'Cocaïne in een van haar natuurlijke lichaamsopeningen'

De spagaat van een niet-professionele afdeling Public Relations Surinaamse politie

Vagina niet durven te benoemen en locatie misdrijf simpelweg niet vermelden in politiebericht

05-01-2015 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De afdeling Public Relations van het Korps Politie Suriname heeft vandaag in een politiebericht 'politiek correct' vermeld, dat een 38-Jarige Nederlandse vrouw bolletjes met cocaïne in 'één van haar natuurlijke lichaamsopeningen' had gestopt. Met andere woorden, gewoon in haar vagina dus. De vrouw werd gisteren gearresteerd op de nationale luchthaven J.A. Pengel.

In 'één van haar natuurlijke lichaamsopeningen'..... Denkt de afdeling Public Relations dat niemand het woord vagina begrijpt of poenie? Mensen gaan echt niet denken dat die smokkelaarster de bolletjes in een oor of neusgat had gepropt, dus doe gewoon, en schrijf gewoon in het vervolg vagina. Niets mis mee, toch? Met dat woord...

De afdeling voorlichting van de politie komt, vanwege de inhoud van haar politieberichten, zeer amateuristisch over. Los van de veelvuldige taalfouten zijn de berichten regelmatig onvolledig. Ze wordt met regelmaat verzuimd om de locatie van een misdrijf te vermelden, terwijl lezers juist graag willen weten waar iets is gebeurd zodat zij bijvoorbeeld of gerustgesteld kunnen zijn of eventueel veiligheidsmaatregelen kunnen treffen. Mensen zijn nu eenmaal nieuwsgierig van aard.
Een bericht over een misdrijf zonder dat wordt vermeld waar het is gebeurd, heeft geen enkele nieuwswaarde en het is dan ook zinloos om er aandacht aan te besteden. Maar, het Surinaamse journaille weet zelf niet na te denken en neemt gewoon klakkeloos politieberichten (veelal letterlijk, inclusief fouten) over. En door dat te doen blijven lezers achter met vragen.

Als webredacteur van de nieuwswebsite De Surinaamse Krant, gevestigd te Amsterdam, heb ik gisteravond de afdeling Public Relations van het Korps Politie Suriname via Facebook benaderd.

(De website van het korps vermeldt geen enkele contactinformatie laat staan een e-mailadres! Niemand kan dus de afdeling Public Relations bereiken.) 

Aanleiding waren twee politieberichten gisteren waarin geen locaties werden vermeld. Ergens in Paramaribo had een militair iemand in een been geschoten en ergens had een jongedame haar vrouwelijke partner in de rug gestoken. Maar, waar? Geen idee. De politie had dat niet vermeld.

'Beste, Is het mogelijk om in de toekomst bij berichten, zoals vandaag over de militair die schiet en een steekpartij, te vermelden waar iets is gebeurd??? Dat is immers wat mensen graag willen weten. Maar, te vaak wordt geen locatie in een politiebericht vermeld. Berichten zonder vermelding van waar iets is gebeurd hebben feitelijk geen zin om geplaatst te worden in journalistiek kwalitatief goede media, omdat je onherroepelijk de vraag krijgt: maar, waar is dat gebeurd dan??'

Ik ontving vanochtend deze reactie:

'Beste wij concentreren ons meer op inhoud van de strafbare handeling zelf, welke heeft plaatsgevonden. In bepaalde gevallen is het raadzaam om de lokatie ruim te noemen, dan specifiek aan te geven, waar een geval zich heeft voorgedaan.'

Een teleurstellende en vreemde reactie, waaruit in ieder geval blijkt dat niemand bij de afdeling Public Relations van de politie enige journalistieke- of voorlichtingsachtergrond heeft. Het zijn agenten en met die achtergrond worden dan ook de politieberichten geschreven, waarin ook niet wordt geschroomd om typisch formeel, ambtelijk, politiejargon te hanteren. Er wordt niet gedacht aan de lezers, de burgers. De politie zou ook aan preventie en bescherming van de burgers aandacht moeten besteden. Dat kan de politie doen onder andere doen door consequent in politieberichten te vermelden waar een misdrijf is gepleegd en niet te volstaan met het noemen van een politieressort. Het gaat ook niet om 'bepaalde gevallen', zoals de politie stelt in haar reactie, maar om alle gevallen. Immers, te vaak wordt een plaats delict niet vermeld in een politiebericht.

Helaas is het ook kwalitatief slecht gesteld met het lokale journaille. Daarom zijn er ook nooit vanuit dat veld, laat staan vanuit de nutteloze Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ) kritische geluiden te horen over de kwaliteit van de politieberichten en daarom worden die berichten zonder na te denken gekopieerd en gepubliceerd. Journalistieke kwaliteit ontbreekt, volledig.

Beter geen artikel dan een onvolledig artikel
De Surinaamse Krant hanteert een beleid, dat politieberichten over bijvoorbeeld een misdrijf waarin geen locatie van een delict wordt vermeld, niet worden gebruikt. Beter geen artikel, dan een onvolledig artikel waardoor je je lezers met vragen laat zitten.

Verboden kwikimport gaat ook in 2013 gewoon door

Surinaamse grenzen zo lek als een mandje

Alleen effectieve controle op goudvelden kan kwikgebruik tegengaan: kwik in beslag nemen en goudzoekers meteen beboeten

25-02-2013  Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - Ondanks in 2012 gedane uitlatingen door Gerold Dompig, voorzitter van het Managementteam van de Commissie Ordening Goudsector, dat vanaf januari 2013 kwik Suriname is uitgebannen, blijkt de stof nog steeds gewoon het land in gesmokkeld te worden en gebruiken goudzoekers het nog steeds om goud te winnen. 

Kwik bij toeval tijdens verkeerscontrole onderschept

Zo werd op 15 januari 18 kilo kwik onderschept tijdens een verkeerscontrole te Burnside in het district Coronie. De bestuurder die het verboden kwik vervoerde, had geen geldig rijbewijs en viel tijdens een routinecontrole door de mand. Dit was aanleiding voor inspecteur Drohpatie Ramkhelewan van de afdeling Voorlichting van het Korps Politie Suriname om een aantal dagen later via het Dagblad Suriname duidelijk te maken dat de politie wel degelijk maatregelen treft tegen personen die kwik verhandelen of dat in hun bezit hebben. 
‘Die controle is er wel en als er kwik wordt onderschept, worden deze personen wel vervolgd. Het is niet zo, dat we niet optreden tegen kwikvervuilers.’ Dat er niet speciaal in de goudvelden controle gedaan wordt gericht tegen goudzoekers, komt doordat er geen richtlijnen komen van de bevoegde instanties. ‘De regelgeving en richtlijnen moeten komen, dan kunnen we ook naar de goudvelden gaan’, aldus Ramkhelewan.

60 Kilo kwik mee het vliegtuigje in.....

Twee weken later, dinsdag 29 januari, werd en Braziliaanse vrouw aangehouden op het vliegveld Zorg en Hoop in Paramaribo voor het smokkelen van zestig kilo kwik. De vrouw wilde met het kwik naar het binnenland vertrekken waar het gebruikt zou worden in de goudwinning. De Braziliaanse moest een boete betalen van 10.000 Amerikaanse dollar. Haar advocaat Georgette Leter stelde, dat het hier ging om een overtreding van de Wet Economische Delicten. De zaak kon dan ook worden afgehandeld buiten de rechtszaal.

Smokkel van kwik niet moeilijk

Haar aanhouding maakt weer pijnlijk duidelijk, dat de Surinaamse grenzen zo lek zijn als een mandje. Het blijkt begin 2013 kennelijk niet moeilijk te zijn om nog steeds kwik het land in te smokkelen. Een enkele keer wordt een gesmokkelde hoeveelheid kwik onderschept. Soms, zoals in het geval van Burnside, bij toeval, tijdens een gewone verkeerscontrole.

Indien een structurele vorm van controle op het gebruik van kwik in het binnenland achterwege blijft, zal Suriname de vermeende strijd hiertegen verliezen en blijft de biodiversiteit ernstige schade ondervinden van het gebruik van kwik door kleinschalige goudzoekers. De lokale inheemse- en marronbevolking zal blijven worden blootgesteld aan kwik, omdat zij gebruikmaken van het door kwik vervuilde water in kreken en rivieren om zich te baden, om de was en de vaat te doen en soms zelfs om als drinkwater te gebruiken. Zelfs een internationaal VN Kwikverdrag (deMinamata Convention), om het gebruik van kwik wereldwijd aan te pakken, zal niet kunnen verhinderen dat de stof via smokkelpraktijken - door de open grenzen van Suriname met buurlanden Guyana, Frans Guyana en Brazilië -  toch terechtkomt op de Surinaamse goudvelden in het binnenland.

Gebruik van kwik ontmoedigen

Een structurele controle op de goudvelden zelf en het daar ter plekke in beslag nemen van kwik en beboeten van de gebruikende goudzoekers, zouden een ontmoedigende werking kunnen hebben op de goudzoekers. Dàt zou tot gevolg kunnen hebben dan langzamerhand kwik verdwijnt uit de goudvelden, door het voeren van een ontmoedigingsbeleid. Laat de goudzoekers het voelen in hun portemonnaie en uiteindelijk zien ze wellicht in dat het voordeliger is om een keer te investeren in milieuvriendelijke winningsmethoden, zoals ‘shaking tables’.
Maar, dan moet de regering wel  vaart zetten achter het opzetten van een fonds waar goudzoekers een beroep op kunnen doen om de aanschaf van milieuvriendelijke winningsapparatuur financieel mogelijk te maken.

Regering verantwoordelijk
Tot de dag van vandaag heeft de overheid echter nimmer welke daadkracht dan ook getoond om het gebruik en de import van kwik krachtig aan te pakken. Hiermee maakt de regering zich direct verantwoordelijk voor de vernietiging van de unieke Surinaamse biodiversiteit in het dichte regenwoud en voor de gezondheidsproblemen onder de bewoners, de inheemsen, in het binnenland.