 |
| (Bron foto: Johnny Gómez) |
Ineenstorting economie
verandert drastisch de eetgewoonten in het olieproducerende land
'Wat gisteren een zeer
risicovolle weg was vanwege het aantal burros, is niet meer gevaarlijk'
Een paar jaar geleden waren er zoveel ezels, ofwel burros, in de
Venezolaanse staat Falcón, dat ze een probleem vormden - overal kuddes, verkeersongevallen en geblokkeerde startbanen van luchthavens. Maar,
in de afgelopen drie jaar zijn de kuddes dramatisch geslonken, omdat
duizenden burros zijn afgeslacht voor hun vlees door Venezolanen die
lijden aan een bijna-hongersnood.
'Er zijn hier geen burros meer', zegt
Odalys Martinez, een inwoner van het schiereiland Paraguana in het
noorden van Falcón.
De ineenstorting van de Venezolaanse economie
verandert drastisch de eetgewoonten in het olieproducerende land, waar
grote delen van de bevolking gedwongen worden door vuilnis te struinen en
huisdieren te slachten om hun honger te stillen.
De verdwijning van de
burro's in Falcón heeft alarm geslagen bij de autoriteiten in de staat,
waar het welvarend was nadat de ezel tot een beschermde soort was verklaard
en alleen door ingezetenen werd gebruikt om vracht te vervoeren of
landbouwgrond te ploegen.
'Van 2015 tot vandaag, 2018, zijn de burro's verdwenen', aldus Eliézer
Sirit, oppositie parlementslid.
Zijn plaatsvervanger, Luis
Stefaneli, zegt dat de burro geen deel uitmaakte van het traditionele
Venezolaanse dieet, zoals in China, Spanje en delen van Latijns-Amerika.
De clandestiene slachting van de dieren is ook een gezondheids- en
milieuprobleem geworden, voegde Stefaneli daaraan toe. Er zijn geen
sanitaire controles en de burro is verdwenen uit zijn natuurlijke
omgeving.
De burro-populatie was slechts een paar jaar geleden zo groot
in Paraguana, dat het serieuze veiligheidsproblemen veroorzaakte. De
luchthaven in de hoofdstad van Falcon, Coro, heeft een voertuig
toegewezen om de dieren vanaf de landingsbaan te ruimen voor alle
landingen en opstijgingen, om een tragedie te voorkomen. En langs de
landengte die Coro met Paraguana verbond, 17 mijlen lang en bijna vier
mijlen breed, verrasten kuddes burros, die op de weg sliepen of rustten,
vaak bestuurders.
De 54-mijls snelweg tussen Coro en Punto Fijo heeft nog steeds
verkeersborden met afbeeldingen van burros die waarschuwen voor 'Gevaar,
Dieren op de weg.'
In 2001 stelde een parlementslid voor om langs de weg
muren te bouwen om de dieren weg te houden. 'Wat gisteren een zeer
risicovolle weg was vanwege het aantal burros, is niet meer gevaarlijk', aldus Sirit. 'Er zijn geen burros. We hebben ze allemaal opgegeten.
Totale uitsterving.'
Jaren geleden aten inwoners van Paraguana geiten,
vis en rundvlees. En wanneer die schaars waren aten ze konijnen, granen
en zelfs leguanen. Burro-vlees was niet geliefd, omdat het hard is en
ruikt, zelfs van ver weg, volgens bewoners die het hebben gegeten. Maar,
het is voor veel mensen een noodzaak geworden. Een tekort aan
geitenvlees in Falcón werd vooral aangewakkerd door diefstallen in een
landelijk gebied getroffen door droogte, gebrek aan investeringen en
elektriciteitsvoorzieningen, zegt Sirit.
Hij voegt eraan toe, dat het
idee van het eten van burrovlees is ingevoerd door Cubaans medisch
personeel dat in Venezuela is aangekomen onder de bilaterale
samenwerkingsovereenkomst, bekend als Barrio Adentro. 'Toen de Cubanen
naar Venezuela kwamen, als onderdeel van de medische en sportdelegatie,
vroegen ze de mensen van Falcón om burrovlees', zegt hij. 'Onze mensen
aten het niet. De burro was maar een roedeldier.'
(Suriname Mirror/The Miami Herald)