dinsdag 24 september 2013

De slapende of volledig afwezige eindredactie....

Slaapt de eindredactie van de Ware Tijd of is er helemaal geen eindredactie bij die krant?

24-09-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - Journalisten en webredacteuren bij de Ware Tijd (Online)denken tijdens het schrijven van hun pennenvruchten niet aan hun lezers. Natuurlijk niet. 'Ik schrijf gewoon nu even wat ik wil en heb totaal geen zin en energie om me iets meer in te spannen om daarmee mijn lezers volledig te informeren.' Dat is in Suriname een normale attitude bij menig journalist en webredacteur. De dagelijkse praktijk biedt legio voorbeelden en vandaag is er weer eentje: 


Dit zijn slechts de eerste twee alinea's van het artikel zoals vanmiddag gepubliceerd op de website van de Ware Tijd.

Ik wil hierbij slechts twee punten eruit lichten:
1) 'Hij deelt het werk met Verene Sheppard van Jamaica en Jomo Thomas van St. Vincent & the Grenadines' - Het is Verene Shepherd! Waarom vermeldt de redactie niet even wie deze twee personen zijn? Lezers vragen zich nu: wie zijn die 'Sheppard' en 'Thomas' in vredesnaam?
2) 'Volgens Zunder is tijdens de conferentie gevraagd naar (...)'. Plotseling is er 'de conferentie'. De conferentie?? Welke conferentie?? Zou wel zo netjes zijn geweest om de lezers even te informeren dat het hier gaat om de zogenoemde regionale reparatie conferentie die op 15, 16 en 17 september werd gehouden op het eiland St. Vincent......
3) 'Hilary Beckles van Barbados leidt (...)' Ook hier vermeldt de krant niet wie Beckles is.

Het moet een kleine Google-moeite zijn voor de webredacteur om even te achterhalen wie de personen zijn die hij in zijn artikel noemt. Maar, er zijn helaas Surinaamse webredacteuren en journalisten die hun werk niet verstaan en liever lui zijn dan moe.....

Laat ik het verder maar niet over de volledige inhoud van het artikel hebben. In ieder geval wordt weer eens duidelijk, dat artikelen bij deze krant, voordat zij geplaatst of gepubliceerd worden, niet onder de ogen van een eindredacteur komen. Zou dat wel het geval zijn geweest, dan kan men ernstig twijfelen aan de eindredactionele vaardigheden van die persoon....

maandag 23 september 2013

De onzorgvuldige Surinaamse nieuwswebsites

(Bron foto: El Mundo – Ángel Medina G. / Efe)
Waterkant.net in de mist met berichtgeving...

gedwee en zonder na te denken gevolgd door.....Starnieuws

23-09-2013 Door: Paul Kraaijer


Paramaribo - Twee bekende Surinaamse nieuwswebsites zijn vandaag flink de mist in gegaan met hun berichtgeving over de onderschepping bij de Canarische Eilanden van een onder Surinaamse vlag varend schip met een boord een paar honderd kilo cocaïne. De redacties van beide nieuwswebsites tonen overduidelijk aan slecht te lezen en nauwelijks aan eigen research te doen. De nieuwswebsite Obsession Magazine bracht meteen vanochtend het juiste nieuws.

Hieronder eerst het artikel vandaag op Waterkant.net gevolgd door een artikel over hetzelfde onderwerp korte tijd later op Starnieuws:



Maar, er is helemaal geen schip genaamd 'El Petrel' onderschept. Spaanse media, waaronder de krant El Mundo en de nieuwswebsite teinteresa.es, berichten toch heel duidelijk dat het onder Surinaamse vlag varende vissersschip 'Miss Emaila' is onderschept. En door wie is dit schip onderschept? Door 'Petrel I' van de Spaanse autoriteiten.....en Waterkant.net plaatst bij het bericht een foto van de 'Petrel I', alsof dat het schip is met aan boord de paar honderd kilo cocaïne. 

Verder is 'Miss Emaila' niet vandaag onderschept, maar al op 7 september!

Korte tijd na plaatsing van het artikel op Starnieuws heeft de webredactie 'El Petrel' vervangen door 'Miss Emaila', maar heeft wel laten staan dat het schip vanochtend is onderschept.......Dat werd pas tegen vier uur 's middags door de inmiddels wakker geschudde redactie gewijzigd.Overigens bericht Starnieuws in een tweede bericht vandaag niet over het 'enteren' van het vissersschip, maar over het 'enterneren'.....


Zowel Waterkant.net als Starnieuws laten hiermee weer eens duidelijk blijken hoe slordig Surinaamse mediawerkers werken en ook niet echt nadenken. Het is een kwalijke wijze van 'journalistiek' bedrijven die tot de vraag leidt, hoe betrouwbaar zijn Surinaamse media......

zaterdag 21 september 2013

Krant laat zich voor incassokar spannen

De Ware Tijd op randje van roddelblaadje

21-09-2013 Door: Paul Kraaijer


Paramaribo - De Ware Tijd blijkt zich vandaag in zekere zin voor de incasso- en pr-kar te hebben gespannen van een grafisch bedrijf, dat een vordering heeft op een consultancy bureau. Journaliste Naomi Hoever van de krant ontdekte een advertentie in haar eigen krant die haar aandacht trok.

Hoever zag in die advertentie een smeuiig artikel schuil gaan en besloot dan ook meteen om er op de haar bekende, ongenuanceerde, wijze gebruik van te maken door er een roddelachtig artikel over te schrijven.



Als lezer vraag je je af waarom de journaliste zich hiervoor leent of zelfs laat gebruiken.
Als lezer vraag je je af waarom dit nieuws is, immers dagelijks hebben bedrijven vorderingen uitstaan.
Als lezer vraag je je ook af waarom de journaliste kennelijk, althans dat blijkt niet duidelijk uit het artikel, heeft nagelaten, niet het journalistieke fatsoen heeft gehad, zo gemakzuchtig is geweest, om de persoon die in het artikel wordt neergezet als een notoire wanbetaler voor een uitgebreide inhoudelijke reactie te benaderen. Het enige dat in het artikel wordt vermeld is, dat de directeur van het bureau vindt dat haar naam ten onrechte door het slijk wordt gehaald.......
Als lezer vraag je je af waarom het bedrijf niet de normale incassoweg heeft gekozen door een deurwaarders- of incassokantoor in te schakelen in plaats van het plaatsen van een advertentie. Maar, die vraag heeft de vermeend journaliste het bedrijf kennelijk niet gesteld.
Als lezer vraag je je verder af, of de krant willens en wetens, bewust, meewerkt aan het zwart maken van het consultancy bureau en haar directeur...... Immers, wat is de nieuwswaarde van dit artikel?

Veel lezers reageren onder het artikel op de website van de krant verontwaardigd en met verbazing op het artikel.

Met dit artikel laat de Ware Tijd zien dat geen serieuze journalistiek wordt bedreven. Deze vorm van berichtgeving hoort thuis in zogenoemde roddelbladen.....

vrijdag 20 september 2013

Green Heritage Fund: ‘Er is nog heel weinig bekend over de Surinaamse dolfijn’

De in februari gevonden dode dolfijn. (Bron foto: Beta Debidien/de Ware Tijd)
In laatste week september autopsie op 15 augustus gevonden dode dolfijn 

20-09-2013 Door: Paul Kraaijer


Paramaribo - Het Green Heritage Fund Suriname laat pas komende week autopsie verrichten op een op 15 augustus bij Mariënburg gevonden dode dolfijn. Monique Pool van de organisatie laat vandaag, vrijdag 20 september 2013, weten, dat de autopsie nu pas kan plaatsvinden, ‘omdat onze dierenarts die hierin is gespecialiseerd op vakantie was en het niet meer kon voordat zij vertrok, omdat het dier was ingevroren door Natuurbeheer.’

 

In totaal zijn dit jaar vier dode dolfijnen gevonden. Een visser vond zaterdagochtend 9 februari een dode dolfijn op het Corantijnstrand in Nickerie. Bij Corneliskondre werd op 12 april een dode dolfijn gevonden in de Marowijnerivier. De voorlopige laatste dode dolfijn werd op 25 augustus gevonden. Deze dolfijn vertoonde afdrukken van visnetten. Het op 15 augustus gevonden dier was verdronken in een visnet: er waren duidelijke markeringen op het lichaam en iemand had ook nog deels de staartvin afgesneden.

De vondst van de dode dolfijnen leidde tot bezorgdheid bij het Green Heritage Fund Suriname. Maar, Pool ziet geen verband met de sinds begin juli van dit jaar 357 dode of stervende dolfijnen, tuimelaars, die zijn aangespoeld op de kust van New York tot North Carolina (VS). Volgens wetenschappers zijn die dieren overleden of ziek geworden door een virus. De oorzaak van de dood van de dolfijnen wordt vooral gezocht in het zogenoemde morbillivirus, dat in ieder geval is aangetroffen in 32 van 33 onderzochte dode dolfijnen. Inmiddels is het hoge aantal dood aangespoelde dolfijnen in Amerika wereldwijd nieuws en voer voor wetenschappers.

Pool: ‘Morbillivirus lijkt niet waarschijnlijk, omdat de dieren dan in veel grotere aantallen zouden aanspoelen.’

Het Green Heritage Fund Suriname startte in 2005, feitelijk meteen na de oprichting in oktober van dat jaar, met het verzamelen van basisdata, door vrijwilligers, over de Surinaamse dolfijn, ofwel de Sotalia guianensis. Maar, op de vraag hoe het nu is gesteld met deze dolfijnsoort in Surinaamse wateren en wat er aan data is verzameld, kan Monique Pool geen duidelijk antwoord geven.
Pool: ‘Dat weten we niet. We hebben net een plan afgerond om dat te onderzoeken en dat ligt nu ter beoordeling bij een financier. Het bedrag dat hiermee gemoeid gaat ligt rond de 500.000 Amerikaanse dollar voor uitvoering in de komende vier jaar.’

Verder laat ze weten dat nu gewerkt wordt aan ‘de analyse en verwerking van de data van de afgelopen jaren’. ‘Dit doen we in samenwerking met een Colombiaanse marine bioloog. We weten nog maar heel weinig over deze dolfijnsoort en dat is de reden dat het dier is gekozen als belangrijke soort binnen het Marine Mammal Conservation Corridor for Northern South America project (MaMa CoCo Sea project) waarvan wij de tweede regionale workshop hebben verzorgd in maart van dit jaar.’

Op dit moment is volgens Pool alleen bekend over de dolfijnen in Suriname, dat hun gedrag hier ‘exeptioneel’ is ‘en dat wordt bevestigd door mijn collega’s uit het buitenland. De dolfijnen hier gedragen zich niet als verlegen dieren, want dat is hoe zij bekend staan in het buitenland. Zie ook ons filmpje.’

dinsdag 10 september 2013

‘Top commenters’: heerlijk (veelal) anoniem provocatief reageren

Hoe een Bouterse/NDP-adept zijn ‘master’ adoreert en ‘opponenten’ onbeschaamd schoffeert

Zogenoemde ‘drs.ing.’ hanteert platvloers lbo-taalgebruik om frustraties vrije loop te laten

Hoe een Bouterse/NDP-opponent op ziekelijke, ‘kapitale’, wijze reageert onder welk artikel dan ook

10-09-2013 Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – Wie ‘kent’ ze niet? De mensen die dagelijks reageren op artikelen op online media of beter gezegd de vermeende (fake) namen van mensen die dagelijks reageren onder artikelen in bijvoorbeeld de interneteditie van de Ware Tijd of onder artikelen op de bekende ‘alles en nog wat’ Surinaamse website Waterkant.net. Onder die mensen is een aantal ‘die hards’ dat denkt overal een mening over te moeten hebben en ook maar wat graag reageert op reacties van collega ‘die hards’.

Reageren op LBO- en lager niveau
Enkele van die ‘reageerders’ zijn grote opponenten van elkaar en die vegen dan in niet mis te verstane vaak platvloerse bewoordingen ook de vloer aan met elkaar. Vaak provocatief. Veelal gaat het om Bouterse-/NDP-sympathisanten en tegenstanders van de huidige president van Suriname en zijn Nationaal Democratische Partij. Scheldpartijen en beledigende laag bij de grondse opmerkingen zijn hen niet vreemd. Of een artikel nu gaat over het nieuwe zorgstelsel, een verkeersongeluk, een ernstig misdrijf of welk issue op de agenda van De Nationale Assemblee dan ook, overal hebben zij een politiek gekleurde mening over. Veelal zeer ongenuanceerd, subjectief, kort door de bocht en gespeend van werkelijk enige kennis van zaken en van enig niveau.
Het is een select gezelschapje beroeps ‘reageerders’ dat er plezier in schijnt te hebben om elkaar bijna dagelijks via reacties onder artikelen in de haren te vliegen. Het nut van dergelijke reacties? Slechts het spuien van de eigen persoonlijke frustraties en veelal op LBO-niveau, gelet op met name het gehanteerde taalgebruik en de ontelbare taalfouten.

Veilig schoppen vanuit ‘de Noordzee’
Namen noemen van dergelijke zogenoemde ‘top commenters’ is niet relevant. Iedereen die dagelijks de Surinaamse media volgt, weet wie hier vooral bedoeld worden. Het zijn ‘top commenters’ die zowel in Suriname als in Nederland wonen. Vanuit Nederland lekker overal tegenaan schoppen en dan ook nog vaak anoniem is veilig, toch? Ver weg, daar aan de Noordzee, van de adem van Desi Bouterse en van de Surinaamse ‘top commenters’. Er is zelfs een ‘top commenter’, in onder andere de Ware Tijd Online, die het heel interessant vindt om consequent drs. ing. voor zijn naam te plaatsen bij de ondertekening van zijn ‘commentaar’, alsof die twee zogenaamde titels extra gewicht in de schaal zouden leggen. Integendeel. Het taalgebruik van deze drs. ing. is dat van een LBO-scholier. De man is duidelijk een fan van alles wat naar de NDP of Bouterse riekt. Dat mag, natuurlijk, maar overdrijf niet te veel. Wanneer hij de namen van de Surinaamse minister van Buitenlandse Zaken of die van president Bouterse in een reactie vermeldt, doet hij dat altijd als ‘de briljante Surinaamse Minister van Buitenlandse Zaken Z.E. Winston Lackin en de President van Suriname Z.E. DD Bouterse’. In een andere reactie schrijft de drs. ing. ‘Nederland heeft wat Suriname betreft op talloze punten op diplomatiek nivo verloren van onze briljante minister van Buitenlandse Zaken Winston Lackin. (...)’ Briljant, is dat niet net iets te veel slijmen, te overdreven?

De tijdelijk Nederlands zaakgelastigde op de Nederlandse ambassade in Paramaribo, Ernst Noorman, is voor deze zogenaamde drs. ing. ‘een luidruchtige megafoondiplomaat' die ‘platte propaganda’ voert. Dat deze ‘top commenter’ een groot sympathisant is van de Surinaamse president blijkt uit deze zinsnede in een van zijn reacties: ‘(...) de zg 'veroordeling' van de President van Suriname door corrupte Nederlandse rechters moet van tafel en er moet een einde komen aan het criminaliseren van Suriname en haar President.‘
De duidelijk gefrustreerde ‘top commenter’ heeft duidelijk ook een grote aversie tegen het land waarin hij woonachtig is, Nederland, zo blijkt uit dit tekstdeel in een van zijn vele reacties: ‘(...) Toen de slavernij was afgeschaft hebben ze Suriname met hun "Ontwikkelingshulp" talloze malen vernederd. Ze hebben Suriname en hun gekozen President Bouterse talloze malen respectloos afgeschilderd als een heroine-land en de president als een drugscrimineel.Ze hebben de gevoelens van Surinamers belachelijk gemaakt en geminacht. Hun superioriteitsgevoelens tov Suriname kent geen grenzen. Surinamers werden en worden afgeschilkderd als minderwaardige individuenen die ook nog dom zijn door voor Bouterse te kiezen als President. Lees hun kranten (Telegraaf, Volkskrant ea) maar op na. (...)’

Heerlijk generaliserend, kort door de bocht, ongenuanceerd en dat van een drs. ing...... Een echte 'top commenter' dus.....

Ook dit stukje proza (8 april 2012, Wereldomroep) is afkomstig van de drs. ing. die zich ook nog eens politiek analist durft te noemen:

‘NEDERLANDERS WILLEN ONRUST/OORLOG IN SURINAME
Coalitie van bedriegers en oorlogshitsers en anti-Surinamers:warhoofd Ferrier, debiele en 'viespeuk' Spong(zie proces Wilders), Islamhater en meldpuntkampioen Wilders, leugenaar en 'rekenwonder'Rutte, PVV brievenbuspissers en pornobaronnen, VVD witte boorden gespuis gebroederlijk samen tegen Surinaamse rechtsgang (geheim houden NL dossiers uit decembergebeurtenissen jaren '80) gevolg onrust en misschien oorlog in Suriname. EU, Brazil,Rusland,India China, Zuid-Afrika (BRICS economische grootmachten)willen Verzoening en Samenwerking 80% Surinamers, woonachtig in Suriname willen dat ook.’

Alle teksten zijn hier letterlijk overgenomen, inclusief alle (taal-)fouten. Hebben we hier werkelijk te maken met een politiek analist en een prof. ing.?

Daarnaast heb je ‘top commenters’ uit het andere politieke spectrum die in staat zijn om net zo ongenuanceerd en stompzinnig te reageren op allerlei mediaberichten, maar vooral op al geplaatste reacties van collega ‘top commenters’. Ze wachten gewoon op elkaar. Het lijkt een spel.... Dat blijkt overduidelijk vandaag uit deze reactie onder een artikel op de Ware Tijd Online:

‘Waar is ...., de 'Limbo' van het geschreven woord? Ik wil graag zijn commentaar!’

Ziekelijk
Eén van de meest fanatieke anti-Bouterse ‘top commenters’ vermeldt bijna in iedere reactie, in kapitalen, ‘de MOORDENAAR/ DRUGSCRIMINEEL/STAATSVIJAND NR 1/LANDVERRADER/ COLABORATEUR DDB.’ Deze ‘commenter’ lijkt bij ieder artikel Desi Bouterse er aan de haren bij te slepen, waar een artikel ook over moge gaan. Tot vervelends toe.
Waarom?
Is het de eigen frustratie van de man?
Iedereen kent het verleden van de Surinaamse president en om dat iedere keer in een reactie onder welk artikel en waar dan ook zo expliciet met een paar ongenuanceerde bewoordingen nog eens aan te stippen, lijkt welhaast ziekelijk te zijn en weinig productief.

Maak einde aan ‘reactie’-mogelijkheid
De redactie van onder andere de Ware Tijd Online zou eens bij zichzelf te rade moeten gaan en de vraag moeten stellen wat het nut is om lezers van artikelen de mogelijkheid te bieden om op die artikelen te reageren door het plaatsen van een reactie. Ze zetten geen zoden aan de dijk, integendeel. Binnen de kortste keren wijken ‘commenters’ af van de inhoud van een artikel en wordt het een over en weer politiek en ander vuil smijten. Zelfs racistisch taalgebruik wordt niet geschuwd. De geplaatste reacties worden waarschijnlijk door niemand bij de krant vòòr plaatsing inhoudelijk gecontroleerd. De krant werkt soms simpelweg mee aan het aanzetten tot haat en het verspreiden van racisme.
Natuurlijk, reageren onder artikelen op nieuwswebsites kan zeer goed, opbouwend, informatief en productief zijn. Maar, zodra het reageren op (onder) een artikel vervalt in ordinair gescheld, het uiten van beledigingen, racistisch taalgebruik, met vuil smijten en in onzinnig taalgebruik, zonder dat een reactie nog betrekking heeft op de inhoud van het artikel, dan dient bijvoorbeeld een beheerder van een website of een webredacteur in te grijpen en dergelijke reacties niet te accepteren voor plaatsing. Helaas, gebeurt dat niet bij onder andere de Ware Tijd.

Laat de geobsedeerde ‘die hard’ ‘commenters’ hun heil zoeken op een ‘Surinaamse’ website waar met vuil smijten de normaalste dagelijkse gang van zaken is......en nog heerlijk anoniem ook. Lekker schelden, met vuil smijten en Jan en Allemaal zwart maken, beledigen en criminaliseren. Wat kan internet toch lekker zijn om alle frustraties op los te laten. Geweldig....geweldig triest en zielig.

vrijdag 6 september 2013

Uitgever Caribbean Media Group verwikkeld in vier juridische zaken


Maandblad Parbode door oud-minister, nabestaanden architect Van Ommeren en een beledigde notaris voor rechter gedaagd

De Ware Tijd daagt uitgever reisgids ‘Buitenkansjes’ voor rechter vanwege te kritisch stukje over Surinaamse media

05-10-2013 Door Paul Kraaijer


Paramaribo – Suriname heeft moeite met een kritische pen. Dat is publiek geheim. In Suriname houdt men over het algemeen niet zo van een kritische pen. In Suriname is men niet zo gediend van een kritische pen. Daar wordt deze dagen uitgeverij Caribbean Media Group, van de Nederlander Jaap Hoogendam, mee geconfronteerd. In twee verschillende zaken wordt deze kleine uitgeverij geconfronteerd met een rechtsgang, maar dat laten zowel Hoogendam als de hoofdredacteur van het door de Caribbean Media Group uitgegeven maandblad Parbode, Armand Snijders, niet over hun kant gaan, en terecht niet, alhoewel er in beide zaken een paar kleine kanttekeningen geplaatst kunnen worden.


Parbode is door oud-minister Ramon Abrahams van het ministerie van Openbare Werken voor de rechter gedaagd. Het blad heeft in haar augustusnummer een artikel geschreven door hoofdredacteur Armand Snijders opgenomen, met de kop ‘De affaire Abrahams; Stelen in de politiek loont’ waarin wordt beweerd, aan de hand van verklaringen van diverse anonieme bronnen, dat Abrahams zich tijdens zijn ministerschap zou hebben verrijkt.

Zo beweren anonieme bronnen in het artikel, dat ze geld in een enveloppe moesten afgeven om onderhands werk gegund te krijgen. Dit is een tekstdeel uit het artikel dat handelt over een aannemer die 80.000 Surinaamse dollar aan een ambtenaar moest geven:

‘(...) Parbode ging daarom op onderzoek uit en sprak met tientallen mensen, zoals aannemers, architecten, politici en partijgenoten van Abrahams. Ze komen allemaal tot dezelfde conclusie: tientallen miljoenen srd’s zijn verdwenen of over de balk gegooid. Over hoe Abrahams, die vorige maand zijn zestigste verjaardag vierde, met enkele vertrouwelingen op zijn ministerie te werk ging, doen verschillende aannemers een boekje open. Anoniem, want tegen de benen schoppen van de NDP zou ze in de toekomst wel eens nieuwe opdrachten kunnen kosten. Dat vrijwel alle opdrachten onderhands werden gegund, is inmiddels publiek geheim. ‘Als aannemer kon je niet inschrijven op een project, je werd gevraagd’, vertelt een bouwer. Hij haalt het voorbeeld aan voor het leveren en plaatsen van enkele duikers in de buurt van Lelydorp. ‘Mij werd gevraagd een offerte uit te brengen, die was vierhonderdduizend srd. Op het ministerie werd gezegd dat ik dit bedrag moest verhogen naar 480.000 srd en alvast tachtigduizend srd cash in een gesloten enveloppe moest afleveren bij een ambtenaar. Dan zou ik de opdracht krijgen. Dat heb ik toen gedaan. Natuurlijk wist ik dat dit niet de juiste procedure was, maar ik heb liever een gevulde orderportefeuille dan dat ik mensen op straat moet zetten. Bij vorige regeringen moest je ambtenaar ook wel eens wat toeschuiven om in een goed blaadje te komen. Dat gebeurde echter heimelijk. De opzichtigheid van nu verbaasde mij.’ ‘Ik heb die tachtigduizend srd gebracht en kreeg het werk toebedeeld, heb het uitgevoerd en naar tevredenheid opgeleverd. Het erge is dat ik nu, ruim een jaar later, pas vijftigduizend srd heb ontvangen van het ministerie. Ik loop daar de deur plat om de rest ook te krijgen, maar word van het kastje naar de muur gestuurd.’(...)’

Handig
Natuurlijk kun je de vraag stellen of het wel ‘handig’ was van Parbode om met bronnen te werken die niet met naam en toenaam genoemd wilden worden. Het gaat immers om forse beschuldigingen in de richting van een oud-minister. Hoe betrouwbaar zijn die bronnen en hoe heeft Parbode de eventuele betrouwbaarheid geverifieerd? Het is een gegeven dat mensen in Suriname graag anoniem met vuil smijten om iemand willens en wetens te bekladden ofwel te criminaliseren, zwart te maken. Alleen al met het oog hierop, had de Parbode tot drie moeten tellen alvorens tot publicatie over te gaan. Maar, het blad kennende, neem ik aan dat wel tot drie is geteld en dat men de beweringen van de bronnen als dusdanig onthullend en relevant heeft beoordeeld, dat tot plaatsing is besloten. Uit het artikel wordt niet duidelijk of Snijders Abrahams voor een reactie heeft benaderd.

Abrahams heeft via zijn advocaat Irvin Kanhai van Parbode een rectificatie geëist. Het blad heeft niet gerectificeerd, waardoor Abrahams nu via de rechter vraagt dat Parbode zijn verontschuldiging publiekelijk aanbiedt. Er is ook een schadevergoeding van 1 miljoen Surinaamse dollar geëist.

Testcase
Hoofdredacteur en schrijver van het gewraakte artikel Armand Snijders zegt 5 september op Starnieuws, dat de corruptie in de politiek aan de kaak is gesteld. ‘Wij hebben veel anonieme bronnen gebruikt. Mensen durven niet te praten uit represaille. We kunnen onze bronnen ook niet prijsgeven. Voor ons is het een testcase hoe de rechter ermee om zal gaan. Het gaat om klokkenluiders’, beweert Snijders.

Kanhai stelt, dat in het artikel met stelligheid beweringen worden gedaan die schadelijk zijn voor zijn cliënt. De advocaat betoogt dat zonder bewijzen het blad ernstige beschuldigingen heeft geuit. ‘Op deze manier kan je je niet beroepen op het bedrijven van journalistiek. Ik heb een tien pagina’s tellend rekest ingediend en heb precies aangegeven in welke bewoordingen wij de correctie willen hebben’, zegt Kanhai.

‘Buitenkansjes’
Een andere kwestie die deze dagen speelt rond de Caribbean Media Group heeft te maken met één haar weinige uitgaven, de reisgids ‘Buitenkansjes’. De uitgever heeft eind augustus een deurwaarder op bezoek gehad en een brief van een advocaat van de krant de Ware Tijd ontvangen, waarin die krant en hoofdredacteur Meredith Helstone verzoeken dat die reisgids uit de handel wordt genomen en dat een rechtszaak zal worden aangespannen.

In een rondschrijven aan zijn zakelijke contacten stelt de eigenaar van de uitgeverij, Jaap Hoogendam:
‘Zeer opmerkelijk dat een krant de vrijheid van drukpers wil aantasten. Wat is er aan de hand? In de pas verschenen derde druk van de reisgids voor Suriname ‘Buitenkansjes’ schreef ik op pagina 22 het volgende stukje over Surinaamse kranten:

‘Er zijn vier kranten, namelijk de drie ochtendbladen Times of Suriname, de Ware Tijd en Dagblad Suriname en de avondkrant De West. Er is persvrijheid, maar die wordt niet optimaal gebruikt. De Times is van een Surinaamse Berlusconi, die de krant gebruikt als kruiwagen voor zijn bedrijven. Hij steunt de NDP van Bouterse omdat hij daar voordeel van heeft. De Ware Tijd is ook een Bouterse blaadje. Als hoofdredacteur Meredith Helstone de president ontmoet begint ze spontaan te kwispelen, zoals bleek uit haar grote interview met hem. De West is wat onafhankelijkheid betreft de beste krant van Suriname. Ze nemen het trouwens geen van allen nauw met copyright, want er wordt schaamteloos gejat van journalisten, wereldwijd. Dat Surinaamse journalisten het niet voor hun collega’s opnemen! Platleggen die bladen. Sinds Bouterse wordt veel geld besteed aan Overheidsvoorlichting, redactioneel opgenomen in de Times en de Ware Tijd, duidelijker kan het toch niet?’
 


De waarheid kan soms vervelend, neen, confronterend overkomen.

In een reactie aan de advocaat van de krant schrijft Hoogendam onder andere:
‘Het interview van Helstone met Bouterse (als bestand bijgevoegd) vond ik eenzijdig en naïef. Er was gezien het verleden meer aan hem te vragen. Ik heb het woord ‘kruiperig’ (want dat was het) overwogen, maar vond dat te negatief en koos voor ‘kwispelen’, een niet beledigende omschrijving, die valt onder de noemer ‘vrijheid van meningsuiting’, goed verankerd in de Surinaamse grondwet. Als een ondergeschikte van de Ware Tijd dit interview had gepubliceerd, was ik er minder over gevallen. Een hoofdredacteur zet de koers uit.

‘Bouterse blaadje’? Ik wijs op het katern de Overheid in dWT. Zoiets hoort niet in een onafhankelijke krant thuis. Het is staatspropaganda, leest u de reisgids op pagina’s 22 en 23 (als bestand bijgevoegd) over de ernstige gevolgen. Het katern zal voor de krant lucratief zijn en wellicht opgedrongen door de eigenaar te Canada, maar de redactie had haar poot stijf moeten houden. Journalisten met een beetje zelfrespect dulden geen overheidspropaganda in hun krant. Als het er nou uitzag als een Blokker reclameblaadje (ook dat kan niet, maar het onderscheid is tenminste duidelijk). Niet dus, het is in dezelfde stijl als de krant en het is redactioneel ingevoegd. Zie de edities waarin op de voorpagina verwezen wordt naar artikelen in de Overheid. Ten tweede staan medewerkers van het katern bij dWT op de loonlijst en ten derde wijs ik op de zinsnede in het colofon van de Overheid: “Deze uitgave maakt deel uit van de verschillende media die de regering inzet ….”. DWT wordt dus door de regering ingezet? Lees ik dat goed? Hoe ontluisterend ! Daarom noem ik het een ‘Bouterse blaadje’, en ik handhaaf die tekst.

Ik schreef over het ‘schaamteloos jatten van journalisten’. Ook die tekst handhaaf ik, want over het schenden van copyright door dWT hebben we mails van woedende journalisten. Het gaat over artikelen die van het internet gekopieerd worden. Over dat de naam van de journalist wordt weggelaten, in de hoop dat ze het niet opmerken. Over dat e-mails van de betreffende journalisten door dWT niet beantwoord worden en facturen niet betaald. Maar ook over dat er weinig aan te doen is, gezien de trage rechtsgang in Suriname en dat dWT daarom ongestraft door gaat.’

Tot slot geeft Hoogendam nog een paar ongevraagde, maar zeer begrijpelijke, adviezen aan de Ware Tijd en Helstone:

‘Volgens mij

……is het beter dat dWT de band met de Overheid doorsnijdt. Men moet zich niet laten ‘inzetten’ door Bouterse, ook niet door toekomstige regeringen. Het kan principieel niet, iedereen weet dat. (...)
…...is het beter dat u stopt met de vele advertorials en gesponsorde pagina’s. Ook lucratief, maar u kunt over hen niet meer vrijuit schrijven.
…...is het beter te stoppen met het kopiëren van artikelen. Het is diefstal en het belemmert de ontwikkeling van de Surinaamse journalistiek.’

Overigens laat Hoogendam ook nog weten dat hij, ‘ter voorbereiding op de rechtszaak’ ‘de topman van een grote Persgroep in Vlaanderen en Nederland, waarvan u wekelijks ongeveer 25 artikelen kopieert, om commentaar. Volgens de uitgever was dit de reactie van die topman: ‘Over het gebruik van onze journalistiek in De Ware Tijd kan ik een kort en krachtig antwoord geven: van toestemming om onze artikelen en foto's te gebruiken is geen enkele sprake. Sterker, we zijn juist bezig onze auteursrechten te beschermen door dergelijke praktijken op te sporen.’

Gelijk
De teksten van Hoogendam laten aan duidelijkheid niets te wensen over. Hij heeft absoluut het gelijk aan zijn zijde. Er is geen speld tussen te krijgen. De kwaliteit van het Surinaamse journaille is nu eenmaal niet om over naar huis te schrijven en het is een vaststaand feit, dat kranten levendig plagiaat bedrijven, althans zeer vaak verzuimen bronnen van verkregen nieuws te vermelden, ook en wellicht vooral de Ware Tijd.

Er is slechts één kritische kanttekening bij deze zaak te plaatsen: waarom op een wijze zoals Hoogendam heeft gedaan, in een reisgids, een kritisch stuk tekst over de media in Suriname opnemen? De link met reizen is zoek, maar aan de andere kant moet gezegd worden, dat juist dat soort teksten de charme is van ‘Buitenkansjes’ en dat dit reisgidsje alleen al daarom een unieke plaats inneemt tussen de meer gangbare reisgidsen.

Noot:
Update > Behalve de voornoemde twee zaken blijkt vandaag, 6 september 2013, ook nog eens dat nabestaanden van de vermoordde architect Harold van Ommeren Parbode voor de rechter sleept vanwege het artikel 'Wie vermoordde Harold van Ommeren' in het septembernummer van het blad. Dat is 6 september bekendgemaakt door de Ware Tijd Online.
Het bewuste artikel handelt over de vergiftiging van Harold van Ommeren en is bij zijn weduwe, Wilma van Ommeren-Poeran, en dochter Helga niet in goede aarde gevallen.
Journaliste Tanya Wijngaarde, uitgever Jaap Hoogendaam en hoofdredacteur Armand Snijders hebben vrijdagmorgen 6 september een schrijven, via de deurwaarder, ontvangen dat zij voor de rechter moeten verschijnen. 'Wij hebben uitstel gevraagd', aldus Hoogendam in gesprek met de Ware Tijd. Hoogendam zegt de zaak in volle vertrouwen tegemoet te gaan. 'Wij hebben meer dan twintig bronnen gebruikt, waaronder familieleden.' Wijngaarde, die het artikel heeft geschreven, zegt op het idee te zijn gekomen na een advertentie in de Ware Tijd. Het was volgens de uitgever een 'In Memoriam' voor de vergiftigde meneer van Ommeren. 'Ik zag het artikel en ging op onderzoek uit', vertelt Wijngaarde. 'Ik denk dat wij in het recht staan.'
Misschien denkt ze iets teveel en zag ze ze zelfs vliegen tijdens het schrijven van het artikel. Immers, ze is initiatiefneemster en coördinatrice van MUST-UFO Meldpunt Suriname.....

UPDATE: Parbode heeft vrijdag 13 september 2013 het door de familie Van Ommeren aangespannen Kort Geding verloren. De uitgever moet het septembernummer uiterlijk zaterdag 14 september 13.00 uur uit de handel halen.

De familie Van Ommeren maakte bezwaar tegen een reportage, waarin de onopgeloste moord op de bekende architect Harold van Ommeren in 1976 werd gereconstrueerd. Daarbij werden ‘mogelijke scenario’s’ uit de doeken gedaan, waaronder de mogelijke betrokkenheid van de familie.
Met name weduwe Mangaldee van Ommeren-Poeran en dochter Helsa van Ommeren vonden het artikel beledigend en de publicatie ervan onrechtmatig, omdat ze er geen toestemming voor hebben verleend. De rechter stelde hen vandaag in het gelijk.
De uitgever, de Caribbean Media Group van de Nederlander Jaap Hoogendam, en redactie beweerden echter, dat ‘zeer zorgvuldig te werk is gegaan en 43 verschillende bronnen zijn geraadpleegd, inclusief andere familieleden van de heer Van Ommeren’. Maar de rechter oordeelde dat  ‘àlle familieleden toestemming hadden moeten verlenen’, voordat tot publicatie mocht worden overgegaan.
In Nederland, Curaçao en in andere landen blijft het blad wel te koop, aangezien de rechter zich niet bevoegd achtte om een uitspraak te doen over gebieden buiten Suriname.

Journaliste en UFO-speurneus Tanya Wijngaarde liet zondagavond 15 september 2013 via de webeditie van de Ware Tijd weten te overwogen in hoger beroep te gaan tegen het vonnis van de kantonrechter. Uitgever Jaap Hoogendam zei in hetzelfde artikel in de webeditie van de Ware Tijd dat liever niet te doen, omdat hij door wil gaan met zijn werk.

De rechter oordeelde, dat Wijngaarde onwaarheden heeft vermeld in het artikel 'Wie vermoordde Harold van Ommeren'. Het blad moet van de rechter in de volgende editie een rectificatie plaatsen waarin wordt aangegeven, dat er onwaarheden in het artikel zijn geschreven.

Wijngaarde heeft echter moeite met het woord 'onwaarheden', aangezien haar artikel zou bestaan uit drie scenario's die zijn opgebouwd uit archiefonderzoek en interviews met onder andere familie van de overledene. Daarenboven zou de oktobereditie van het blad al zijn gedrukt. 'Wij respecteren het vonnis, maar ik overweeg in hoger beroep te gaan.' 

UPDATE: 
Zaterdag 5 oktober 2013 werd bekend dat Jaap Hoogendam een vierde rechtszaak aan de broek heeft gekregen. Notaris Dipak Chitoe eist in een Kort Geding via zijn advocaat Stanley Marica een correctie van de uitgever van het Nederlands/Surinaams maandblad Parbode. Chitoe voelt zich beledigd en aangetast in zijn goede naam en eer, aldus schrijft Starnieuws vandaag, zaterdag 5 oktober 2013.

Parbode heeft in het septembernummer gepubliceerd, dat Chitoe als kandidaat-notaris teksten in documenten zou veranderen, wanneer deze al getekend waren. Chitoe zou een van minstens drie notarissen zijn waar vraagtekens bij geplaatst kunnen worden, volgens het blad.

In de editie is een artikel opgenomen over de verkoop van het monumentale pand aan de Watermolenstraat 16 aan de notaris, die het pand liet slopen.

In Parbode wordt een niet bij naam genoemde notaris geciteerd, die, aldus Starnieuws, ‘geen fraaie dingen’ over Chitoe zegt. ‘Als kandidaat-notaris ging hij al de fout in. Hij veranderde na ondertekening teksten, wat een doodzonde is. Desondanks is hij uiteindelijk notaris geworden, maar je verandert de aard van het beestje niet. Van de twintig notarissen is het gros in orde, maar bij minstens drie kan je vraagtekens zetten. Het gaat vaak om witwassen. Dat wildvreemden met gigantische contante bedragen aan komen zetten. Chitoe heeft een Porsche en een BMW uit de 6-serie, dan weet je het wel. Hij is een alleseter. Ze nemen alles aan waaraan ze kunnen verdienen. Of hij geschorst is geweest of een berisping heeft gehad? Zou goed kunnen.’

Chitoe vraagt aan de rechter dat Hoogendam in de eerstvolgende editie van Parbode een correctie plaatst. Hij moet aangeven dat de uitlatingen in strijd zijn met de waarheid en werkelijkheid. Het gaat om uitingen die beledigend en onnodig krenkend zijn voor de notaris. Hij moet ook zijn verontschuldigingen aanbieden.

Het lijkt er veel op dat ook voor dit artikel verzuimd is hoor en wederhoor toe te passen. Althans, het is niet duidelijk of Parbode Chitoe voor een reactie heeft benaderd.

Parbode heeft nog nooit zoveel publicitaire aandacht gekregen, maar of Jaap Hoogendam en eindredacteur Armand Snijders daar nu blij mee zijn....... Worden deze aangespannen rechtszaken de ondergang van het blad???

zaterdag 31 augustus 2013

Minister Belfort (Justitie en Politie) wil journalisten gebruiken bij uitvoering eigen beleid

Bewindsman biedt journaille gratis vervoer aan

Journalistieke objectiviteit en onafhankelijk in het geding

31-08-2013 Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – Afgelopen week heeft minister Edward Belfort van Justitie en Politie, tijdens een werkbezoek aan de districten Para en Brokopondo, het meegereisde journaille gevraagd om hem behulpzaam te zijn bij het uitdragen van zijn beleid. Om de ‘journalisten’ ook nog eens te lokken heeft hij transport aangeboden, zodat het ze wat makkelijker wordt gemaakt om de bewindsman te vergezellen tijdens werkbezoeken en dergelijke.

Het moet niet gekker worden in Suriname. Natuurlijk is het begrijpelijk dat Belfort een poging waagt om journalisten voor zijn beleidskarretje te spannen, nooit is geschoten is immers altijd mis. Om via naïeve en meegaande zogenoemde mediawerkers burgers te attenderen op hun eigen verantwoordelijkheidsgevoel als het gaat om het bezoeken van recreatieoorden en om het rijgedrag in het verkeer is echter een stap te ver.

Belfort (l) op bezoek bij districtscommissaris Miranda van Para.
Belfort kwam zelfs met een concreet voorbeeld: journalisten zouden hangjongeren op de hoeken van straten kunnen interviewen en hen vragen wat hun doel is op de hoek en hoeveel tijd zij op de hoek doorbrengen. Hiermee wordt een spiegel voor die hangjongere gehouden, om zelf in te zien dat zijn hanggedrag geen positieve vooruitzichten heeft, zo sprak de minister woensdag 28 augustus tijdens zijn bezoek aan het commissariaat van Para. De pers zou opvoedend moeten zijn, vindt Belfort.

Hij ging zelfs zo ver, door te beweren dat de pers een taak heeft om voorstellen te doen voor verbetering van onveilig en onverantwoordelijk gedrag.
De erbarmelijke kwaliteit van het journaille en de weinig kritische houding werd overigens meteen duidelijk, omdat kennelijk geen enkele journalist de minister bestookte met kritische vragen over de wijze waarop hij de pers wil ge- en misbruiken om zijn eigen beleid meer gestalte te doen geven. Althans, dat blijkt niet uit de gepubliceerde artikelen over het werkbezoek.

De actie van Belfort is op zijn zachtst gezegd opmerkelijk te noemen, door op de wijze zoals hij te Para heeft gedaan de media te gebruiken om zijn eigen beleid te helpen uit te voeren. Journalisten zouden zich nooit voor dergelijke praktijken moeten lenen, omdat daardoor de journalistieke onafhankelijkheid en objectiviteit in het geding komen, voor zover die onafhankelijk en objectiviteit er al zouden zijn bij het merendeel van de media in Suriname.
Daarenboven tracht de bewindsman het journaille ook nog eens voor zijn karretje te lokken door journalisten vervoer aan te bieden. Het is niet de taak van journalisten om een minister te helpen bij de formulering van oplossingen voor zogenoemde brandende vraagstukken, daarvoor heeft hij een batterij aan ondersteunende beleidsmedewerkers en een afdeling voorlichting en communicatie.

Het kan toch niet zo zijn, dat het journaille in de pr-val van Belfort trapt, die journalisten vervoer aanbiedt als een soort ruil voor ondersteuning om zijn beleid gestalte te doen geven. Ongelooflijk. Ik kan me niet - of eigenlijk toch wel - voorstellen dat journalisten zich gaan laten gebruiken door de minister van Justitie en Politie, dat zou een zeer kwalijke zaak zijn waardoor de journalist zich buiten de orde plaatst.... Maar, gelet op de kwaliteit van het lokale journaille acht ik het niet onwaarschijnlijk, dat diverse journalisten zich laten misbruiken door als verlengstuk te gaan werken voor de afdeling voorlichting en communicatie van het ministerie van Justitie en Politie. Het levert toch leuke, gratis, uitstapjes op?!

(Bron foto Belfort en districtscommissaris Jerry Miranda van Para: Burger Informatie Centrum Para)

dinsdag 27 augustus 2013

Niet iedereen in Suriname houdt van een ‘kritische’ pen - Gedwongen worden om vuur met vuur te bestrijden.....

Anoniem gecriminaliseerd worden in absurdistisch artikel is zielig, lafhartig en misdadig

Weblog zou aangepakt moeten worden wegens smaad en laster

27-08-2013 Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – Je woont en werkt met plezier in Suriname en je schrijft met plezier en vol enthousiasme allerlei uiteenlopende artikelen, nu en dan kritisch, maar vaak met een knipoog en altijd objectief, onafhankelijk en - niet onbelangrijk - gebaseerd op feiten en niet op anonieme bronnen, verklaringen, en dergelijke waar Surinaamse media zo verzot op zijn. Maar, kennelijk is niet iedereen gediend van dat schrijven en kennelijk is iemand onlangs op zijn zere zieltje getrapt. Kennelijk hebben bepaalde laffe types moeite met kritisch schrijvende freelance schrijvers die niets meer en niets minder doen dan gebruik te maken van het grondwettelijk en democratisch recht om te schrijven en dat doen binnen de marges van de bestaande wetgeving. Nimmer zijn personen door mij bijvoorbeeld beledigd, belasterd of bedreigd, vooral en met name niet, omdat ik weet hoe 'Surinamers' kunnen zijn en hoe stompzinnig en kort door de bocht en ongenuanceerd velen kunnen reageren.

Maar, nu blijkt een anonieme laffe hond (een ander woord heb ik er niet voor) dusdanig op zijn zere zieltje te zijn getrapt, dat die afgelopen weekeinde heeft gemeend om mij - op een obscuur blog met slechts een handjevol absurde artikelen, ‘geschreven’ (meer kopieer en plak- en jatwerk overigens) door zieke geesten die achter aliassen schuil gaan, omdat ze te hufterig en te laf zijn om hun onzinnige, aantoonbaar leugenachtige en criminaliserende artikelen te publiceren onder hun echte namen - op een laag bij de grondse wijze te criminaliseren.

 

De inhoud van het artikel over mij is te ziek en te ongeloofwaardig voor woorden om er überhaupt inhoudelijk op in te gaan en woorden aan vuil te maken. Iemand heeft tevergeefs getracht om mijn persoon in een zeer kwaad daglicht te stellen met een zeer absurd artikel. De persoon heeft op een aantal fora van een ranzige website een link naar zijn artikel geplaatst om maar zoveel mogelijk domme soortgenoten te trekken, maar ik heb kunnen constateren dat op al die postings niet tot nauwelijks is gereageerd en de personen die gereageerd hebben plaatsen grote vraagtekens bij de bedoelingen achter het artikel over mij en prikken gelukkig dwars door het artikel heen.
Eén persoon weet te melden, dat grote delen van het artikel al in 2008 zijn opgedoken in een gepost bericht op die website. Dit is de tekst van die post:
‘De tekst uit dit artikel is gekopieerd uit een ... topic van 2008. Waar voor riooljournalist is .... wel niet als je tekst letterlijk van ... gaat kopieren voor zulke zware beschuldigingen, dan durft hij nog MBA achter zijn naam te zetten.’

Een ander persoon weet te melden dat het een publiek geheim is dat achter het blog van wordpress.com een zogenoemde ‘personal brander' zit. Een interessante suggestie, die zeker alle reden tot nadenken heeft.

Enig eigen research bracht aan het licht, dat het absurde blog een jaar geleden, in augustus 2012, een andere Nederlandse freelance schrijver die woonde en werkte in Suriname (de man is helaas begin dit jaar overleden), ook in een artikel heeft gecriminaliseerd op bijna exact dezelfde wijze als nu met mij is gebeurd. Dat artikel is overigens van het absurde blog verwijderd. Die schrijver had een zeer scherpe pen en plaatste zijn artikelen op een kritische Surinaamse website. Hij heeft ooit een kritisch artikel geschreven over de prof.dr.ir. 'personal brander', net als ik heb gedaan in maart van dit jaar.

Ik raakte op een moment geïntrigeerd door die professor, dokter, ingenieur al zijn schimmige websites, zijn zogenoemde ‘personal branding’ sprookjes en zijn vermeende opleidingen in Paramaribo, in twee Nederlandse steden en in Amerika. Diverse opleidingen blijken echter, na navraag her en der, niet echt te bestaan. Een fascinerende man, die zogenaamde 'personal brander'. De man, die met regelmaat curieuze ingezonden stukken als ‘columns’ plaatst op een Surinaamse nieuwswebsite. De inhoud ervan is vaak nauwelijks te begrijpen en je vraagt je af waarom die vermeende nieuwswebsite die onzinnige stukken tekst van die prof. dr. ing. plaatst. Het is pure reclame voor de man, die graag pronkt met zijn praktijken en met zijn ‘titels’.
Maar, opmerkelijk is het, dat het alleen die nieuwswebsite was die afgelopen weekeinde als enige nieuwswebsite of krant aandacht besteedde aan de onzin op dat absurde blog. Dat geeft te denken....

- Die nieuwswebsite biedt overigens met regelmaat mensen anoniem ruimte om via ingezonden stukken en brieven en dergelijke hun mening te ventileren en vaak is dat de grootst mogelijke nonsens. Soms bekruipt je het gevoel dat het webredacteuren van die website zelf zijn, die dergelijke stukken schrijfven. In veel artikelen worden anonieme bronnen of ‘coalitie toppers’ opgevoerd. Veel zou gewoon verzonnen kunnen zijn door de redactie, om een artikeltje wat meer lading te geven. Mij is bekend dat onlangs een Surinaams magazine het ministerie van Onderwijs en Volksontwikkeling via een email wat vragen had gesteld over het project naschoolse opvang en dan met name over de gang van zaken rond het uitblijven van uitbetaling van salarissen van leerkrachten werkzaam in dat project. De letterlijke tekst van die email verscheen prompt als ingezonden brief, ondertekend met een fake naam, op die nieuwswebsite. De zogenoemde redactie plaatst gewoon domweg alles wat ze in handen krijgt, zonder even kritisch na te denken. -

Toen ik ontdekte dat die website over het artikel over mij iets had geschreven met nota bene een link ernaar toe en zonder mij eerst te hebben benaderd voor een reactie (en de redactie weet hoe ze mij kan bereiken), heb ik eerst de redactie een reactie gestuurd (welke meteen werd geplaatst) en vervolgens heb ik de redactie benaderd met het verzoek zowel het bericht als mijn reactie te verwijderen. Aan mijn verzoek werd zondagochtend gehoor gegeven.

Helaas blijkt het hier, in Suriname, niet ongebruikelijk te zijn door met het smijten van vuil - en dan het liefst anoniem - willens en wetens mensen in een kwaad daglicht te stellen of te zelfs te criminaliseren wanneer die mensen iets hebben gezegd, geschreven of gedaan waar anderen niet van gediend blijken te zijn. Helaas willen veel Surinamers alleen maar geprezen worden en kunnen zij totaal geen objectieve en gefundeerde kritiek verdragen.

Een en ander heeft weer eens pijnlijk duidelijk gemaakt hoe eenvoudig het in Suriname is om anoniem, ongecontroleerd en ongefundeerd via publieke media met vuil te smijten en mensen op basis van niets (verzonnen informatie) te beschuldigen, met als doel die mensen figuurlijk het zwijgen op te leggen en of erger.

Ik heb via het absurde blog (als reactie onder het artikel, die natuurlijk niet werd geplaatst omdat het bezwarende informatie bevatte) en via een op dat blog vermeld emailadres verzocht het leugenachtige en criminaliserende artikel uiterlijk maandagmiddag 26 augustus van het blog te verwijderen, zo niet, dan zouden juridische stappen worden ondernemen. Het artikel is (nog) niet verwijderd, maar ik ga verder geen juridische stappen ondernemen. Het is het niet waard en zonde van mijn tijd en energie. Daarnaast heb ik er absoluut geen vertrouwen in, dat er werk gemaakt zou gaan worden van een klacht of aangifte. De andere freelance schrijver, die in augustus vorig jaar werd besmeurd door het absurde blog, deed aangifte, maar – zo is op de website te lezen waar hij voor schreef – ‘het rechtssysteem van Suriname was te zwak of te beroerd om deze goedgebekte Hollander te helpen.’ (...)

In dit artikel heb ik bewust niet de naam van het blog vermeld waarop het criminaliserende artikel over mij is verschenen (ik noem het hier het ‘absurde blog’) en ook niet de schuilnaam van de schrijver. Dat blog verdient geen enkele vorm van aandacht, hier niet en nergens niet. De lafaard die achter het blog schuil gaat zal vandaag of morgen ongetwijfeld een keer in zijn eigen artikelbraaksel stikken of geconfronteerd worden met een absurdistisch verhaal over zijn eigen persoon, immers in Suriname is alles mogelijk.

Ik zal blijven schrijven. Maar, ik moet er plezier in blijven hebben. Dat plezier was het afgelopen weekeinde even door een laffe hond de grond in geboord. Natuurlijk, ik weet - als geen ander - hoe ongelooflijk stupide mensen hier kunnen reageren op van alles en nog wat en hoe mensen hier te snel zonder enige kennis van zaken een mening hebben over iets of iemand en anderen op allerlei geniepige en achterbakse manieren proberen te breken.
Maar, om iemand geheel ten onrechte met een leugenachtig verhaal te criminaliseren op een zeer ernstige manier geeft te denken over de herseninhoud en het verstandelijk vermogen van de schrijver ervan. Een kennelijk zeer gefrustreerd persoon die mogelijk rijp is voor zelfreflectie en een kijkje in de spiegel en een bezoekje aan een psycholoog of psychiater. Een kennelijk zeer gefrustreerd persoon die kennelijk problemen heeft met op feiten gebaseerde en objectieve artikelen. Hoe diep kan iemand in de Surinaamse zwamp zinken? Waarschijnlijk heel diep en hij zal ongetwijfeld binnen afzienbare termijn de bodem in zicht krijgen en vervolgens onder zijn lange tenen voelen.....als drijfzand.
Maar, deze hele absurde 'kwestie' heeft mij - als de bekende druppel - tot denken gezet over mijn toekomstige schrijven......  Soms moet je, door omstandigheden gedwongen, vuur met vuur bestrijden.

zaterdag 24 augustus 2013

Surinaamse jagers lijken er op los te schieten

Jagers schieten niet alleen op wild, maar ook op collega’s
  
Jagerstrainingen door overheid laten al sinds 2004 op zich wachten

24-08-2013 Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – Afgelopen week was het weer eens raak: een jager die een mens voor wild aanziet, schiet en daardoor geen hert, maar een collega doodschiet. Zo nu en dan duiken dit soort berichten op. Ze leiden tot ongeloof en een voorzichtig lachen. Immers, hoe kun je als jager nu een mens verwarren met een hert of met welk ander wild dan ook? Vraagt een jager zich niet af, waar is mijn vriend of mijn collega-jager, alvorens te vuren? Is geritsel in het ondoordringbare groen van het regenwoud al aanleiding genoeg om ervan uit te gaan dat dat geritsel door een wild dier wordt veroorzaakt en dus reden genoeg is om te schieten?

Wat zijn het voor mensen die jagen? Hebben ze wel enige schietervaring? Zijn ze ooit wel eens op schietlessen geweest? Dat zijn toch de vragen die meteen naar boven komen drijven wanneer er weer eens een artikel verschijnt met als kop ‘Jager schiet jager dood’ of ‘Jager ziet vriend aan voor bosvarken’.
Vooral na het voorlopig laatste schietincident van dinsdag 20 augustus, toen een jager bij het Brokopondo stuwmeer een man voor een hert of haas (media berichtten hier verschillend over) aanzag en pardoes het vuur opende. Resultaat: geen dood/dode hert/haas, maar een dode collega-jager, neef van de schutter. Beide mannen zouden in het gebied zijn geweest om naar goud te zoeken.

Dit incident leidde tot een reactie van Ashok Pherai, waarnemend sectiechef Educatie bij de dienst ’s Lands Bosbeheer, onderdeel van het ministerie van Ruimtelijke ordening, Grond- en Bosbeheer. ‘We hebben nog geen kader om jagerstrainingen te verzorgen en er is nog geen geld vrijgemaakt voor cursussen’, aldus Pherai in de Ware Tijd van 24 augustus.
De overheid had overigens, conform het zogenoemde Jachtbesluit van 2002, al in 2004 moeten starten met speciale trainingen voor jagers. Iedere jager die in het bezit is van een jachtakte, en uiteraard een vuurwapenvergunning, is verplicht dergelijke lessen te volgen en ook om die om de vijf jaren te herhalen.
De dienst maakte op 30 december 2012 bekend, dat zij in het eerste kwartaal van 2013 wilde starten met de trainingen, om het aantal jachtongelukken te verminderen. ‘We zullen de jagers trainen om veilig te jagen. Ze moeten niet zomaar schieten zonder enig wild te zien’, sprak Pherai eind december vorig jaar. Kennelijk is het de afgelopen maanden niet gelukt om geschikte trainers te vinden en om de lessen te financieren. Of: kennelijk heeft de regering de afgelopen maanden de aangekondigde jagerstrainingen in de lade geschoven en die lade op slot gedraaid.



Inmiddels naderen we september 2013 en nu blijkt er èn geen kader aanwezig te zijn dat de trainingen zou kunnen verzorgen èn geen geld. Kennelijk ziet de regering niet echt de noodzaak in voor het verzorgen van jagerstrainingen, terwijl de praktijk uitwijst dat dergelijke trainingen wel degelijk noodzaak zijn. Niet alle jachtongevallen belanden in de media of worden geregistreerd. Slechts een aantal incidenten bereikt de publieke oppervlakte.

Een kleine speurtocht op het internet levert sinds 2011 de volgende, geregistreerde, jachtongelukken op, vooral in de omgeving van het Brokopondo stuwmeer en in het Tibitigebied:

Half juni 2011 schoot een jager bij Brokopondo zijn vriend neer, omdat hij die aanzag voor wild. De politie kwam na onderzoek tot de conclusie, dat de jager per ongeluk op zijn vriend had geschoten en die mocht na verhoor naar huis. Zijn vriend werd in de borststreek geraakt.

In het Nassaugebied, in het oosten van Suriname, werd zaterdag 25 februari 2012 een 49-jarige jager bij vergissing doodgeschoten door zijn schoonzoon toen die op enkele opvliegende powisi’s (Crax alector) schoot. (De powisi komt voor in de zogenoemde Rode Lijst van het IUCN, International Union for the Conservation of Nature, en heeft de status 'kwetsbaar') 
Op dat moment liep de schoonvader juist een helling op in de richting van zijn schoonzoon. Beide mannen waren in het gebied op zoek naar geschikte locaties voor goudwinning. Het slachtoffer werd in zijn buik en borst geraakt en overleed ter plaatse.

Enkele dagen eerder, 21 augustus, werd een 36-jarige jager in het Sarakreekgebied geraakt door een kogel afkomstig uit een zogenoemde ‘setigong’. Tegenover de politie verklaarde de man plotseling een schot gehoord te hebben en bemerkte dat hij was geraakt door een schampschot. Een ‘setigong’ is een mechanisch ingesteld geweer, meestal verbonden met een touw, dat afgaat als een prooi voorbij loopt op een bepaalde hoogte en het touw raakt. Hierdoor hoeven jagers niet de hele nacht met hun geweer in het bos te wachten op dieren. Vanuit hun kamp wachten de jagers totdat een schot afgaat. Hierna gaat men kijken wat de buit is. Het gebruik van een dergelijk geweer is echter bij wet verboden en dus strafbaar.

Op 4 maart 2013 werd een 41-jarige jager in de omgeving van het Brokopondo stuwmeer door een collega-jager beschoten in de rug en in een arm. Ook in dit geval werd het slachtoffer voor wild aangezien. Het slachtoffer werd ter verpleging vervoerd naar de afdeling Spoedeisende Hulp van het Academisch Ziekenhuis Paramaribo.

Precies een maand later, 4 april 2013, werd ’s avonds een 30-jarige jager door een andere jager in het Tibitigebied beschoten. De ongelukkige jager werd door een lading hagel getroffen in een dijbeen en in het onderlichaam. Hij was met drie andere mannen aan het jagen en op een moment hadden zij zich opgesplitst in twee groepjes. Een van de jagers zag het slachtoffer voor wild aan en schoot gericht. De groep ging al vijf jaren samen op jacht....

Noot:
Update > Een jager heeft donderdagavond 5 september 2013 in het Kabalebo-gebied in het westen van Suriname een collega doorgeschoten die hij voor wild aanzag. Een groep van vijf vrienden was aan het jagen.Rakesh Bishoen kreeg een schotwond in het gezicht en overleed korte tijd later op de poli van het dorp Apoera.

vrijdag 23 augustus 2013

Geen overheidsbeleid om goudzoekers over te laten stappen op milieuvriendelijke goudwinning

De falende Commissie Ordening Goudsector en het lekkende Brownsberg Natuurpark

Ontbreken van gericht beleid basis van vernietiging unieke biodiversiteit door goudzoekers

23-08-2013 Door: Paul Kraaijer


Paramaribo - Het ontbreekt in Suriname in grote mate aan de wil en inspanning bij de nationale overheid om kleinschalige goudzoekers in het achterland, ook wel porknokkers of (Braziliaanse) garimpeiros genoemd, (financiële) middelen te bieden, waardoor zij over zouden kunnen stappen op milieuvriendelijke winningsmethoden. 

Loze toezeggingen
Was het niet Gerold Dompig, de voorzitter van het Managementteam van de presidentiële Commissie Ordening Goudsector, die in november 2011 verkondigde, dat er een fonds in het leven geroepen zou worden voor goudzoekers?! Een fonds waarop goudzoekers een beroep zouden kunnen doen voor financiële ondersteuning bij de aanschaf van milieuvriendelijke goudwinningsapparatuur.

Dompig zei op 6 november 2011 op de nieuwswebsite Starnieuws dat er een investeringsfonds moet komen, om kleinschalige goudzoekers te voorzien van een financiering. ‘Er zijn nog wat haken en ogen hieraan. Wat doe je als de mijnbouwer failliet gaat of de lening niet kan betalen? Dit alles moet nog uitgewerkt worden en volgend jaar wordt het gepresenteerd’, sprak Dompig.
Dat fonds is er nog steeds niet.
De goudzoekers beweren niet het geld te hebben om over te stappen op ‘groene’ winningsmethoden. Maar, wat ongetwijfeld ook meespeelt is een stukje traditie, gewoonte. De goudzoekers weten niet beter: goud winnen doe je nu eenmaal met kwik.....

En, wat is de stand van zaken rond de zogenoemde ‘school of mining’? Een opleidingsinstituut waar goudzoekers geleerd wordt hoe zij milieuvriendelijk goud kunnen winnen? Drie scholen zouden worden opgezet: in Snesi Kondre, Brokopondo centrum en Sarakreek. 

‘De 'school of mining' te Snesi Kondre kan beginnen. Er is financiering hiervoor. 244.440 Amerikaanse dollar is beschikbaar voor het opzetten van de ‘School of Mining and Mineral Processing’ (SMMP) te Snesi Kondre. De stichting Suriname Environmental en Mining Foundation (Semif) heeft een overeenkomst hiertoe getekend. Het financieringsbedrag heeft een looptijd van elf maanden voor de uitvoering van het project.’ Dit berichtte Starnieuws 21 november 2011. Na 21 november werd het stil.

Kwik lijkt, net als goudpontons, te worden gedoogd door regering
Daarnaast was het dezelfde Dompig die in 2012 verkondigde, met veel bravoure, dat met ingang van januari 2013 kwik zou zijn uitgebannen van de Surinaamse goudvelden....Een onzinnige aankondiging. Iedereen weet dat de grenzen van het land zo lek zijn als een mandje en dat kwik ongemerkt vanuit buurlanden als Guyana het land in wordt gesmokkeld. Nu en dan wordt er wat bij Burnside, in het district Coronie, bij toeval onderschept.

Porknokkers en garimpeiros maken nog steeds op grote schaal gebruik van kwik (worden in geen enkel opzicht vanuit Paramaribo gestimuleerd en gemotiveerd om over te stappen op milieuvriendelijke winningsmethoden enn –apparatuur) en verontreinigen daardoor het water in de kreken en rivieren en schaden de gezondheid van de inheemsen en marrons in het binnenland die van dat water dagelijks gebruikmaken. Denk aan de bewoners van Apetina en Anapaike (Wayana’s) bij de Lawarivier, bij wie een aantal jaren geleden onderzoek is gedaan naar de aanwezigheid van kwik in hun lichaam, haren:



Geen enkele controle op kwikgebruik door goudzoekers binnenland
De regering neemt echter nog steeds geen 'stevige' maatregelen om het gebruik van kwik uit te bannen. Er wordt op het gebruik ervan niet tot nauwelijks structureel gecontroleerd door agenten en/of militairen ofwel door de gewapende machten. Misschien zou dat eens overwogen moeten worden, om bijvoorbeeld eens per maand ergens in het achterland onaangekondigd goudvelden te bezoeken en te controleren op onder andere het gebruik van kwik, maar ook op de aanwezigheid van kinderen en andere zaken die eigenlijk niet door de beugel kunnen.
Naar mijn kennis is er nog nooit welke hoeveelheid kwik dan ook in een goudveld in beslag genomen.
Naar mijn kennis is er nog nooit een goudzoeker in het binnenland gearresteerd voor het gebruik van kwik, het illegaal goud winnen of voor het schade toebrengen aan de biodiversiteit.

Met pronken alleen creëer je geen 'groene' goudwinning
Blijft de regering een dergelijk afwachtend, ongeïnteresseerd en gemakzuchtig beleid voeren, dan zullen goudzoekers kwik blijven gebruiken en de biodiversiteit, waar Suriname internationaal op allerlei fora en congressen zo graag mee loopt te pronken, blijven beschadigen en zelfs vernietigen, zoals het geval is in het 'beschermde' Brownsberg Natuurpark.

Goudponton op stuwmeer (Bron foto: Ronny Asabina)
Pontons of skalians
Overigens zijn er naast de goudwinningsactiviteiten op het land, ook nog eens activiteiten op rivieren en op het Afobaka stuwmeer (Brokopondo stuwmeer of W.J. van Blommesteinmeer) te bespeuren. Daar varen grote goudwinningsfabrieken, zogenoemde pontons of skalians, die veel schade toebrengen aan het aquatisch leven. Dit soort goudwinning wordt door de regering toegestaan, gedoogd, op de rivieren. Maar, de wet staat goudwinning in open wateren simpelweg niet toe! De regering legt dus eigen wetgeving terzijde.
Nu en dan wordt er eentje van het stuwmeer verwijderd - wanneer er lokale bewoners over klagen of wanneer het kritisch lid van De Nationale Assemblee (het Surinaamse parlement), Ronny Asabina (van de BEP, Broederschap en Eenheid in de Politiek), weer eens aan de bel trekt, maar binnen de kortste keren is daar weer een skalian te zien. Ook hieruit blijkt het afwachtende beleid van de regering.

Lichtpuntjes
Natuurlijk, er is wat aan ordening gedaan: concessiehouders en goudzoekers zijn/worden geregistreerd, gebieden zijn in kaart gebracht, nu en dan worden groepen illegale goudzoekers her en der verwijderd en recent krijgen illegale goudzoekers als een soort cadeau - in plaats van ze te beboeten voor hun illegaal handelen - een eigen legaal goudwinningsgebied toegewezen...., maar van echt beleid kan niet worden gesproken.

20.000 Goudzoekers geregistreerd, maar slechts 100 pasjes verstrekt?!
De Commissie Ordening Goudsector maakte op 7 februari 2013 bekend dat 20.000 goudzoekers waren geregistreerd, maar dat het verstrekken van pasjes aan de goudzoekers om toegang te kunnen verkrijgen tot aangewezen gebieden door de commissie, stroef verliep. Er moet dan ook SRD 700 voor een pasje worden betaald door lokale goudzoekers. Buitenlanders moeten duizend Surinaamse dollar meer neertellen voor zo’n pasje. Slechts honderd personen beschikten op 7 februari 2013 over een pasje. Sindsdien is er geen enkele informatie maar door de commissie verstrekt over de gang van zaken rond de pasjes, hoeveel goudzoekers inmiddels een dergelijk pasje hebben, of er al belasting wordt afgedragen door geregistreerde goudzoekers, et cetera.

Gebrek aan communicatie en informatieverstrekking
Een groot manco van de Commissie Ordening Goudsector is het nauwelijks tot niet informeren van de bevolking, van de samenleving en het niet kunnen omgaan met kritiek.
De commissie heeft wat dat betreft sinds haar aantreden in december 2010 dramatisch gefaald. Rapporten zijn, naar mijn weten, niet verschenen en zeker niet gepubliceerd. Er is geen eigen website van de commissie en de pagina die de commissie heeft via de regeringswebsite is niet actueel. Klik het onderwerp ‘Agenda’ aan en dit is de, gedateerde, informatie die tevoorschijn komt:

De ordening goudsector heeft divere activiteiten en werkzaamheden. Op dit moment staat gepland :

Registratie van goudopkopers

vanaf woensdag 6 juli 2011 (ongoing)
maandag - vrijdag tussen 8.00 en 15.00 uur
Hoofkantoor: Mr. J. Lachmonstraat 181, Paramaribo

Dat de commissie moeite heeft met kritische geluiden over haar eigen functioneren werd begin augustus duidelijk pijnlijk duidelijk. In het weekeinde van 4 en 5 augustus 2013 hield de commissie een zogenoemde krutu (dorpsvergadering) te Brokopondo om bewoners van een aantal dorpen, waaronder Nieuw Koffiekamp, te informeren over het hoe en waarom van de verwijdering op 17 juli van een groep illegale goudzoekers van Nieuw Koffiekamp uit het concessiegebied van IAmGold. (Een krutu die de commissie overigens beter vòòr de actie van 17 juli had kunnen houden.) Voor deze bijeenkomst waren ook Assembleeleden en districtsraads- en ressotraadsleden uitgenodigd. Maar, Gerold Dompig had verzuimd om het parlementslid Asabina te uitnodigen, zo berichtte het Dagblad Suriname op 7 augustus. Asabina is een kritisch politicus, met kennis van zaken en objectief, afkomstig uit het gebied (Marshallkreek), die met regelmaat de commissie kritisch heeft benaderd en nog steeds benadert. Wel aanwezig was het lokale NDP-Assembleelid Frederik Finisie.....

De commissie treedt vooral naar buiten, via de media, wanneer zij door wie of wat dan ook kritisch wordt benaderd. Als er kritiek wordt geuit ligt de commissie in een stuip en voelt zich snel genoodzaakt om in het defensief te treden. Dat doet de commissie vooral, reageren op, in plaats van pro-actief te zijn.

Het Brownsberg Natuurpark is een goed voorbeeld. Al vele jaren zijn daar illegaal op diverse locaties illegale goudzoekers actief en al vele jaren waren de betrokken ministeries, achtereenvolgende regeringen, milieuorganisaties (zelfs de beheerder van het natuurgebied, StiNaSu – Stichting Natuurbehoud Suriname), politici en ook sinds haar aantreden de Commissie Ordening Goudsector, ervan op de hoogte, maar men hield de ogen en oren dicht terwijl een beschermd (!) natuurgebied, met onder andere een unieke populatie vlinders, dag in dag uit vele jaren werd vernietigd.

Pas toen het WWF Guianas in februari 2012 met een foto- en een inhoudelijk rapport kwam over de activiteiten van illegale goudzoekers in het natuurpark, leek iedereen plotseling wakker te zijn geschud. Men kon ook niet anders, vanwege de publiciteit rond de publicatie van dit rapport. Men was gedwongen om te reageren.



Alle reacties op het rapport van wie of wat dan waren stuitend te noemen en vooral hypocriet. Iedereen leek te reageren, alsof ze voor het eerst vernamen over de vernietiging van het natuurgebied door illegale kleinschalige goudzoekers, maar iedereen was er al jarenlang van op de hoogte!



De publicatie van het fotoverslag lokte een reactie uit van de Stichting Suriname Lepidoptera Instituut (SSLI), die al jaren onderzoek doet in het natuurpark naar de vlinderpopulatie. Onderstaand een deel van een door de SSLI op 19 maart 2012 uitgebracht persbericht:

‘Stichting Suriname Lepidoptera Instituut (SSLI) heeft met ontzetting en ontsteltenis kennis genomen van de ravage door goudzoekers aangericht in het Brownsberg natuurpark. De stichting is al ruim zes jaren bezig met vlinderonderzoek in het natuurpark en kan zich niet voorstellen dat Stinasu de ravage niet eerder heeft opgemerkt en is opgetreden.

De SSLI ziet Brownsberg als een volstrekt uniek natuurpark om te genieten van de vlinders (en andere aspecten van de natuur) van Suriname. Inmiddels zijn 200 soorten dagvlinders van de Brownsberg wetenschappelijk geïdentificeerd en naar verwachting bedraagt het totaal aantal soorten dagvlinders 700. Dit is ongeveer de helft van het totaal aantal soorten van Suriname. Het aantal nachtvlindersoorten van de Brownsberg is naar schatting tussen de 5.000 en 8.000; deze zijn nog nauwelijks bestudeerd.

Zeldzame vlinders
Onder de dagvlinders van de Brownsberg bevindt zich een aantal grote zeldzaamheden. We noemen hier de belangrijkste drie: 
1. Heraclides garleppi lecerfi heeft een beschermde status volgens de IUCN (Red Data Book on Threatened Swallowtail butterflies of the World, 1985), komt alleen in het Guiana Shield voor, en is zeer zeldzaam en plaatselijk. De Brownsberg is de enige plaats waar deze vlinder in Suriname voorkomt.
2. Telenassa fontus fontus is een extreem zeldzame vlinder die beschouwd kan worden als een ‘levend fossiel’: het is namelijk nauw verwant aan de stamvader van ca. 80 soorten dagvlinders die verspreid over Zuid-Amerika voorkomen. Voordat de SSLI de soort in behoorlijke aantallen op de Brownsberg ontdekte, waren er slechts enkele exemplaren van bekend.

3. Eueides lampeto brownbergensis is een zeer zeldzame soort passiebloemvlinder, die alleen in Suriname (en mogelijk bij de grens met Frans Guyana) voorkomt. Van de elf bekende exemplaren zijn er negen van de Brownsberg afkomstig. Dat is de reden dat de SSLI deze vlinder naar de Brownsberg heeft genoemd (brownsbergensis) en dit recentelijk beschreven heeft in de Journal of the Lepidopterist Society. (...)’

Naast de vele vlindersoorten zijn in het unieke natuurpark, 14.250 hectare groot, ook nog eens onder andere 350 soorten vogels, alle 8 apensoorten van het land en 40 soorten orchideeën te vinden.

Overigens kan niet onvermeld blijven hetgeen Henk Vijverberg, milieutoxicoloog aan de Universiteit van Utrecht in Nederland, naar aanleiding van het WWF-rapport, verklaarde op 12 mei 2012 in gesprek met de Nederlandse krant de Volkskrant:

‘(...) Die kwikgehaltes zijn niet alarmerend, zegt Henk Vijverberg, milieutoxicoloog aan de Universiteit Utrecht en niet bij het rapport betrokken. 'Er lijken geen of nauwelijks 'Europese' milieunormen te worden overschreden. Het acute gezondheidsrisico voor de mens acht ik gering tot verwaarloosbaar.'

De risico's op termijn hangen volgens Vijverberg af van de totale hoeveelheid kwik die in de loop der jaren in het milieu belandt. Helaas zeggen de WWF-watermonsters niets over de hoeveelheid kwik die al in de bodem van de kreken is opgehoopt. 'Het was achteraf bezien niet slim om alleen watermonsters te nemen', erkent Laurens Gomes, landenmanager Suriname van het WWF. (...)’

Henk Vijverberg, die verbonden is aan het Instituut voor Risk Assessment Sciences (IRAS) van de Universiteit Utrecht, laat mij in een aanvullende reactie via email op dinsdag 13 augustus 2013 weten: ‘(...) Het gaat niet alleen om een lokale concentratie, maar om de totale hoeveelheid kwik die uiteindelijk in het milieu belandt en daar over vele jaren schade kan blijven aanrichten. Helaas zijn daarvoor geen normen zoals voor voedsel en (drink)water en dat maakt het moeilijk om daar een afweging over te maken.’

Wie beveiligt Brownsberg Natuurpark?
We zijn nu ruim 1.5 jaar verder en onlangs werden weer een paar honderd porknokkers uit het natuurgebied verwijderd. Na het verschijnen van het WWF-rapport zou het natuurgebied beveiligd gaan worden. Maar, iedereen keek en kijkt elkaar aan: wie moet gaan beveiligen?, onder wiens verantwoordelijkheid valt het gebied nu?

(Sinds de directeur van de stichting aan de kant werd gezet, omdat hij geld/goud van illegale goudzoekers zou hebben aangenomen in ruil voor een stukje goudwinningsgebied in door hem te beschermen Brownsberg Natuurpark, is niet geheel duidelijk wat de positie van StiNaSu vandaag de dag is.)

Ondertussen is gebleken dat, net als de landsgrenzen, ook het Brownsberg Natuurpark zo lek als een mandje is en kennelijk nauwelijks valt te beschermen. Niemand lijkt te willen investeren in het natuurgebied, ook het WWF Guianas niet, in ieder geval niet voor wat betreft het beveiligen van het natuurgebied.

Ontneem reisbureau Stinasu beheer over Brownsberg Natuurpark
Mogelijk ligt hier een optie voor een grote internationale natuurbeschermingsorganisatie om het beheer van het Brownsberg Natuurpark op zich te nemen.
Een natuurgebied dat mogelijk net zo uniek is, zo niet meer uniek is, als het Centraal Suriname Natuurreservaat.
Een natuurgebied dat het mogelijk ook verdient om geplaatst te worden op de UNESCO Werelderfgoedlijst.

Overigens, werd woensdag 21 augustus 2013 bekend dat een groep goudzoekers van Brownsweg graag voor een periode van twee maanden goud wil gaan mijnen bij de Irene Vallen in het Brownsberg Natuurpark. Zij willen dat als een overbrugging, totdat ze een groot stuk grond toegewezen krijgen via de Commissie Ordening Goudsector om legaal te kunnen gaan mijnen. Het spreekt voor zich, dat voorkomen moet worden dat deze goudzoekers toestemming gaan krijgen om nog meer leed aan te richten in het unieke natuurgebied. Reden temeer, om de suggestie het natuurgebied onder beheer te plaatsen van een internationale natuurbeschermingsorganisatie – in ieder geval Stinasu het beheer te ontnemen - serieus in overweging te nemen. Actie lijkt spoedig geboden om werkelijk het Brownsberg Natuurpark te gaan beschermen.

‘Herstel’ Brownsberg Natuurpark
Overigens werd vandaag, vrijdag 23 augustus 2013, bekend dat het Brownsberg Natuurpark in zijn oude glorie wordt hersteld. Althans, dat beweert Robby Dragman, bestuursvoorzitter en waarnemend directeur van Stinasu, vandaag, vrijdag 23 augustus 2013, in de Ware Tijd. ‘Stinasu laat nu zien dat ze doorzet. De bergweg naar het park, die al langer dan zes jaar niet is onderhouden, is inmiddels geëgaliseerd’, aldus Dragman. De volgende fase is het aanbrengen van een laag lateriet. Ook in het park wordt er aan verbetering gewerkt. ‘De paden die waren dichtgegroeid zijn schoongemaakt.' Drie van de overnachtingsplaatsen zijn al gerenoveerd. De renovatiekosten voor de weg komen op SRD 200.000, die Stinasu uit eigen zak betaalt. Ook de andere werkzaamheden doet Stinasu op eigen initiatief, aldus de Ware Tijd van vandaag. Hoewel hij nog niet over de cijfers beschikt, neemt volgens Dragman de stroom toeristen toe.

Herstel van achterstallig onderhoud en dergelijke is prima, maar de toerist komt in de eerste plaats om de unieke biodiversiteit te bewonderen en zolang het natuurgebied zo lek blijkt te zijn als een mandje voor goudzoekers en er onvoldoende bescherming van het gebied is, zal die unieke biodiversiteit onderhevig blijven aan het schadelijke illegale werk van de kleinschalige goudzoekers. Nog steeds duiken zij in het natuurpark op.

Ad hoc-beleid
Je kunt als regering wel pronken met de Commissie Ordening Goudsector, maar als die commissie zich alleen maar bezighoudt met ad hoc beleid en reageert op en als die commissie vooral met regelmaat overhoopt ligt met kleinschalige goudzoekers voor, tijdens en na ze uit bepaalde gebieden zijn verwijderd (zonder fatsoenlijk informatief vooroverleg) - denk aan het concessiegebied van de Canadese goudmijnreus IAmGold, eigenaar van Rosebel Gold Mines NV en de al jarenlang aanwezige gevoeligheden tussen de reus en de kleine goudzoekers - en niet in staat is om een structureel beleid te ontwikkelen om kleinschalige goudwinning 'groen' te krijgen en daarenboven ook nog eens kampt met een tekort aan menskracht, dan zal de unieke biodiversiteit het slachtoffer blijven van legale en vooral illegale goudzoekers die, terecht, aan de eigen portemonnee denken en, onterecht, niet aan de natuur en aan de gezondheid van lokale bewoners.....

Je zou je zelfs de vraag kunnen stellen of het niet de hoogste tijd wordt om de presidentiële Commissie Ordening Goudsector op te heffen en te vervangen door een permanent onafhankelijk bureau dat zich richt op en bezighoudt met alle aspecten van de kleinschalige goudwinningssector of te onderwerpen aan een Commissie Ordening Commissie Ordening Goudsector. Recent bleek weer eens, dat de commissie feitelijk veel te weinig doet en niet pro-actief is.

De commissie blijkt namelijk nauwelijks voldoende menskracht te hebben om haar tien lokale controleposten in het binnenland te bemannen. Aan het begin van de weg bij Pokigron naar de Jaikreek was één van dergelijke posten, maar die blijkt nooit te zijn bemand.

Dompig geeft eigen commissie brevet van onvermogen
Gerold Dompig van de Commissie Ordening Goudsector verklaarde in de Ware Tijd van 13 augustus 2013, niet genoeg mensen (120) te hebben voor alle posten. De voorzitter van het Managementteam van de Commissie durfde tegenover de krant te stellen, dat de lokale bewoners zelf maar een oogje in het zeil moeten houden. ‘Als zij beseffen dat illegale goudwinning niet goed is, hoeven we geen controleposten te hebben’, was de onthutsende reactie van Dompig.
Met een dergelijke attitude, opstelling, geef je je eigen organisatie, de Commissie Ordening Goudsector, een beschamend brevet van onvermogen.


De districtscommissaris van het bestuursressort Boven-Suriname, Naltus Naana, liet via de Ware Tijd weten geen ongebreidelde goudwinning in de omgeving van de 91 kilometer lange weg tussen Pokigron en Jaikreek te dulden. Hij weigert goudzoekers in dat gebied toe te laten. ‘Wanneer een persoon daar goud gaat zoeken, zal dat een sneeuwbaleffect teweegbrengen. Illegaliteit gaat hoogtij vieren en het milieu gaat huilen van de schade’, aldus Naana.
Gelet op de reactie van Dompig hoeft Naana niet te rekenen op welke ondersteuning vanuit ‘Paramaribo’ dan ook en gaat het milieu, de biodiversiteit en het regenwoud werkelijk huilen.

Commissie Ordening Goudsector alleen in actie als het te laat is
De opmerkingen van Dompig in de Ware Tijd van 13 augustus 2013 maken weer eens pijnlijk duidelijk, dat de Commissie Ordening Goudsector vooral en met name in actie wenst te komen als het al te laat is: als goudzoekers al actief zijn in een gebied en weer een stuk unieke biodiversiteit van het in de wereld als bijzonder groen bekend staande Suriname hebben vernield....