Surinam Air Quo Vadis lijkt een luchtballon....

Nieuwe maatschappij nog niet bekend bij Nederlandse en Braziliaanse luchtvaartautoriteiten

Directeur Raj Doerga vertelt mooi niet onderbouwd verhaal

Maar, wordt zijn natte droom werkelijkheid?

26-05-2014 Door: © Paul Kraaijer (Obsession Magazine)

Paramaribo – De Ware Tijd berichtte dinsdag 20 mei 2014, dat Suriname mogelijk tegen het eind van 2014 een luchtvaartmaatschappij rijker is, NV Surinam Air Cuo Vades. Directeur van deze nieuwe maatschappij zou zijn ene Raj Doerga die tegenover de krant verklaarde dat zijn Surinam Air Cuo Vades zal verschillen van de gevestigde collega's SLM en KLM door de te hanteren lage tarieven, een goede service en door vliegtuigen die in zeer goede staat verkeren. Overigens heeft de krant de naam verkeerd geschreven: het gaat om N.V. Surinam Air Quo Vadis..... (Quo Vadis is Latijn en betekent 'Waarheen gaat gij?')

‘We vliegen naar regiolanden en naar Amsterdam’, zei Doerga. Hij garandeert nu al, dat de tickets naar onder andere Zuid-Amerikaanse-, Caribische- en andere landen honderden Euro’s goedkoper zullen zijn. ‘Dat betekent zware concurrentie met de SLM en KLM, maar ik durf het wel aan.’ Hij denkt zelfs dat deze twee luchtvaartbedrijven hierdoor hun tarieven gaan verlagen.
Quo Vadis heeft geen eigen vliegtuigen. Vliegtuigen zullen worden gehuurd. ‘Ik ben bezig te onderhandelen met diverse maatschappijen in Brazilië. We willen samenwerken met de goedkoopste. Als ik het goedkoop krijg, is het ticket ook goedkoper’, aldus Doerga.

Hoe kan hij nu al zeggen, dat zijn vliegtuigen in zeer goede staat verkeren? Immers, hij heeft nog geen enkel toestel en feitelijk is zijn vermeende luchtvaartmaatschappij nog een grote zeepbel waar menigeen vrij eenvoudig doorheen weet te prikken. De voorspellingen en garanties die hij doet en geeft kunnen nimmer in dit stadium al door Doerga worden gedaan en gegeven.

Hoe kan hij nu al verklaren, dat hij eind dit jaar gaat vliegen naar regiolanden en naar 'Amsterdam'? Overigens, Schiphol bevindt zich in de gemeente Haarlemmermeer en niet in Amsterdam. Het aanvragen van landingsrechten is niet iets dat van de ene op de andere dag geformaliseerd kan worden. Daar gaat veel tijd in zitten.

Reactie Nederlandse luchtvaartautoriteit, het ministerie van Infrastructuur en Milieu
'Het Nederlandse ministerie van Infrastructuur en Milieu (IenM) is nog niet op de hoogte van de plannen van de heer Doerga en het bestaan van NV Surinam Air Quo Vadis.'
Dat laat persvoorlichter Carlijn van Donselaar van het ministerie maandag 26 mei 2014 weten.
'De heer Doerga heeft ook nog geen contact met ons gezocht over landingsrechten. Mocht het plan zijn om als airline een lijndienst te openen tussen Suriname en Nederland, dan is de procedure als volgt:

De Surinaamse autoriteiten zullen NV Surinam Air Quo Vadis eerst schriftelijk bij het ministerie van IenM moeten aanmelden als lijndienstmaatschappij (de zogenaamde ‘designation’) en deze zal door het ministerie aan hen bevestigd moeten worden. Vervolgens zal de airline haar routeschema aan het ministerie van IenM moeten voorleggen ter beoordeling. Hierbij wordt bekeken of de geplande routes en frequenties conform de luchtvaartafspraken met Suriname zijn', aldus het ministerie.

Van Donselaar laat ook weten dat sinds kort ook EU-regelgeving van kracht is 'ten aanzien van de toelating van airlines uit niet-EU landen: PART-TCO. Dit betekent, dat airlines van buiten de EU eerst een autorisatie van de EASA moeten hebben gekregen voordat zij naar EU-grondgebied mogen vliegen. Deze Surinaamse maatschappij zal hier dus ook een autorisatie moeten aanvragen. Tot slot zal NV Surinam Air Quo Vadis het ministerie van IenM nog een aantal documenten ten aanzien van verzekeringen, geluid en boordapparatuur moeten voorleggen ter beoordeling. Pas na een positief oordeel kan de vergunning worden afgegeven.'

Op de vraag hoelang de gehele procedure kan duren alvorens de vermeende nieuwe Surinaamse luchtvaartmaatschappij op Schiphol kan gaan vliegen wordt geantwoord, dat het 'lastig' is 'om precies aan te geven hoeveel tijd dit hele traject in beslag neemt. Het zou in een paar maanden geregeld kunnen zijn, maar omdat een deel van het contact ook via het diplomatieke verkeer verloopt, loopt dit proces nog wel eens wat vertraging op.'

En, met welke Braziliaanse luchtvaartmaatschappijen heeft Doerga contact? Een informatieronde langs een paar grote maatschappijen als TAM Airlines, Avianca Brazil, Gol Transportes Aereos en Azul Brazilian Airlines, levert niets op. In ieder geval zal Rai Doerga zeker niet eind dit jaar kunnen vliegen op welke bestemming in Brazilië dan ook.

Braziliaanse burgerluchtvaartautoriteit kent Doerga en Cuo Vades niet
De Braziliaanse burgerluchtvaartautoriteit, de Agência Nacional de Aviação Civil (ANAC), laat namelijk op 21 mei via haar woordvoerster Jéssica de Lima Fernandes weten dat de NV Surinam Air Quo Vadis niet bij haar staat geregistreerd en dat de luchtvaartmaatschappij, alvorens met vluchten te beginnen naar Brazilie, geregistreerd moet staan in het land van origine: 'ANAC does not have any registration from NV Surinam Air Quo Vadis. Before start having flights to Brazil, the company must be established and registered in the country of origin, to subsequently request routes to ANAC.'
Ook laat ANAC weten, dat vliegroutes en de frequentie van vluchten beschikbaar moeten zijn in de bilaterale overeenkomst tussen Brazilie en Suriname: 'An important thing to point is that routes and frequencies should be available in the bilateral agreement between Brazil and Suriname.' 

Op dezelfde dag, 21 mei, verscheen op Facebook van iemand een bericht dat NV Surinam Air Quo Vadis ook niet bekend is bij de dienst Burgerluchtvaart van het Surinaamse ministerie van Transport, Communicatie en Toerisme.
De dienst, de Civil Aviation Department of Suriname, gevestigd aan de Coesewijnestraat in Paramaribo, reageerde echter niet op vragen over Quo Vadis.

De luchtvaartmaatschappij staat inmiddels als N.V. Surinam Air Quo Vadis onder dossiernummer 40206 ingeschreven bij de Kamer van Koophandel en Fabrieken in Suriname met als directeur Doerga, Hansrajsingh Ranapertabsingh Ranjeetsingh en als adres de Watermolenstraat 36-38 boven in Paramaribo. De KvK laat in haar reactie ook weten: 'Er is geen opgave gedaan van activiteiten.'

Wie is Raj Doerga? Geen idee. Research levert niets op, maar dat wil natuurlijk niet zeggen dat die heer Doerga niet in staat zou kunnen zijn een luchtvaartmaatschappij uit de grond te trekken. Maar, hetgeen hij zoal verklaard heeft tegenover de Ware Tijd komt nu niet echt betrouwbaar en zeker niet geloofwaardig over.

Daar tegenover kan gesteld worden, dat de schrijver van het artikel in de Ware Tijd ook niet echt kritische vragen lijkt te hebben gesteld aan Doerga. Het artikel is zeer oppervlakkig en eenzijdig. Uit niets blijkt of de schrijver getracht heeft het verhaal van die Doerga bij deze en gene instantie te verifiëren. Enig onderzoek naar de achtergrond van Doerga en zijn vermeende luchtvaartmaatschappij lijkt niet te zijn verricht. Het artikel is een schoolvoorbeeld van hoe zogenoemde journalisten in Suriname te werk gaan: kritiekloos, weinig onderbouwend, nauwelijks tot geen research, zeer eenzijdig en oppervlakkig. De schrijver van het artikel laat de geïnterviewde zijn verhaal doen en stel geen enkele kritische vraag. Enige argwaan is bij de schrijver niet aanwezig. Hij absorbeert slechts hetgeen hij hoort en draait vervolgens een stukje tekst in elkaar. Daarbij ook nog eens consequent de naam van de luchtvaartmaatschappij verkeerd geschreven.......

De verre toekomst zal duidelijk moeten maken of NV Surinam Air Quo Vadis wel of geen luchtballon is.

UPDATE:
De Ware Tijd bericht dinsdag 19 augustus 2014, dat weer een luchtvaartmaatschappij zich aandient in het luchtruim van Suriname, Fly All Ways. Deze maatschappij wil binnen twee maanden operationeel zijn en zou twee Fokker-70 toestellen van de KLM hebben overgenomen. Een van de investeerders in Fly All Ways zou eigenaar zijn van Blue Wings.

In Surinaamse recreatieoorden aan rivieren en stuwmeer blijkt niemand veilig voor de piranha

Twee jonge kinderen in recreatieoord Overbridge door roofvis gebeten

Veiligheidsmaatregelen vakantieoorden blijken niet effectief: piranha bijt zich overal doorheen

Beschermende netten niet altijd beschermend....

20-05-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Twee kinderen van zes en acht jaar, zus en broer, zijn op 5 mei in het recreatieoord Overbridge in Suriname aangevallen en gebeten door piranha's. Zij waren aan het spelen in het door netten van de Surinamerivier afgesloten deel van het voor bezoekers toegankelijke water. De uit Nederland afkomstige kinderen bezochten met hun ouders het recreatieoord voor een gezellig dagje uit tijdens hun vakantie in Suriname. Het gezellige verdween echter snel als sneeuw achter de zon, toen de kinderen plotseling gillend het water uit renden. Uit een voet van het meisje was letterlijk een hap verdwenen door een beet van een piranha.

Netten Overbridge zo lek als een mandje?

De vader deed zijn verhaal over het gruwelijke incident pas op 18 mei tegenover de redactie van de nieuwswebsite Starnieuws. 'Het personeel van Overbridge was niet in staat eerste hulp te verlenen. Zij wisten niet wat zij moesten doen.’
Volgens hem vinden Overbridge-directrice Susan Wong en haar vader het erg wat er is gebeurd, 'maar wijzen alle verantwoordelijkheid af. Zij hebben een advocaat in de arm genomen om zich te beraden op hun verantwoordelijkheid.' Het gezin heeft de vakantie noodgedwongen vroegtijdig moeten afsluiten voor verdere medische behandeling in Nederland.

Het was overigens niet de eerste keer dat bezoekers van het recreatieoord Overbridge slachtoffers werden van piranha's die ook toen hun weg naar het 'veilige' water in het recreatieoord wisten te vinden. De oudste zoon van een, eveneens, Nederlands gezin op vakantie in Suriname, werd op zaterdag 17 december 2011 door een piranha in een voet gebeten. De jongen raakte een deel van zijn grote teen kwijt. Ook zijn vader werd door een piranha aangevallen: hij werd in een hiel gebeten. Twee uren eerder bleek nog een bezoeker te zijn gebeten en die was zelfs een deel van een hiel kwijtgeraakt. Ook in dit geval was er kritiek op de beheerder van het recreatieoord. Die had bijvoorbeeld het Nederlandse gezin niet op de hoogte gesteld van het eerdere bijtincident. Niemand werd gewaarschuwd, aldus de moeder van het gezin.

Niet alleen recreatieoord Overbridge....

De piranha weet niet alleen de mazen in het net van Overbridge te vinden. Een bezoekster van het Bakaaboto Nature Resort ten zuiden van het stuwmeer werd zondag 9 september 2012 in een van haar tenen gebeten door een piranha. Net als in de incidenten te Overbridge was ook hier kritiek te horen op de leiding van het resort. Een dochter van het slachtoffer liet tegenover Starnieuws weten dat er niet eens een EHBO-kist aanwezig was. Ook zouden er geen netten in het water zijn geplaatst. 'De manager wilde niet eens geloven, dat er piranha's in het water waren.'
Kort nadat haar moeder was gebeten, werd een jongetje gebeten die gewoon aan het water zat. Een verpleegster van een lokale poli zei dat bezoekers van het resort vaker gebeten worden door de roofvis.

In het weekeinde van 9 en 10 januari 2009 werden verschillende bezoekers van het bekende recreatieoord White Beach, aan de Surinamerivier, slachtoffer van piranha's. Een van de slachtoffers was een in Nederland woonachtige toeriste. Een van haar tenen moest geamputeerd worden. 

White Beach: netten, palen, om piranha tegen te houden (Eigen foto)

'Dit is blijvend letsel, dus White Beach krijgt vanuit Nederland nog een brief', zei ze in de Surinaamse krant De Ware Tijd van 18 januari.
Net als het geval is te Overbridge kunnen ook te White Beach bezoekers 'veilig' zwemmen in een van de Surinamerivier door netten afgescheiden stuk water. Doordat een van de netten die week gescheurd was, konden piranha's echter ongehinderd in het 'afgesloten' waterdeel komen.

Piranha's eten vooral vis en fruit en geen mensenvlees

Piranha's staan bekend om hun scherpe tanden en hun agressieve honger naar vlees. Dat is vooral een door de, met name, Amerikaanse filmindustrie gecreëerd beeld. In werkelijkheid voeden de carnivore piranha's zich echter voornamelijk met vis en met fruit, dat in het water terecht komt. Enkel in het droge seizoen, wanneer voedsel schaars, de waterstand hinderlijk laag en het water troebel wordt, kunnen piranha's bijzonder snel geagiteerd en agressief worden. In die periode eten ze wel degelijk alles wat hun voor de tanden komt, inclusief soortgenoten. Er wordt wel beweerd dat piranha's een mens of dier in enkele ogenblikken tot het bot kunnen wegvreten. Toch vormen ze voor de mens weinig bedreiging. In hun thuisgebied zwemmen mensen regelmatig in water waarin zich piranha's bevinden, zonder aangevallen te worden en zelfs zonder toevallige ongelukken.

Documentaire, 1997, Discovery Channel:

Grootste bijtkracht van de dierenwereld

In december 2012 werd bekend, dat de piranhasoort waar het in Suriname vooral om gaat, de zwarte piranha ofwel de 'Serrasalmus rhombeus' in het rijk der dieren de grootste bijtkracht, in verhouding, heeft. Dat bleek uit wetenschappelijk onderzoek van de George Washington University in Washington (VS), dat werd gepubliceerd in het wetenschappelijk tijdschrift Scientific Reports. De zwarte piranha heeft een bijtkracht die overeenkomt met maar liefst dertig keer zijn eigen gewicht. De piranha heeft zijn harde beet te danken aan buitengewoon grote kaakspieren en een bijzonder kaakmechanisme.

Het beestje oogt ondanks zijn nog geen veertig centimeter afschrikwekkend. De zwarte piranha heeft rode ogen en een angstaanjagend gebit. De wetenschappers riskeerden naar eigen zeggen hun vingers tijdens het onderzoek naar de piranha-kaken. Ze vingen 15 exemplaren van de 'Serrasalmus rhombeus' in Brazilië.

Bioloog Jan Mol en de 'Serrasalmus rhombeus'

De al vele jaren in Suriname werkzame Nederlandse bioloog en visdeskundige Jan Mol publiceerde eind 2006 de resultaten van zijn onderzoek naar aanvallen van piranha's op mensen, 'The truth about piranha attacks. Attacks on humans by the piranga 'Serrasalmus rhombeus' in Suriname'. Ook Mol kwam tot de conclusie, dat deze piranha niet de oh zo gevreesde menseneter is.

'Mensen worden veel eerder gebeten als piranha's uit het water worden gehaald tijdens een vispartijtje, dan wanneer ze aan het zwemmen zouden zijn of aan het baden', aldus de studie. 'In mijn vijftien jaren van veldonderzoek in Suriname, vaak urenlang wadend door wateren waarin piranha's zwemmen en piranha's vangend met een haak en een lijn tijdens het zwemmen in de rivier, ben ik nooit aangevallen of gebeten door piranha's', aldus Mol. Maar, in zijn onderzoeksrapport stelt de bioloog ook, dat er wel degelijk gevallen zijn waarin de piranha wel mensen kan aanvallen en bijten. 'In het laagwaterseizoen, als hongerige vissen samenscholen in plassen, kunnen sommige soorten gevaarlijk zijn voor zowel dieren als mensen die het water in gaan.' 
 Het onderzoek van Mol concentreerde zich vooral rond piranha-aanvallen op drie locaties in Suriname: de dorpen Donderskamp en Corneliskondre aan de Wayamborivier en in het recreatieoord Overbridge aan de Surinamerivier. Volgens het onderzoek zijn op iedere locatie tientallen mensen aangevallen door piranha's, waarbij de meeste bijtwonden te vinden waren in hielen, tenen en in de onderzijde van voeten, de zool.

Mol: 'In de meeste Surinaamse rivieren is de 'Serrasalmus rhombeus' het meest actief in de grote regentijd van april tot juli, terwijl de meeste piranha-aanvallen in Overbridge en Donderskamp plaatsvonden in het laagwaterseizoen van september tot november.'

Veilig zwemmen in recreatieoorden geen garantie

Eigenaren van aan rivieren en het stuwmeer gelegen recreatieoorden zouden er goed aan doen om waterplassen in hun oorden beter af te scheiden van aangrenzen natuurlijke wateren, zoals de Surinamerivier. Netten blijken, zo blijkt uit de vele incidenten (bovenstaande zijn slechts een paar incidenten die door media zijn geregistreerd), niet afdoende te zijn. Of de mazen erin zijn te groot of de kwaliteit is dusdanig slecht of verouderd, dat een roofvis zich er kennelijk eenvoudig een weg doorheen kan bijten. Bezoekers van recreatieoorden gaan ervan uit dat zij veilig kunnen zwemmen. Dat blijkt dus niet een garantie te zijn.

Tot slot:

De Amerikaanse filmindustrie heeft de afgelopen jaren zeker zeker vier speelfilms uitgebracht waarin piranha's werden neergezet als verschrikkelijk bloeddorstige roofvissen die zich maar graag tegoed doen aan de mens.

Piranha, 1978:

Killer Fish, 1979:

Piranha 3d, 2010: 

Piranha 3dd, 2012: 

Noot: 
In de Ware Tijd van zaterdag 31 mei verscheen een ingezonden stuk van de aquatisch ecologen drs. Frank van der Lugt en dr. Jan Mol, die liever geen natuurzwembaden zien in de Surinamerivier. In het stuk wordt ook gewezen op het risico dat roofvissen in recreatieoorden aan de rivier hun weg weten te vinden door de mazen van beschermende netten. Lees hier het ingezonden stuk van Jan Mol en Frank van der Lugt.

Het maart 2015-nummer van Parbode besteedt ook aandacht aan de piranha's in de Surinamerivier:

 

Surinaams politicus Brunswijk opgewonden standje op voetbalveld

Eigenaar Inter Moengotapoe voor twee jaar geschorst

Het wispelturige sorry-gedrag: spugen naar scheidsrechter, veroordeling, hoger beroep, publiekelijk sorry en aankondigiging anti-geweldcampagne op en rond voetbalveld.....

......geloofwaardigheid Bravo in het geding

20-05-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De bekende Surinaamse parlementariërs en voorzitter van de politieke partij ABOP (Algemene Bevrijdings- en Ontwikkelingspartij)en concertorganisator en goudzoeker en voorzitter en speler van de voetbalclub Inter Moengotapoe (IMT), Ronnie 'Bravo' Brunswijk' heeft zich zaterdag 3 mei weer eens misdragen op het voetbalveld. Het gedrag leidde tot de nodige beroering zowel in als buiten de Surinaamse voetbalwereld. Het incident was zelfs even kort gespreksonderwerp tijdens de behandeling van de begroting van 2014 in De Nationale Assemblee, het Surinaamse parlement. Het parlementslid Arthur Tjin A Tsoi van de Nationale Partij Suriname (NPS) wilde het incident ter sprake brengen, zonder de naam Brunswijk in de mond te nemen, maar dat werd hem onmogelijk gemaakt door de fungerend parlementsvoorzitter Ronny Brunswijk. Brunswijk liet het NPS-parlementslid door twee agenten uit de vergaderzaal verwijderen, omdat het door hem aangevoerde onderwerp niet aan de orde was.

Wispelturig gedrag

Brunswijk zou 3 mei tijdens de wedstrijd van Inter Moengotapoe in Meerzorg, district Commewijne, hebben gespuugd in de richting van de scheidsrechter. Het incident leverde hem een onvoorwaardelijke schorsing van twee jaar op. Brunswijk tekende hoger beroep aan tegen de uitspraak van de Surinaamse Voetbalbond, verontschuldigde zich pas op 11 mei publiekelijk voor zijn gedrag op het voetbalveld van Meerzorg en als klap op de vuurpijl maakte hij op maandag 19 mei ook nog eens bekend een campagne te willen beginnen tegen geweld op en rond het voetbalgeweld. Het is het summum van wispelturigheid en ongeloofwaardigheid van voetballer en clubeigenaar Ronnie Brunswijk.

Gespuugd of niet?

Wat gebeurde er die zaterdag de 3e mei op het voetbalveld in Meerzorg aan de overzijde van de Wijdenboschbrug in Commewijne? In de hoofdklasse van de Surinaamse Voetbalbond, de Surinaamse eredivisie, moet Inter Moengotapoe aantreden tegen Excelsior. Na een 1-0 ruststand werd het uiteindelijk een 4-1 overwinning voor de club uit Moengo van Brunswijk. Helaas vond hij het weer eens nodig om door het lint te gaan. Dat gebeurde nadat een van zijn verdedigers met een rode kaart (tweemaal geel) het veld werd afgestuurd door de scheidsrechter. De woede hierover van Brunswijk leidde tot het stilleggen van de wedstrijd en ook hij werd met rood van het veld gestuurd. Vervolgens zou hij een official, Winston Riedewald, bespuugd hebben.

Vier dagen, 7 mei, later werd Brunswijk voor zijn wangedrag in Meerzorg door de voetbalbond voor twee jaren onvoorwaardelijk geschorst en ook moet hij een boete van 1.000 Surinaamse dollar betalen, bij niet betaling te vervangen door twee maanden extra schorsing. Volgens Brunswijk tijdens zijn verweer, had hij wel gescholden op de scheidsrechter en zijn assistenten, maar niet hebben gespuugd in de richting van Riedewald. 'Dat is een leugen, men probeert mij in een kwaad daglicht te zetten', zo stelde Brunswijk. Hij verklaarde tegen de uitspraak in beroep te zullen gaan.

Is tranentrekkend 'sorry' gemeend of simpelweg manier om gezicht te redden

Gelet op het verleden van Brunswijk, hij heeft zich eerder schuldig gemaakt aan wangedrag op de voetbalgrasmat, was het opmerkelijk dat hij via de lokale media zich op 11 mei sorry zei voor zijn gedrag op het veld in Meerzorg. 'Aan het gehele Surinaamse volk bied ik mijn verontschuldigingen aan, waaronder ook de Surinaamse Voetbalbond, de fans en de gehele staf van Inter Moengotapoe', zo sprak Brunswijk. Ik betreur het gebeurde en het was niet mijn bedoeling om buiten mijn boekje te gaan. Wat kwaadbloed bij mij heeft gewekt, is het feit dat de vierde official racistische uitlatingen richting de spelers van IMT zou hebben gedaan.' Brunswijk verklaarde verder, dat zijn gedrag niet acceptabel en ontoelaatbaar is. 'Temeer omdat het slechts om sport gaat en dat wij in Suriname dit soort handelen niet accepteren.'

Zijn verontschuldigingen kwamen wel een beetje laat. Hij had ook de volgende dag al sorry kunnen zeggen. Maar, hij zal ongetwijfeld geschrokken zijn van de negatieve publiciteit rond zijn persoon na het vermeende spuugincident en een dergelijke publiciteit kan de voorman van de ABOP, die zich opmaakt voor de (presidents-)verkiezingen van 25 mei 2015, niet gebruiken. De vraag kan dan ook gesteld worden in hoeverre zijn verontschuldigingen gemeend zijn. Maar, daar bleef het niet bij. Brunswijk ging door om zijn gehavende blazoen te zuiveren.

Campagne tegen geweld bij voetbal.....

Tegenover de Ware Tijd van 19 mei liet het ABOP-Assembleelid, de partijvoorzitter, voetballer en eigenaar van Inter Moengotapoe Brunswijk weten tegen geweld te zijn op en rond het voetbalveld. De man pleitte als donderslag bij heldere hemel voor een campagne tegen geweld bij voetbal. 'Voetbal is emotie. Ik zeg je, dat op bepaalde momenten dingen zodanig kunnen ontaarden dat het uit de hand loopt', zei Brunswijk tegenover de krant. Hij ziet nu plotseling graag 'personen met gezag' op tribunes langs voetbalvelden plaatsnemen. 'Zij moeten de mensen tot rust manen wanneer ze merken dat het publiek verhit raakt.' Hij ging in zijn verklaring verklaring totaal voorbij aan het gedrag van voetballers, zoals vooral dat van ene Brunswijk die bij Inter Moengotapoe als 'bejaarde' tracht een balletje mee te trappen.

Hoe serieus is Brunswijk?

Heeft hij niet in 1993 tijdens een voetbalwedstrijd het publiek bedreigd met een pistool en een handgranaat?:

 

Werd hij al niet in november 2005 door de voetbalbond voor een periode van vijf jaren geschorst, omdat hij op 25 oktober dat jaar met een pistool zou hebben gezwaaid naar de voorzitter van tegenstander Boma Star van zijn Inter Moengotapoe? De straf werd in juli 2006 teruggedraaid wegens gebrek aan bewijs.....

Werd hij in februari 2008 niet voor onbepaalde tijd geschorst wegens wangedrag tijdens en na een wedstrijd tegen WBC (Walking Boyz Company)?:

Heeft hij zich op 6 juni 2012 niet misdragen tegenover leden van het Tuchtcollege van de Surinaamse Voetbalbond? Hij moest daar verschijnen, omdat hij tijdens een wedstrijd van zijn club in Moengo een rode kaart kreeg van de scheidsrechter voor het uiten van ontoelaatbare taal tegen een official langs de lijn. De zitting werd geschorst en vervolgens verdaagd.

Niet echt geloofwaardig

Het is een selectie van Brunswijk-incidenten. Hij heeft een mist van verbaal en lijfelijk geweld rond zijn persoon hangen, ook op het voetbalveld. Zijn verleden, zijn handelen en optreden, maken zijn verontschuldigingen voor zijn wangedrag op het voetbalveld van Meerzorg op 3 mei dit jaar en zijn pleidooi voor een campagne tegen geweld op en rond het voetbalveld niet echt geloofwaardig, maar die moeten meer gezien worden als een poging zijn blazoen te zuiveren vanwege politieke ontwikkelingen vandaag de dag richting de verkiezingen in mei 2015....

De literaire vocabulaire van politicus Rashied Doekhie

Doekhie windt er geen doekjes om

Een willekeurige literaire bloemlezing:

'Je lult', 'je hebt een verstand van nul', je hebt een geit gestolen en misbruikt' en 'je bent een hongerige anjoemara'

18-05-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Het Surinaamse parlement (De Nationale Assemblee) staat niet bepaald bekend als een doorsnee parlement waar politici op een fatsoenlijke wijze inhoudelijk met elkaar debatteren en politiek bedrijven. Geschreeuw en gescheld lijken welhaast aan de orde van de dag in het Surinaamse huis der democratie. Het NDP-Assembleelid Rashied Doekhie onderscheidt zich van collega's door zijn veelal scherpe, sarcastische, maar ook duidelijke toon waarin scheldwoorden en het zwart maken van collega's niet worden geschuwd. Zijn geblondeerde VHP-collega Radjkoemar Randjietsingh doet zijn uiterste best om de geschiedenis in te gaan als de grootste, luidste schreeuwer van het Surinaamse parlement. Met overslaande, emotionele stem schreeuwt hij alles en iedereen bij elkaar. Ongegeneerd. Het lijken kleuters die hun zin niet krijgen van de juffrouw.

Volgens Doekhie 'lult' Pertjajah Luhur-Assembleelid Paul Somohardjo, heeft rijstcoördinator Badrisein Sital een verstand van 'nul', heeft het VHP-parlementslid Mahinder Jogi een geit gestolen en misbruikt en is de oud-districtscommissaris van Coronie Harriette Ramdien een 'hongerige anjoemara'. Zomaar enkele voorbeelden van uitspraken van Doekhie, gedaan zowel binnen als buiten het parlement.

Dat is Doekhie nu eenmaal....en iedereen weet dat

Dergelijke uitspraken lijken voort te komen uit een gefrustreerde geest en niet uit de mond van een serieus te nemen politicus. Een politicus die overigens in het verleden ook een paar maal in opspraak is geraakt en mogelijk daarom met regelmaat fel van zich afbijt. Wie Doekhie in een kwaad daglicht plaatst, kan snel de bal hard terug verwachten. In De Nationale Assemblee krijgt hij overigens alle ruimte om te schelden en om mensen ongefundeerd te beschuldigen van van alles en nog wat. Die ruimte krijgt hij van de voorzitter van het parlement, zijn partijgenote Jennifer Geerlings-Simons, tot ongenoegen en ergernis van menig lid van de oppositie.
Maar, zijn zijn woorden over het algemeen aanstootgevend, beledigend of krenkend?
Kiest hij de woorden bewust of is het gewoon zijn manier om zich te uiten, hij weet niet beter.
Het is Doekhie ten voeten uit. Zo is hij, zo doet hij en wanneer men dat weet en inziet, kunnen zijn woorden ook beter en meer geaccepteerd met een korrel zout worden verzwolgen, ingeslikt en met eenzelfde snelheid weer worden vergeten.

Een Doekhie-bloemlezing

Het taalgebruik van Doekhie lijkt dagelijks doorspekt te zijn van grove en ongenuanceerde bewoordingen. Zo beweerde hij tijdens de begrotingsbehandeling in het parlement op 14 mei, dat de nieuwe minister van Landbouw, Veeteelt en Visserij, Soeresh Algoe, niet wordt omringd door haaien en haviken maar 'door ratten en awari's die het ministerie jarenlang tot hun huis hebben gemaakt'. Een dag eerder kwam hij in De Nationale Assemblee met de suggestieve opmerking: 'Er zijn mensen toegelaten tot de opleiding Rechterlijke Ambtenaren In Opleiding (RAIO) vanwege het feit, dat zij de vrouw zijn van iemand. De persoon is van Guyanese komaf.' Hierop volgende zei hij dat er misbruik gemaakt is door het Nieuw Front om deze persoon, die de levenspartner is van de toenmalige minister van Justitie en Politie, te accommoderen.

Een duidelijk voorbeeld van het in de ether gooien van ongenuanceerde uitspraken, zonder echt concreet te zijn.

'Lult is toch een gewoon alledaags woordje?'

'Je lult, je bent weggejaagd als een hond.' Woorden van Doekhie uitgesproken vrijdag 2 mei in het parlement in de richting van Paul Somohardjo, die door de voorzitter van het coalitieberaad, Desi Bouterse, uit de coalitie was gegooid. In een gesprek met de redactie van het Dagblad Suriname had hij er een paar dagen later geen moeite mee om die woorden te herhalen: ‘Hij lult ja, hij is weggejaagd als een hond uit de Megacombinatie.’

Volgens Doekhie is het woordje ‘lult’ een alledaags woord dat gebruikt wordt. Dat hij dit woord gebruikt in het hoogste college van Staat deert hem niet. ‘Of dan moest ik hebben gezegd, hij ‘ouwehoert’, beiden hebben toch dezelfde betekenis.’

Tijdens een debat in de Assemblee over het buitenlands beleid op 2 mei, waarin onder andere de relatie tussen Suriname en Equatoriaal Guinea ter sprake kwam, vuurde Doekhie zijn pijlen af op zijn VHP-collega Lekhram Soerdjan. Volgens Doekhie, in dat debat, kan men bij een vriendschapsrelatie tussen twee landen niet elke dag iets verwachten. ‘Je gaat niet elke dag roven, bedelen op de stoep van je vriend. Dan begrijp je het buitenlands beleid niet. Het is zo, dat wanneer je in problemen bent, je het bevriende land kan raadplegen, bijvoorbeeld bij calamiteiten. Je ziet toch Haïti niet elke dag op onze stoep bedelen? Bij bevriende naties kom je in waar het nodig is. Als Equatoriaal Guinea de intentie heeft om water te moeten hebben, dan gaan we geven ja. Als we gas nodig hebben, dan gaan we ook vragen. Maar niet dat er elke dag een grote jumbojet met gas hier landt.'Duidelijke taal van Doekhie. Simpel, helder.

'Hij wil de radja gaan uithangen'

In september 2013 moest de coördinator van het Rijstorgaan, Badrisein Sital, het ontgelden. ‘Het verstand van Sital is op nul sedert hij geld begon te zien. Hij wil de radja (koning) gaan uithangen, hij wil in mooie auto’s rijden en in een aircokantoor in Paramaribo zitten om te bepalen voor de rijstboeren.’ Woorden van Doekhie op 13 september in het Dagblad Suriname. Dat Sital ertoe over wil gaan om tractoren, die als een schenking door Iran zijn gegeven aan Suriname, ten verkoop aan te bieden, gaat zijn verstand te boven. ‘Het is als het verkopen van tien zakken rijst aan een weeshuis, terwijl de rijst als een geste was gegeven.’

'Een lellebel, een tjatjoender en een luis'

In oktober 2012 was VHP-voorzitter Chandrikapersad Santokhi het doelwit van Doekhie. 'Santokhi is een lellebel, een tjatjoender en een luis', zei de NDP'er. Het was een ongezouten reactie op door Santokhi gedane uitspraken in Nickerie over de 'onzuivere' gang van zaken rond de plaatsing en financiering van het borstbeeld van VHP-oprichter Jagernath Lachmon in Nieuw Nickerie:

Bron: SBS Nickerie (21/10/2012):

Doekie en zijn verzonnen geit van Jogi

Niet altijd komt Doekhie er ongeschonden vanaf als hij weer eens iemand heeft uitgescholden of beledigd. Dat was tegen het eind van juli 2012 het geval toen hij een rechtszaak verloor van VHP-Assembleelid Mahinder Jogi. Doekhie had Jogi beschuldigd van het stelen en misbruiken van een geit. Volgens Doekhie zou Jogi speeltuinen en schoolterreinen onder valse voorwendselen hebben gestolen. ‘Iemand die geiten steelt, is geen probleem. Het kan kleptomanie zijn. Wanneer je een geit steelt en eet, dan mag het. Maar wanneer je dat beest eerst hebt misbruikt, dan begin je het verstand van de geit ook te krijgen’, aldus sprak Doekhie.

(Bron foto: Starnieuws/NSS)

Jogi sleepte hierop de NDP'er voor de rechtbank en de rechter stelde Jogi in het gelijk. Doekhi moest een week na ontvangst van het vonnis twee keer op SBS televisie, waarbij hij zelf in beeld moest komen, een tekst oplezen die Irwin Kanhai, de advocaat van Jogi, had opgesteld. De tekst moest daarnaast op de voorpagina verschijnen van de dagbladen Times of Suriname en de Ware Tijd. Zou hij hier geen gehoor aan gegeven, dan moest hij een dwangsom betalen aan Jogi van 100.000 Srd. Doekhie bleef erbij dat de geit gestolen was. Jogi van diefstal beschuldigen zou hij verder nalaten.  
‘Ik heb een foto van die geit die ga ik op mijn trui laten afdrukken. De geit krijgt vanaf vandaag wel de naam Jogia’, aldus Doekhie op 7 juli 2012 tegenover Starnieuws. Volgens Jogi speelde deze kwestie al sinds eind 2002. De VHP'er beweerde dat, vanwege het succes van de VHP in Nickerie, waren NDP'ers begonnen met vuil te smijten.

De 'hongerige anjoemara'

In dezelfde maand deed Doekhie ongenuanceerde uitspraken over de oud-districtscommissaris van Coronie, Harriette Ramdien. Hij noemde haar een 'hongerige anjoemara'.  Aanleiding was een onderzoek naar mogelijke strafbare handelingen van Ramdien in de periode dat zij werkzaam was in Coronie. Doekhie zei 'Er wordt nagegaan waarom er voor een dienstauto 270 liter diesel werd getankt per week. Ook willen wij weten waar vele spullen naar toe zijn gegaan die met bestelbonnen zijn betaald, maar bij haar overdracht foetsie waren. Zelfs een nieuwe diensttelefoon van de overheid is meegenomen.'

'Zij is een hongerige anjoemara die overal waar zij komt nesten wil leegplunderen.' Doekhie noemde Ramdien een onbetrouwbare hypocriet die nu er niets meer te halen valt bij de NDP haar heil weer gaat zoeken bij de VHP. 'Toen de honingpot openstond, heeft zij uitgebreid genoten van de honing. Nu het deksel weer op de pot is geplaatst, rent ze weer verder.'

Gebeten in zijn geslachtsdeel door een bardame?

Doekhie is de afgelopen jaren zelf ook een paar malen onderwerp van discussie geweest inzake een aantal dubieuze kwesties die zijn naam hebben bezoedeld. Zo waren er in juni 2012 plotseling geruchten en verhalen dat hij in zijn geslachtsdeel zou zijn gebeten door een bardame. Hij verwees die geruchten en verhalen snel naar het rijk der fabelen. 'Ik ben niet in mijn geslachtsdeel gebeten door een bardame. Het gaat om iemand die in een bar aan de Doekhieweg in Nickerie onenigheid kreeg. Maar, het gaat niet om Doekhie', zo liet hij de wereld op 22 juni via Starnieuws weten. Het bericht haalde zelfs de Telegraaf in Nederland.

 'Mijn vrouw, kinderen en andere familieleden worden te kijk gezet met de praatjes. Mensen houden van sensatie en vertellen de wildste verhalen. Ik weet dat ik populair ben, maar ik wist niet dat mijn geslachtsorgaan ook zo populair is dat mensen, vooral mannen erover praten', zei Doekhie.

Je zou het haast zeggen 'de pot verwijt de ketel'. Immers, is het niet Doekhie die het tot een gewoonte lijkt te hebben gemaakt om collega's te beschimpen en te beledigen? En, als hij zelf een keer in het middelpunt van de belangstelling staat, begint hij publiekelijk te jammeren. Een minpuntje voor deze opmerkelijke politicus.

Relatiebemiddelaar?

Naast dit incident kwam hij in september 2011 in opspraak. Zijn naam werd genoemd in verband met de contacten tussen Desi Bouterse en de Guyanese drugshandelaar Roger Khan. Volgens gelekte Amerikaanse informatie, via WikiLeaks, was het Doekhie die Bouterse en Khan met elkaar in contact zou hebben gebracht op zijn terrein te Southdrain in Nickerie. Dat zou gebeurd zijn in 2005:

'(…) According to Minister Santokhi, Khan has traveled to

Suriname on a "regular basis" over the last year; police

know of two Khan visits to Paramaribo in the last year.

Police know that Khan has also visited Bouterse's property

located near Wasjabo, a village that sits on the Corantijn

River not far from the town of Apoera on the Guyanese-

Surinamese border, but do not know of dates or times. Out

of Washabo is likely where Bouterse crosses into Guyana, as

there are no border controls in the isolated location.

According to the Attorney General, Bouterse has also met

with Khan in the western town of Nickerie at a property

owned by NDP Parliamentarian Mohamed Rashied Doekhie.(...)'

De NDP'er erkende wel dat Bouterse met regelmaat bezoeken bracht aan zijn buitenverblijf te Southdrain, maar hij ontkende Khan te kennen. Nimmer is er verder ook maar enig bewijs geleverd van de mogelijke betrokkenheid van Doekhie bij de relatie tussen Khan en Bouterse.

Reactie Doekhie:

Is grondbezit altijd verdacht?
Begin 2009 kwamen er verhalen naar buiten over het grondbezit van Doekhie. Hij zou op verscheidene momenten lappen grond gekregen hebben van de overheid. Bij elkaar zou het zijn gegaan om ruim 1.000 hectare. De reactie van Doekhie luidde, dat wat hij had gekregen procedureel prima elkaar stak. Volgens de Ware Tijd van 23 maart dat jaar is Doekhie grootgrondbezitter in Nickerie. De krant kreeg inzage in stukken van het ministerie van Ruimtelijke ordening, Bos- en Grondbeheer (RGB).

De Ware Tijd: 'De door Doekhie opgerichte stichting Tahira kreeg in maart 2001 van toenmalig NH-minister Franco Demon 453 vierkante meter te Hanna's Lust voor bebouwing en bewoning. In april 1999 kreeg dezelfde stichting al 12 hectare domeingrond in het MCP-project bij de veerverbinding met Guyana te Southdrain van Demon's voorganger Errol Alibux. De organisatie zou op dat terrein onder meer een hotel en watersportfaciliteiten neerzetten alsook een brandstofdoorvoerstation. In juli 2000 kreeg Doekhie ook 4.738 vierkante meter grond in de Van Drimmelenpolder voor bebouwing en bewoning van minister Alibux, terwijl hij van dezelfde bewindsman in november 1998 ook al 5.883 vierkante meter van het Industrieterrein Nickerie kreeg voor bebouwing en bewoning. NV Wavebo, waarin Doekhie ook aandelen heeft, kreeg in september 1993 van toenmalig minister van Natuurlijke Hulpbronnen, Harold Pollack (NPS), 54 hectare van de voormalige plantage Nursery in Nickerie voor landbouw- en veeteeltactiviteiten.

De stichting Patarka van Doekhie kreeg in november 1998 ook al van Alibux maar liefst 1.000 hectare te Southdrain voor landbouwdoeleinden.'

Dit kunnen dan wel allemaal feiten zijn, maar heeft Doekhie enig strafbaar feit begaan? Is hij voor een of meerdere van die zaken ooit voor de rechter gedaagd? Neen. Het zijn slechts suggestieve verdachtmakingen gevoed door vermeend journalist Ivan Cairo van de Ware Tijd met zijn artikel van 23 maart 2009.

Volgens Doekhie was er met zijn grondbezit niets aan de hand. Hij zou de terreinen op een normale wijze hebben aangevraagd en na wachttijden van enkele jaren hebben gekregen. 'Zelfs van ministers die niet tot mijn politieke kring behoren, wat aangeeft dat er met deze gronduitgiftes niets dubieus aan de hand is', zei Doekhie.

Over de arealen te Southdrain zei hij dat daar zwamp- en bosterreinen zijn die hij met geleend kapitaal in ontwikkeling heeft gebracht. 'Ik heb met geld van de bank geïnvesteerd en wat neergezet. Ik heb wat ermee gedaan en ben niet gaan speculeren, zoals nu gebeurt. Laat men bijvoorbeeld bus' busi achter Zanderij of zo nemen en dat tot ontwikkeling brengen, dat is durf hebben. Maar deze mensen nemen sportvelden, schoolterreinen en begraafplaatsen, klaargemaakte terreinen. Daartegen vecht ik, niet tegen richtige gronduitgifte.'

Amusement

Doekhie mag dan wel zijn stem verheffen in het parlement, schreeuwen en schelden tegen en op collega's en anderen die hem niet welgezind zijn, rond hem heen hangt echter een waas van ironie.

Zijn bijdragen in De Nationale Assemblee zijn zeker helder, scherp, duidelijk en wat dat betreft een voorbeeld voor sommige collega's. De burger kan hem begrijpen, verstaan.
Maar, luisteren naar de toespraken en interrupties van Doekhie in het parlement is vooral een vorm van amusement en heeft weinig met serieuze politiek te maken. Doekhie is gewoon een leuke clown die altijd zorgt voor een glimlach en een laagje ergernis en mensen politiek inhoudelijk aan het denken kan zetten met zijn rake opmerkingen. Hij, de president van Nickerie, is daarenboven een koning in het bespelen van de lokale media, maar ja, daarvoor hoef je in Suriname geen koning te zijn. Het lokale journaille verslindt maar wat graag de woordenstroom van de NDP-politcius, die goed verkoopt.

Braziliaanse bij (killer bee) treft bijna jaarlijks doel in Suriname

Dodelijke bij vindt oorsprong in Afrika: geafrikaniseerde honingbij

16-05-2014 Door: © Paul Kraaijer (Obsession Magazine)

Paramaribo – Deze week was het weer eens raak. De Braziliaanse bij ofwel 'killer bee' (Apis mellifera scutellata) sloeg toe. Twee bejaarde broers werden woensdag 14 mei 2014 aan de Henarweg, verlengde van de Rahemalweg (Wanica), aangevallen door een zwerm Braziliaanse bijen. De mannen waren bezig op een perceel grenspalen te zoeken met behulp van een graafmachine. De graafmachine stootte op een moment tegen een boomstam waarin een bijennest bleek te zitten. Hierop werden de broers aangevallen door de bijen, terwijl zij probeerden weg te rennen. Een van hen (78) kwam te vallen, waarna hij massaal werd aangevallen door de bijen. Bij aankomst in een polikliniek bleek de man te zijn overleden.

Het is niet de eerste keer dat iemand in Suriname is doodgestoken door Braziliaanse bijen. Bijna jaarlijks worden wel een paar mensen en ook dieren aangevallen, waarbij soms iemand de steken niet overleeft.

De Braziliaanse bij uit Tanzania.....

We hebben hier te maken met een agressieve bijensoort die haar oorsprong vindt in het Afrikaanse land Tanzania. In de jaren '50 deed de bioloog Warwich E. Kerr onderzoek naar bijen in Zuid-Amerika en de VS. Hij wilde een nieuw bijenras creeren dat meer honing produceerde en Afrikaanse honingbijen bleken in een tropisch klimaat meer honing te produceren dan de inheemse soorten. Hij verkocht hiertoe Afrikaanse honingbijen aan Braziliaanse imkers. Kerr hield de bijen in speciale bijenkasten met gaten groot genoeg om de werksters door te laten, maar te klein voor de koninginnen. Deze kasten werden geleverd aan Braziliaanse imkers die koninginnen van de Afrikaanse honingbij kochten.

Maar, in 1957 ging het helemaal mis toen een imker per ongeluk 26 Tanzaniaanse door Kerr geleverde bijenkoninginnen liet ontsnappen. Zij paarden vervolgens met Europese darren en verspreidden zich over heel Zuid-Amerika waarbij ze de Europese soorten wegconcurreerden. Volgens schattingen breidde het gebied waarin geafrikaniseerde honingbijen voorkomen zich met gemiddeld twee kilometer per dag uit. De gevolgen voor de imkers in Midden- en Zuid-Amerika waren dramatisch. Zij waren niet aan de extreem agressieve bijen gewend en de honingproductie daalde sterk. Ook nam het aantal sterfgevallen door bijensteken toe. In de jaren '90 bereikten de bijen de zuidelijke Verenigde Staten en Noord Argentinië.

Vanwege het agressieve gedrag kreeg het beestje al snel de bijnaam 'killer bee'. Geafrikaniseerde honingbijen gaan sneller over tot de aanval en vallen dan ook meteen in grotere groepen aan. Hoewel het gif niet krachtiger is dan dat van andere bijensoorten, zal iemand die aangevallen wordt wel vaker gestoken worden. Een enkele steek kan fataal zijn in geval van allergie, maar dit geldt ook voor die van de Europese soorten. In de Verenigde Staten, en dus ook in Suriname waar de bij zijn intrede deed in 1976, zijn geafrikaniseerde honingbijen verantwoordelijk voor 1 à 2 doden per jaar.

Surinaamse media berichtten in januari 1977 al over de Braziliaanse bijen. De krant 'Vrije Stem' schreef op 4 januari 1977 onder de kop 'Meer plagen van Braziliaanse bijen':

De Nederlandse krant het Nieuwsblad van het Noorden schreef op 8 maart 1977: '(…) De ontsnapte koninginnen paarden er lustig op los en vormden eigen zwermen die met dodelijke zekerheid hun eenmaal gekozen slachtoffers achtervolgden. Tot dusver zijn zestig zwermen gezien, samen enkele miljoenen bijen. Ze zijn inmiddels opgerukt tot Venezuela, Suriname en Frans-Guyana. (…)':

Twee jaar later leidde de vertoning in diverse bioscopen in Paramaribo van twee films met als thema agressieve bijen tot actie vanuit het ministerie van Landbouw en Visserij. Dat waren de films 'The Swarm' uit 1978:

en 'The Savage Bees', 1976:

In de 'Vrije Stem' van 7 april 1979 waarschuwde het ministerie voor de agressieve Braziliaanse bijen:

De Braziliaanse bijen en hun slachtoffers

In de eerste week van november 2013 overleefde zelfs een koe in Nickerie een aanval van de agressieve bijen niet. Het dier stond vastgebonden te grazen toen het werd aangevallen. De boer en zijn broer werden ook gestoken, toen zij de koe weg haalden. De volgende ochtend overleed het dier aan de vele steken.

Vorig jaar werd op 4 september een bejaarde man door Braziliaanse bijen aangevallen. De man wandelde in de buurt Uitvlugt in Paramaribo langs een graafmachine die bezig was met ontbossingswerkzaamheden. De man moest met een ambulance naar een ziekenhuis worden vervoerd.

Twee vrouwen werden op maandag 29 april 2013, terwijl zij aan het vissen waren, aangevallen door een zwerm Braziliaanse bijen. De dames sprongen pardoes in het water. Een van de vrouwen moest vanwege de opgelopen steken worden opgenomen in het Academisch Ziekenhuis Paramaribo. De bijen zaten in een oude wasmachine. De brandweer werd gealarmeerd om de dieren te bestrijden.

Aan de Indira Gandhiweg in Paramaribo overleed woensdag 6 februari 2013 een 65-jarige man, nadat hij was aangevallen en gestoken door de 'killer bee'. De bijen hielden zich op in een verrotte boomstronk niet ver van de plaats waar de man was aangevallen. De insecten zijn door de brandweer gedood.

Drie personen werden rond 15 oktober 2012, terwijl zij op een stuk landbouwgrond aan het werk waren in het district Saramacca ter hoogte van km23.5 aan de Oost-Westverbinding, door een zwerm Braziliaanse bijen belaagd. De mannen waren met behulp van een graafmachine een dam aan te leggen toen ze werden aangevallen. De bestuurder van de machine kreeg, voordat hij de cabine kon sluiten, zes steken. Een andere arbeider sprong in een greppel waarin nog een laagje water stond en bedekte zijn lichaam met blubber, terwijl zijn vader zich in struikgewas verschool dat hij vervolgens in brand stak om de bijen te verdrijven. De zoon moest ruim driehonderd angels uit zijn lichaam laten verwijderen. Hij en zijn vader belandden in het Academisch Ziekenhuis Paramaribo. De bijendienst van de brandweer werd gealarmeerd om de insecten te doden.

De Ware Tijd berichtte op 16 augustus 2012 dat de bestrijding van de Braziliaanse bij het Korps Brandweer Suriname veel extra werk oplevert. ‘In die periode komen de bijen uit hun nest’, aldus Naraindhath Golzar, lid van de Bijendienst van de brandweer. Gedurende de rest van het jaar schommelt het aantal meldingen inzake bijenoverlast tussen de vijf en tien per dag. Bij ongeveer de helft gaat het om Braziliaanse bijen. Medewerkers van de dienst waren volgens Golzar dagelijks tot tien uur ‘s avonds bezig met het afhandelen van de meldingen.

Een bestuurder van een bulldozer te Stolkertsijver in Commewijne werd op 8 oktober 2011 tijdens zijn werkzaamheden indirect het dodelijke slachtoffer van de Braziliaanse bij. Hij was met collega's een terrein aan het ontbossen toen ze werden aangevallen. De bestuurder van de bulldozer viel uit de cabine toen hij aan de bijen trachtte te ontkomen. Een collega zag de machine zonder bestuurder rijden, sprong er op en het lukte hem om de motor uit te schakelen. De bestuurder bleek tussen de metalen rupsen te zijn beland en was aan de verwondingen overleden.

Werd in november 2013 een koe door Braziliaanse bijen doodgestoken, begin december 2009 hadden bijen het voorzien op de huisdieren van een familie aan de Bonaireweg bij Lelydorp. In een grote boom op het perceel bleken de insecten zich te bevinden. De bijen doken op drie mannen die gras aan het snijden waren. De mannen renden hard weg, waarop de bijen zich stortten op de huisdieren. Een hond, twee papegaaien en vier parkieten werden de slachtoffers en doodgestoken door de bijen.

Noot:

In navolging van mijn artikel publiceert het Dagblad Suriname donderdag 22 mei 2014 een artikel met als kop 'Killer bee doodt nog steeds mens en dier'. Toeval bestaat niet? En de Ware Tijd bericht zaterdag 24 mei dat de brandweer burgers oproept om zelf de overlast van de Braziliaanse bij te voorkomen:

Burgers moeten geen oude karkassen, oude zinkplaten en oude autobanden op hun percelen opslaan. Ook moeten zij het ontstaan van bosschages op hun terrein vermijden. ‘Dit zijn geliefde plekken voor Braziliaanse bijen, daarom moet de samenleving de omgeving blijven onderhouden’, zegt brandweervoorlichter Glenn Cooman vandaag, zaterdag 24 mei 2014, in de Ware Tijd.

Ook bij het ontdekken van de insecten is uiterste voorzichtigheid geboden, omdat zij behoorlijk agressief kunnen zijn. ‘Vooral bij extreme droogte. Handig is om een ‘Baygon’ stand-by te houden.’
Deze boodschap is belangrijk om burgers erop te attenderen voorzichtig te zijn bij het zien van bijen en hun leven bij overlast door deze diertjes niet in gevaar te brengen. Vanaf begin januari tot eind april dit jaar heeft de brandweer in totaal 1.328 keer bijen bestreden. Dat is volgens de brandweervoorlichter een afname in vergelijking met dezelfde periode van het vorig jaar. Exacte cijfers heeft hij echter niet bij de hand.

De oorzaak van de afname ligt volgens hem in de toename van het open kappen van gebieden waardoor de bijen dieper het bos intrekken. Cooman zegt verder, dat bij meldingen de Bijenbestrijdingsdienst, gehuisvest in de kazerne aan de Gemenelandseweg, zo snel mogelijk uitrukt. ‘Bij calamiteiten wordt er direct opgetreden. Wij van de brandweer beseffen het gevaar dat die bijen kunnen veroorzaken.’

De Schrijversvakschool Paramaribo

De kunst van het creatief en literatuur schrijven leren

15-05-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - ‘Hoewel creatief schrijven een kunstvorm is, is het vooral een vak waarin elk genre zijn specifieke technieken of vormen heeft. Tegenwoordig kun je voor alle kunstdisciplines waar interesse voor bestaat, een opleiding volgen. Men gaat er gevoegelijk vanuit, dat wanneer je kunt schrijven je automatisch verhalen kunt schrijven. Dat is vooral nièt het geval, anders zouden alle Neerlandici schrijvers zijn. Het gaat bij creatief schrijven om de creativiteit, de eigen visie, de eigen expressie in woord en daar geven wij adviezen in met onze inzichten.’ 

Woorden van Ruth San A Jong, directeur van de Schrijversvakschool Paramaribo aan de J.A. Pengelstraat. De school bestaat sinds 27 augustus 2008 en heeft als voornaamste doel om het creatief en literatuur schrijven in Suriname te bevorderen. De vierjarige schrijversvakopleiding startte dat jaar op 10 oktober met negen studenten. De school wil met deze deeltijdopleiding een goed en kritisch fundament leggen voor het kunstvakonderwijs en in het bijzonder voor het creatief en literair schrijven.

De website van de school vermeldt: ‘We verzorgen lessen in proza, poëzie, essay, scenario en toneelschrijven met haar specifieke schrijfvormen. Daarnaast zijn er vakken die ondersteunend zijn aan de hoofdvakken. De vakken variëren van Sranan (Surinaamse) spelling, sranan Poëzie, literaire tekstanalyse tot Surinamistiek. Kortom alles wat relevant is voor de opleiding, voor de ontwikkeling van de schrijver. We hebben niet slechts één blik!’

San A Jong: ‘De Schrijversvakschool is vooral geschikt voor gemotiveerde mensen die schrijftalent hebben en die zich daarin onder begeleiding verder willen ontwikkelen. Voor mensen die durven, discipline hebben voor wat betreft tekstproductie en een hoge dosis zelfkritiek hebben.’

Schrijven is kunst

Ze benadrukt dat het een kunstvak is dat opleidt tot een kunstberoep. ‘Na de opleiding hangt het van de auteur zelf af of die gaat produceren. Met een dergelijke opleiding op zak kan een geslaagde cursist bij verschillende schrijfdisciplines ingezet worden. Op een marketingafdeling of bij een redactie van bijvoorbeeld een krant of radio. Maar, het is niet zo dat je met een certificaat de garantie hebt dat je werk vindt. Het gaat veelal om je eigen inzet en of mensen je werk lezen en de moeite vinden om het te publiceren.’ 

Het aantal cursisten is sterk wisselend. ‘Bij de opleiding zijn er vaak aan het begin van een schooljaar tien inschrijvingen, maar gaandeweg blijft men weg om redenen die veelal persoonlijk van aard zijn. Het aantal cursisten is dus elke keer anders, maar we hebben een groeiend aantal.’ 

Bij het afstuderen ontvangen de geslaagden een certificaat. Maar dat is, aldus Ruth San A Jong, ‘geen garantie dat je een goed auteur bent. Een kunstenaar moet exposeren en zijn of haar kunstwerken moeten gewaardeerd worden door de gemeenschap en dan verder. De opleiding is nog niet gecertificeerd. In de kunstensector is dat moeilijk te definiëren of te standaardiseren. Ons uitgangspunt is vooral dat creatief schrijven een kunstvak is.’

Een enkele keer breekt een geslaagd cursist zelfs internationaal door. Dat is het geval met Karin Lachmising van wie haar dichtbundel in oktober 2013 het levenslicht zag bij uitgeverij In de Knipscheer. Zij was de eerste student die, in november 2012, afstudeerde aan de Schrijversvakschool Paramaribo. In ‘Nergens groeit een boom die haar aarde niet vindt’ beschrijft zij, aldus de uitgever in het Nederlandse Haarlem, ‘op voorbeeldige wijze de connectie tussen mens en natuur. Vruchtbare metaforen zorgen ervoor dat de regels je tot in de ziel raken. In het gedicht waarnaar de bundel is genoemd komt de lezer erachter dat hij niet ver van de boom staat.’ De uitgever ziet in Lachmising zelfs een waardig opvolger van de bekende dichter Michaël Slory. ‘Haar sensuele natuurgedichten, waarin zorg en hoop samenkomen, zijn een fris geluid in de Surinaamse letteren’, aldus In de Knipscheer.

De Schrijversvakschool financiert zichzelf uit de opbrengsten van lesgelden. San A Jong: ‘We krijgen bij onze projecten ook ondersteuning van de Nederlandse overheid, via de ambassade, en andere sponsors. Alles hangt af van de projecten die we doen.’

Zij ziet de toekomst voor de school zonnig tegemoet. ‘We bestaan intussen vijf jaar en hebben een non-fictie module die erg aanslaat bij onder andere bedrijven en non-gouvernementele organisaties. De doorsnee uitdrukkingsvaardigheid op schrift is minimaal of althans, mag veel beter. Met onze creatieve inzichten en de begeleiding in het schrijfproces blijkt men beter te schrijven, vanuit een centrale gedachte, bestemd voor de doelgroep en of een groot publiek. Daarenboven richten wij ons ook op jongeren en dus op het creatieve schrijven. Hoewel taal het middel is waarmee we aan de woordkunst vorm geven, letten we meer op de creativiteit, het verhaal van de kinderen zelf.’

Tot slot de vraag aan de directeur van de Schrijversvakschool in welke bewoordingen zij haar school aan schrijvers zou willen aanprijzen. Het antwoord komt snel en scherp:

‘Laat je vormen! Met een hoge dosis zelfkritiek, de technieken en inzichten van de Schrijversvakschool kom je tot helder geformuleerde teksten met een duidelijke stem en stijl.’

Wilt u meer weten over de Schrijversvakschool Paramaribo bezoek dan de website.

Amerikaanse backpack videojournalist Bill Gentile: Suriname heeft behoefte aan kwalitatief goede journalisten

Bill Gentile (Bron foto's: billgentile.com & ambassade VS in Paramaribo)

Gentile weekje in Suriname voor workshops

Amerikaan legt vinger op zere Surinaamse journalistieke plek

De SVJ en de Internationale Dag van de Persvrijheid

13-05-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – In verband met de Dag van de Persvrijheid, zaterdag 3 mei, had de Amerikaanse ambassade de video- en fotojournalist Bill Gentile voor een klein weekje naar Suriname gehaald. Gentile hield van 5 tot 9 mei een paar bijeenkomsten met journalisten, fotografen, studenten, het maatschappelijke middenveld en algemeen publiek. De sessies zouden hebben gehandeld over burgerjournalistiek, ethiek in de journalistiek, persvrijheid en vrijheid van expressie. 

De ambassade hoopte met de aanwezigheid van Gentile persvrijheid en vrijheid van expressie aan te kunnen moedigen. 'Persvrijheid en vrijheid van expressie, met name over politieke en andere publieke vraagstukken, zijn de levensbron van een democratie', zo liet de ambassade in een persbericht weten. Of Gentile heeft kunnen bijdragen aan verbetering van de journalistieke kwaliteit in Suriname valt sterk te betwijfelen, daarvoor zijn vijf dagen toch echt te kort en de journalistieke interesse voor hem en zijn bijeenkomsten leek zeer matig.

De Internationale Dag van de Persvrijheid werd in 1993 ingesteld door de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties om jaarlijks op 3 mei bewustzijn te kweken voor het belang van persvrijheid en regeringen eraan te herinneren hun plicht te vervullen het eraan gekoppelde artikel 19 van de Universele Verklaring van de Rechten van de Mens te handhaven. Dat artikel luidt: 'Een ieder heeft recht op vrijheid van mening en meningsuiting. Dit recht omvat de vrijheid om zonder inmenging een mening te koesteren en om door alle middelen en ongeacht grenzen inlichtingen en denkbeelden op te sporen, te ontvangen en door te geven.'

'Suriname heeft geen kwalitatief goede journalisten'

Inmiddels is het woensdag 14 mei en Gentile zal ongetwijfeld het land alweer met stille trom hebben verlaten. Net zo stil als zijn komst en zijn aanwezigheid waren en zijn workshops. Media, in ieder geval de geschreven media, blijken nauwelijks tot geen aandacht te hebben besteed aan zijn verblijf in Suriname, zijn activiteiten en aan de Internationale Dag van de Persvrijheid. Onduidelijk is dan ook wat het resultaat is geweest van zijn bezoek en hoeveel 'journalisten' er iets van hebben opgestoken. In een interview met het ABC TV dagelijks actualiteitenprogramma 'Magazine4' zei Gentile vrijdagmiddag 9 mei, dat het in Suriname ontbreekt aan kwalitatief goede journalisten. Een schot voor de boeg en tot die conclusie kwam hij al na een paar dagen aan Suriname en aan de media te hebben geroken...... Dat is veelzeggend.

Belgisch freelance journalist Pieter van Maele een van weinig aanwezigen.

Overigens zou uit gepubliceerde foto's van Gentile's workshops in Paramaribo kunnen worden afgeleid, dat de belangstelling vanuit het journalistieke veld zeer gering is geweest. Een zaaltje, een presentatie en een paar bezette stoeltjes en dan ook nog door onder andere een of twee buitenlandse zogenoemde 'mediawerkers', waaronder de Belgische freelancer Pieter van Maele (op foto 3e van rechts). Het is het stereotype beeld van de Surinaamse journalistiek. Het merendeel van de journalisten wil kennelijk zichzelf niet journalistiek verbeteren en had kennelijk geen belangstelling voor de verhalen en kennis van de Amerikaan.

Gentile is overigens niet de eerste de beste videojournalist. Gedurende dertig jaren deed hij op vijf continenten journalistiek verslag van met name brandhaarden en maakte diverse films, waaronder 'Afghanistan: The Forgotten War', daterend uit 2008:

Hij wordt omschreven als de pionier van 'backpack journalistiek'. Hij begon zijn carrière in 1977 als verslaggever voor Mexico City News en als correspondent in Mexico Stad voor het persagentschap United Press International, UPI. Twee jaar later deed hij verslag van de Sandinistische revolutie in Nicaragua. Ook versloeg hij onder andere de door de VS gesteunde Contra-oorlog in Nicaragua en publiceerde een fotoboek over zijn periode in Nicaragua, de burgeroorlog in de jaren '80 in El Salvador, de invasie van de VS in Panama, de 1994-invasie op Haiti, de Golf Oorlog in het Midden-Oosten en de oorlogen in Irak en Afghanistan. De verschrikkelijke 194 genocide in Rwanda was ook zijn werkterrein.

Leeuwin (3e van l.), Van der Kooye (4e van r.) en Cairo (met ooglapje)

Op de verre achtergrond was de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ) ook betrokken bij de komst van Gentile naar Suriname. Maar, voorzitter Wilfred Leeuwin was niet te horen. Hij was niet zichtbaar, behalve op een foto, te vinden op de website van Gentile, waarop hij te zien is in gezelschap van onder andere Gentile, de oud-voorzitter van de SVJ Rachel van der Kooye en de Ware Tijd-journalist en slecht functionerend informant voor de internationale organisatie Verslaggevers zonder Grenzen, Ivan Cairo. Het tafereeltje oogt gezellig en leuk. De foto was op 6 mei gemaakt, na een ontbijtje bij de Amerikaanse ambassade. Hieruit moge weer blijken hoe klein het Surinaamse journalistieke wereldje is. Altijd duiken dezelfde mensen op de voorgrond op. Mensen met een air, een attitude, alsof een zogenoemd journalist een soort 'heilige' is verheven boven andere beroepen. Zogenoemd journalist, immers, de eerste kwalitatief goede en serieuze onafhankelijke en objectieve journalist moet zijn of haar weg naar het mediaveld nog weten te vinden.

Gentile was feitelijk naar Suriname gehaald vanwege de Internationale Dag van de Persvrijheid. Maar, niets was te horen uit het journalistieke veld over deze dag, 3 mei. Er kwam zelfs geen verklaring van de SVJ. Kennelijk is de vereniging eindelijk tot inzicht gekomen, dat er voldoende persvrijheid in Suriname is. Natuurlijk, af en toe zijn er brandjes in het journalistieke veld. De laatste tijd krijgen vooral het blad Parbode en zijn uitgever, de Nederlander Jaap Hoogendam, het zwaar te verduren door diverse tegen het blad en de uitgever aangespannen Kort Gedingzaken. Tot nu toe heeft de SVJ in al die rechtszaken, zich niet laten horen of zien als steun voor Parbode en uitgever Hoogendam (Caribbean Media Group, dat overigens slechts een op een hand te tellen aantal uitgaven op haar naam heeft staan).

Feitelijk kan vandaag de dag geconcludeerd worden dat 'mediawerkers' in Suriname in vrijheid hun werk kunnen uitvoeren en dat lezers en geïnterviewden kritischer zijn geworden.

In tegenstelling tot dit jaar, had de SVJ de afgelopen jaren wel steeds rond 3 mei een verklaring in verband met de Dag van de Persvrijheid.

De SVJ en de Dag van de Persvrijheid

De SVJ organiseerde in 2010 rond de Dag van de Persvrijheid een tweedaagse trianing over het verslaan van de verkiezingen. Ook toen was de belangstelling voor de training gering. Toenmalig SVJ-voorzitter Van der Kooye liet via Starnieuws weten meer journalisten verwacht te hebben. Maar, ze liet er meteen achteraan weten blij te zijn dat de deelnemers, met de kennis die ze opgedaan hebben, hun werk beter kunnen doen. Verder verklaarde ze dat journalisten gebruik moeten gaan maken van meerdere bronnen bij de totstandkoming van artikelen. De journalistenvereniging kwam niet met een speciale verklaring in het kader van de Dag van de Persvrijheid.

Een jaar later bracht de SVJ wel een verklaring uit in de vorm van een interview in De Ware Tijd. 'De persvrijheid in Suriname baart mij zorgen. Er wordt rancune vanuit de regering toegepast jegens bepaalde journalisten en mediahuizen. Verder worden journalisten door de regering doelbewust weggekocht om de media uit te hollen.' Woorden van SVJ-voorzitter Van der Kooye. Destijds beweerde ze dat, in vergelijking met een paar jaar geleden, de persvrijheid verslechterd is.

In 2012 riep de SVJ in verband met de Dag van de Persvrijheid journalisten op tot het bevorderen van zuiverheid bij het gebruikmaken van het recht op vrije meningsuiting. In een verklaring hield de SVJ een pleidooi voor hoogstaande beoefening van het journalistieke vak. Werkelijk, dit was twee jaar geleden en van enige hoogstaande kwaliteit in de journalistiek is nog steeds geen enkele sprake. Overigens stelde de journalistenvereniging in de verklaring dat de persvrijheid kon worden aangemerkt als 'redelijk vrij'. Verder was in de verklaring te lezen: 'Voor een betrouwbare en waarheidsgetrouwe nieuwsvoorziening onthoudt de journalist zich van persoonlijk commentaar. Het geven van ongefundeerde en of persoonlijke standpunten wordt getypeerd als partijdig, onbetrouwbaar en beïnvloeding van het nieuws. De ontvanger van het nieuws heeft recht op authentieke informatie om een goed beeld te kunnen vormen van een gebeurtenis.'

'Het collaboreren met politieke en maatschappelijke organisaties die onderdeel vormen van het nieuws, wordt door de vereniging veroordeeld. Journalisten die propaganda maken voor een organisatie, propagandamateriaal verstrekken, hun politieke kleur openlijk kenbaar maken en gekleed gaan in propaganda tenue schaden het journalistieke beroep en zullen door de gemeenschap worden bestempeld als te zijn onbetrouwbaar, gekleurd en partijdig. Zij brengen het beroep hierdoor in gevaar', aldus SVJ-voorzitter Wilfred Leeuwin in de SVJ-verklaring.

Een jaar later, mei 2013, zei Leeuwin, in het kader van de Dag van de Persvrijheid, dat Surinamers elkaar constant eraan moeten 'herinneren, dat vrijheid van meningsuiting geen gunst of geschenk is'. 'We moeten vooruit kijken, maar ons er steeds weer aan herinneren dat het recht op vrije meningsuiting en persvrijheid een grondrecht is.'

De zwijgzame SVJ

Dit jaar zweeg de SVJ in alle talen. Het bleef rond de Dag van de Persvrijheid vanuit de journalistenvereniging over het algemeen doodstil. De nauwelijks toegankelijke SVJ kwam niet met een verklaring. Haar voorzitter liet zich nu en dan eens zien en horen.
Een voorzitter die zelden iets van zich laat horen. Een voorzitter van een klein clubje ons-kent-ons. Wilfred Leeuwin, voorzitter van een vereniging die zwijgt op momenten dat haar stem luid zou moeten klinken. Leeuwin, webredacteur bij Starnieuws, de nieuwswebsite die meer lijkt en klinkt dan ze in werkelijkheid is. Webredacteur, niets meer en niets minder. Oud-journalist bij de Ware Tijd en bij de Times of Suriname. Een voorzitter van een journalistenvereniging die vooral te horen is als de journalistiek in Suriname in internationale persvrijheidslijsten weer een of meerdere plaatsen is gestegen of gezakt. Een voorzitter die je zelden hoort wanneer bijvoorbeeld een magazine, een freelance journalist of een uitgever voor de rechter in Kort Geding wordt gesleept. Een voorzitter die je zelden hoort over de erbarmelijke journalistieke- en taalkwaliteiten van journalisten, waaronder ook ongetwijfeld een paar SVJ-leden. Een volzin Nederlands schrijven lijkt welhaast onmogelijk onder het lokale journaille.

SVJ moet zichtbaar, bereikbaar en kritisch naar eigen achterban worden

Neen, kritisch zijn op de eigen achterban kost de SVJ veel moeite en voor zover bekend worden er ook geen serieuze pogingen ondernomen om gestructureerd te werken aan kwaliteitsverbetering van de journalisten en de media. Dat bereik je echt niet met jaarlijks een of twee workshops, waarna deelnemers een nietszeggend certificaat krijgen uitgereikt, of door een paar journalisten een cursusje hier en een cursusje daar van een paar dagen te laten volgen bijvoorbeeld ergens in de VS.

Wanneer gaat de SVJ aan het werk om de journalistieke sector te verbeteren?

Wanneer gaat de SVJ werken aan het verbeteren van de eigen bereikbaarheid?

Wanneer wordt de SVJ een serieus te nemen vereniging, waarin de journalistiek serieus wordt genomen en lef wordt getoond door eens kritisch naar de eigen achterban te kijken?

VHP-Assembleelid Girjasing wil censuur op onschuldige Parbo-commercial

De betuttelende kleinzieligheid van een Surinaams parlementslid

Onschuldige commercial Parbobier valt niet goed bij politicus

10-05-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Politici in Suriname zijn behoorlijk uniek in de wereld. In het Surinaamse parlement, De Nationale Assemblee, is het niet ongewoon, dat parlementsleden zich te buiten gaan aan ordinaire schreeuw- en scheldpartijen. Daarenboven is het taalgebruik van diverse Assembleeleden van een bedenkelijk laag niveau. Het is geen uitzondering, kijkend naar fragmenten uit een openbare vergadering van het parlement, dat je feitelijk kijkt naar een kleuterklas met door elkaar schreeuwende kleuters die niet naar hun leerkracht willen luisteren. Soms ga je zelfs twijfelen aan het verstandelijke vermogen van een parlementslid.

De geslaagde Parbo-smoes commercial en Girjasing

Het parlementslid Assembleelid Shailendra Girjasing van de Verenigde Hervormings Partij (VHP) deed afgelopen week velen verbazen, toen bekend werd dat hij in een brief aan parlementsvoorzitter Jennifer Geerlings-Simons het verzoek deed om per onmiddellijk een commercial van de Parbo Brouwerij van de Surinaamse televisiestations te laten verwijderen.

Al enige tijd zenden televisiestations een commercial uit waarin echtparen tegen elkaar liegen enkel en alleen maar om een biertje met vrienden te gaan nuttigen. Dit is een bijzonder slecht voorbeeld voor de jeugd. 'Liegen' is geen deugd', aldus Girjasing. Kennelijk is hij onbekend met het gezegde 'een leugentje om eigen bestwil'......

In de commercial worden yoga- en meditatielessen als reden gebruikt door enkele heren om gezellig stiekem, zonder dat de echtgenotes het weten, samen een Parbootje te gaan drinken. Maar, volgens Girjasing, heeft Parbo kennelijk niet veel informatie over wat yoga en meditatie inhouden. Miljoenen mensen ter wereld passen deze technieken toe voor een gezonde leefstijl, wat niet van alcohol kan worden gezegd, aldus de politicus. Met de boodschap in de commercial komt het erop neer, dat men het nuttigen van alcohol boven een gezonde leefstijl plaatst, schrijft het Assembleelid.

Maar, het drinken van een of twee biertjes is toch echt niet schadelijk voor de gezondheid en maakt zeker geen inbreuk op een gezonde leefstijl. Kortom, de politicus drijft door, overdrijft, ziet spoken en plaatst geheel ten onrechte meditatie en yoga op een waarschijnlijk alleen voor hem zichtbaar voetstuk.

'U bent op de hoogte van de discussies van verschillende parlementariërs in uw college waarbij men hun afkeuring heeft uitgesproken over de videoclip en aan de regering ter zake aandacht gevraagd. Tegen alle normen en waarden in, gaat het bedrijf tot heden door tot het doen afdraaien van deze clip in verhoogde frequentie. Op grond van het bovenstaande vraag ik via u aan de regering de vertoning van deze clip op de Surinaamse televisiestations onmiddellijk te willen stopzetten', aldus Girjasing.

Contraproductief en vergezocht

Pfffff.....niet een beetje erg vergezocht meneer Girjasing? Ongelooflijk. Gaat u zich eens bezighouden met echte politieke issues. In ieder geval bezorgt u Parbo nu wel extra (reclame-)aandacht...heeft u daar van tevoren bij stilgestaan? Uw actie werkt dan ook absoluut contraproductief.

Girjasing wil dus met zij brief, dat censuur wordt toegepast op een commercial van een bekende en grote en gerespecteerde en gewaardeerde lokale onderneming. De argumentatie onder het verzoek is heel vergezocht.
Waarom komt de VHP'er nu met zijn kritiek op een onschuldige commercial?
Wie is Girjasing om zo misplaatst en vergezocht en betuttelend te reageren op een leuke commercial? Waarom bleef zijn reactie uit op bijvoorbeeld een commercial van een – voor zover ik mij kan herinneren - pindakaasmerk, waarbij een kleuter met een vinger pindakaas uit de pot haalde en vervolgens die vinger in zijn mond stopte? Dat was toch zeker geen goed voorbeeld voor kinderen meneer Girjasing? Kortom, het is selectieve verontwaardiging bij het Assembleelid.

Al mediterend over tot de orde van de dag onder het genot van een Parbootje
Girjasing, ga gewoon weer over tot de orde van de dag en drink er al mediterend een overheerlijk Parbootje bij.....

Noot:
De Parbo Brouwerij heeft zaterdag 10 mei in De West gereageerd op de brief van Girjasing:


'De Parbo Bier brouwerij vindt dat VHP-parlementariër Shailendra Girjasing spijkers op laag water zoekt. ‘Wij hebben nooit met commercials de bedoeling gehad om mensen te beledigen en te bedriegen en het liegen te stimuleren’, aldus de marketing manager van het bedrijf Eric Dias zaterdag 10 mei 2014 in De West.

Hij reageert op een brief van de parlementariër naar aanleiding van een videoclip van de bierbrouwerij, waarin partners tegenover elkaar smoesjes gebruiken alleen maar om bier te kunnen nuttigen. ‘Het idee achter onze commercials is om 18-jarigen en ouderen op een ludieke manier te veroveren en ervan te overtuigen dat Parbo Bier lekker is’, aldus Dias.
‘De bedoeling van het reclamespotje is echter niet om jongeren aan te zetten tot het nuttigen van bier. Al onze reclames zijn gericht op jongeren van 18 jaar en ouder’, aldus Dias die vervolgens zegt dat de promoactiviteiten die door de brouwerij van Parbo Bier worden georganiseerd, ook voor deze leeftijdsklasse bestemd zijn.

Hierop merkte Dias op dat op het internet te lezen is dat drie glaasjes bier voor een man en twee glaasjes bier voor een vrouw niet slecht zijn. Integendeel is het goed voor de bloedvaten, volgens Dias. ‘Het gros van de Surinaamse samenleving heeft geen moeite met, noch commentaar op dit reclame spotje. Ik wacht de discussie af’, aldus Dias.'