zij haar werk goed doen’, reageert Leeuwin cryptisch en wederom onbegrijpelijk.

Leeuwin schaadt journalistiek

De opmerkingen van de SVJ-voorzitter zijn op z’n zachtst gezegd schadelijk voor zijn eigen achterban, voor zover de SVJ die werkelijk heeft. De SVJ lijkt nog steeds een gesloten sektarisch clubje ons-kent-ons. Een website bijvoorbeeld heeft de organisatie niet. De SVJ is dan ook niet tot nauwelijks bereikbaar voor niet-leden.

Had Leeuwin een borrel op toen hij de Ware Tijd te woord stond? Hoe kun je in vredesnaam als voorzitter van een journalistenvereniging zeggen, dat journalisten geen verlengstuk zijn van ‘noch de oppositie, noch de coalitie of politici’. Natuurlijk niet. Maar, Leeuwin moet dat wel zeggen, maar ook hij weet dondersgoed dat er wel degelijk journalisten in het veld rondhuppelen met een duidelijke politieke signatuur. De schijnheiligheid druipt er af. Maar Wilfred Leeuwin, waarom vermeld je trouwens oppositie, coalitie en politici in één adem? De oppositie en coalitie worden toch door politici gevormd en dus kun je toch nimmer politici als derde afzonderlijke groep noemen?

SVJ-voorzitter lijkt ‘passiviteit’ niet te begrijpen

Het is ongelooflijk hoe deze woordvoerder van een handjevol Surinaams journaille reageert op de terechte kritiek van een vooraanstaand politicus en hoe hij het begrip ‘passiviteit’ uitlegt. Natuurlijk is het geen goed teken, dat een journalist passief is in zijn werk. Leeuwin heeft met zijn stupide opmerkingen het journaille zelfs in diskrediet gebracht en een dikke onvoldoende gegeven. Ik ben niet de enige die kritisch is inzake de door de SVJ-voorzitter geuite opmerkingen.

Diverse lezers van het artikel gisteren in de online-editie van de Ware Tijd reageren onder het artikel met ongeloof op de uitleg van Leeuwin namens de Surinaamse Vereniging van Journalisten en kritisch op de algemene kwaliteiten van de Surinaamse journalisten. Een van de lezers reageert terecht als volgt:

‘Sinds wanneer is passiviteit een goed teken? Als ik de publicaties lees, kan ik niet anders concluderen dat de ‘journalisten’ goed zijn in het klakkeloos overnemen van wat anderen schrijven of roepen. Ik mis informatie gebaseerd op eigen onderzoek, informatie over een onderwerp dat vanuit verschillende invalshoeken is benaderd, ik mis monitoring, ik mis informatie voor de nieuwsgierige lezer en ik mis reflectie. Enkele voorbeelden:

* Er wordt weer een brug in Carolina gebouwd. In geen enkele publicatie is kritisch ingegaan op het verhalen van de schade aan de vorige brug.

* De levering van schoeisel en kleding aan de brandweer. Geen enkele journalist die recent de benadeelden heeft benaderd en heeft gevraagd hoe zij terugkijken op de gang van zaken, het ministerie aan de tand voelt en vraagt wat de stand van zaken is (komt er vervolgonderzoek, wat gaat de minister doen om dit soort zaken te voorkomen, wie is uiteindelijk verantwoordelijk voor deze miskoop, wat doet de CLAD)?

* Guyanezen zijn bezig in Tigri. Geen enkele journalist die onderzoekt waarom de overheid niets wist en niets doet. Over de taalfouten zal ik het niet hebben.’

(CLAD = Centrale Lands Accountants Dienst)

Bevestiging van oppervlakkige berichtgeving

Het is slechts één reactie. Maar, wel eentje die aangeeft hoe slecht het is gesteld met de actieve en kritische journalistiek in Suriname.

Leeuwin geeft met zijn uitleg in essentie aan dat in de Surinaamse journalistiek geen plaats is voor kritische, diepgravende journalistiek. Leeuwin bevestigt als SVJ-voorzitter (!) dat zijn eigen achterban oppervlakkig is in de berichtgeving. Die oppervlakkigheid wordt gecreëerd door passieve journalistiek en dat is dus een vorm van ‘journalistiek’ die Leeuwin goed vindt....

De vraag zou nu gesteld moeten worden in hoeverre de SVJ opkomt voor het Surinaamse journaille en of het geen tijd wordt voor een journalistenvakbond en voor het opheffen van de Surinaamse Vereniging van Journalisten.....