Bij iedere rukwind vliegen de zinken dakplaten je rond de oren

Zinken dakplaten niet altijd goed bevestigd aan dak

Bevolking wordt niet vooraf door te passieve Meteorologische Dienst via media gewaarschuwd

10-07-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Bewoners in delen van Suriname, vooral in het district Nickerie en in hoofdstad Paramaribo, werden zondag 6 juli 2014 plotseling onaangenaam verrast door stevige rukwinden. Zo'n 150 woningen en andere panden zouden door de rukwinden beschadigd zijn geraakt. Het gaat vooral om weggeblazen zinken (golfplaten) dakplaten. Daarenboven vielen een dode en vier gewonden te betreuren. Het zijn terugkerende fenomenen in Suriname: rukwinden en in het rond vliegende dakplaten. Terugkerend, en toch blijken ieder jaar weer vele burgers, om welke redenen dan ook, hun dakplaten niet goed te hebben bevestigd waardoor ze speelballen van de wind kunnen worden en mensen 'dakloos' raken......

Valhelm.....

De Jamaicaanse krant Jamaica Observer berichtte zelfs, dat Suriname was getroffen door een 'freaky storm'. Overdrijven is ook een kunst. Maar, laten bewoners en anderen eens hun zinken dakplaten goed op hun daken bevestigen, zodat ze niet meer bij het minste of geringste windje er af worden geblazen......... Als het in Suriname stevig waait, is het aan te raden om met een valhelm op het hoofd boodschappen te gaan doen, want voor je het weet slingert er een zinken dakplaat tegen je gezicht....

Weeralarm verspreiden via media

In Nederland wordt door het KNMI (Koninklijk Nederland Meteorologisch Instituut) een weeralarm  aangekondigd wanneer zwaar weer wordt verwacht, zoals windstoten, zwaar onweer, dichte mist en rukwinden. Een dergelijk weeralarm wordt via nationale media (televisie, radio, nieuwswebsites, online edities van kranten) verspreid, zodat de bevolking op tijd is geïnformeerd en rekening kan houden met het te verwachten zware weer.

Meteorologische Dienst verzuimt weerswaarschuwingen via media te verspreiden

De Meteorologische Dienst in Suriname doet dat helaas niet. Deze dienst volstaat met slechts het vermelden van een weerswaarschuwing op haar website, die uiteraard door bijna niemand wordt bezocht. Immers, waarom zou je die website bezoeken als er geen vuiltje aan de lucht is? Rukwinden kun je immers niet zien aankomen. Een zware regenbui of ander noodweer kunnen mensen wel zien aankomen en dan zou je alsnog – beter laat dan nooit – even de website van de meteodienst kunnen bekijken.

Het diensthoofd Roël Oehlers van de Meteorologische Dienst zei in de Ware Tijd van maandag 7 juli: 'We hadden de windkracht en zware regens op onze website voorspeld'. Maar ja, moeten burgers iedere dag die website bezoeken en heeft iedereen de beschikking over internet? Neen toch!

Waarom geeft de meteodienst een weerswaarschuwing niet meteen door aan lokale media, zoals radiozenders en nieuwswebsites als Starnieuws en Obsession-Magazine.nl en online krantenedities? Die websites worden over het algemeen goed bezocht door burgers en velen luisteren naar de radio. Veel burgers zijn dan in ieder geval op tijd geïnformeerd en gewaarschuwd.

Cor Becker van de Meteorologische Dienst laat in een reactie weten: 'Jammer genoeg bestaan er nog geen afspraken over zendtijd op lokale media, maar een ieder is vrij om informatie op te halen bij de Meteorologische Dienst na initiële informatie op de website verkregen te hebben. De website van de Meteorologische Dienst is public property. Een ieder is dus vrij een link te leggen naar elke pagina van deze website.'

De dienst had overigens voor maandag 7 juli en woensdag 9 juli deze weerswaarschuwingen op de website vermeld, in het rood:

Waarschuwing 07 juli 2014: in de middag en avond geïsoleerd zware (onweers-)buien, gepaard met sterke windstoten (35-60km/u).

Waarschuwing 09 juli 2014: vooral in de middag een zware (onweers-)bui met windstoten (35-60km/u), meer in het binnenland.

Uit de wel heel gemakkelijke reactie van Becker zou afgeleid kunnen worden, dat de dienst niet echt bijster veel moeite doet om weerswaarschuwingen via de media bekend te maken onder de bevolking. Voor de dienst is haar eigen website de informatiebron naar de burgers toe, maar de dienst weigert kennelijk te erkennen dat die website nauwelijks door iemand wordt bezocht om geïnformeerd te worden over aankomend noodweer. Veel leed en schade veroorzaakt door bijvoorbeeld rukwinden zou voorkomen kunnen worden, wanneer weerswaarschuwingen van de Meteorologische Dienst direct worden gepubliceerd door genoemde media.

Een van de 6 juli getroffen woningen in Nickerie

Burgers kunnen zelf veel leed en schade voorkomen

Burgers kunnen natuurlijk zelf ook wat doen om schade aan hun woningen en andere panden te voorkomen. Zij zouden ervoor moeten zorgen dat hun dakplaten goed aan de woning en het pand zijn bevestigd: een paar spijkers extra. Kennelijk schort het daar behoorlijk aan, gelet op de jaarlijkse hoeveelheid weggeblazen dakplaten.

Om enig zicht te krijgen op de wijze waarop veel dakplaten worden bevestigd zijn een paar aannemersbedrijven benaderd voor een reactie. Ook om te vernemen wat zij vinden van al die weggeblazen dakplaten. Maar, de Rashiv Group of Companies, Intervast Suriname en Bouwbedrijf Kiesel waren niet bereid te reageren, ondanks herhaald verzoek. Wellicht willen ze niet reageren op eigen falen. Zij kregen deze vragen ter beantwoording voorgelegd, met daaraan voorafgaand deze zin:

'Dat bij iedere rukwind ergens een zinken/golfplaten dakplaat van een dak waait lijkt heel normaal in Suriname.'

* 1) Maar, wat vindt een aannemingsbedrijf als het uwe hiervan?

* 2) Zijn op vele gebouwen en andere panden simpelweg dakplaten niet goed bevestigd en waardoor zou dat komen? Is het onkunde van de arbeiders of zijn het slechte materialen?

* 3) Heeft u wellicht het idee, dat veel bewoners hun woningen van dakplaten laten voorzien door vrienden, particulieren, klusjesmannen en niet door erkende bouwbedrijven?

* 4) Hoe kan voorkomen worden dat zinken/golfplaten bij een rukwind(je) van een woning of andere (bedrijfs)pand wordt geblazen?

* 5) Is dit te simpel gesteld: een dakplaat moet gewoon met een paar stevige bouten aan het dak worden bevestigd? Of kunnen dakplaten ook door rukwinden worden weggeblazen door de wijze waarop het dak op een pand is aangebracht (hoogte, hoek, etc.)?

* 6) Is het een idee om daken van woningen/panden in Suriname eens in de zoveel tijd door een deskundige instantie te laten controleren op stevigheid en veiligheidsaspecten en zo ja, wie zou een dergelijke controle/inspectie kunnen uitvoeren?

Tijd voor actie

De redactie van het Dagblad Suriname schreef terecht dinsdag 8 juli: 'Het is hoog tijd voor deskundigen om serieus aan tafel te gaan zitten en door alle relevante actoren erbij te betrekken, te pogen tot een plan te komen ter bescherming van de Surinaamse burgers en hun persoonlijke bezittingen, alsook overheidsgebouwen, productiebedrijven en scholen.'

Het is onbegrijpelijk dat nog steeds bij elk rukwindje her en der dakplaten van woningen en andere panden worden af geblazen. Bij een goede dakconstructie en stevige bevestiging zou dat tot het verleden moeten behoren. Maar, kennelijk zijn nog steeds dakplaten op niet professionele wijze bevestigd, waardoor bij ieder rukwindje weer her en der een dakplaat door de lucht kan worden geblazen. Enige periodieke technische controle van daken door ter zake deskundigen is niet aan de orde, maar zou het overwegen waard zijn.

Om leed en schade voor zoveel als mogelijk in de toekomst te voorkomen zou de Meteorologische Dienst een weerswaarschuwing ook via media moeten verspreiden en niet slechts op de eigen website plaatsen. Tot de dag van vandaag neemt die dienst hierin echter om onbegrijpelijke redenen een zeer passieve houding aan en neemt zij kennelijk de eigen weerswaarschuwingen niet serieus genoeg.

Buschauffeurs hebben te veel noten op hun zang

'Gewoon' over het fietspad racen.....levensgevaarlijk

Passagiers worden niet als klanten, maar als vee behandeld

Chauffeurs gebruiken weg als racebaan: het wilde westen van de bus en zijn chauffeur

....en dan willen die asociale klantonvriendelijke chauffeurs regels voor de passagiers, de klanten....

09-07-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Bushouders van de Particuliere Lijnbushouders Organisatie (PLO) willen een tariefsverhoging. De bushouders beweren dat zij met het huidige tarief niet kunnen uitkomen. Ook willen ze eindelijk eens de door het ministerie van Transport, Communicatie en Toerisme toegezegde bushokjes geplaatst, waarop al ruim een jaar wordt gewacht. De bushouders kwamen met hun wensenlijstje op de proppen tijdens de algemene jaarlijkse vergadering van de PLO eind juni.

Dan maar weer over het fietspad.....

Regels voor passagiers.....de wereld op z'n kop

Maar het toppunt is, dat de bushouders en buschauffeurs ook graag regels zien voor de passagiers. Die regels zouden door het ministerie moeten worden opgesteld en op schrift. Overigens zouden die regels zes jaren geleden ook al door de PLO zijn gevraagd. De chauffeurs beweren dat er passagiers zijn die zonder te betalen uitstappen. Verder beweert de PLO dat de overheid geen tariefsverhoging wil, terwijl de passagiers worden beschermd door het uitblijven van regels.

De chauffeurs en bushouders hebben veel noten op hun zang. Regels voor passagiers? Laten ze zich eerst eens klantvriendelijk opstellen en gedragen en hun bussen onderhouden. Laten ze zich zelf eens houden aan regels en aan (verkeers-)wetgeving.

Wanneer gaan alle chauffeurs zich eens netjes in het verkeer gedragen?

Wanneer gaan ze eens niet over fietspaden om 'files' te omzeilen?

Wanneer gaan ze zich eens aan de toegestane snelheid houden?

Wanneer gaan ze hun bussen eens een keertje naar behoren onderhouden?

Wanneer worden de gaten in de bodemplaten van de bussen eens gedicht, zodat je als passagier niet de weg onder je voorbij ziet gaan?

Wanneer gaan ze eens niet tegen elkaar racen om maar als eerste de volgende klanten langs de straat op te kunnen pikken?

Wanneer draaien ze eens de volumeknop van de radio flink naar links?

Wanneer komt er in bussen eens wat meer ruimte voor bagage?

Wanneer gaan chauffeurs zich eens netjes kleden?

Waarom geen uniform, zoals zo vele beroepen in Suriname hebben?

Wanneer ….....

Wanneer ….....

Exterieur belangrijker dan interieur

Met andere woorden: zorg eerst eens wat voor meer comfort voor de klanten, de passagiers! De chauffeurs hebben voor hun beroep gekozen, laten ze er dan wat fatsoenlijks van maken. Maar, de bushouders en chauffeurs doen vooral niets anders dan klagen. Het zijn jammerkonten eerste klasse.

Het kan wel netjes......

Maar, kijk eens naar het merendeel van de bussen. Chauffeurs lijken meer aandacht te besteden aan de buitenkant van hun bussen, dan aan het interieur. Het merendeel van de stoelen en banken in de lijn- en andere bussen zijn echter zwaar beschadigd. Raampjes die nauwelijks open kunnen worden geschoven. Vuil overval in de bus. De chauffeurs lijken te vergeten dat zij een dienstverlenend beroep uitoefenen en dat de klant koning behoort te zijn. In de bussen lijken passagiers echter meer als vee te worden behandeld door chauffeurs.

Neen, als de buitenkant van de bus er maar mooi en stoer uitziet. De ene bus moet er nog mooier uitzien dan de andere bus. Met afbeeldingen van vooral mooie hindostaanse dames lijken chauffeurs het aftandse interieur van hun bus te willen verhullen. Een compromis. Maar, wat heeft de passagier aan al die kleurrijke afbeeldingen op de bussen? De passagier wil simpelweg netjes en fatsoenlijk en rustig en comfortabel van a naar b worden vervoerd. Daarvoor betaalt de passagier ook.

Passagier staat niet te wachten op asociale chauffeur

De passagier wil niet vervoerd worden door een asociale chauffeur

die veel te hard rijdt,

die om een file te omzeilen met hoge snelheid een fietspad op rijdt om de file te passeren en daarmee fietsers en bromfietsers in gevaar brengt,

die een levensgevaarlijke wedstrijd houdt met een collega, met over en weer inhalen, om maar als eerste de volgende passagiers langs de weg op te pikken,

die om de vijftig tot honderd meter stopt om passagiers op te pikken die niet bij een halte staan,

die bij bepaalde wegen stopt, hinderlijk gaat claxonneren in de hoop passagiers aan te kunnen trekken,

die om verkeersdrukte te ontwijken gaat 'boren' waardoor passagiers niet kunnen uitstappen op de plek waar zij dat hadden gewild, die te veel passagiers vervoerd, waardoor zij zich echt opeengepakt voelen als vee,

enzovoorts, enzovoorts.

In de spiegel kijken en naar de bus

Niet voor niets zijn met regelmaat bussen betrokken bij verkeersongelukken. Kortom, alvorens de bushouders en chauffeurs gaan jammeren, laten zij dan eerst eens goed in de spiegel kijken en vervolgens heel goed haar hun bus.

Je wordt toch buschauffeur, omdat je graag dienstverlenend wilt zijn en mensen, passagiers, van a naar b op een rustige, fatsoenlijke en comfortabele wijze wilt vervoeren en toch niet om die passagiers als vee te behandelen.......

Noot:
Half augustus 2014 pleit de PLO in de Ware Tijd voor de zoveelste keer voor verhoging van de subsidie en het tarief.....

De Surinaamse voetbalsupporter in een psychische spagaat

De hypocrisie van geprogrammeerde antikoloniale haatgevoelens

Haat jegens Nederland en ontbreken voetbalverstand verblinden de Surinaamse supporters

09-07-2014 COLUMN Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De Surinaamse voetbalsupporter zit met de handen in het haar. De Surinaamse voetbalsupporter zit met een dilemma, dat vooral tussen de oren zit. Met enthousiasme en nul, nul voetbalverstand hebben de supporters de afgelopen dagen tijdens het WK Voetbal het Braziliaanse elftal aangemoedigd. Maar, dat team heeft gisteravond klop gekregen van 'die Mannschaft'. Met maar liefst zeven doelpunten om de oren moesten de Brazilianen met hun staart tussen de benen de grasmat verlaten. Diepe schaamte heerst bij de Surinaamse zuiderbuur.

Maar, wat heeft het verlies van Brazilië tot gevolg? Brazilianen gaan vanavond massaal het Nederlands elftal toejuichen in de match tegen Argentinië. Brazilië en Argentinië zijn immers niet de beste vriendjes in de Zuid-Amerikaanse klas. Nederland kan zich dus verheugen op een twaalfde tropische speler vanavond. De aftrap in de Arena São Paulo is vanmiddag om vijf uur Surinaamse tijd.

Maar, wat gaan de Surinaamse voetbalsupporters vanavond doen? Lastig toch? Laten ze hun geprogrammeerde anti-Nederlandse haatdragende antikoloniale sentimenten varen of gaan ze met het verstand op nul, dat niet echt moeilijk is voor die fans, achter het Argentijnse elftal staan? Immers, Argentinië, ligt dat ook niet in Zuid-Amerika, op 'ons' continent??

De Surinaamse voetbalfan komt vandaag in een psychologische spagaat van het toppunt van hypocrisie..... Dagenlang gejuicht voor Brazilië. Diverse, prominente, vermeende supporters hebben de afgelopen dagen hun afkeer van het Nederlandse elftal niet onder stoelen of banken gestoken. Uitlatingen doorspekt met haat zaaiende teksten, sterke antikoloniale gevoelens die vanaf de geboorte in de hersenpannen van vele supporters zijn vastgenageld. De meeste van die supporters kennen niet eens de eigen geschiedenis, maar ze zijn gehersenspoeld om maar vooral anti-Noordzee (zoals ook vaak over Nederland wordt gesproken, om maar vooral dat verfoeide woord te vermijden) te zijn, in en met alles. Triest. Terwijl Suriname nog steeds en al vele jaren lang op diverse terreinen afhankelijk is van Nederlandse steun en vele Surinamers familie hebben in dat verfoeide bakra-land. Hypocrisie zit ook in de hersenpan van vele Surinamers gebeiteld.

Vanavond zitten vele Surinaamse supporters met de handen in het haar. Er valt niets meer te juichen. Of tonen zij vanavond hun hypocrisie door plotseling oranje te kleuren en 'hup Holland hup' te gaan schreeuwen?

We zullen het zien vanavond en lachen om de doorsnee hypocriete Surinaamse voetbalfan die nauwelijks durft te juichen bij welk doelpunt dan ook.....

Noot:
Nederland verliest in de strafschoppenserie van Argentinië. Helaas.  Dat hebben we ook weer gehad, maar de Surinaamse antikoloniale gefrustreerde en vanaf de geboorte geprogrammeerde gevoelens zijn nu buiten te horen: veel vuurwerk. Vuurwerk dus niet, omdat Argentinië heeft gewonnen hoor, maar omdat Nederland heeft verloren. Zo stompzinnig en ongecontroleerd is de Surinaamse voetbalfan. Plotseling blijkt de zogenaamde Surinaamse voetbalsupporter fan van het Argentijnse elftal te zijn (de enige speler die hij kent is Messi), terwijl die tot gisteren nog fan was van Brazilië. Hoe snel kan het verstand omslaan? Hoe triest is het gesteld met dat Surinaamse voetbalverstand...... Zijn ze de Surinaamse jongens in het Nederlands elftal vergeten???? Je zou haast een aversie krijgen tegen alles wat Surinaams is.....

Voor alle duidelijkheid: ik gun de Argentijnen hun overwinning hoor, ik ben verre van anti-Argentijns, want dergelijke anti-gevoelens zijn mij (nog) niet bekend..... Ze hebben eerlijk en met goed spel en een goede penaltystopper de wedstrijd gewonnen van Oranje.

Overigens, waar zijn die Surinaamse supporters als het eigen nationale elftal ergens speelt? Dan zijn ze in geen velden of wegen te bekennen. DAT zijn nu de Surinaamse voetbalfans, ze laten het eigen nationale team links liggen en komen met hooguit enkele tientallen naar een match..... Wanneer gaat Suriname de voetbalsport in het algemeen eens serieus nemen en ervoor zorgen dat het eigen nationale elftal klimt op de FIFA-ladder en internationaal aanzien krijgt?

De geur van bloemen en de mystiek van het dierenrijk

De unieke flora en fauna van Suriname

Surinaamse biodiversiteit is diamantje in de wereld

08-07-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - Wie de nationale luchthaven Johan Adolf Pengel vanuit de lucht nadert ziet al snel na het passeren van de kuststrook het ondoordringbare groen van het tropisch regenwoud. Het unieke Surinaamse binnenland begint dan ook al een paar kilometer ten zuiden van het vliegveld. Een binnenland met een in de wereld bijzondere biodiversiteit.

Maar, niet alleen het binnenland. Ook Paramaribo en andere plaatsen in het land kennen een dynamische natuur vol kleurrijke en bloemrijke verrassingen.

Struikbloemen zoals de bougainville, kotomisi, hanga-lampu, krere-krere, jasmijnen, officiers-kwasten en hibiscus bloeien het hele jaar door. Evenals de fajalobi de mooie rode nationale bloem van Suriname. Daarnaast kent het land diverse vruchten. Wat te denken van een overheerlijke manja ofwel mango die u zelf zo van een boom kunt plukken en van de verschillende bananensoorten. Of zuurzak, een grote groene vrucht met stekelige punten met wit vruchtvlees aan de binnenzijde dat zeker eens het proeven waard is.

Het binnenland wordt grotendeels gevormd door tropisch regenwoud en in het uiterste zuiden het Amazonewoud. Dat regenwoud herbergt vele fascinerende en bijzondere diersoorten. Met een beetje geluk is het dat u zelf in de gelegenheid bent om een of meerdere van die dieren te zien in de omgeving van een van de vele toeristische bestemmingen in het binnenland. Oog in oog komen te staan met een tapir (lokaal bofru genoemd) is een unieke ervaring. Het is het grootste zoogdier van Suriname dat vooral opvalt door zijn opmerkelijk snuit dat lijkt op een klein slurfje.

De kans een zeldzame en in zijn voortbestaan bedreigde jaguar tegen te komen is klein. Maar, ze zijn er. Denk er aan, dat men in Suriname over een ‘tigri’ spreekt en niet over een jaguar. Verder bestaat de mogelijkheid om in contact te komen met de leuke en aaibare doodskopaapjes ofwel monkimonki’s en om andere van de acht apensoorten die het land telt tegen te komen of in ieder geval te horen, zoals de rode brulaap (baboen). We slaan hier voor het gemak maar even over de vele insecten-, kikker-, padden- en slangensoorten die overal in het land rond vliegen, springen en kronkelen. Toch één slang even vermelden: de anaconda ofwel aboma. Een indrukwekkende slang die enkele meters lang kan worden en waarover vele verhalen de ronde doen als het gaat om wat het beest als prooi zoal kan verorberen. Zelfs in woonwijken van Paramaribo kan de anaconda opduiken in een trens (greppel). Velen huiveren bij het zien van een aboma, maar het is een unieke ervaring die u zeker nooit zult vergeten. Nu en dan haalt Suriname wereldwijd de nieuwspagina’s wanneer een wetenschappelijke expeditie van de internationale natuurbeschermingsorganisatie Conservation International weer eens tientallen nieuwe diersoorten ontdekt in dat welhaast ondoordringbare regenwoud van Suriname. Een regenwoud vol nog niet ontdekte geheimen.

Natuurlijk kunnen ook de vele kleurrijke vogelsoorten niet worden vergeten. U zult versteld staan van de pracht en rijkdom aan vogels in Suriname. Eén van de bekendste vogels, die u ongetwijfeld al snel na aankomst in het land zult zien en vooral horen, is de grietjebie die haar naam dankt aan haar zang. Ook de kleine kolibri laat zich overal zien en hangt stil in de lucht boven welriekende bloemen om met zijn lange snaveltje iets lekkers uit de bloemen op te zuigen.

Een unieke en meer en meer zeldzame verschijning in het kustgebied is de rode ibis. U kunt hem zeker zien in of bij het zogenoemde Bigipan-gebied in het district Nickerie. Het binnenland is een oase aan vogelsoorten. Zo vliegen daar diverse bont gekleurde papegaaiensoorten, maar ook de mooie toekan.

Tot slot is een bezoek aan het strand van het Galibi Natuurreservaat en Braamspunt een aanrader. In de periode februari tot en met augustus komen daar grote zeeschildpadsoorten hun eieren leggen. Galibi staat wereldwijd bekend als een van de weinige legstranden van de zeldzame en beschermde lederschildpad (aitkanti) en de groene (soep-) zeeschildpad (krapé). Als bezoeker krijgt u de unieke gelegenheid om deze reusachtige dieren van zeer dichtbij te bewonderen. Diverse malen zijn internationale wetenschappers op de stranden te vinden om allerlei onderzoeken en tellingen te verrichten. Een aantal schildpadden werd voorzien van een zender om de lange reizen te kunnen monitoren. Een aitkanti met een zender werd in 2006, na een reis van 11.500 kilometer, gespot voor de kust van het Britse Wales, om later op te duiken voor de Portugese kust. Helaas is het contact met dit dier door de volgers op een moment verloren.

Bent u niet in de gelegenheid om bijvoorbeeld een trip naar het binnenland te ondernemen, bezoek dan in Paramaribo de Paramaribo Zoo aan de Letitia Vriesdelaan. Een bijzondere dierentuin, waar u onder andere diverse vogel- en apensoorten (zoals de slinger- ofwel Kwatta aap), een reuzenotter, de kleine katachtige ocelot en ook een (staartloze) jaguar kunt zien en zelfs een paar struisvogels. Ook vindt u er informatie over de zeeschildpadden van Galibi.

Laat u informeren over de unieke flora en fauna van Suriname en trips naar bijzondere gebieden in het binnenland bij onder andere het Wereldnatuur Fonds Guianas (Henck Arronstraat 63, Paramaribo tel. 422 357 info@wwf.sr) met een van de reisbureaus in Paramaribo.

Politie Suriname blundert stevig met volledig onjuist politiebericht

Politiebericht Korps Politie Suriname: twee vissers, broers, verdronken in Corantijnrivier

Update politiebericht: Oeps, toch niet verdronken, ze leven! en ook geen broers, maar vader en zoon

De afdeling Voorlichting van de politie blundert wat af

07-07-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Het hapert van alle kanten bij de afdeling Voorlichting van het Korps Politie Suriname. Politieberichten zijn nogal eens onvolledig, namen van verdachten worden volledig vermeld met als gevolg dat sommige media die namen ook volledig publiceren in hun berichtgeving, veel taalfouten en met regelmaat wordt verzuimd een locatie van een incident of iets dergelijks te vermelden alsook namen van ziekenhuizen waar slachtoffers van misdrijven of ongelukken naar toe zijn vervoerd. Soms wordt een bericht te snel door Voorlichting de deur uitgedaan met te summiere informatie. Wachten tot er meer informatie binnen is, is er niet bij. Maar, het ergste zijn gewoon de grove blunders, de domme fouten, dus kortweg, volledig onjuiste berichtgeving.

Dat, volledig onjuiste berichtgeving, was vandaag, maandag 7 juli 2014, weer eens aan de orde. De afdeling Voorlichting van de politie bericht 's morgens eerst, letterlijk:

'Een vissersboot is gistermiddag in de Corantijnrivier gezonken en daarbij zijn 5 vissers te water geraakt. Andere vissers zijn de drenkelingen te hulp geschoten maar konden niet voorkomen, dat de 43-jarige Nankumar Ardjun en de 16-jarige Aniel Ardjun in de diepte verdwenen. De slachtoffers zijn neven van elkaar en bezitten de Guyanese nationaliteit. De Corantijnrivier was onstuimig geworden door zware regens en hevige rukwinden.'

's Avonds laat Voorlichting echter het volgende weten in een politiebericht op haar website, letterlijk:

'De twee vissers Nankoemar Arjun en Amier Arjun zijn niet verdronken. Zij zijn levend aangetroffen bij de monding van de rivier. Zijn zijn ook geen neven van elkaar maar vader en zoon. Het gaat redelijk goed met hun. Gistermiddag is de vissersboot waarin zij zaten in de Corantijnrivier gezonken. Er waren nog drie collega vissers in de boot. Die drie waren door andere vissers uit het water gehaald. De Arjuns waren nergens te zien en men ging ervan uit dat zij verdronken waren. Dat blijkt gelukkig niet juist te zijn.'

Ongelooflijk......de politie ging dus in het eerste bericht af op wat die andere vissers hebben verklaard en stelt dat de twee verdwenen vissers zijn verdronken - door te schrijven dat zij in de diepte verdwenen - , terwijl er nog geen lichamen waren gevonden c.q. geborgen...... Dat lijkt overigens in de berichtgeving van de politie de gewoonste zaak van de wereld: iemand al met stelligheid dood verklaren waarvan alleen bekend is dat hij of zij in de diepte van een rivier is verdwenen, terwijl er nog geen lichaam is gevonden. Zolang een lichaam niet is geborgen, is er altijd nog een kleine kans dat iemand levend wordt aangetroffen..... Die zorgvuldigheid dient een politiekorps in acht te nemen in haar berichtgeving.

Van de politie verwacht je toch meer zorgvuldigheid alvorens ze een politiebericht de deur uit doet. De politie realiseert zich niet wat een dergelijk bericht teweeg kan brengen onder familie en vrienden van de twee vissers.......
Daarenboven meldt de politie in het tweede bericht, dat de twee vissers geen broer zijn, maar vader en zoon en ook worden hun namen in dat tweede bericht anders vermeld.

Hoe serieus nemen de medewerk(st)ers van de afdeling Voorlichting binnen het Korps Politie Suriname hun werk? Wie dagelijks de politieberichten leest kan niet anders dan concluderen, dat op die afdeling geen professionals werken, maar gewone agenten die het kennelijk leuk vinden om politieberichten in elkaar te draaien en daarbij niet de moeite nemen om de informatie voor een artikel serieus tegen het licht te houden, te verifiëren, alvorens te verwerken in een bericht. Amateurisme op en top met alle gevolgen van dien.

Noot:
Starnieuws bericht dinsdag 8 juli:  'Ivan Ramdas, eigenaar en vergunninghouder van een vissersboot, heeft helemaal geen goed woord over voor de politie. Ook de familie Ardjun is er geschokt over dat de politie twee familieleden dood verklaarde, zonder zich hiervan te overtuigen. Er is helemaal geen assistentie verleend om de vermiste mannen te gaan zoeken, vertellen Ramdas en familie Ardjun aan Starnieuws. (...)' Lees hier het volledige artikel.

Vadertje Adhin spreekt via tv MULO-eindexamenleerlingen toe......

Motivatiespeech is beschamend dieptepunt Surinaams onderwijs

Minister gaat op belerende toon buiten zijn onderwijsboekje

06-07-2014 COLUMN Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Wat heeft de jonge Surinaamse minister van Onderwijs en Volksontwikkeling (MinOV), Ashwin Adhin, bezield om op beeld een op belerende, vaderlijke, saaie en nu en dan op een welhaast kinderlijke toon, in een zogenoemde motivatiespeech eindexamenkandidaten van het MULO (Meer Uitgebreid Lager Onderwijs) toe te spreken alsof zij kleuters zijn? De speech is tot vervelends toe door een aantal televisiezenders uitgezonden. Neemt de minister 'zijn' leerlingen wel serieus? Behandelt hij ze met de speech niet als kleuters?

Bijna 5.000 vierdeklassers zijn woensdag 3 juli begonnen aan het MULO-eindexamen. Een dag later kwamen door nog eens 5.000 derdeklassers bij om deel te nemen aan het toelatingsexamen voor het VWO, de HAVO en het NATIN (Natuurtechnisch Instituut).

Adhin stelt zich 'dienstig' op

Zelfs vandaag, zondag 6 juli, werd de toespraak nog op televisie vertoond. 'Het lijkt mij zeer dienstig mij te richten tot..... (…)'. De eerste 'dienstige' woorden van de minister, strak en stram gezeten achter een bureau met een gemaakte glimlach. Zijn ogen gingen van links naar rechts, van rechts naar links en van beneden naar boven en weer terug. Motivatiespeech? Dan had hij de tekst met wel wat meer enthousiasme mogen 'voordragen'.

'Dit is voor elke student een belangrijk moment, een mijlpaal, een bekroning voor de inzet voor de vele jaren dat jullie onderwijs hebben genoten. (…) De inzet die je aan de dag legt wordt beloond en bepaalt welk beroep je gaat uitoefenen en hoeveel geld je gaat verdienen. (…)'
Spreekt Adhin kleuters toe of werkelijk MULO-scholieren? Het woordgebruik en de toon zijn te kinderachtig en te betuttelend voor woorden. Ongelooflijk dat een minister zich kennelijk genoodzaakt ziet om tot dit niveau af te moeten dalen in de spelonken van zijn eigen falend onderwijsbeleid.

Slechte MULO-eindexamenresultaten

Mogelijk hebben de slechte MULO-eindexamenresultaten in de afgelopen jaren deze jonge minister ertoe bewogen, ertoe aangezet, om een wanhopige motivatiespeech te houden. Een treurige en volledig mislukte poging om op zijn Surinaams de Nederlandse motivatiespreker Emile Ratelband te kopiëren.

Tja, de eindexamenresultaten waren de afgelopen jaren niet best. Vorig jaar slaagde slechts 53.6% van de MULO-eindexamenleerlingen. De toetsresultaten waren zeer slecht.

 

De jaren eraan voorafgaand laten bijna allen hetzelfde percentage zien: 2012 was een positieve uitzondering met 63.5% geslaagden, 2011 52.6%, 2010 59.3%, 2009 57.1%, 2008 53.5%, 2007 52.7% en in 2006 53.3%.

Of eindexamenleerlingen nu werkelijk iets zullen hebben aan de motiverende toespraak van minister Adhin valt natuurlijk sterk te betwijfelen. Mogelijk wil hij zich al indekken voor wellicht weer teleurstellende eindexamenresultaten. Hij kan dan in ieder geval stellen er alles aan gedaan hebben om de MULO-leerlingen te stimuleren hun best te doen en zich in te spannen voor goede eindresultaten.

'Ga op tijd naar bed en neem extra vitaminen B en C in'

In zijn speech geeft Adhin de leerlingen zelfs enkele 'hints en tips' voor een succesvol eindexamenresultaat:

studeer in een rustige omgeving

studeer regelmatig

spaar leerstof niet onnodig op, je raakt dan onnodig gestrest

eet op tijd en gezond

blijf bewegen door aan sport te doen, een gezonde geest huist immers in een gezond lichaam

ga op tijd naar bed en probeer heel vroeg in de ochtend de leerstof te herhalen

maak van lastige onderwerpen samenvattingen.

Bewindsman heeft geen hoge dunkt van MULO-leerlingen

Werkelijk, het zijn woorden uit de mond van de minister van Onderwijs en Volksontwikkeling, die kennelijk 'zijn eigen' leerlingen onderschat en niet serieus neemt. Dat is ernstig. Een minister die met een vermeende motivatiespeech overduidelijk laat doorschemeren en zelfs de bevooroordeelde suggestie wekt, dat hij MULO-eindexamenleerlingen te dom acht om zich om op een goede wijze voor te bereiden op het eindexamen. Een dikke onvoldoende voor Ashwin Adhin.

Een van zijn laatste tips voor de leerlingen was zelfs 'neem extra vitamine B en C in'. Immers, aldus de minister, internationaal onderzoek zou hebben uitgewezen, dat leerlingen die extra vitaminen innemen, minder gestrest zijn. Hoe komt de minister er bij, dat MULO-eindexamenleerlingen gestrest zouden zijn? De man lijkt het onderwijsveld niet goed te kennen. Ongetwijfeld heeft hij geen enkele leerling persoonlijk gesproken, alvorens de speech op beeld vast te leggen. Hij richt zich tot slot zelfs tot de ouders: 'Let op de verrichtingen van uw kinderen' om te eindigen met een wens gericht aan de MULO-eindexamenleerlingen: 'Ik wens jullie veel succes toe met de examens.' Nou, daar zullen de leerlingen wat aan hebben.

Wie volgt......

Het is niet te hopen dat deze misplaatste en mislukte motivatiespeech van de onderwijsminister in de toekomst gevolgd gaat worden door onzinnige motivatiespeeches van collega-ministers. Zou minister Ismanto Adna van Sport- en Jeugdzaken het ooit in zijn hoofd halen om bijvoorbeeld spelers van voetbalclubs in een video toe te spreken:

'Beste voetballers gedraagt u zich allen voorbeeldig op de groen-bruine grasmat, spuug bijvoorbeeld niet zomaar een scheidsrechter in het gezicht want voor u het weet wordt dat een politiek issue in ons parlement. Schop niet onnodig uw tegenstander op misdadige wijze van het veld. Bereidt u zich goed voor: ga op tijd naar bed, drink af en toe een Parbootje, rook nu en dan een frisse joint, sta vroeg op, neem een heerlijke douche of mocht dat niet kunnen vanwege onvoldoende waterdruk, werp een paar volle emmers water over uw slaperige lichaam, eet een of twee puntjes gezond, drink een glas melk afkomstig van een lokale koe en ren een rondje bij u in de straat of rond het huis. Oh ja, en vergeet vooral niet tijdens de wedstrijd te scoren, want zonder scoren kunt u geen match winnen.'...........

Het voetbalverstand van de Surinaamse 'supporter'

Enthousiasme onder echte Braziliaanse supporters

Suriname staat achter het Braziliaanse elftal: selectief supporteren

Anti-Nederlandse geprogrammeerde sympathieën weerhouden Surinamers ervan Nederlands elftal te supporteren

WK Voetbal verblindt Surinaamse voetbalfans

05-07-2014 COLUMN Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Het Braziliaanse elftal, het als los zand aan elkaar hangende elftal van vermeende individuele sterren die feitelijk geen noot hebben kunnen kraken behalve misschien de samba, heeft vrijdag 4 juli 2014 – tijdens het wereldkampioenschap voetbal in eigen land - Colombia verslagen met slechts een doelpunt verschil. Suriname kon juichen, zoals het iedere keer juicht wanneer de Brazilianen er met de winst vandoor gaan. Dat gejuich is echter niet te horen na de zoveelste met glans gewonnen wedstrijd van Oranje, ofwel het Nederlandse elftal van trainer Louis van Gaal. De Surinamer verraadt zich deze dagen: hij heeft totaal geen voetbalverstand.

Waarom?

Waarom zijn zo veel Surinamers fan van het Braziliaanse elftal? En zo anti het Nederlands elftal? Want dat zijn ze: niet tegen, maar gewoon anti....

Zijn de Braziliaanse spelers zo veel beter? Nee toch......

Is het, omdat het een van de eigen Surinaamse buurlanden is en iedereen daarom maar zo gemaakt vriendelijk doet tegenover de vele duizenden Braziliaanse ingezetenen, waarvan overigens velen werkzaam zijn als illegale garimpeiros ofwel kleinschalige goudzoekers of als illegale prostituees?

Is het, omdat zo veel Surinamers te weinig echt verstand hebben van het spelletje voetbal?

Anti-Nederland is erin gehamerd

Mij bekruipt wel eens het gevoel dat er meer support is voor het Braziliaanse team dan voor het Nederlandse team, simpelweg omdat het een Nederlands team is. Nederland, Holland......koloniaal verleden, haat en nijd, afgunst, afkeer? Het lijkt alsof het er bij de Surinamers is ingehamerd, alsof ze vele decennia lang zijn gehersenspoeld: afkeer van Nederland. Maar, ondertussen profiteren Surinamers en de regering nog steeds op vele fronten van dat 'foute' Nederland en van het werk, de arbeid, van Nederlanders.

Maar, in het Nederlandse team spelen wel enkele dragende spelers met een Surinaamse achtergrond....reden genoeg lijkt mij om juist als Surinamers achter het Nederlandse elftal te staan. Zodra een van die Surineds een doelpunt scoort en Nederland naar de finale schopt worden plots die vele Surinaamse fans van Brazilië fans van Oranje. Dat is de hypocrisie onder vermeende voetbalsupporters.

Maar ja, waar maken we ons feitelijk druk om: het is immers maar een spelletje in een groots financieel corrupt FIFA-circus....

Het voetbalverstand van een schreeuwende politicus

Een van die vele Surinaamse supporters van het Braziliaanse elftal is het altijd welbespraakte en ongenuanceerde parlementslid Rashied Doekhie van de Nationale Democratische Partij (NDP). Hij beweert vrijdag 4 juli 2014 in het Dagblad Suriname, dat hij het WK al gewonnen heeft wanneer Nederland wordt uitgeschakeld.

Volgens de politicus, die ook volgens de krant sportleraar is geweest (alsof dat gegeven hem tot een voetbaldeskundige maakt), is Nederland ‘overall een slechte ploeg’. Maar, ondanks zijn kritiek op het Nederlandse elftal was de hypocriete Doekhie wel lijfelijk aanwezig bij de wedstrijd van Oranje tegen Spanje. Natuurlijk, een snoepreisje waarschijnlijk en daar zegt ook die Doekhie uit Nickerie geen neen tegen.
Met zijn boerenverstand zegt hij: ‘Nederland speelt op basis van geluk. Ze worden ook geholpen door de scheidsrechter. Elk ander land, maar vooral een Zuid-Amerikaans land, mag kampioen worden, behalve Holland. Want dan is voetbal fout.’ Maar, waarom voetbal dan fout is, kan de supporter Doekhie kennelijk niet uitleggen, want dan moet hij het spel van het Nederlandse elftal gaan analyseren en daar laat het deel van zijn hersenen waaruit het boerenverstand voortkomt, geen ruimte voor over. Overigens worden alle teams geholpen door de scheidsrechters, toch? Maar, Doekhie is domweg verblind door een gefrustreerde en geprogrammeerde afkeer van Nederland.

Juichen met voetbalverstand voor Nederland

In dezelfde krant wordt een dag later juist een Surinaamse fan van het Nederlandse voetbal aan het woord gelaten. Rijstmagnaat Lekat Mahawatkhan kan niet begrijpen waarom Surinamers het Braziliaanse elftal massaal steunen. ‘De Braziliaanse mannen nemen ons goud en de Braziliaanse vrouwen nemen onze mannen’, aldus de ondernemer. 'Wij hebben al honderden jaren een binding met Nederland. Wel of geen slavernij, we kunnen de kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen van de slavenmeesters niet verantwoordelijk gaan stellen voor het slavernijverleden.'
Hij wijst ook op het feit dat tal van Surinaamse jongens hun voetbalcarrière in Nederland hebben opgebouwd. ‘En wanneer je zegt dat je zit te duimen dat Nederland wordt weggewipt, dan toon je ook geen enkel respect voor deze voetbaljongens.’ Volgens Mahawatkhan zouden Surinamers juist moeten juichen voor Nederland in plaats van Brazilië. ‘Haast elke familie in Suriname heeft familieleden wonen in Nederland. Maar neen, wij zitten liever te duimen voor Brazilië.’

Brazilië, dat is Neymar toch.....?

De rijstondernemer praat met gezond en objectief, relativerend, verstand. Dat in tegenstelling tot 'de president van Nickerie', NDP'er Doekhie, die graag raaskalt zoals het uitkomt, zoals de wind waait, zoals zo vele Surinaamse voetbalsupporters praten. Hun Braziliaanse voetbalkennis gaat zo ver, dat ze alleen die ene mislukte speler met naam kunnen benoemen, Neymar. Zijn volledige naam weten ze niet eens: Neymar da Silva Santos Júnior.
De trainer? Geen idee.
De keeper? Geen idee.
En dan toch dat Braziliaanse team steunen, toejuichen en stompzinnig zwaaien met Braziliaanse vlaggetjes of rondrijden met zo'n vlaggetje aan de auto, want iedereen moet toch weten dat ook jij een Braziliaanse supporter bent.

De vermeende 'witte' media in Nederland door zwarte ogen

Zwarte columnist de Ware Tijd denkt en schrijft zwart-wit

'Witte' media zouden nog steeds koloniaal schrijven en denken

De absurde hersenspinsels van een zwarte columnist in wit Nederland

03-07-2014 COLUMN Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Natuurlijk, het is een column, en dus zou je de inhoud met grote korreltjes zout kunnen nemen en dus zou de columnist hetgeen hij heeft geschreven met een knipoog kunnen hebben gedaan. Met een column zou een columnist bewust een discussie over een issue op gang kunnen willen brengen. Maar, dat gaat net iets te ver, is allemaal net iets te kort door de bocht. Vooral als het gaat om een kennelijk bij de columnist zwaar op de maag liggend onderwerp.

Stuart Rahan (Bron foto: de Ware Tijd)

Columnist Stuart Rahan van de Ware Tijd heeft vandaag, donderdag 3 juli , zijn column 'Ze durven...' misbruikt om vermeend zwart-wit-denken, vooral in het Nederlandse mediaveld, aan te zwengelen, om de huidige generatie Nederlandse media als 'wit' neer te zetten. Tja, Rahan, zo lusten we er nog wel een paar. Denken en schrijven Surinaamse media, waaronder de eigen de Ware Tijd, 'zwart'? Met zijn column draaft de zwarte Rahan door, alsof hij zelf een directe, naar Nederland vertrokken, nazaat van een slaaf is.

Rahan begint zijn column met de woorden 'Het Nederlandse slavernijverleden is pijnlijk.' Maar, pijnlijk voor wie? Vooral pijnlijk voor de columnist en de vermeende nazaten van de slaven in Suriname. Slavernij en dan met name het verleden is in Nederland geen issue. De columnist suggereert in de eerste alinea ook nog eens, dat dat 'donkere mensen in de witte Europese samenleving' het 'bestaansrecht voor gelijkwaardige deelname aan de maatschappij' missen. Bij het lezen hiervan vraag je je af waar Rahan woont? In een klein plattelandsdorp in het noorden van de provincie Groningen? De columnist stelt zaken te zwart-wit en te negatief, met zwarte ogen, voor. Hoe wit is de Europese samenleving? Net zo zwart als de Surinaamse samenleving in Suriname?

Vervolgens springt hij plotseling over op 'de door witte mannen en vrouwen gedomineerde media als De Telegraaf'. Rahan durft te stellen dat die media bijdragen aan 'het afwijzingsproces van donker Nederland'.

Aanleiding voor de ongenuanceerde en bewust naar een scheidslijn tussen zwart en wit zoekende woorden van Rahan was het artikel 'Slavernijherdenking verstoord door protest' in de Telegraaf over een protest van een handjevol Surinamers bij de slavernijherdenking 1 juli in het Amsterdamse Oosterpark. De columnist citeert een paar regeltjes uit het artikel en stelt vervolgens glashard, zonder enige onderbouwing, dat media constant feiten zouden verdraaien 'als de witte Nederlander zich afgewezen voelt'. Een stupide opmerking uit het brein van een zwarte columnist, die in Nederland woont, een zeer multiculturele samenleving. Rahan beweert verder dat de arbeidsmarkt nog steeds niet vrij toegankelijk is voor zwarten. Weer de grootst mogelijke onzin uit een kennelijke grote duim.

Mogelijk heeft hij alleen een punt met zijn opmerkingen dat de herdenking niet werd verstoord door demonstranten met ontbloot bovenlijf, zoals De Telegraaf bericht. Die demonstranten liepen eerder op de dag mee in de zogenoemde Bigi Spikri, de optocht naar het monument. Een groep in het zwart geklede demonstranten sprak de aanwezigen bij de herdenking toe. Die, waarschijnlijk, enige omissie zou de krant kwalijk genomen kunnen worden. En dat kennelijke foutje wordt door Rahan bewust, willens en wetens, uitvergroot tot een groots zwart-wit drama waarvan hij zelf de regisseur en hoofdrolspeler is.

Om te beweren dat de demonstranten door de krant zijn neergezet 'als halfnaakte wilden', zoals Rahan durft te beweren, is weer een verzinsel uit de zwart-wit denkende hersenpan van een zwarte columnist met een gekleurde gifpen. Maar, hij gaat verder in zijn column te keer: het 'witte medialandschap' strooit volgens hem 'bewust zand in de ogen' van haar lezers. Hij vervolgt al raaskallend: 'Het is daarom niet vreemd dat zwarte demonstranten niet graag met witte media praten en hen in dit geval verwijzen naar een protestbrief. Witte media voelen zich beledigd en werpen zich op als slachtoffer terwijl zij hun regelmatig afwijzende rol richting de zwarte samenleving vergeten. De discussie rond het fenomeen Zwarte Piet is daar een schoolvoorbeeld van. Wit Nederland voelt zich aangevallen omdat hun jeugdsentiment een hoax blijkt te zijn. Ze durven het nog steeds. Hebben ze geen yeye, is hun moraal zo laag dat zij verworden tot wezens van een bedroevend niveau waar zelfs slaven zich voor zouden schamen? Wij zijn aan de voet van de berg van wederzijds begrip en acceptatie.'

Overigens, hoe zou het komen dat er niet veel zwarten bij witte kranten in Nederland werkzaam zijn? Hoeveel zwarten in Nederland kiezen of hebben gekozen voor het vak journalist? Heeft iemand inhoudelijke journalistieke kwaliteiten dan is er ook voor een zwarte plaats bij witte media. Maar, ze zijn er simpelweg onvoldoende. En daar gaat Rahan straal aan voorbij. Natuurlijk, want dan zaag je de poten onder zijn misplaatste column vandaan.

Rahan schrijft met een door gif en vooroordelen gevulde zwarte pen in een volgens hem wit land, waar hij toch kennelijk met plezier naar toe is geëmigreerd. De man denkt en leeft waarschijnlijk in zwart-wit en ziet Nederland als een wit land, dat kennelijk heden ten dage zwarten nog steeds ziet en behandelt als slaven, ze in ieder geval miskent. Maar, laat Rahan eens door de Haagse Schildersbuurt, Amsterdam Zuid-Oost, Lombok in Utrecht, het Oude Westen in Rotterdam of door de Zwolse wijk Holtenbroek lopen. Multicultureel. Dan ziet hij zwart. Hier en daar wat wit. Iedereen leeft er gezellig met en door elkaar. Het jaarlijkse Kwakoe zomerfestival in Amsterdam is een groots feest voor zwart en wit.

De Telegraaf en andere media worden ook door zwart Nederland gelezen, zonder hoorbare klaagzang. Maar, Rahan neemt alleen De Telegraaf op de korrel. Was hij ook maar eens zo zwart-wit over zijn eigen krant, de Ware Tijd, een krant die dagelijks wemelt, bol staat, van taal- en journalistieke fouten. Een krant waar kennelijk een eindredacteur ontbreekt of dagelijks zit te slapen of kwalitatief van een bedenkelijk niveau is. Een krant die eigenlijk niet eens een journalistiek product, een krant, genoemd kan en mag worden.....of is dat te zwart-wit gesteld.....? 

Noot:

Toeval bestaat niet? Of toch wel. Deze clip van Michael Jackson was zaterdagavond 5 juli 2014 iets voor negen uur te zien op ABC TV....... Een clip die zelden tot nooit wordt/is vertoond en dan twee dagen na publicatie van mijn artikel, met clip, vertoont ABC hem......toeval bestaat, of toch niet?

Armand Zunder laat Kwakoe links liggen - Reparatie Commissie plaatst krans bij monument Simón Bolívar

Strijder voor herstelbetalingen lijkt historisch besef en de weg kwijt te zijn

 Simón Bolívar staat ver van Surinaams slavernijverleden

Zunder lijkt boven alle kritieken te staan

30-06-2014 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De eigenzinnige voorzitter van de zogenoemde Nationale Reparatie Commissie Suriname (NRCS), de econoom en pseudo historicus Armand Zunder, heeft afgelopen week velen tegen zich in het harnas gejaagd in aanloop naar de herdenkingsactiviteiten in het kader van de afschaffing van de slavernij op 1 juli 1863. De man heeft besloten om dit jaar een krans te leggen bij het monument van Simón Bolívar in het centrum van Paramaribo in plaats van bij het slavernijmonument in Suriname, dat van Kwakoe. 

Zunder lijkt de weg kwijt te zijn. Immers, waarom een krans leggen bij het monument van een Latijns-Amerikaanse vrijheidsstrijder die op geen enkele wijze een concrete link had met de slavernij. Maar, de econoom blijkt weinig historisch besef te hebben en heeft een vreemde kronkel, een vreemde omweg, gevonden in zijn brein om Bolívar toch te plaatsen in het – beter gezegd, zijn eigen gecreëerde - raamwerk van slavernijverleden. Zunder durft te beweren, dat door toedoen van die vrijheidsstrijder enkele koloniën in Zuid-Amerika bevrijd werden en daardoor de slavernij in die landen werd afgeschaft. ‘Keti Koti trekken we met deze bloemenhulde naar een globaal niveau, waar het reparatievraagstuk nu onderwerp van discussie is’, beweert Zunder.

Op de dag van de kranslegging, 30 juni, zei hij, dat hij heeft besloten om kransen te leggen bij het borstbeeld van Bolívar vanwege de 'geestelijke armoede' in Suriname. Het stoort de kennelijk gefrustreerde man, dat na veertig jaar onafhankelijkheid er nog steeds geen onafhankelijkheidsmonument is en na 141 jaar geen monument voor bevrijding van de slavernij. Om die reden vond zijn commissie het gepast om uit te wijken naar het beeld van de vrijheidsstrijder, die voor Zunder een strijder van wereldformaat is geweest en een voorbeeld voor Latijns-Amerika. Verder stelde de dromer Zunder, dat de jeugdige laag van de samenleving een integraal onderdeel moet uitmaken van de herstelbetalingen. Hij beweerde, dat de herstelbetalingen aangewend kunnen worden om vraagstukken onder de jeugd aan te pakken. Jeugdwerkloosheid, onvoldoende huisvesting, tienerzwangerschappen en het vraagstuk van vroege schoolverlaters haalde hij daarbij aan als voorbeelden, aldus bericht de Ware Tijd een dag later in haar online-editie. Zunder legde vooral de nadruk op Afro-Surinaamse jongeren, omdat die het overgrote deel van gedetineerden in Suriname uitmaken. Natuurlijk, het merendeel van de bevolking bestaat immers uit zogenoemde Afro-Surinamers. Maar, herstelbetalingen gebruiken om vraagstukken onder de jeugd op te lossen? Oh, heeft Nederland al betaald, neen, gaat Nederland betalen? Natuurlijk niet. Dus dergelijke opmerkingen van Zunder zijn werkelijk te absurd voor woorden en hij gooit mensen zand in te ogen. Zand uit het drijfzand waar zijn hele commissie op drijft.

Iwan Wijngaarde van de Feydrasi fu Afrikan Srananman liet meteen weten het besluit van Zunder een populistische en politieke benadering van 1 juli te vinden. ‘De Nationale commissie ziet het slavernij verleden te simpel. Dit lijkt op witte voetjes maken en ik ben niet van plan invulling te geven aan die uitnodiging’, aldus Wijngaarde. De Feydrasi legt ieder jaar op 1 juli een krans bij het standbeeld van Kwakoe. ‘Kwakoe’ is de naam voor een man geboren op woensdag, de afschaffing van de slavernij op woensdag 1 juli 1863.

Zunder, de man van 50 miljard euro

Econoom Armand Zunder is al sinds 2008 geobsedeerd in het onderwerp herstelbetalingen ofwel hij is van oordeel dat de Nederlandse staat Suriname 50 miljard euro verschuldigd is voor het slavernijleden van Nederland in de kolonie Suriname. Het lijkt de natte droom van Zunder die zich de afgelopen jaar heeft vastgebeten in een utopie, een 'mission impossible'. Hij deed vermeend wetenschappelijk onderzoek om te berekenen hoeveel Nederland aan Suriname verschuldigd zou zijn vanwege het slavernijverleden.

In een interview in juni 2008 met de Nederlandse journalist Marcel van Engelen zei Zunder hierover: 'Je moet dit zien als wiedergutmachung voor wat onze voorouders is aangedaan.'

Op een anti-racisme congres van de Verenigde Naties in Durban, Zuid-Afrika, werd de slavernij in september 2001 tot misdaad tegen de menselijkheid verklaard. 'De Afrikanen kwamen hier niet naartoe voor een picknick of een barbecue’, zei Zunder in gesprek met Van Engelen. ’Wel om te worden misbruikt, niet betaald te krijgen en als een ding te worden afgeschreven. Bij de mensen in Nederland is dat altijd weggehouden. Het gaat consequenties hebben. Desnoods moet Nederland maar op de markt worden gebracht.’ Van Engelen laat in zijn artikel ook nog even fijntjes weten dat Zunder in eerste instantie zou promoveren aan de Universiteit van Amsterdam, waar hij in 1977 ook afstudeerde. Maar, aldus de journalist, een commissie die zijn onderzoek beoordeelde, vond dat het niet voldeed aan de wetenschappelijke eisen. 'Te weinig en onduidelijke bronnen. Belangrijke literatuur negerend. En te sterk uitgaand van het vooropgezette plan dat Nederland zou moeten gaan betalen', aldus Van Engelen.

En het zijn die opmerkingen die het hele handelen van de econoom Zunder glashelder neerzetten. De man praat veel, vecht voor 'zijn' herstelbetalingen, maar alles is gebaseerd op drijfzand. Het artikel van Van Engelen vermeldt ook, dat Zunder constant volhoudt dat het hem niet om het geld te doen is. Het zou gaan om het herschrijven van de geschiedenis, door andere, Surinaamse ogen. ‘Er moet onderzoek komen. Goed onderwijs. En een mausoleum op de plek waar veel zwarte mensen zijn opgehangen. Die moet 24 uur per dag bewaakt worden door een speciale garde.’ Om daarna toch weer op de herstelbetalingen terug te komen, schrijft Van Engelen.

Kritiek uit deskundige hoek op cijfers ondeskundige Zunder

Het onderzoek van Zunder is onderhavige aan stevige wetenschappelijke en historische kritiek. De Nederlander Piet Emmer verwijst het door Zunder genoemde bedrag aan herstelbetalingen naar het rijk der fabelen en noemt het 'absurd'. ‘Als Suriname zo’n geweldige bijdrage zou hebben gehad aan de Nederlandse welvaart zou Nederland rijker moeten zijn dan omringende landen die geen koloniën en slavernij hebben gekend. Dat is niet het geval. Het ging indertijd vooral om koffie en suiker. De opbrengsten waren relatief gering.’

Van Engelen stelde Zunder ook de vraag aan wie die herstelbetalingen ten goede zouden moeten komen. Hierop antwoordde de econoom dat dat niet aan hem is om over te beslissen. Hij stelde zich in juni 2008 op het standpunt dat Surinaamse belangenorganisaties de handen ineen zouden moeten slaan en een claim zouden moeten voorbereiden. ‘Iedereen moet zelf bepalen of hij een beroep zál doen. Iemand die bij wijze van spreken voor de helft van slaven afstamt en voor de andere helft van slavenhouders, zou ik het zeker aanraden. Die ene helft heeft toch geleden. En wat betreft Surinamers in Nederland: die hebben het over het algemeen helemaal niet makkelijk daar.’

Zunder presenteerde op 22 juni 2010 bij de Vereniging Ons Suriname in Amsterdam zijn studie, waaraan hij tien jaren zou hebben gewerkt over herstelbetalingen. De 500 pagina’s tellende studie “Herstelbetalingen - De ‘Wiedergutmachung’ voor de schade die Suriname en zijn bevolking hebben geleden onder het Nederlands kolonialisme” werd aangeboden aan Barryl Biekman, voorzitter van het Landelijk Platform Slavernijverleden (LPS) en aan Stefanie Zunder, de dochter van Armand Zunder die drie boeken in ontvangst nam voor de drie kinderen van haar vader.

'De kern van mijn boek is dat in de koloniale periode, vooral van 1650 tot 1940, een enorme migratie van kapitaal heeft plaatsgevonden vanuit Suriname naar Nederland. Na die periode is de Surinaamse economie in uitgemergelde toestand achtergelaten', aldus Zunder op 1 juli 2010 tegenover de Wereldomroep. Zunder berekende -op basis van allerlei archiefstukken en economische modellen- hoeveel de Nederlandse economie van Suriname heeft geprofiteerd.

Het Leids universitair weekblad Mare vroeg zich op 29 september 2011 af hoe Nederland zou moeten omgaan met het slavernijverleden en benaderde onder andere de deskundigen Gert Oostindie, hoogleraar Caribische geschiedenis en Piet Emmer, emeritus hoogleraar geschiedenis:

Emmer: ‘Herstelbetalingen die de huidige generatie raken, daar kan ik nog wel wat in zien. Denk aan slachtoffers van de politionele acties in Indonesië. Maar historisch onrecht financieel compenseren is erg moeilijk. Vooral als je naar welvaart kijkt en aan een zwarte Noord-Amerikanen vraagt: ”Had u liever in West-Afrika gewoond?” Dan is het antwoord: “Nee.”’
Oostindie: ‘Het is zinloos om te discussiëren over persoonlijke schadevergoeding. Afrika was niet alleen slachtoffer. Het was daar ook business. Ook tussen volkeren en landen onderling. Dat is zo’n toestand, sluit het af.’

Emmer: ‘Diegenen die herstelbetalingen willen, stappen niet naar Afrikaanse landen. Daar valt niets te halen. Terwijl de rol van Afrikanen aanzienlijk was. De sterfte aan boord van slavenschepen was vreselijk hoog. Om de overtocht te overleven was de conditie die de slaven hadden voordat ze aan boord gingen het belangrijkst. De tocht in Afrika, lopend naar de kust, was wellicht dodelijker dan de zeereis. De gedachte dat deze slaven vrij waren geweest als ze bijvoorbeeld niet naar Amerika waren vervoerd, is onjuist. Dan waren ze in Afrika slaaf geweest.’

Oostindie: ‘Eind 18e en in de 19e eeuw was een belangrijk deel van de slavenhouders in Suriname en op de Antillen zwart. Dan kun je zeggen: “Wat gek dat zij dat deden.” Nou, ze waren net zo gek als de witte Nederlanders die slaven hielden.’

Alle kritieken maakten geen indruk op de jager op herstelbetalingen, Armand Zunder. Hij bleef doorgaan, stoïcijns, tikkeltje arrogant, als een heuse Don Quichot die vecht tegen windmolens.

'Nederland stopt geschiedenis niet weg'

Namens het Comité Reparatie Slavernijverleden Suriname overhandigde hij op 26 juni 2013 een petitie aan Nederland, waarin van Nederland verontschuldigingen wordt geëist voor het Nederlandse slavernijverleden. Zunder bood de petitie aan namens het Comité Reparatie Slavernijverleden Suriname:

Een paar dagen voor die overhandiging liet hij in het dagelijkse actualiteitenprogramma 'Mmanten Taki' van de staatszenders STVS/SRS weten, dat het comité bestaat uit ‘vooraanstaande Surinamers’. Zunder liet echter in het midden wie onder andere die vooraanstaande Surinamers zijn. Ernst Noorman, de Nederlands zaakgelastigde in Suriname, nam de petitie in ontvangst op zijn kantoor in Nederlandse ambassade. ‘Nederland stopt de geschiedenis niet weg en erkent dat het gaat om een zwarte bladzijde in haar verleden', zei hij bij de ontvangst.

Een vergevingsgezinde president niet gewaardeerd door Zunder

President Desi Bouterse verraste Zunder op 1 juli 2013 onaangenaam door tijdens een speech op het Onafhankelijkheidsplein in Paramaribo, te stellen Nederland te vergeven voor het slavernijverleden in Suriname. De econoom zei de actie van de president een belediging te vinden voor alle nazaten van Afrikaanse slaven.

De opmerking van Bouterse was een reactie op de spijt- en berouwbetuiging van de Nederlandse regering. De Nederlandse vicepremier en minister van Sociale Zaken Lodewijk Asscher betuigde namens Nederland spijt en berouw tijdens zijn toespraak bij de herdenking van de afschaffing van de slavernij in Amsterdam bij het slavernijmonument in het Oosterpark. Een officieel excuses bleef uit. Asscher haalde de 'mensonterende praktijk van de slavernij' aan en vroeg zich hardop af waarom Nederland daar niet veel eerder een eind aan heeft gemaakt. 'Ik sta hier namens de Nederlandse regering en kijk terug op deze schandvlek in onze geschiedenis. Ik kijk terug en betuig diepe spijt en berouw over hoe Nederland is omgegaan met de menselijke waardigheid.'

Zunder kon echter de vergevingsgezinde toon en uitspraak van Bouterse niet plaatsen. Hij wees op het voorzitterschap van Suriname sinds 30 augustus van UNASUR, de Unie van Zuid-Amerikaanse staten. Daarnaast trof de CARICOM voorbereidingen om het zogenoemde reparatieproces inhoud te geven. ‘Dit is een ernstige belediging naar de CARICOM-gemeenschap. Bouterse moet niet denken dat Nederland naïef is', aldus Zunder. Hij vond de opmerking van Bouterse vergaand, omdat hij niemand, niet de nazaten van de Afrikaanse slaven, niet de Surinaamse gemeenschap, niet de organisaties die zich hiermee bezighouden, niet de regering, maar zeker ook niet het parlement had geraadpleegd. ‘Als dit zo blijft, zullen de slaven die de slavernij hebben meegemaakt zich in hun graf keren.' Nederland heeft volgens Zunder een eerste stap gedaan door als regering spijt en berouw uit te spreken. ‘Nu moet het reparatieproces normaal worden afgewerkt, pas dan kunnen we samen zeggen dat we Nederland vergeven', zei Zunder die zich kennelijk zag en ziet als een levende vertegenwoordiger van de vele overleden slaven en zich daarmee op een te hoge zetel plaatst.

Na zijn hart te hebben gelucht over de uitspraak van Bouterse ging het en dus ook zijn leven weer gewoon verder. De uitspraak verdween naar de achtergrond. Maar, achter de schermen bleek te zijn gewerkt aan de opzet van een 'National Reparations Committee Suriname' (NRCS). De instelling van de NCRS bleek in augustus 2013 bij presidentieel besluit te zijn gepubliceerd in het Advertentieblad van de Republiek Suriname.

De ministeries van Onderwijs en Volksontwikkeling en Binnenlandse Zaken waren belast met de uitvoering van het presidentieel besluit en zouden het orgaan onder meer gaan voorzien van kantoorruimte en middelen om zijn taken uit te voeren. Dit berichtte de herstelbetalingen-adept Armand Zunder in een op vrijdag 6 september 2013 uitgebracht persbericht. De NRCS zou een nationaal kennisinstituut oprichten met Zunder als directeur. De instelling van de NRCS vloeide voort uit het besluit van CARICOM-leiders op de 34e Staatshoofdenconferentie te Trinidad en Tobago, om een gezamenlijk standpunt in te nemen over het vraagstuk van excuses en reparaties voor de genocide en de slavenhandel aan respectievelijk de nazaten van de inheemsen en tot slaaf gemaakten. Besloten werd om in elk lidland een ‘National Reparations Committee’ in te stellen.

De NRCS heeft een uitgebreid takenpakket. Zo zal het orgaan informatie inventariseren over de genocide op inheemsen van Surinaamse afkomst, de trans-Atlantische slavenhandel en slavernij in Suriname en de rest van het Caribisch gebied en over reparaties aan de nazaten van de inheemsen en de nazaten van de tot slaaf gemaakten in Suriname.

De organisatie schrijft op haar website een visie en een missie te hebben:

Onze Visie is:

“Wij zijn een lerende organisatie die door intern en met anderen goed samen te werken voorspoed en vooruitgang zal brengen voor de Inheemsen en Afro-Surinamers in onze multi-culturele, multi-etnische en multi-religieuze samenleving.”

Onze Missie is:

“Wij zijn gedreven en gemotiveerd om de onrechtvaardigheden die in de koloniale tijd de Inheemsen en Afrikanen zijn aangedaan te corrigeren door middel van excuses en reparaties in CARICOM-verband.”

Daarnaast heeft de NRCS zelf uitgebreid antwoord op de vraag waarom reparaties worden geëist, waarbij bij enkele antwoorden grote vraagtekens kunnen worden geplaatst en je jezelf de vraag kunt stellen hoe serieus dit NRCS en haar directeur zijn. Een directeur van wie kennelijk de verstandelijke vermogens tot een bedenkelijk niveau blijken te zijn gedaald.

De antwoorden, zoals deze te lezen zijn op de website van de organisatie:

* Hoge bloeddruk en type 2 diabetes is het hoogst in de wereld bij nazaten van Afrikanen in het Caraibisch gebied. De Surinaamse situatie moet nog in beeld worden gebracht;

* Wetenschappelijk onderzoek heeft uitgewezen dat dit het resultaat is van de voeding in de periode van de slavernij, de stress en de emotionele onderdrukking in die periode en in de periode daarna;

Bij de emancipatie waren de inheemsen en de tot slaaf gemaakten in Engels sprekend Caraibisch gebied voor 70% analfabeet. In het Caribisch gebied bestaat er nog veel analfabetisme. Reparatie moet hieraan een verandering brengen. De Surinaamse situatie moet nader worden onderzocht (invloed EBG);

* Europeanen hebben in eigen land geïnvesteerd in instituten als musea en research centers teneinde hun burgers voor te bereiden om hun geschiedenis goed te begrijpen. Hun voorouders wordt glorie toegezongen en worden geprojecteerd als goed te zijn geweest voor de Afrikaanse tot slaaf gemaakten en de inheemsen. In het Caribisch gebied komen deze instituten (musea en research instituten) niet echt voor, terwijl de misdaden tegen de menselijkheid hier zijn gepleegd. Er is op dit gebied door het ontbreken van visie en het stellen van prioriteiten nog geen eigen ontwikkeling. Deze crisis moet ook worden opgelost met reparaties voor ontwikkeling;

* De tot slaaf gemaakten en de inheemsen zijn belemmerd om hun eigen culturele waarden en normen te belijden en verder te ontwikkelen. Hun cultuur werd gecriminaliseerd en hun culturele identiteit werd verbrijzeld. Zij kennen vaak heden ten dage hun eigen culturele waarden niet of nauwelijks meer. Er zijn geen instituten die deze culturele waarden hebben bewaard. Robuuste inheemse en Africa musea ontbreken helaas nog. De resultaten van de culturele onthouding zijn: lage eigen etnische waardering, devaluatie van Afrikaanse identiteit, geen identificatie met het roemrijke verleden van Afrika vóór Columbus, gebroken en éénhoofdige gezinnen komen zeer vaak voor, teveel jongens/mannen zijn verwekkers van kinderen en geen vaders, verwatering van Afrikaanse religie en culturele praktijken, vrijwel geen of beperkte connecties met voorouders en cultuur;

* Ruim 400 jaar zijn Afrikanen in wetten en anderzijds bestempeld als vee, eigendom en roerende goederen en niet als mensen. Zij zouden bij de wet en in de praktijk niet tot de menselijke familie behoren. Voor hun was er geen plaats in Europese parlementen en in de Europese politiek. Deze geschiedenis heeft zware psychologische schade aangericht op de nazaten van de tot slaaf gemaakten. In het dagelijks leven is dit onaangepast gedrag vaak nog zichtbaar. Slechts middels de reparatie dialoog zal het proces van ‘Psychologische genezing’ echt kunnen plaatsvinden;

* Voor meer dan 400 jaar was het beleid van de Europese staten er op gericht dat de landen in het Caribisch gebied niet geïndustrialiseerd moesten worden. Zij moesten grondstoffenleveranciers zijn en blijven. Hierdoor zijn wetenschap, technologie en industrie slecht ontwikkeld en lopen ook de jongeren op dit gebied achter. Zij zijn gebruikers en nauwelijks ontwikkelaars. Zij missen de cultuur van wetenschap en technologie waarin hun leeftijdsgenoten in Europa opgroeien. De reparatie dialoog moet hierin verbetering brengen;

* Caribisch gebied werd gemaakt tot grondstoffenleverancier van suiker, katoen, koffie, cacao, balata, hout, goud en andere goederen. De productiestructuur was dat verwerkingsindustrieën in de moederlanden verrezen, zakelijke dienstverleners kwamen uit de moederlanden, de meeste toegevoegde waarde in de moederlanden, kwaliteitseisen werden in de moederlanden bepaald, prijzen werden en worden in de moederlanden bepaald. Eindproducten moesten worden geïmporteerd, bij voorkeur uit de moederlanden. Reparatie moet dit veranderen;

* De huidige status van de inheemsen en tot slaaf gemaakte Afrikanen na de koloniale tijd is: ernstige sociale vraagstukken, psychologische vraagstukken, financiële en economische vraagstukken en culturele vraagstukken. Alleen acties gericht op reparaties middels dialoog kunnen hiervoor soelaas bieden.

'Wat er maar fout kan gaan, wordt aan dat slavernijverleden toegeschreven: racisme, discriminatie, tienerzwangerschappen, gebroken gezinnen, echtelijke ontrouw, criminaliteit, slechte schoolprestaties, hoge bloeddruk en nog veel meer', schreef historicus Emmer 29 juni 2013 in de Nederlandse krant Trouw in een uitgebreid artikel met de kop 'Slavernij is geen excuus'. 

Overigens bleek bij het in het leven roepen van het 'National Reparations Committee Suriname' door Zunder volledig voorbij te zijn gegaan aan onder andere de hindostaanse gemeenschap. De Stichting Hindostaanse Immigratie was onaangenaam verrast toen zij via de media moest vernemen van het NRCS.

'Het geruisloos beraadslagen en in de steigers zetten van de NRCS, roept meer vragen op dan dat dit daadwerkelijk een aantal brandende vraagstukken beantwoordt.

Jarenlang zijn verschillende organisaties in overleg met dr. A. Zunder (Voorzitter Un Bundru) geweest in de Commissie Herstelbetalingen, waarbij er een gezamenlijke Intentieverklaring (MOU) is getekend, dat alle lotgenoten NGO’s gezamenlijk zullen optreden om collectief herstelbetalingen van de kolonisatoren mogelijk te maken. Met de beraadslagingen voor het oprichten van NRCS met dr. A. Zunder, is het onduidelijk of er sprake is van een mogelijke ‘one-man’ show en dat er dus geheel voorbijgegaan wordt aan de eerder getekende MOU. De SHI heeft nimmer kennis gedragen, noch een uitnodiging mogen ontvangen van de oprichtingsberaadslagingen', aldus de stichting in een verklaring op 12 september 2013.

Verder schrijft zij: 'Wat nog meer steekt is, dat de ‘Reparations Committee’ in haar taakstelling meldt, ‘Zo zal het orgaan informatie inventariseren over de genocide op inheemsen van Surinaamse afkomst, de trans-Atlantische slavenhandel en slavernij in Suriname en de rest van het Caribisch gebied en over reparaties aan de nazaten van de Inheemsen en de nazaten van de tot slaaf gemaakten in Suriname’.

Klare taal, maar dit beperkte takenpakket van de NRCS heeft in één keer een niet te verwaarlozen grote groep van contractarbeiders en immigranten, waaronder Hindostanen, Javanen en andere direct uitgesloten en buitenspel gezet.

'De geestesvader van de NRCS bewijst zichzelf hiermee geen goede dienst, alsdan in zijn vorige hoedanigheid als de man van de Commissie Herstelbetalingen om elk overleg met de immigrantengroep te vermijden, althans in zijn geheel niet te betrekken', aldus mr. Ramesh Malahe, secretais van de Stichting Hindostaanse Immigratie in de verklaring.

Een paar dagen later wordt Zunder benoemd tot een van de drie ondervoorzitters van de CARICOM Reparatie Commissie. De benoeming vond plaats tijdens een driedaagse regionale reparatieconferentie op het eiland St. Vincent op 15, 16 en 17 september. Hij moet zijn werkzaamheden delen met de Jamaicaanse professor Verene Shepherd, verbonden aan de University of the West Indies en met Jomo Thomas, afkomstig uit St. Vincent & the Grenadines. Zunder is coördinator van de reparatiecommissies van de CARICOM-lidlanden. Ook moet hij ervoor zorgen dat Nederlands sprekende CARICOM-landen reparatiecommissies in het leven roepen.

De CARICOM Reparaties Commissie werd opgericht om de volgende doelstellingen te bereiken:

* ontwikkelen van de morele, ethische en juridische claim voor de betaling van Reparaties door regeringen van voormalige koloniale machten en de betrokken instellingen in die landen, aan de volkeren en de mensen van de Caribische Gemeenschap voor de misdaden tegen de Menselijkheid van Inheemse Genocide, de Trans -Atlantische slavenhandel en een racistisch systeem van slavernij;

* adviseren en aanbevelingen doen voor gecoördineerde CARICOM-activiteiten door de minister-presidentiele Subcomissie Reparaties; coördineren en ondersteunen van het werk van de Nationale Reparaties Commissies en Task Forces en de ontwikkeling van de commissies in de landen die dat nog niet hebben;

* ontvangen en verder verwerken van rapporten van de Nationale Reparaties Commissies;

* ontwikkelen en implementeren van een regionale strategie om herstelbetalingen te verrkijgen;

* ontwikkelen en aanbevelen van politieke actie op national en regional niveau door middel van parlementaire debatten en resoluties en nationale, regionale en international mobilisatie;

* houden van consultaties om voorstellen te ontwikkelen voor geschikte vormen van schadeloosstelling door middel van herstelprogramma’s en projecten;

* coördineren/ondernemen van voorbereiding van een gedetailleerde opgave van de schade en huidige manifestaties van dergelijke schade op Inheemsen en hun nakomelingen en tot slaaf gemaakte Afrikanen en hun nakomelingen;

* aannemen van de verantwoordelijkheid voor de voorbereiding en presentatie van een rechtszaak voor reparaties en het benadrukken van het special geval van reparaties voor Haïti;

* dienen als een systeem voor vroegtijdige waarschuwing en het ontwikkelen van een pro-actieve mediacampagne om het publieke bewustzijn op het gebied van herstelbetalingen te verhogen.

De conferentie werd afgesloten met een besluit om een tweede follow-up conferentie binnen een termijn van drie maanden te houden. De participanten spraken in een communiqué de hoop uit, dat het werk in de landen voldoende vordert om tegen het einde van dit jaar een brief over reparaties te kunnen sturen naar de Europese landen of tenminste te proberen te starten met een dialoog over excuses en herstelbetalingen.

Op de conferentie waren vertegenwoordigers uit 12 CARICOM-landen aanwezig: Antigua & Barbuda, Barbados, Belize, Dominica, Grenada, Guyana, Jamaica, St. Kitts & Nevis, St. Lucia, St. Vincent & the Grenadines, Suriname en Trinidad & Tobago. Er waren ook vertegenwoordigers uit Guadeloupe, Martinique, VS Virgin Islands, Engeland, Canada, de VS en Nederland aanwezig.

Zunder hengelt naar mooi kantoor

De voorzitter van Nationale Reparatie Commissie Suriname, Zunder, hengelde eind maart van dit jaar openlijk naar het onderkomen van het Surinaams Museum in Fort Zeelandia als zijn toekomstig kantoor. Zunder op en top. Hij hengelde tijdens de conferentie '400 jaar commerciële relatie Nederland Suriname' in de Palmentuin te Paramaribo. Volgens Zunder staat het gebouw symbool voor het vele kwaad dat de zwarte bevolking is aangedaan en het wordt ook nog eens beheerd door 'een stelletje conservatieve Nederlanders'. ‘Wij gaan het voorstel naar de regering geleiden dat daar de Nationale Reparations Commissie Suriname komt te zitten en dat op de plaats waar de galg eerst was een mausoleum komt die vierentwintig uur wordt bewaakt door het Nationaal leger.’

Nu is zijn organisatie nog gevestigd op het adres Hoogestraat 71 bov., maar kennelijk heeft dat volgens Zunder te weinig sjieke uitstraling, met op de benedenverdieping zorgorganisatie ZON Thuiszorg Suriname. En dat is weer typisch de econoom Armand Zunder. De man wil aanzien, ook voor zijn organisatie.

Kritiek oud-commissielid
En de man en zijn optreden blijven onderhevig aan kritiek. Zo deed vandaag, maandag 30 juni, Guno Rijssel van zich spreken. Deze man was secretaris van de NRCS, maar verliet de commissie in maart van dit jaar. Hij zegt in de Ware Tijd, dat de claim die een groep CARICOM-landen in het kader van herstelbetalingen inzake slavernijverleden wil indienen bij hun oud kolonisatoren, geen enkele kans van slagen maakt als dat gezamenlijk gebeurt. Het zou volgens hem veel beter zijn als Suriname zelfstandig een claim bij Nederland indient.

Armand Zunder wilde niet reageren op de uitspraken van Rijssel. Dat zou president Desi Bouterse moeten doen, was zijn reactie. Zijn commissie voert immers het beleid uit dat door CARICOM en Suriname is bepaald, aldus Zunder, die kennelijk geen standpunt vanuit de NRCS durft in te nemen. En ook dat typeert de econoom Zunder.
Maar, wat graag komt hij in allerlei televisieprogramma's zijn verhaal over herstelbetalingen en de rol van kolonisator Nederland in het Surinaamse slavernijverleden en de werkzaamheden van 'zijn' commissie uiteenzetten. Het lijkt een cd met een kras te zijn geworden, 'zijn' verhaal. Hij heeft dus een eigen mening, de pseudo historicus. Maar, reageren op opmerkingen van een oud-commissielid gaat hij uit de weg. Dan wijst hij met zijn vinger in de richting van president Bouterse en verschuilt zich achter beleid gevoerd door de CARICOM en Suriname. Zunder weet het altijd zo goed, maar als het erop aan komt weet hij niets.

Hij werkt op en met drijfzand aan een droom: herstelbetalingen door Nederland.

Noot:
Wanneer en wie roept die met Nederlandse tongval sprekende vermeende anti-koloniaal Armand Zunder tot de orde??? De man was vrijdag 15 augustus te gast en in Mmanten Taki (STVS/SRS), 's morgens en in Magazine 4 (ABC), 's middags.
Hij wil dat het Fort Zeelandia in de schoot wordt geworpen van zijn zogenoemde 'reparatiecommissie' (herstelbetalingen), omdat dat monument nog steeds een koloniale lucht uitademt. Natuurlijk, het is een monument. Natuurlijk, het heeft een verleden. Natuurlijk, een verleden waar niemand trots op is, ook niet de Nederlanders van vandaag. 
Wil Zunder dat koloniale verleden volledig uitwissen of er een eigen uitleg aan geven ten faveure van zichzelf en zijn commissie? 
Laat het Fort gewoon verder functioneren in zijn huidige vorm en laat die Zunder een eigen knus plekje vinden voor zichzelf (vooral) en zijn commissie. 
Misschien hebben de Trio's in Kwamalasamutu nog een ruimte leeg...want dat zijn immers de oorspronkelijke bewoners van het land. Daar kan Zunder nog het nodige leren....