Den Blauwvinger: Langzaamaan komt Suriname in actie

COLUMN: Social media als intimiderend, (be)dreigend en 'fake news' actiemiddel voor- en tegenstanders Bouterse

Verplaats de anonieme virtuele strijd naar de straat......

09-04-2017  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Suriname begint zich los te wrikken uit NDP-greep.

Suriname begint actievoeren nog leuk te vinden.

Van amper 1.000 naar zo'n 10.000 demonstranten in de straten van Paramaribo in een week tijd.

Het zijn slechts demonstranten.

Het zijn slechts geluiden en protestbordjes tegen het regeringsbeleid.

Op de straat gaan alleen leidt niet tot het vertrek van de regeringsleider, de hoofdverdachte in het 8 decembermoordenproces en de veroordeelde voor handel in cocaïne.

Op de straat gaan moet gepaard gaan met die beetjes extra's.

Kijk naar Venezuela.

Anarchie en Maduro wankelt en tracht tevergeefs met ene na de andere actie protest te smoren.

Neen, in Suriname gaat het gemoedelijk, op straat.

Ja, de gescandeerde leuzen en teksten op bordjes worden wat harder, militanter misschien.

Maar, die ene man ziet toe en lacht.

Daarentegen is de strijd op Facebook feller van toon.

Daar is het strijdtoneel, daar is het slagveld
Anoniem.

Daar gaan voor- en tegenstanders van die man zich te buiten aan (be)dreigingen, intimidatie, provocaties, vuilsmijterij, brengen van nepnieuws.

Heerlijk, anoniem actievoeren in het ict-tijdperk.

Het kan en mag.

Geen donkere auto's bij je door de straat na een posting.

Intimideren, 'fake news' posten om een stemming te creëren.

Forse stijging prijzen 'gasbombers'.

Vermeende criticasters binnen NDP die zich zouden roeren, 'Stanvaste'.

Me neus.

Bezoekje van veiligheidsadviseur Linscheer, met aan zijn hand de trouwe NDP-advocaat Kanhai, aan Dino in New York.

Me neus.... of toch? Uitleg Linscheer raakt kant noch wal toch?

Me neus, dus dat.

Neus bedreigd met kogelbrief.

De virtuele strijd verhardt.

De virtuele strijd zet geen zoden aan de dijk.

De virtuele strijd is vooral voor anonieme schreeuwers zonder durf, zonder guts.

Neus heeft guts.

Neus heeft durf.

Neus heeft lef.

Zij verdient respect.

Zij heeft Suriname echt in beweging gebracht.

Niet die andere activist.

Niet de vakbeweging.

Niet de VHP, NPS, Pertjajah Luhur, ABOP en DOE.

Niet een deel van het bedrijfsleven.

Niet Binda.

De virtuele vermeende activisten moeten nu ook de straat op gaan.

De mensen die iets 'leuk' vinden op Facebook moeten ook de straat op gaan.

Dan stijgt het aantal demonstranten fors.

Dan heeft die ene zogenoemde volkspresident geen reden meer om te lachen.

Laat al die anonieme schreeuwers op social media de straat op gaan.

Verplaatst de virtuele strijd naar de straten van Paramaribo.

Laat Suriname werkelijk in verzet en actie komen.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

9 april 2017

Amsterdam-Paramaribo

Den Blauwvinger: Moedige initiatiefneemster protest tegen regering Bouterse met de dood bedreigd

COLUMN: Het wordt tijd dat tegenstanders regeringsbeleid een (1) front gaan vormen

Met hap-snap-protesten, zonder enig onderling overleg, wordt nauwelijks iets bereikt

04-04-2017  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Het is één dame, Maisha Neus, die gewoon een protestoproep plaatste op haar Faebookpagina. Het was geen 'We Zijn Moe', geen VHP, geen NPS, geen vakbond, neen, het is gewoon een jonge vrouw met guts. Ze begon rond 29 maart voor een demonstratie tegen de regering Bouterseop te roepen via haar Facebookpagina, een demonstratie op maandag 3 april op het Onafhankelijkheidsplein te midden van de macht van het land, het presidentieel paleis en het parlement, De Nationale Assemblee.

Neus zei in een interview met NOS-correspondent Harmen Boerboom onder andere: 'De maat is gewoon vol. Zoals het nu gaat in Suriname kan het niet meer, en dus heb ik vorige week een oproep op Facebook gezet om te demonstreren. Iedereen klaagt over de economische situatie in het land, maar dat helpt niet. Ik wilde écht iets doen.' Zij verdient zeer veel respect. Zij durft wel.

En Maisha Neus heeft iets gedaan en ze ondervindt daarvan meteen de gevolgen. Wie nu eenmaal in Suriname zijn of haar nek boven het maaiveld uitsteekt wordt al snel het middelpunt van dreigementen, laster, vuilsmijterij, doodsbedreigingen, et cetera. Mensen die dat toen ontberen een voldoende herseninhoud, zijn laf, jaloers, ziekelijk, gewoon dom dus. Zo'n dombo is ene Chifaro Ligeon, die onderstaande bedreiging via social media aan het adres van Neus heeft geuit.

Deze persoon deugt dus niet en zou moeten worden opgespoord door de bevoegde autoriteiten en voor de rechter worden gesleept. Neen, misschien zou hij een …... moeten ontvangen. Je zou dat haast wensen. Neus heeft in ieder geval dinsdag 4 april aangifte van bedreiging gedaan bij het politiebureau aan de Keizerstraat in het centrum van Paramaribo.

De actievoerster in de dop wist in kort tijdsbestek toch rond de 1.000 demonstranten op de been te krijgen, op die maandag, de 3e april. Volgens sommigen was het het grootste protest tot nu toe tegen de regering Bouterse en voor het houden van nieuwe verkiezingen. Een mooi resultaat, maar toch te weinig.

Te weinig, immers in ogenschouw nemend hoeveel mensen lopen te jammeren over het regeringsbeleid en hoeveel mensen op social media het hardst 'schreeuwen' dat Bouterse moet verdwijnen van het politieke toneel, dan was de opkomst maandag te laag, veel te laag. Bouterse gaat daar niet wakker van liggen.

Maar, in Suriname wordt geen vuist gemaakt, er wordt onvoldoende samengewerkt door alle oppositionele krachten, er wordt niet daadkrachtig en op professionele wijze gemobiliseerd. Door het ontbreken van een solidaire samenwerking zal het aantal demonstranten laag blijven. Het ontbreekt ook aan één charismatische leider. Iemand als..... Bouterse.... tja....

In Suriname wordt te versplinterd actie gevoerd. Bij de demonstratie van maandag waren ABOP-parlementslid Edward Belfort, zijn collega Carl Breeveld (DOE) en SPA-voorzitter Guno Castelen aanwezig en VHP-leden. Maar, waarom mobiliseren de ABOP, de NPS en de Pertjajah Luhur hun achterban niet? Waar zijn de voorzitters van deze partijen?

Zo is bekend geworden, dat donderdag 6 april RaVakSur (Raad van Vakcentrales in Suriname) gaat protesteren met de Bond van Leraren (BvL), de Alliantie voor Leerkrachten in Suriname (ALS) en de Associatie van Kleine en Middelgrote Ondernemingen in Suriname (AKMOS). Het doel van hun actie is voornamelijk terugdraaiing van de recente verhoging van de benzineprijs, maar ook ombuiging van het beleid van de regering. Maar, waarom? Waarom hebben zij zich niet aangesloten bij de protesten van Neus?

Protest tegen regeringsbeleid leidt dus nog steeds niet tot een groots gezamenlijk protest.

Laten activiste Neus, Curtis Hofwijks van de protestgroep 'We Zijn Moe', de bonden, de oppositiepartijen in De Nationale Assemblee, organisaties in het bedrijfsleven, enzovoorts, de krachten bundelen, een overleg plannen en de tijd nemen om een grootste protestmanifestatie te organiseren, met een groot podium op het plein van Paramaribo, met catering, met goede sprekers en een goede band met kritische teksten.

Nu gebeurt het te vaak, dat vandaag wordt opgeroepen voor een protestactie voor morgen.... en dan ook nog op een door-de-weekse dag rond het middaguur en niet na drie uur 's middags, wanneer veel mensen van het werk zijn gekomen, of op een zaterdag.... Kortom, breed overleg en een brede organisatie om op een goede, meer professionele wijze, een manifestatie te organiseren en om deelnemers te mobiliseren via bijvoorbeeld onder andere posters/affiches, flyers en een speciale Facebookpagina.

Laat Suriname in verzet, in actie, komen via een gestructureerd en breed oppositioneel protest, want zoals er tot vandaag de dag is gedemonstreerd en actie gevoerd zet geen zoden aan de dijk en Bouterse? Die neemt deze protesten niet echt serieus en kijkt steeds weer glimlachend toe vanuit zijn paleis.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

4 april 2017

Amsterdam-Paramaribo

Sms'ende hard rijdende geen gordel dragende taxichauffeur van 1665.....

'Ik rijd maar 50 kilometer per uur'

03-04-2017 Door: Paul Kraaijer

Zondagavond 2 april 2017, tussen zeven en acht uur.

In een taxi van '1665' onderweg van de Kwattaweg naar de Duisburglaan in Paramaribo. Een rit met knikkende knieën en samen geknepen billen, opgekropte boosheid en dan, op een moment, een explosie van woorden in de richting van de chauffeur.

Een jonge Hindostaanse chauffeur.

Hangend in zijn stoel, één hand aan het stuur, zogenaamd stoer, nonchalant, geen gordel dragend en constant aan het msn'en op zijn mobiele telefoon. Daarnaast ook nog eens hard rijdend. Geen aandacht op de weg en verkeer voor hem, maar wel aandacht voor zijn telefoon en het verzenden van sms-berichtjes.

'Nee hoor meneer, rij ik te hard? Ik rij gewoon 50 kilometer per uur.' Constant te laat op de rem. Remlichten van een voor de taxi rijdende auto worden pas laat door de sms'ende taxichauffeur gezien....

Tja, dat kan wel zijn – 50 per uur -, maar hij reed toch te hard. Als chauffeur moet je anticiperend rijden en je rijdt simpelweg te hard als je constant al hetoverig verkeer aan het inhalen bent. Daarenboven is 50 kilometer per uur rijden op wegen in Paramaribo hard. We reden ook nog eens over een weg met maximum snelheidsborden van 30 en 40 kilometer per uur en die borden staan daar niet voor niets. En toch volhouden 'nee hoor, ik rij niet te hard'. Maar, op de opmerking, dat hij toch iedereen en alles aan het inhalen was en dus te hard reed, reageerde de jongen niet.

Als taxichauffeur ben je dienstverlenend en dien je je correct te gedragen, in alle opzichten. Dat was bij deze roekeloze chauffeur niet het geval. Zijn baas, NV Quality Taxi Service ofwel 1665, heeft op haar website onder andere onderstaande teksten staan:

'Bel 1665 en wij zullen u snel en veilig ophalen en brengen naar uw bestemming. Elke taxi wordt gevolgd via GPS en verzonden met behulp van onze apparatuur.'

'NV Quality Taxi was formed under the foundation of safety, reliability and fairness, where we strongly believe that the customer should always feel safe when commuting in Suriname and that quality is the key component.'

Mooie woorden, maar zeker niet van toepassing op die chauffeur van zondagavond 2 april.

'1665' Heeft een potentiële vaste klant verloren, een klant die deze ene keer moest switchen van '1660' – die even geen taxi vrij had – naar '1665', maar dat was en blijft bij die ene keer. Geel heeft gewoon de voorkeur boven rood.
Bij 'geel' nooit problemen gehad met het rijgedrag van een chauffeur en bij een keer 'rood', een drama veroorzaakt door een onervaren chauffeur, bij wie je je afvraagt hoe hij ooit zijn rijbewijs heeft kunnen halen en dan hebben we het maar niet over zijn klantonvriendelijke en welhaast crimineel gedrag.

Je moet je veilig voelen in een taxi...... toch?! Dus dat!

Den Blauwvinger: Het gemak van schorsen en ontheffen door Surinaamse autoriteiten

COLUMN: Rechtspositie personeel is in Suriname in het geding

Staat een leidinggevende je niet aan, dan word je zonder pardoes geschorst of ontheven

01-04-2017  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


De Surinaamse overheid (lees: directies van ministeries en staatsbedrijven) heeft er een handje van om medewerk(st)ers uit een functie zogenoemd te 'ontheffen'. Met andere woorden, te ontslaan en/of te degraderen, maar 'ontheffen' en 'ontheven' klinkt wat vriendelijker. Dat gebeurt veelal onder de drogreden van 'verschil van inzicht', maar negen van de tien ontheffingen zijn gewoon het gevolg van persoonlijke wrok, bar slechte communicatie, partijpolitieke belangen of van ondeskundig en onprofessioneel zogenoemde personeelsbeleid.

Kun je als leidinggevende niet door één deur met een personeelslid, nou, dan wordt-ie gewoon uit zijn of haar functie ontheven. Zo simpel gaat dat hier, in Suriname. Geen persoonlijk onderhoud vooraf, niet een ontslagbrief ontvangen voordat de media de vuile was buiten hangen, geen overleg met een vakbond. Neen, de onthevene moet meteen zijn of haar bureau opruimen, leeg maken, sleutels inleveren en is niet meer welkom, neen, mag niet meer het terrein betreden. Zo simpel gaat dat hier, in Suriname. Men wordt als grof vuil behandeld, respectloos, koud en kil.

Het is dus bijzonder slecht gesteld met de rechtspositie van personeel, je bent en wordt overgeleverd aan de grillen en grollen van een leidinggevende, die geen kaas heeft gegeven van iets als personeelszaken. Neen, die leidinggevende mag in Suriname gewoon zijn of haar gang gaan. Een enkele keer wordt iemand geschorst of ontlast, maar dat is feitelijk 'ontheffen uit de functie op termijn'. Overigens is het aantal ambtenaren in Suriname, werkzaam bij ministeries, met een hogere beroepsopleiding bedroevend laag, ook onder leidinggevenden. En dat vindt zijn weerslag in het 'personeelsbeleid' of wat daar voor door gaat.

Dat het ontheffen van medewerk(ster) praktisch aan het orde van de dag is, blijkt uit onderstaand, globaal (!), overzicht van eind 2014 tot en met maart 2017. En al die ontheffingen duiden op een door de regeringen Bouterse-I en -II gevoerd wanbeleid en een falend en ernstig tekortschietend personeelsbeleid, uitgevoerd waarschijnlijk door mensen die nimmer een gedegen opleiding hebben genoten en een niveau lager dan het ontheven personeelslid.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

1 april 2017

Amsterdam – Paramaribo

WWF Guianas: 'Er is niet veel gewijzigd te Brownsberg'

Gaat vernietiging Brownsberg Natuurpark door goudzoekers nog steeds door?

Minister Dodson, Stinasu en Commissie Ordening Goudsector weigeren te reageren

27-03-2017  De Surinaamse Krant


Een paar jaar geleden kwam het unieke Brownsberg Natuurpark in het nieuws vanwege de aanwezigheid van illegale goudzoekers in het door destijds Stinasu (Stichting Natuurbehoud Suriname) beheerde en beschermde natuurgebied. Grote delen van het natuurpark werden kaalgekapt, vernietigd, door goudzoekers onder toeziend oog van de autoriteiten. De toenmalig directeur van Stinasu liet de goudzoekers in 'zijn' natuurpark toe in ruil voor goud. Het zorgde voor een schandaal. Het natuurgebied was zo lek als een mandje en volgens het WWF Guianas is er vandaag de dag weinig gewijzigd te Brownsberg...

Daar bovenop kwam ook nog eens in februari 2012 het WWF Guianas met een vernietigend fotorapport met beelden van de vernietiging van het natuurgebied door goudzoekers, gemaakt vanuit een helikopter (zie hieronder).

Iedereen reageerde zogenaamd geschokt, natuurbeschermingsorganisaties, autoriteiten en politici. Het was echter een 'gemaakte' schok, immers iedereen wist wat zich afspeelde in het Brownsberg Natuurpark, maar de foto's in het rapport spraken boekdelen en openden een beerput van wanbeleid en van hoe je als natuurbeschermingsorganisatie niet een natuurgebied moet beheren en beschermen.

Opmerkelijk plan Commissie Ordening Goudsector
Dat geruchtmakende rapport werd gevolgd door een curieus plan uit de koker van de presidentiële Commissie Ordening Goudsector. Die commissie stelde voor om 1.200 hectare grond in de omgeving van het natuurgebied ter beschikking te stellen aan de illegale goudzoekers. De autoriteiten wilden dit gebied conform de wettelijke regelingen ter beschikking stellen van de dorpsgemeenschap in het gebied. De goudzoekers moesten zich dan wel organiseren en zich houden aan een aantal criteria voor de bescherming van de natuur. Maar, het plan van de commissie leek eerder op het belonen van illegale porknokkers die een natuurpark hadden vernietigd, dan het beboeten of veroordelen van die goudzoekers voor hun gedrag.
Toch sprak het WWF Guianas zich destijds positief uit over dat plan. WWF-woordvoerster Karin Spong zei in mei 2014 het plan als een duurzame en een realistische oplossing te zien. Vooral, zo zei ze, omdat die 1.200 hectare toch al helemaal vernietigd was door goudzoekersactiviteiten. En het feit dat er in het zuiden van het park vierduizend hectare bij zou komen is ook positief, aldus Spong. ‘Dat stuk uit de officieel beschermde zone halen en een stuk in het zuiden toevoegen geeft het park de potentie zich weer in zijn oude glorie te herstellen. Het is een gebied met een ongelooflijke biodiversiteit waar bezoekers uit de hele wereld naar toe trekken om van te genieten’, zo liet Spong op 17 mei 2014 weten.

Het is onduidelijk of dat plan ooit is gerealiseerd....

Stil geworden rond het natuurgebied en de goudzoekers
Het gaat hier om een vandaag de dag vergeten Surinaamse ramp. Niemand hoor je nog spreken over goudwinning in het Brownsberg Natuurpark en wanneer je er met mensen over wilt praten, slaat iedereen stil in een wolk van onwetendheid en ontkenning.

Even kwam het natuurgebied weer in het nieuws, op 13 november 2015, toen de Ware Tijd met het bericht kwam, dat nog steeds zo'n 1.500 illegale goudzoekers bezig waren om het gebied verder te vernietigen. De krant schreef zelfs, dat de goudzoekers op weg waren om het plateau te bereiken en een van de ministers, Steven Relyveld van Ruimtelijke ordening, Grond- en Bosbeheer, adviseerde om de Ireneval niet te bezoeken, omdat de grond daar niet meer stabiel was.

Uit een studie van het WWF Guianas bleek eind 2015, dat door illegale goudwinning 2.000 hectare van het zogenaamde 'beschermde' Brownsberg Natuurpark was vernietigd.

Het natuurpark van ruim 12.000 hectare kon volgens Sofie Ruysschaert van het WWF-Guianas in zones verdeeld worden, waardoor duidelijk zou zijn waar gemijnd mocht worden en welk deel beschermd gebied zou blijven. 'Maar', zo zei ze, 'Er moet wel genoeg controle zijn, want als er goud wordt ontdekt bij de grens, zullen de goudzoekers weer stukjes afsnoepen en zijn we weer bij af'.'

Dat was een opmerkelijke opmerking van het WWF, immers het Brownsberg Natuurpark is in zijn geheel een beschermd gebied, wereldbekend vanwege de unieke biodiversiteit (flora en fauna) en er zou dan ook nergens aan goudwinning mogen worden gedaan. Maar, zo langzamerhand is algemeen bekend, dat van enige vorm van bescherming of controle de afgelopen jaren geen enkele sprake is geweest, integendeel, de goudzoekers en hun vernietigende activiteiten werden door de overheid en natuurbeschermingsorganisaties gedoogd. De ogen werden dichtgeknepen en worden waarschijnlijk vandaag de dag nog steeds stevig dichtgeknepen..

Waarnemend directeur Stinasu, Commissie Ordening Goudsector en minister Dodson doen er het zwijgen toe - Wordt een beerput afgedekt?
Hoe het nu, anno eind maart 2017, gesteld is met de 'relatie' tussen goudzoekers en het Brownsberg Natuurpark is niet duidelijk.

De redactie van De Surinaamse Krant heeft, om duidelijkheid hieromtrent te verkrijgen, Stinasu, het WWF Guianas, Conservation International Suriname, de Commissie Ordening Goudsector en de minister van Natuurlijke Hulpbronnen, Regilio Dodson, benaderd voor een reactie. Conservation International Suriname reageerde snel bij monde van de directeur Ontwikkeling en Communicatie, Ramses Man. 'Wij zijn niet actief in dat gebied en hebben dus geen zicht op de status van de goudwinning. Dit wil niet zeggen, dat we de natuurbescherming in dat gebied geen warm hart toedragen, het is slechts een kwestie van prioritering. Onze collega’s van WWF spelen in die regio een grotere rol van betekenis.'

WWF Guianas heeft geen trek in een inhoudelijke reactie

De public relations man bij het WWF Guianas, Jerrel Pinas, heeft maandag 27 maart in een reactie laten weten, dat er 'niet veel gewijzigd' is te Brownsberg. Een zeer korte en veelzeggende reactie – op onderstaande gestelde vragen, waar dus niet inhoudelijk op is gereageerd – van een organisatie die pretendeert zo nauw betrokken geweest te zijn bij de Brownsberg affaire, zelfs rapporten heeft uitgebracht.

Mogelijk duidt de summiere reactie van het WWF bij monde van Pinas erop, dat het Brownsberg Natuurpark uit het zicht is verdwenen bij deze organisatie en dat prioriteiten elders liggen of dat er daadwerkelijk weinig tot niets is veranderd in het natuurgebied en WWF Guianas een beerput gesloten tracht te houden en dat is zorgwekkend.

De aan onder andere het WWF Guianas gestelde vragen:

1) Hoe is het nu gesteld met het Brownsberg Natuurpark en de aanwezigheid van (hoeveel) goudzoekers?

2) Is het plan van de Commissie Ordening Goudsector uit 2012 ooit uitgevoerd?

3) Zijn de activiteiten van goudzoekers - zo die nog aanwezig zijn -in het natuurgebied onder controle, en zo ja, op welke wijze onder controle?

4) Vinden er op gezette tijden controles plaats door natuurbeschermingsorganisaties en/of de autoriteiten?

5) Hoe zit het met uitgemijnde stukken grond? Worden/zijn die hersteld en ontdaan van (giftige) stoffen die er niet thuishoren?

7) Hebben de goudzoekers die actief zijn/waren een nieuw werkgebied toegewezen gekregen, zo ja, waar en hoe groot?

8) Is het natuurpark nog steeds onder toezicht van Stinasu?

Een medewerk(st)er van Stinasu liet de redactie van De Surinaamse Krant 17 maart weten, dat de vragen zouden worden doorgestuurd naar de directeur – 'U hoort spoedig terug van ons.' Maar, de redactie heeft niets meer mogen vernemen van de organisatie die aan de basis heeft gestaan van de vernietiging van delen van het Brownsberg Natuurpark. De directeur, sinds 1 september 2014 waarnemend (Lucien Tholen), heeft geen trek om te reageren en zit waarschijnlijk ook niet te wachten op negatieve aandacht en publiciteit voor het natuurgebied. Echter, het niet reageren creëert juist wantrouwen jegens hem en Stinasu en roept meer vragen op.

(Bron foto: brownsberg-suriname.com)

Op welke wijze en door wie het natuurgebied nu wordt beschermd is dan ook niet duidelijk. Wel duidelijk is, dat dit gebied beschermd dient te worden en dat er geen enkele goudwinning in het gebied, legaal en illegaal, zou mogen plaatsvinden. Maar, de toekomst van het Brownsberg Natuurpark ziet er somber uit zolang autoriteiten en zogenoemde natuurbeschermingsorganisaties zich onthouden van elke actie om het gebied te beschermen en de uitgemijnde stukken te herstellen en de verontreinigde grond te verwijderen.

De vraag is nu wanneer de Surinaamse milieuactivisten de zeeschildpadden van Braamspunt even met rust laten en zich storten met acties op de bescherming van de flora en fauna van het Brownsberg Natuurpark....., want dat is waarschijnlijk nog steeds noodzakelijk.

(Red. De Surinaamse Krant, maandag 27 en dinsdag 28 maart 2017)

Columns Den Blauwvinger 2016 in De Surinaamse Krant

Suriname maakt nog steeds geen haast met ondertekening Minamata Verdrag

Biodiversiteit en bewoners binnenland zijn dagelijks slachtoffer kwikgebruik door goudzoekers - Regering grijpt niet in

Concrete actie tegen kwikgebruik blijft uit

26-03-2017  De Surinaamse Krant


Honduras heeft deze week als 39e land het anti-kwik VN Minamata Verdrag geratificeerd. Vandaag de dag hebben 128 landen hun handtekening onder het verdrag geplaatst, waaronder alle landen op het Zuid-Amerikaans continent met uitzondering van Suriname, een land waar nota bene de biodiversiteit en de gezondheid van inheemsen en marrons in het binnenland iedere dag het slachtoffer zijn van kwikgebruik in de kleinschalige goudwinning. Kreken, rivieren en het Brokopondo Meer zijn ernstig verontreinigd door kwik en diverse onderzoeken door – met name buitenlandse – deskundigen hebben aangetoond. dat er binnenlandbewoners, in onder andere de dorpen Apetina en Kwakoegron, zijn met een te hoog kwikgehalte in hun haar.

Overheid sluit haar ogen

Kwik komt nog steeds, op illegale wijze, het land binnen en slechts bij verkeerscontroles tussen Nickerie en Paramaribo wordt bij toeval nu en dan gesmokkeld kwik in een auto aangetroffen en in beslag genomen, de import van kwik is immers verboden – slechts toegestaan met een vergunning voor bijvoorbeeld de medische sector. De overheid voert geen gedegen kwik ontmoedigingsbeleid. Op goudvelden zijn geen agenten en/of militairen te zien om kwik op te sporen en in beslag te nemen, laat staan de gebruikers ervan te beboeten of aan te houden. Neen, kwik wordt nog steeds gedoogd, oogluikend toegestaan. De overheid sluit haar ogen. De goudzoekers worden niet gemotiveerd om over te stappen op milieuvriendelijke goudwinning. Ooit was er sprake van een fonds dat in het leven zou worden geroepen, waarop goudzoekers een beroep zouden kunnen doen om milieuvriendelijke goudwinningsapparatuur aan te kunnen schaffen. Neen, de overheid is passief en is dat ook als het gaat om de ondertekening van het Minamata Verdrag.

Het verdrag

Op 10 oktober 2013 hebben 147 landen het Minamata-verdrag in Japan 'getekend'. Landen die dit verdrag tekenen, committeren zich eraan kwik volledig uit te bannen. Suriname was aanwezig en is akkoord gegaan met de tekst ervan, maar heeft het verdrag niet – en nog steeds niet – ondertekend. De reden hiervoor was, dat de regering eerst wilde onderzoeken of ze zich zouden kunnen houden aan de regels uit het verdrag. De regering heeft wel de intentie uitgesproken om kwik uit te bannen, maar sindsdien is er weinig vanuit de regering gedaan, met uitzondering van een of twee informatieve bijeenkomsten. Maar, niets is concreet gedaan om kwik uit te bannen, integendeel. Zelfs een actie-initiatief, No Kwik, werd in het leven geroepen om aandacht te vragen voor kwikgebruik en de gevolgen ervan, maar na een actieve en enthousiaste start - met name op het internet, social media - en gesteund door bekende Surinamers, die graag in de publiciteit komen, lijkt het initiatief inmiddels alweer een slapend bestaan te leiden (het laatste nieuws op de website van No Kwik dateert van 2015).

Dat wereldwijd verdrag inzake kwik bevat veertig artikelen die betrekking hebben op de risico's van kwik voor de menselijke gezondheid en het milieu. De naam van het verdrag verwijst naar de Japanse stad Minamata, waar de bevolking in de jaren 1950-1960 het slachtoffer werd van een ernstige kwikvergiftiging, meer bekend als de Minamataziekte.

Het doel van het verdrag is het beschermen van de menselijke gezondheid en het milieu tegen de uitstoot van kwik en kwikverbindingen. De artikelen van dit verdrag hebben onder andere betrekking op het winnen van kwik en de handel daarin, het gebruik van kwik in producten en productieprocessen, de maatregelen die getroffen moeten worden ter vermindering van de uitstoot van kwik in de kleinschalige goudmijnbouw en op maatregelen voor het verminderen van emissies van productieprocessen. Het verdrag wordt van kracht zodra 50 landen het geratificeerd hebben. Anno eind maart 2017 hebben 128 landen het verdrag getekend en 40 landen hebben het verdrag geratificeerd (zie onderaan).

NIMOS weet zich geen raad met Minamata Verdrag

Om richting ratificering van het verdrag te werken gaf het Nationaal Instituut voor Milieu en Ontwikkeling in Suriname (NIMOS) 14 maart 2013 met een seminar de eerste stap om het gebruik van kwik volledig uit te bannen. Het thema ‘Minimalisering en voorkomen van kwikgebruik in Suriname’, stond centraal, met het oog op de herdenking van het 15-jarig bestaan van het instituut de volgende dag. Dat seminar had dus moeten leiden tot het ratificeren van het Minamata Verdrag later dat jaar.

Farsia Hausil, juriste bij het Nimos, nam de inhoud van het verdrag met de deelnemers door. Volgens haar is dit het eerste verdrag, dat specifiek is gericht op het tegengaan van kwikgebruik, vooral in de kleinschalige mijnbouwindustrie.

Waarnemend directeur van het NIMOS, Cedric Nelom, haalde aan dat deze eerste stap moest leiden tot een beleidsdocument. Daarin zou komen vast te staan wat er gedaan moet worden om partij te worden bij het verdrag. Op het seminar werd veel aandacht besteed aan het kwikgebruik in Suriname. De wetenschappers Dennis Wip en Paul Ouboter van de Anton de Kom Universiteit van Suriname, verzorgden presentaties over kwikgebruik in de kleinschalige goudwinning en de schadelijke effecten ervan voor lucht, bodem en water. Wip had speciaal voor het seminar recente metingen verricht in Paramaribo van kwikgehalte in de atmosfeer. Daaruit bleek, dat de concentratie kwik in de atmosfeer vele malen hoger is dan toegestane normen van internationale instituten.

Een maand later, 6 november 2013, liet het Nationaal Instituut voor Milieu en Ontwikkeling in Suriname (NIMOS) weten druk doende te zijn om door middel van een reeks consultaties en veldonderzoeken, een analyse te krijgen van de situatie op dat moment met betrekking tot het kwikgebruik en de mogelijke consequenties indien Suriname het verdrag ratificeert.

Er was al een zogenoemde quick scan gemaakt, diverse actoren zoals importeurs, goudopkoop- en verwerkingsbedrijven en goudzoekers zouden worden geconsulteerd en het was de bedoeling dat een zogenaamde road map aan de regering zou worden overhandigd, zodat Suriname nog dat jaar – 2013 dus! – het Minamata Verdrag zou kunnen ondertekenen. Suriname zal dan aanspraak kunnen maken op een Global Environment Facility Trust Fund en zich moeten onderwerpen aan de bepalingen die in een nationaal actieplan zijn opgesteld.

Maar, in 2013 werd het Minamata Verdrag niet door Suriname getekend, laat staan geratificeerd. Het waren dus mooie, loze, woorden geweest van NIMOS-directeur Nelom, die nu niet overkomt als iemand met doorzettingsvermogen, daadkracht en met deskundigheid. Daarenboven lijkt zijn instituut een verlengstuk van de regering en werkt nauwelijks tot niet pro-actief.

Advies-rapport NIMOS Nimanate Verdrag zonder advies....

Voor het importeren van kwik is officieel een vergunning nodig. In de praktijk wordt deze vergunning niet gebruikt. Officieel is er geen kwik aanwezig in Suriname, omdat de vergunning niet is gebruikt. De onderzoekers zeiden te vermoeden dat het kwik vanuit Guyana en Brazilië het land in wordt gesmokkeld. Maar, die wetenschap is bij iedere Surinaamse burger bekend, daarvoor hoeft die geen onderzoeker te zijn.

Het ministerie van Landbouw, Veeteelt en Visserij (LVV) beschikt niet over voldoende mensen, kennis en technologie om toe te zien op het gebruik van kwik en de gevolgen hiervan. Verder ontbreekt goede wet- en regelgeving op het gebied van milieu. Zo is er nog altijd geen Milieuwet in Suriname.

Na de bekendmaking van de resultaten van het NIMOS-onderzoek is verdere actie uitgebleven om het Minamata Verdrag te ondertekenen. Typisch een staaltje van traag Surinaams beleid, voor zover in deze kwestie van beleid gesproken worden.

Het NIMOS bracht in juli 2014 onderstaand Advies Document Betreffende het Minamata Verdrag uit, waarschijnlijk het resultaat van eerder genoemd onderzoek. Maar, van een concreet advies is echter geen sprake. Ook is in het document geen inhoudelijk concreet advies geformuleerd voor de regering inzake ondertekening en ratificering van het verdrag.
'Het Nationaal Instituut voor Milieu en Ontwikkeling in Suriname, als milieu technisch adviesorgaan van het Kabinet van de President, tracht met dit document richting te geven aan de Regering van de Republiek Suriname bij het nemen van een weloverwogen besluit inzake het ratificeren van het Minamata verdrag. Dit document bestaat uit beleidsgebieden en een stappenplan inhoudende de activiteiten die geïmplementeerd moeten worden om het gebruik van kwik in Suriname gefaseerd uit te bannen.', zo is te lezen in het 'Advies'. Grote vraag is of met dit zogenoemd advies iets is gedaan door de regering. Het antwoord is waarschijnlijk 'neen'.

Op NIMOS-website ook dit document geplaatst, in augustus 2015, dus een jaar na publicatie van een advies, komt het NIMOS met tekst en uitleg over het verdrag en zo'n drie jaar nadat deze organisatie zich ging 'bezighouden' met het verdrag.... Overigens is bijna alle informatie op die website gedateerd. Zo dateert het laatste jaarverslag van dit zogenoemd instituur van 2008 (!).

Zoveelste workshop juni 2016

Pas medio juni 2016 (!) kwam het verdrag weer eens in beeld bij de overheid. Toen werd contact gezocht met het Basel Convention Regional Center for the Caribbean (BCRC - een organisatie die niet echt actief blijkt te zijn, de homepage van de website van het BCRC heeft 17 december 2014 (!) een laatste bericht geplaatst) om het kwikgebruik in de goudsector in Suriname te verminderen. Om dat doel te bereiken ondernam de overheid stappen om het verdrag te ratificeren.
Ene Haydi Berrenstein, coördinatrice en adviseur Milieubeleid, een werkarm van het Kabinet van de President, beweerde toen dat het verdrag Suriname zou helpen om fondsen te werven,om het milieu veilig te maken en bewustwording kweken bij de gemeenschap. De overheid zat, zo zei ze, medio juni 2016 in de uitvoeringsfase van het ratificeren van het verdrag... Een driedaagse workshop werd in drie landen georganiseerd die het Minimata Verdrag nog niet hadden getekend namelijk, Suriname, Jamaica en Trinidad & Tobago. Diverse milieuinstanties en bedrijven die goud winnen waren voor de workshop uitgenodigd. De doelen van het project en de workshop waren het creëren van effectieve besluitvormingsprocessen op nationaal niveau, kennis opdoen van de kwikafval-loop en het raamwerk dat belangrijk is voor milieuvriendelijk beheer van kwik, bewustwording over kwikafval, overheden assisteren bij de uitvoering voor het milieuvriendelijk beheren van afval, ondersteuning bij het Minamata Verdrag en bewustwording met betrekking tot de gevaren en risico’s die kwik en kwikafval met zich meebrengen.

Kortom, informatie die feitelijk al sedert 2013 bekend was.

Duidelijk uit het voren gaande blijkt, dat de Surinaamse regering weinig trek heeft om het Minamata Verdrag te ondertekenen en ratificeren. Immers, ondertekening en ratificering zou de regering verplichten om eindelijk eens echt, en dus serieus, werk te maken van het uitbannen van kwik.

Tot slot

Suriname maakt zich op Zuid-Amerikaans continent belachelijk

Hoe is het mogelijk dat Suriname weer eens het 'lelijke eendje' in Zuid-Amerika is? Waarom is het landen als Colombia, Guyana en Brazilië wel gelukt om het Minamata Verdrag te ratificeren, landen waar de autoriteiten met dezelfde problemen rond kwik te maken hebben als in Suriname.
Het NIMOS had in een veel eerder stadium al in actie moeten komen.
Maar, traag handelen lijkt synoniem voor Suriname...... Een land waar kwikgebruik in de kleinschalige goudwinning al vele jaren door de regering wordt gedoogd en waar geen enkele concrete actie wordt ondernemen om kwik uit te bannen. Nimmer zijn er gerichte acties geweest in goudwinningsgebieden door bijvoorbeeld het Korps Politie Suriname en het Nationaal Leger om kwik in beslag te nemen en om de gebruikers ervan te beboeten. De eerste goudzoeker die kwik gebruikt moet nog voor een rechter verschijnen.

Suriname maakt zich met dit trage handelen wat betreft het Minamata Verdrag weer eens ronduit belachelijk en ongeloofwaardig. Hieruit blijkt ook weer eens, dat Suriname overduidelijk met kwik in de maag zit, vooral omdat deskundigheid en doortastend beleid ontbreken en met slechts een paar workshops – met iedere keer hetzelfde verhaal – wordt kwik echt niet verbannen. Maar, dat begrijpen de vermeende deskundigen bij onder andere het NIMOS, schoothondje van de regering, niet.

(Red. De Surinaamse Krant, zondag 26 maart 2017)

LIST OF SIGNATORIES AND FUTURE PARTIES

Number of Signatories: 128
Number of Parties: 40

Participant	Signature	Ratification, Acceptance (A), Approval (AA), Accession (a)
Albania	09/10/2014
Angola	11/10/2013
Antigua and Barbuda		23/09/2016 (a)
Argentina	10/10/2013
Armenia	10/10/2013
Australia	10/10/2013
Austria	10/10/2013
Bangladesh	10/10/2013
Belarus	23/09/2014
Belgium	10/10/2013
Benin	10/10/2013	07/11/2016
Bolivia (Plurinational State of)	10/10/2013	26/01/2016
Botswana		03/06/2016 a
Brazil	10/10/2013
Bulgaria	10/10/2013
Burkina Faso	10/10/2013
Burundi	14/02/2014
Cambodia	10/10/2013
Cameroon	24/09/2014
Canada	10/10/2013
Central African Republic	10/10/2013
Chad	25/09/2014	24/09/2015
Chile	10/10/2013
China	10/10/2013	31/08/2016
Colombia	10/10/2013
Comoros	10/10/2013
Congo, Republic of the	08/10/2014
Costa Rica	10/10/2013	19/01/2017
Côte d´Ivoire	10/10/2013
Croatia	24/09/2014
Cyprus	24/09/2014
Czech Republic	10/10/2013
Denmark	10/10/2013
Djibouti	10/10/2013	23/09/2014
Dominican Republic	10/10/2013
Ecuador	10/10/2013	29/07/2016
Ethiopia	10/10/2013
European Union	10/10/2013
Finland	10/10/2013
France	10/10/2013
Gabon	30/06/2014	24/09/2014 (A)
Gambia	10/10/2013	07/11/2016
Georgia	10/10/2013
Germany	10/10/2013
Ghana	24/09/2014	23/03/2017
Greece	10/10/2013
Guatemala	10/10/2013
Guinea	25/11/2013	21/10/2014
Guinea-Bissau	24/09/2014
Guyana	10/10/2013	24/09/2014
Honduras	24/09/2014	22/03/2017
Hungary	10/10/2013
India	30/09/2014
Indonesia	10/10/2013
Iran (Islamic Republic of)	10/10/2013
Iraq	10/10/2013
Ireland	10/10/2013
Israel	10/10/2013
Italy	10/10/2013
Jamaica	10/10/2013
Japan	10/10/2013	02/02/2016 (A)
Jordan	10/10/2013	12/11/2015
Kenya	10/10/2013
Korea, Republic of	24/09/2014
Kuwait	10/10/2013	3/12/2015
Latvia	24/09/2014
Lesotho		12/11/2014 (a)
Liberia	24/09/2014
Libya	10/10/2013
Liechtenstein		01/02/2017 (a)
Lithuania	10/10/2013
Luxembourg	10/10/2013
Madagascar	10/10/2013	13/05/2015
Malawi	10/10/2013
Malaysia	24/09/2014
Mali	10/10/2013	27/05/2016
Malta	08/10/2014
Mauritania	11/10/2013	18/08/2015
Mauritius	10/10/2013
Mexico	10/10/2013	29/09/2015
Moldova, Republic of	10/10/2013
Monaco	24/09/2014	24/09/2014
Mongolia	10/10/2013	28/09/2015
Montenegro	24/09/2014
Morocco	06/06/2014
Mozambique	10/10/2013
Nepal	10/10/2013
Netherlands	10/10/2013
New Zealand	10/10/2013
Nicaragua	10/10/2013	29/10/2014
Niger	10/10/2013
Nigeria	10/10/2013
Norway	10/10/2013
Pakistan	10/10/2013
Palau	09/10/2014
Panama	10/10/2013	29/09/2015
Paraguay	10/02/2014
Peru	10/10/2013	21/01/2016
Philippines	10/10/2013
Poland	24/09/2014
Romania	10/10/2013
Russian Federation	24/09/2014
Samoa	10/10/2013	24/09/2015
Senegal	11/10/2013	03/03/2016
Serbia	09/10/2014
Seychelles	27/05/2014	13/01/2015
Sierra Leone	12/08/2014	1/11/2016
Singapore	10/10/2013
Slovakia	10/10/2013
Slovenia	10/10/2013
South Africa	10/10/2013
Spain	10/10/2013
Sri Lanka	08/10/2014
Sudan	24/09/2014
Swaziland		21/09/2016 (a)
Sweden	10/10/2013
Switzerland	10/10/2013	25/05/2016
Syrian Arab Republic	24/09/2014
Tanzania, United Republic of	10/10/2013
The former Yugoslav Republic of Macedonia	25/07/2014
Togo	10/10/2013	03/02/2017
Tunisia	10/10/2013
Turkey	24/09/2014
Uganda	10/10/2013
United Arab Emirates	10/10/2013	27/04/2015
United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland	10/10/2013
United States of America	06/11/2013	06/11/2013 (A)
Uruguay	10/10/2013	24/09/2014
Venezuela (Bolivarian Republic of)	10/10/2013
Viet Nam	11/10/2013
Yemen	21/03/2014
Zambia	10/10/2013	11/03/2016
Zimbabwe	11/10/2013

Den Blauwvinger: De vraag of Suriname een drugsstaat (narco state) is, is geen vraag, maar een feit

COLUMN: Autoriteiten zogenaamd 'geschokt' na weer een Amerikaans rapport

Feiten bevestigen echter, dat Suriname een 'narco-state' genoemd mag worden

24-03-2017 Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Deze week was het weer eens zover. Suriname werd door een Amerikaanse organisatie beschuldigd een 'gecriminaliseerde staat' te zijn. De organisatie Secure Free Society (SFS) in Washington publiceerde een paar pagina's tellend artikel (zie hieronder) waarin onder andere is te lezen, dat illegale transacties geformaliseerd worden, dat transnationale georganiseerde criminaliteit een veilig onderdak wordt geboden en dat drugscriminaliteit en witwaspraktijken via de goudhandel oogluikend worden toegestaan.

En, zoals te verwachten, de Surinaamse autoriteiten en een goudraffinaderij – waarvan het hoofdkantoor is gevestigd in Dubai – reageerden als aangeschoten wild, schoten meteen in de verdediging en wild om zich heen. Immers, om als gecriminaliseerde en narco staat te worden neergezet is natuurlijk niet echt positief voor het land, heeft gevolgen voor haar betrekkingen. Maar, waarom zo in de kramp schieten voor de realiteit, voor de waarheid?

#Suriname, an ideal “transit zone” for narco-traffickers? https://t.co/41dYjxt1Ig #GlobalDispatch #Defense pic.twitter.com/mjErJq3oCm

— Secure Free Society (@securefreesoc) March 16, 2017

Amerikaans rapport valt slecht bij autoriteiten

De inmiddels, sinds dinsdag 21 maart ontslagen minister van Justitie en Politie Jennifer van Dijk-Silos was er als de kippen bij met een voorspelbare reactie. 'Het zijn heel zware beschuldigingen. Ik kan wel met klem zeggen, dat Suriname geen drugsland is. Ik geef toe dat er wel veel drugs het land binnenkomen, maar daarom treffen wij maatregelen. Wij hebben de DEA (Amerikaanse drugsbestrijdingsdienst) gevraagd om naar Suriname te komen en ons te assisteren.' Verder liet ze weten, dat ze met haar collega van het ministerie van Buitenlandse Zaken zou nagaan hoe te reageren op de inhoud van het gewraakte artikel en wat voor een organisatie SFS is.

Maar, met een beetje 'Googelen' kom je een heel eind hoor...

Witwassen via de goudhandel? Waarom niet in Suriname....

De directie van het Kaloti Suriname Mint House (KSMH) in het district Para reageerde geschokt op de recente publicatie van SFS, waarin de goudraffinaderij wordt weggezet als een dekmantel voor grootschalige witwaspraktijken, zo bericht de Ware Tijd dinsdag 21 maart 2017.

In de publicatie wordt gesteld, dat Suriname een 'criminele staat' is waar drugscriminaliteit en witwassen, die op grote schaal plaatsvinden, door president Desi Bouterse worden gefaciliteerd. Zo zouden er onder het toeziend oog van het staatshoofd grote hoeveelheden cocaïne worden doorgevoerd en illegale geldstromen via de goudhandel witgewassen.

'Klinkklare leugens en verzinsels', was de reactie van Ryan Tjon Poen Gie, directeur bij KSMH. 'Het is een grote schok. Ik betreur het ten zeerste, omdat je als onderneming zo transparant en eerlijk mogelijk werkt. We voldoen aan wet- en regelgeving, onze rapportages zijn prima en wanneer deze dingen worden geschreven, raak je wel even in een shock.'

De zogenoemde analyse bevat volgens Tjon Poen Gie een reeks 'onwaarheden'. Zaken worden geschreven 'zonder te verifiëren', aldus de directeur. Een van de samenstellers van het bericht zegt medio vorig jaar een week lang in Suriname te zijn geweest en daarbij ook in de goudraffinaderij. Gesteld wordt, dat de raffinaderij fysiek niet bestaat en dat er ter plekke geen activiteiten plaatsvinden. Tjon Poen Gie: 'Ik vind het erg dat ze ons zo proberen kapot te maken. Niemand van SFS is ooit naar het bedrijf geweest voor informatie.' Kaloti in Suriname overweegt juridische stappen tegen de organisatie.

Bijna wekelijks internationale nieuwsberichten over cocaïnezaken met Surinamers

Maar, gezegd dient te worden, dat Suriname de afgelopen jaren een naam heeft opgebouwd als 'cocaïne-staat' en dat hooggeplaatsten daarbij, in ieder geval, in het verleden betrokken zijn geweest. De laatste maanden zijn wereldwijd, en in Suriname, grote cocaïne-transporten vanuit Suriname onderschept. Daarenboven worden wekelijks drugssmokkelaars betrapt op de J.A. Pengelluchthaven (en ook nog steeds op Schiphol) met cocaïne verstopt in bagage of in de vorm van (ingeslikte) cocaïne bolletjes.

Wat doen de autoriteiten om de instroom van coke in het land te bestrijden?
Dit zijn niet te ontkennen feiten, ook niet door welke minister dan ook. Indien er geen einde komt aan de smokkel van cocaïne vanuit Suriname en de toestroom van cocaïne naar Suriname - door lekkende grenzen - en het land wordt geleid door een president met een veroordeling voor cocaïnehandel achter zijn naam, zal het land niet van het stempel van 'cocaïne-staat' bevrijd worden. Onduidelijk is wat Suriname doet om de instroom van cocaïne te bestrijden? De cocaïne in het land moet toch ergens vandaan komen, maar nooit hoor je een minister zeggen dat er onderzoek wordt gedaan naar de bron van de in Suriname aanwezige cocaïne. Daarnaast is bekend dat er op het Latijns-Amerikaanse continent wordt witgewassen via de goudhandel en waarom zou Suriname een uitzondering zijn, een land waar corruptie vanaf druipt.

Dat gesproken kan worden van een gecriminaliseerde en narco staat wordt simpelweg alleen deze week weer bevestigd door gewoon een paar internationale nieuwsberichten. En dat is bijna iedere week het geval.

Een Nederlander van Surinaamse afkomst is maandag 20 maart in de Franse stad Lille door een rechter veroordeeld tot 18 maanden cel en een boete van euro 59.000 voor de smokkel van cocaïne. De man, woonachtig in Antwerpen, België, had al veroordelingen voor cocaïnesmokkel achter zijn naam staan in Suriname en Nederland.

In een grote internationale witwaszaak is maandag 20 maart een zesde verdachte aangehouden. Het gaat om een 41-jarige man uit het Drentse Nieuw-Schoonebeek. De man was in Suriname en kwam maandag terug naar Nederland. Hij werd op Schiphol aangehouden. In deze omvangrijke zaak hebben de politie en de FIOD (Fiscale Inlichtingen- en Opsporingsdienst) dinsdag 14 maart 2017 op grote schaal invallen gedaan. Tientallen ambtenaren vielen dertig woningen en bedrijfspanden binnen in de provincie Drenthe, elders in Nederland en ook in België, Duitsland en Sint Maarten. Onder de arrestanten bevindt zich een 49-jarige man uit Nieuw-Schoonebeek die op Sint Maarten werd aangehouden. Hij is actief in de schroothandel, onder meer in Suriname.

Twee Surinamers zijn in het weekend van 18 en 19 maart op de Bahamas aangehouden in een grote drugszaak, zo berichtte de Bahamas Tribune woensdag 22 maart. De autoriteiten hebben drie mannen gearresteerd, waaronder twee Surinamers, nadat drugs ter waarde van meer dan 420.000 dollar – marihuana en cocaïne – in beslag genomen was in twee afzonderlijke zaken.

Suriname is een groen land met een dikke witte rand....

Dit zijn 'gewoon' slechts twee drugs gerelateerde zaken en een grootse witwaszaak die deze week her en der het nieuws haalden en waarbij Surinamers en/of Suriname waren betrokken. En het zijn die Surinamers en anderen die cocaïne vanuit Suriname de wereld over smokkelen waardoor het land te boek staat als een narco staat. Wie dat niet ziet, niet wil zien of glashard durft te ontkennen is blind, doof of heeft zelf zo zijn of haar drugsconnecties, immers, alles is in dit van corruptie doorspekte gecriminaliseerde landje is mogelijk.

Een landje dat verzuimt om zichzelf serieus en met gedegen beleid te promoten als groenste land ter wereld met een unieke biodiversiteit om daarmee toeristen aan te trekken. Neen, dat groene landje is verworden tot een wit landje, een paradijs voor drugstoeristen.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

24 maart 2017

Amsterdam-Paramaribo