Verzet inheemsen tegen Conga goudmijnproject Newmont in Peru gaat door

Duizenden inheemsen voeren actie bij het El Perol Meer

Lokale inheemsen vrezen verontreiniging drinkwater uit bergmeren

19-06-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Het verzet van lokale inheemsen in de Peruaanse regio Cajamarca tegen de komst van het vijf miljard Amerikaanse dollar kostende Minas Conga goudmijnproject van de Amerikaanse goudmijnmultinational Newmont Mining, gaat onverminderd voort. Deze week hebben zich enkele duizenden inheemsen uit protest verzameld rond het bergmeer El Perol.

In verband met het al maanden door de protesten stil liggende project is Newmont van plan het El Perol Meer droog te leggen. Water uit dit meer en andere bergmeren willen de Amerikanen en hun partner in Peru, Buenaventura, laten stromen naar vier nog te bouwen speciale waterreservoirs. Volgens beide mijnbouwbedrijven voorkomen de reservoirs waterschaarste in de regio en garanderen watervoorraden voor de steden en boeren in het gebied. De lokale inheemsen vrezen echter, dat zij de zeggenschap over hun water verliezen en dat de mijn gaat zorgen voor de nodige vervuiling in hun leefgebied.

‘Hopelijk zien het bedrijf en de regering de massa hier vandaag en stoppen ze het project’, zegt de 28-jarige Cesar Correau uit het dorp Huangashanga in het noordelijke deel van de region Cajamarca, aldus het internationale persbureau Reuters gisteren, 18 juni. Hij is een van de vele demonstranten die zich aan het verzamelen zijn rond het El Perol Meer, te voet of op paard, sommigen poncho’s dragend en traditionele hoeden van stro of baseballpetjes. Anderen dragen dekens en zakken aardappelen en rijst, om enkele dagen actie te kunnen voeren bij het meer tegen het Conga goudmijnbouwproject.

Volgens Newmont zijn er ongeveer duizend demonstranten aanwezig, maar volgens demonstranten is dat aantal opgelopen tot tussen de vijf- en zesduizend. Een ‘Reuters getuige’ schat het aantal actievoerders op vierduizend.

‘Waarom zouden wij een waterreservoir willen gecontroleerd door Newmont, terwijl wij al de beschikking hebben over meren die ons op een natuurlijke wijze van water voorzien?’, vraagt Angel Mendoza zich af, een lid van een boeren patrouillegroep uit de stad Pampa Verde.

De controverse inzake het Conga Project, dat door velen in de zakenwereld van Peru wordt gezien als heel belangrijk voor de economie van het land, zorgt voor een enorme uitdaging voor president Ollanta Humala tijdens zijn bijna twee jaren presidentschap. Hij heeft ondertussen al twee keren zijn kabinet gewijzigd onder druk van gewelddadige protesten tegen het project.

Vorig jaar viel er tijdens die gewelddadige protesten een aantal doden onder demonstranten en Newmont zag zich genoodzaakt alle werkzaamheden met betrekking tot het project uit te stellen met uitzondering van de bouw van een aantal waterreservoirs.

Het protest rond het meer, dat maandag is begonnen, was over het algemeen rustig en er waren geen confrontaties met de ruim zevenhonderd man tellende aanwezige politie.

Verklaring Newmont en Buenaventura
In een verklaring stellen Newmont en Buenaventura: ‘Zoals eerder al verklaard, gaan we alleen het voorgestelde Perol reservoir bouwen als we alle benodigde vergunningen hebben en ons proces om de bevolking, de gemeenschappen in de omgeving, bij het project te betrekken hebben beëindigd.’ Naar verwachting kan de bouw van het waterreservoir El Perol beginnen in het tweede kwartaal van 2014.

‘We respecteren het recht van iedereen om vrij en verantwoordelijk een mening te uiten, of die nu tegen mijnbouw is of juist voor economische ontwikkeling’, aldus de verklaring.

In mei 2012 zorgde een grote veldslag tussen demonstranten en politie voor het einde van een relatief rustige periode van negen maanden. Er werd zelfs enige tijd door de regering een staat van beleg afgekondigd

Een nieuwe ronde van protestacties kwam, nadat een van directeuren van het Conga Project, Roque Benavides van Buenaventura, tegenover Reuters had verklaard dat later dit jaar water uit het EL Perol Meer wordt geleid naar een nieuw reservoir. Later zei hij nog, dat het project in gevaar zou kunnen komen, als niet het water uit de meren naar de nieuwe reservoirs zou kunnen worden getransporteerd.

Minas Conga is voor 51.35% eigendom van het Amerikaanse Newmont Mining, terwijl het lokale Compania de Minas Buenaventura SA 43.65% in bezit heeft. World Bank's De ‘International Finance Corp.’ van de Wereld Bank bezit het restant.

Suriname
Het Surinaamse parlement is vrijdag 7 juni akkoord gegaan met de inhoud van een conceptovereenkomst tussen de staat Suriname en Surgold (een joint venture tussen Suralco en Newmont). De Amerikanen willen een grote goudmijn gaan opzetten in het Meriangebied, in het oosten van Suriname. Naar verwachting zal binnen afzienbare termijn de definitieve overeenkomst worden ondertekend door de Surinaamse regering en de directie van Newmont Mining.

Documentaire ‘Open Pit’ over Newmont’s Yanacocha goudmijn in Cajamarca, Peru, toont hoe vernietigend een grote open goudmijn kan zijn voor het milieu en de biodiversiteit rond de mijn. De angst onder inheemsen voor de gevolgen voor het milieu met de komst van de Minas Conga goudmijn van Newmont is begrijpelijk......:

Noot:

Lees ook dit bericht dat vandaag verscheen op mining.com en dit artikel dat vrijdag 21 juni verscheen op de website GDP Insider met als kop 'Newmont Mining Corp is undermining the environment'.

Vermeende ophef rond vliegschema president Bouterse naar China

NRC: ‘Bouterse claimt vliegtuig voor staatsbezoek en ontwijkt Schiphol’

Kabinet van de President: ‘Er rijdt geen bus naar Beijing. Moet de president misschien lopen?’

19-06-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Het is weer eens raak. Nederlandse media kregen gisteren munitie om weer eens op de Surinaamse president Desi Bouterse te vuren. Deze keer is het geen scheet die de president dwarszit of door hem ontslagen slecht functionerende ministers, maar een vluchtschema, in verband met een reis via Kenia naar China, waardoor een de A340 airbus van de nationale luchtvaartmaatschappij SLM (Surinaamse Luchtvaart Maatschappij) even niet beschikbaar is voor ‘de gewone’ reizigers. Niet voor het eerst overigens.

Natuurlijk, niet echt leuk voor reizigers die komend weekeinde hiervan de dupe worden, maar wel logisch voor Bouterse - gelet op de internationale positie van de president - dat hij een grote omweg kiest om naar China te kunnen reizen, via Kenia en – uiteraard – niet via Schiphol. Het nieuws werd dinsdagmorgen 18 juni al wereldkundig gemaakt door de lokale Surinaamse nieuwswebsite Starnieuws, maar ’s avonds Nederlandse tijd, had ook het Nederlandse persbureau Novum lucht gekregen van het bijzondere uitstapje van de Surinaamse president. Diverse Nederlandse media pikten het bericht op.

Bouterse ontmoette Xi Jinping begin juni op Trinidad

Starnieuws berichtte gisterochtend dat Bouterse zaterdag met een SLM-airbus via Kenia naar Beijing reist voor een bezoek aan zijn Chinese collega Xi Jinping. Hij zal spreken in Beijing op een symposium over wereldvrede. De airbus is het enige grote toestel van Suriname.

Wanneer het vliegtuig van de SLM vrijdag uit Nederland in Suriname landt op de nationale Johan Adolf Pengelluchthaven, zal de gebruikelijke vlucht terug ’s avonds niet worden uitgevoerd. Starnieuws schreef te hebben vernomen, dat passagiers overgeboekt zullen worden op een vlucht die zaterdag met een ingehuurd toestel zal worden uitgevoerd. De vlucht van vrijdagavond naar Schiphol wordt gecanceld. Alle lijnvluchten naar en van Amsterdam zullen met een gehuurd toestel worden uitgevoerd. Volgens de nieuwswebsite blijft de SLM airbus in Beijing tijdens het bezoek van Bouterse.

Aan het begin van de avond maakte de SLM gisteren in een uitgebracht persbericht bekend, dat de vluchten op de route Paramaribo – Amsterdam vice versa gedurende de periode 22 tot en met 29 juni 2013 uitgevoerd worden met een Boeing B777 van EuroAtlantic Airways, een Portugese chartermaatschappij. Volgens de SLM is het niet de eerste keer dat de schema's moeten worden gewijzigd, omdat de regering een eigen vliegtuig heeft gecharterd. Maar het zou wel passen in de afspraken die zijn gemaakt tussen de luchtvaartmaatschappij en de regering.

Weinig ophef in Suriname

Starnieuws was tot gisteravond de enige nieuwswebsite die aandacht besteedde aan de reis van Bouterse naar China met de SLM. Van enige ophef leek dan ook geen sprake. Reizigers zijn deze keer zelfs ruim op tijd op de hoogte van hun gewijzigde vliegschema en kunnen zich er goed op voorbereiden. Geklaag was tot gisteravond in ieder geval niet te horen, niet in Suriname.

Tot het Nederlandse persbureau Novum ’s avonds met het bericht kwam ‘In Suriname is ophef ontstaan over een staatsbezoek van president Desi Bouterse aan China’. Het NRC en de Telegraaf  waren een paar van de media in Nederland die er uiteraard meteen bovenop sprongen - het ging immers om Bouterse - en hieraan gisteravond aandacht besteed hebben. De NOS meldde dat Bouterse de gebruikelijke tussenstop op Schiphol niet zou aandurven, omdat hij in Nederland is veroordeeld voor drugssmokkel.

In Nederland werd een vliegschema van de Surinaamse president verheven tot ophef.

Novum beweert dat het Kabinet van Bouterse een halve week lang de enige airbus van de SLM heeft geclaimd voor zijn bezoek aan China. Bouterse zou met de vlucht via Nairobi in Kenia een tussenlanding op Schiphol vermijden, de meest logische route tussen Suriname en China. Novum: ‘De voormalige legerleider moet in Nederland namelijk nog een celstraf uitzitten voor drugssmokkel.’

Volgens het Nederlandse persbureau zijn Surinaamse exporteurs van bloemen en fruit woedend. De vertraging komend weekeinde betekent volgens hen een verlies van veertig procent van de omzet, omdat hun producten niet tijdig op de veiling in Nederland zullen belanden.

‘Actie van president is slordig en schofterig’

Novum vroeg het DOE-Assembleelid Carl Breeveld om een reactie en deze stak zijn mening niet onder stoelen en banken: ‘Deze actie komt heel slordig en zelfs schofterig over. Het parlement is hierover nooit geïnformeerd. Het is goed voor Suriname dat de president een staatsbezoek brengt aan China. De manier waarop is echter ontzettend jammer. De president gaat sier maken in het buitenland, terwijl hij in eigen land niet alles op orde heeft. Sommige leerkrachten zijn al sinds december niet meer betaald.’ Niet duidelijk is of Novum meer parlementsleden heeft benaderd voor een reactie. De reactie van slechts politicus Breeveld is natuurlijk wel erg magertjes en gekleurd.

‘Er rijdt geen bus naar China’

Maar, hij kreeg de wind van voren van het Kabinet van de President: ‘De president mag toch zelf kiezen hoe hij wil reizen? En er rijdt geen bus van Suriname naar China. Moet hij dan misschien lopen?’

Niet eerste keer

Het is niet de eerste keer dat de Surinaamse president vluchtschema’s van de eigen nationale luchtvaartmaatschappij in het honderd laat lopen waardoor honderden reizigers gedupeerd raken.

Eind februari dit jaar moet een SLM-toestel de president afhalen uit Malabo, de hoofdstad van het Afrikaanse Equatoriaal Guinea, waar hij een top bijwoonde van staatshoofden van Afrikaanse- en Zuid-Amerikaanse landen. De SLM lijndienstvlucht die om 22.30 uur moest vertrekken naar Amsterdam, ondervond daarvan hinder. Het vliegtuig kwam vertraagd aan op Zanderij om vervolgens de vlucht J.A. Pengelluchthaven-Schiphol uit te voeren. Die vlucht werd met een vertraging pas om 03.30 uur zaterdagochtend uitgevoerd en landde rond 16.00 uur lokale tijd in Nederland. Oorspronkelijk had ze al om 12.20 uur op Schiphol moeten zijn.

‘De SLM toont geen respect voor de kleine man’, was de reactie van een van de passagiers die naar Amsterdam zou vliegen. ‘De SLM verhuurt de kist aan de Staat en ontvangt daarvoor geld. Het is niet erg dat de president wordt opgehaald, maar we verdienen ook een beetje respect van deze maatschappij denk ik. Wij betalen toch ook’, zei hij in het Dagblad Suriname van 26 februari. ‘Doordat we later dan gepland aankomen in Nederland, ondervinden we ook schade. Als de SLM weet dat ze in gedrang zal komen, kan ze dan niet een apart toestel inhuren om beide vluchten op tijd uit te voeren? Ik denk dat niemand van de SLM de president durft uit te leggen dat het reguliere vliegschema ontregeld wordt door zijn chartervluchten.’

Meeprofiteren.....
Iedereen lijkt echter voorbij te gaan aan de inhoudelijke kanten van de buitenlandse reizen van de Surinaamse president. Dat die reizen, door omstandigheden die bekend zijn, leiden tot wat ongerief bij anderen is te betreuren en zou niet nodig moeten zijn. Maar, is het wellicht mogelijk, dat iedereen die  jammert over de buitenlandse reizen die Bouterse maakt met de SLM, uiteindelijk zelf meeprofiteert van de uitkomsten van de buitenlandse reizen van president Bouterse?

Surinaams journaille krijgt les over milieuproblematiek en internationale milieuverdragen....

VN is nodig om journalisten te onderrichten

Journalisten in Suriname te weinig bekend met internet en Google?

De eerste Surinaamse milieujournalist moet het daglicht nog zien

18-06-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Surinaamse journalisten, althans het mogelijke handjevol dat zich heeft aangemeld, volgen deze week een driedaagse ‘training en workshop’ inzake milieu gerelateerde vraagstukken zoals chemisch afval, afvalbeheer en de bescherming van de ozonlaag. De training valt onder de vlag van het Verenigde Naties Milieu Programma (UNEP, United Nations Environmental Programme) en wordt in Paramaribo mede verzorgd door het Nationaal Instituut voor Milieu en Ontwikkeling in Suriname, het NIMOS (dat nauwelijks een instituut genoemd kan worden) en de Vereniging van Surinaamse Journalisten, SVJ.

Starnieuws berichtte gisteren, maandag 17 juni, dat met die training en workshop de UNEP hoopt dat journalisten zich sterker bewust worden van milieuvraagstukken. Veel aandacht zal er, aldus de nieuwswebsite, zijn voor internationale milieuverdragen, zoals het Basel-, Stockholm- en Rotterdam Verdrag.

Niet bekend is welke en hoeveel journalisten aan de cursus deelnemen in hotel Krasnapolsky in het centrum van Paramaribo. Er schijnt door journalisten deel te worden genomen uit elf Caribische landen.

Hopelijk steken ze er nog wat van op ook......

Het bericht op Starnieuws lezende was mijn eerste reactie: Eindelijk! Hopelijk steken ze er nog wat van op ook. Maar, het is ook tekenend dat een dergelijke training nodig is. Kennelijk zijn de Surinaamse journalisten niet bekend met internet en een fenomeen als Google, waar ze zèlf ook de info kunnen vinden over bijvoorbeeld internationale milieuverdragen, de risico's van verkeerde opslag van ziekenhuis- en laagradioactief afval of over het verbranden van afval, enzovoorts, enzovoorts.

Helaas is het merendeel van het Surinaamse journaille oppervlakkig en niet doorgravend in hun berichtgeving. Kritiekloos. Een driedaags cursusje zal daar weinig aan kunnen veranderen vrees ik.

Overigens is het niet te hopen dat deze training niets meer en niets minder is dan een slinkse manier van bijvoorbeeld het NIMOS om journalisten voor haar pr-karretje te spannen. Want informatie over de genoemde verdragen kan bijvoorbeeld binnen twee seconden op het internet worden gevonden. De verdragen hebben hun eigen websites. Voor die informatie heb ik in ieder geval het NIMOS niet nodig.

Echte ‘milieu-journalisten’ zijn er trouwens niet in Suriname. Een enkele journalist probeert zich echter wel als zodanig voor te doen, zoals Rachel van der Kooye (oud-voorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten, SVJ), Wilfred Leeuwin (oud-milieuverslaggever bij de Ware Tijd en vandaag de dag webredacteur bij Starnieuws en SVJ-voorzitter) en de Nederlandse Astrid van Oostrum bij de Ware Tijd. Maar, zelden zijn zij – en anderen - in staat gebleken om kritisch deskundig te zijn.

Heeft ooit een Surinaamse (milieu-)journalist bericht over bijvoorbeeld:

- de activiteiten van de Amerikaanse goudmijnmultinational Newmont, die een deal gaat sluiten met de Surinaamse regering voor het operationeel maken van een grote goudmijn in het Meriangebied in het oosten van het land, in Indonesië, Ghana, Nieuw Zeeland of Peru? Landen waar het bedrijf te maken heeft gehad en nog steeds te maken heeft, in Peru en Nieuw Zeeland, met verzet vanuit inheemsen en andere lokale bewoners?;

- de mogelijke schade die wordt aangericht aan het leven in de Surinamerivier door het uitbaggeren van de rivier?;

- waarom het gebruik van het voor de mens en de biodiversiteit schadelijke kwik door kleinschalige goudzoekers in het binnenland niet effectief en definitief wordt aangepakt door de regering casu quo de presidentiële Commissie Ordening Goudsector?;

- waarom illegale goudzoekers nooit zijn beboet of voor het gerecht zijn gedaagd vanwege het gebruik van het verboden kwik, de import ervan of voor het aanrichten van aanzienlijke schade aan een beschermd natuurgebied als het Brownsberg Natuurpark? Neen, de goudzoekers worden zelfs beloond en krijgen een nieuw goudwinningsgebied toegewezen waar ze legaal goud kunnen winnen. Geen zogenoemde milieujournalist die deze kwestie kritisch benadert;

- wat voor zaken zich bevinden onder de tonnen door ReComSur (Recycling Company Suriname) op een open terrein bij de Commissaris Weytinghweg opgeslagen ziekenhuisafval? Waar bestaat dat afval uit? Wordt op de zakken door de leveranciers vermeld wat erin zit? Zit er wellicht laagradioactief afval tussen? Zitten er wellicht injectienaalden tussen? Niets heb ik daarover kunnen lezen in kranten of op nieuwswebsites;

- hoe hoog de boete was voor een 55-jarige man die onlangs door de politie korte tijd werd aangehouden, omdat hij minstens (!) drie beschermde jaguars had doodgeschoten? Journalisten nemen klakkeloos hierover een politiebericht over en informeren vervolgens niet verder bij de afdeling Voorlichting van het Korps Politie Suriname naar bijvoorbeeld de vraag waar de jaguars zijn afgeknald, wat hij met de dieren van plan was te gaan doen en of hoe hoog de boete was die hij kon betalen?;

- de publicatie van foto’s op een Facebookpagina van een doodgeschoten en gevilde jaguar door een Surinaamse jager? Afgelopen week leidde een soortgelijke ‘actie’ tot ophef en veel media-aandacht in Costa Rica:

- de achtergronden van REDD+? Een ingewikkelde materie die wereldwijd aan kritieken onderhevig is uit bijvoorbeeld inheemse groepen en milieuorganisaties. De Surinaamse vermeende milieujournalisten durven hieraan de vingers niet te branden. Nu en dan verschijnen er berichten over REDD+, vanwege de betrokkenheid van het Klimaatbureau van het Kabinet van de President (Climate Compatible Development Agency), maar het wordt niet tot nauwelijks aan de lezers uitgelegd laat staan dat er ook maar iemand iets negatiefs durft te schrijven over REDD+;

- het gebrekkige regeringsbeleid ten aanzien van de kustbescherming in verband met een stijgende zeespiegel ten gevolge van klimaatverandering;

- de problemen rond kafverbranding in Nickerie;

- de problemen rond afvalverbranding en de waarschijnlijke schadelijke gevolgen ervan voor de volksgezondheid; 

- enzovoorts, enzovoorts.

Milieujournalisten in Suriname? Neen, die zijn er niet. Er is een handjevol dat dènkt milieujournalist te zijn, maar dat in werkelijkheid nauwelijks iets weet over dat brede onderwerp of uit eigen initiatief over bepaalde milieu gerelateerde issues schrijft. In Suriname wordt alleen gereageerd op en dan ook nog zeer oppervlakkig.

Dat sommigen zich werkelijk heel wat vinden blijkt bij het tegen het licht houden van de website van het zogenoemde ‘Earth Journalism Network’ (EJN). Een netwerk, ontwikkeld door Internews Network en Internews Europe, dat bedoeld is om journalisten in zogenoemde ontwikkelingslanden te stimuleren om meer effectief te berichten over het milieu, de biodiversiteit. Daartoe worden onder andere trainingen en workshops georganiseerd en worden nu en dan kleine fondsen verstrekt.

Tussen 2006 en 2007 zijn ruim 2.200 journalisten uit tientallen ontwikkelingslanden getraind in onderwerpen als klimaatverandering, biodiversiteit, water en bronnen in oceanen en kustgebieden.

Van der Kooye, Cairo en Panka: milieujournalisten?

Op de website van EJN blijken drie Surinaamse ‘milieujournalisten’ zich als ‘lid' te hebben geregistreerd: Ivan Cairo van de Ware Tijd, Rachel van der Kooye die zich heeft aangemeld als medewerkster van Network Star Suriname, en tv-journalist Harvey Panka van ATV, Algemene Televisie Verzorging.

Het programma waarvoor sterreporter Cairo en zichzelf tot milieujournalist verheven Van der Kooye zich hadden aangemeld was ‘Rio+20 VN Conferentie over Duurzame Ontwikkeling’ op 20, 21 en 22 juni 2012.  Dertig journalisten uit twintig landen zouden verslag doen over de onderhandelingen tijdens die conferentie. Op de website zijn van vele journalisten artikelen te vinden, maar geen enkel artikel van Cairo en Van der Kooye. Neen, zij zijn geen milieujournalist. Ivan Cairo en Rachel van der Kooye zijn het type mens dat zichzelf vaak belangrijker vindt dat de onderwerpen waarover hij/zij schrijft. Het aantal door ‘milieujournaliste’ Van der Kooye geschreven milieuartikelen is op één hand te tellen.

Harvey Panka had zich ingeschreven als lid voor het programma ‘COP18 Fellowship’ tussen 29 november en 8 december 2012. Maar, aan dat programma werd slechts deelgenomen door acht journalisten uit het Midden-oosten en Noord-Afrika. COP18 was de top van de ‘United Nations Framework Convention on Climate Change’ (UNFCCC) in Doha, Qatar.

Panka is een Surinaamse tv-journalist dus niet afkomstig uit het Midden-Oosten of Noord- Afrika. Opmerkelijk, dat hij zich voor dit programma had aangemeld..... Natuurlijk geen enkel artikel van hem over COP18.

Overigens kan iedereen zich via de EJN-website via een simpel formulier als lid aanmelden, ook ik. Het ‘lid’ zijn van het Earth Journalism Network klinkt interessant en staat leuk op je cv, maar dat lidmaatschap stelt net zoveel voor als de vele certificaten die je in Suriname krijgt na deelname aan welke workshop of training dan ook......, helemaal niets.

De eerste Surinaamse milieujournalist moet het journalistieke daglicht nog zien

Kortom, onder het huidige Surinaamse journaille bevindt zich niet één journalist met voldoende kennis en ervaring in huis om zich milieujournalist te kunnen of te mogen noemen. Daarnaast mag van een echte en kundige milieujournalist een kritische- en een onderzoekspen worden verwacht. Maar, een dergelijke pen is helaas nog nergens op Surinaamse nieuwsredacties bij kranten, nieuwswebsites en tv- en radiozenders te vinden. De eerste echte Surinaamse milieujournalist moet nog geboren worden.

Klassering Conchita Leeflang op onbeduidende lijst nieuws voor de Ware Tijd

(Bron foto)

Actrice op nummer 1 lijst ‘most popular people born in Suriname’ van Amerikaanse filmdatabasewebsite IMDb

‘Onzinlijst’ plaatst Bouterse op plek 23.....

Krant weer de mist in met een lijst

17-06-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De Surinaamse krant de Ware Tijd bericht vandaag dat de in Suriname geboren actrice Conchita Leeflang op nummer één staat op de lijst ‘most popular people born in Suriname’  van de Amerikaanse website IMDb.com, Internet Movie Database. De krant brengt dit als sensationeel nieuws, immers, zo schrijft de krant, ‘In de filmwereld gaan producenten eerst naar deze website alvorens acteurs te scouten.’ Maar, wat stelt die lijst voor? Niets, helemaal niets.

De krant beweert zelfs Leeflang in het Amerikaanse Los Angeles gesproken te hebben om een reactie los te krijgen. Ze is ‘enthousiast’ aldus de krant. ‘Ik vind het vreselijk top, ook omdat ik reacties hierover krijg van grootheden uit deze sector. Van filmproducers tot de president van 'People Magazine', alsook mensen uit de industrie uit Nederland. Ik ben er echt blij mee. Ik hou van mijn land en ben blij dat ik het op zo'n manier op de kaart kan zetten.’

De krant schrijft verder dat president Desi Bouterse op nummer 50 staat en dat. Leeflang staat al 18 jaren op de lijst staan. 

Op haar eigen Facebookpagina schreef ze afgelopen vrijdag, 14 juni, al: ‘IMDB, the biggest movie and actors database. Am I proud? Hell yeah I am proud and will flaunt it. Surinam born and proud to represent. Suri President is at number 50. IEM SABIE!!!!’

Maar, Bouterse blijkt op het moment dat ik de lijst bekijk op plaats 23 te zijn en op plaats 50 staat ene Anita Barends. Met veel moeite is de lijst op de website te vinden. Type je Conchita Leeflang of de naam van de lijst in in de ‘search bar’ op de website, dan komt de lijst helemaal niet tevoorschijn. Zeer weinigen zullen dan ook kennis nemen van de lijst en je moet je bij volle verstand afvragen wat de zin, het nut, is van een dergelijke onzinnige lijst waarvan niet duidelijk is hoe die tot stand is gekomen. Maar, dat interesseert de redactie van de Ware Tijd niet. Daar wordt niet nagedacht. Daar houdt men zich niet serieus met nieuws bezig.

Wat een onzin-bericht van de Ware Tijd. Hoe serieus is die lijst? Niet dus, totaal niet serieus.

Op de IMDb-website blijken maar liefst 250 lijsten met van alles en nog wat te staan en iedereen kan inloggen en zelf een lijst aanmaken. Dat de Ware Tijd hier aandacht aan besteed zegt veel over de inhoudelijke kwaliteit van die krant en over het journalistieke niveau.

Het is niet de eerste keer dat de Ware Tijd hopeloos de mist in gaat met een ‘lijst’. Sterreporter Ivan Cairo maakte in februari van dit jaar bekend dat de staatsradiozender SRS op de eerste plaats stond van een internationale lijst van best beluisterde online radiozenders in de wereld op een dubieuze website.

Consumentenbond Suriname ontvangt gemiddeld wekelijks twee klachten over vervallen producten in winkels

‘Ten minste houdbaar tot...’ en ‘Te gebruiken tot...’

Consument, let u op vervaldata bij aankoop van producten

17-06-2013 Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – Vervallen producten in de schappen van Surinaamse supermarkten zijn niet ongewoon, maar zouden dat wel moeten zijn. Controle blijkt echter lastig. Er zijn immers bijzonder veel supermarkten in het land. In de stad, Paramaribo, zijn buurten waar je welhaast om de paar honderd meter een ‘snesi’ hebt, een kleine supermarkt met een Surinaamse Chinees als eigenaar.

De Consumentenbond Suriname ontvangt wekelijks gemiddeld twee klachten die betrekking hebben op vervallen producten, aldus voorzitter Rudy Balker. Volgens hem is het niet ongebruikelijk dat bepaalde winkeleigenaren op slinkse manieren trachten bijna vervallen producten nog even snel te verkopen. Balker: ‘Wanneer producten dichtbij de vervaldata zijn, zet men gewoon vijf stuks op een hoop te koop, waarbij je dan als klant één blik gratis krijgt.’

Af en toe worden gerichte acties uitgevoerd door milieu-inspecteurs van het Bureau Openbare Gezondheidszorg, BOG. Ook de Economische Controledienst (ECD) van het ministerie van Handel en Industrie voert nu en dan controlewerkzaamheden uit en bijna altijd is het raak: vervallen producten op de schappen. Inbeslagname, gevolgd door vernietiging.

THT en TGT
Als consument moet je goed opletten bij het kopen van producten, levensmiddelen. Letten op de veelal slecht leesbare houdbaarheidsdata op de verpakkingen van bijvoorbeeld brood of melk. Vaak staat op verpakkingen van producten een houdbaarheidsdatum. Die datum geldt overigens alleen zolang de verpakking dicht is en vervalt op het moment dat de verpakking wordt geopend. Hoe lang een geopend product nog houdbaar en dus te eten is, kan per product verschillen. Op producten die minder snel bederven, zoals pasta, meel en suiker, kan vermeld staan ‘ten minste houdbaar tot’ (THT). ‘Te gebruiken tot’ (TGT) wordt vermeld op de verpakkingen van zeer snel bedervende producten, zoals vlees, kip, vis, koelverse maaltijden en voorgesneden groenten. De TGT-datum is de uiterste datum waarop je een product veilig kunt eten, zolang je het echter goed bewaard volgens de instructies op de verpakking.

Na vervaldatum kan product nog eetbaar zijn
De Nederlandse Consumentenbond zei op 1 juni 2013 in de Nederlandse krant Reformatorisch Dagblad, bij monde van Babs van der Staak, dat mensen vaak meer waarde hechten aan de houdbaarheidsdatum dan aan hun eigen waarnemingsvermogen. ‘Ga af op je eigen oordeel, probeer het gewoon. Misschien wijkt de kleur wat af of is de smaak iets anders. Maar je wordt er echt niet ziek van.’
Levensmiddelen die ongeopend overeenkomstig de voorschriften koel en donker worden bewaard, zijn vaak veel langer houdbaar dan de datum die op het product staat, aldus de Consumentenbond in Nederland na een eigen onderzoek, waaruit bleek dat veel producten na het verstrijken van de houdbaarheidsdatum nog goed te eten waren.
‘Het kan wel zo zijn dat de smaak of de geur in de loop van de tijd wat verandert. Maar, de voedselveiligheid is niet in het geding.’ Als sinaasappelsap veroudert, wordt de kleur donkerder. De smaak verandert ook. Niet per se in negatieve zin. De meerderheid van het testpanel vond het sap uit een pak dat veertien maanden over de datum was het lekkerst. Een biertje dat acht jaar over de datum was scoorde heel goed. Brood dat zes weken in de vrieskist had doorgebracht, was ook nog prima van smaak. Yoghurt blijkt door het zuur dat erin zit nauwelijks te bederven, ook niet als het weken over de datum is. Smaak en samenstelling veranderen wel na verloop van tijd. Maar ziek word je er niet van.

Bij voedsel dat ongeopend lang bewaard kan worden, is het risico dat je er ziek van wordt heel klein. Het wordt hoogstens muf (rijst), ranzig (pindakaas, hagelslag) of je treft er mijt in aan (meel). Als je dat ziet, ruikt of proeft, is het vroeg genoeg om de inhoud van een verpakking weg te gooien.

‘Met producten die je gekoeld moet bewaren, is het een ander verhaal’, aldus Van der Staak. Het is wel zaak daarbij op te passen, omdat je er, als er sprake is van bederf, goed ziek van kunt worden.

Volgens de levensmiddelentechnoloog IJsbrand Velzeboer gebruikt de consument nauwelijks nog de eigen ogen en neus. ‘Het dagelijks voedsel staat steeds verder van ons af. Mijn grootmoeder wist precies welk gedeelte van de koe er door de gehaktmolen moest. Maar tegenwoordig weten mensen daar niets meer van en denken ze er ook niet over na. Gehakt is gehakt. Het kopen en consumeren van voedsel is een technisch verhaal geworden. We gebruiken onze ogen en onze neus nauwelijks meer. We vertrouwen op de producent en op wat er op de verpakking staat.’
Bij sommige voedingsmiddelen moet je als consument wel opletten, aldus Velzeboer. Te denken valt aan zuivel, vlees en eieren, alle eiwitrijke producten van dierlijke oorsprong. Die kunnen ook bedorven zijn zonder dat je het kunt ruiken, zien of proeven. ‘Maar gezouten vlees­producten als gerookte ham en rookvlees zullen zelden gevaarlijk bederven. Het hoge zoutgehalte zorgt ervoor dat ziekteverwekkers als cholera, salmonella en listeria niet kunnen uitgroeien.’

Voedsel in blik is in principe heel lang houdbaar. Maar goed kijken blijft belangrijk. Staat een blik bol of is het roestig, gooi het dan maar liever weg.
Schimmel op kaas? Velzeboer raadt aan om zo’n geval een rand van 15 millimeter weg te snijden, om de schimmel te verwijderen.

Consumenten in Suriname worden al jaren geconfronteerd met vervallen producten in winkels, alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Als consument moet je simpelweg heel goed opletten voor je een product afrekent aan de kassa.

Roest op blikken groente
De Nederlandse krant Reformatorisch Dagblad berichtte jaren geleden al over vervallen producten op de schappen van Surinaamse winkels. In een artikel op 16 augustus 1999 is onder andere te lezen: ‘Pakjes instant pudding waarvan de vervaldatum reeds een jaar verstreken is, yoghurt zonder duidelijk etiket, roestige blikken wortelen en dubieuze partijen boterhamworst in blik; als het aan het Surinaamse ministerie van Volksgezondheid ligt behoort dat vanaf vandaag tot het verleden. Het departement heeft aangekondigd dat alle producten die niet beschikken over een etiket met een deugdelijk opschrift, uit de handel worden gehaald. (...)’
‘Bij de druk bezochte Grote Boommarkt aan de Gemenelandseweg lijkt de eigenaar geen enkel belang te hechten aan een frisse uitstraling van zijn zaak. In de glazen koelkasten liggen uitgedroogde en beschimmelde kazen naast zakken met een grijs-oranje drab, wat volgens het opschrift ooit uit Holland geïmporteerde penen zouden zijn geweest. De blikken doperwten hadden uiterlijk een jaar geleden verkocht moeten zijn, zo valt op het etiket te lezen. Als het al te lezen valt, want roestvlekken maken dat grotendeels onmogelijk.’

In het artikel is verder te lezen dat in een Chinese winkel aan de Kwattaweg van de zestien soorten verkochte lokale ketjap, dertien niet voldeden aan de voorschriften. ‘De productie- en uiterste verkoopdata ontbreken, evenals gegevens over de producent en de inhoud. Datzelfde geldt voor tientallen andere producten in de zaak. Ook voor wat betreft de importgoederen valt het ergste te vrezen. De Saroma-pudding blijkt als uiterste verkoopdatum augustus 1997 te hebben, bij de Van Nelle-koffie en de Verkade-koekjes zijn die gegevens knullig maar doeltreffend met een stift zwart gemaakt. Meestal een teken dat er iets niet in de haak is. (...)’

De Consumentenbond Suriname pleitte in oktober 2007 voor onderzoek naar malversaties met buitenlandse aankoopnota’s door enkele malafide importeurs. Het aantal klachten van consumenten over producten op schappen in winkels waarvan de vervaldata bijna waren verdwenen, nam toe.
De voorzitter van de Consumenbond Suriname, Rudy Balker, zei hierover op 20 oktober 2007 in het Dagblad Suriname: 
‘Aan de hand van de klachten die wij ontvingen, hebben wij steekproeven uitgevoerd in Groot-Paramaribo. Ook hebben wij de hulp ingeroepen van onze buitenlandse counterparts. Het is ons al langer duidelijk dat er sprake is van een patroon waarbij onbetrouwbare Surinaamse importeurs bewust producten inkopen die op korte termijn zullen vervallen. Het voordeel is dat ze lagere prijsafspraken kunnen maken. In bijna alle gevallen gaat het om levensmiddelen die met fikse kortingen van soms wel 80 procent worden ingekocht. Deze lui betalen regelmatig maar een fractie van de werkelijke prijs. De winkeliers en consumenten in ons land moeten echter het volle pond betalen. Uit onze steekproeven is duidelijk naar voren gekomen dat sommige importeurs door deze module excessief hoge winsten maken. Als wij de aankoopbonnen opvragen, krijgen wij de indruk alsof alles klopt en de winstmarges acceptabel zijn. Bij verder onderzoek blijkt echter, dat de importeurs enorme winsten maken en dat er regelmatig wordt geknoeid met de bedragen die op de buitenlandse aankoopbonnen zijn vermeld. Het komt ook veelvuldig voor dat deze lieden opzettelijk verwarring veroorzaken door prijzen in euro’s te berekenen,terwijl de aankoop in US dollar geschied.’

Maar, er veranderde weinig. Diverse malen bereiken consumentenzaken de lokale media. Artikelen verschenen over bijvoorbeeld vervallen producten in winkels en over illegaal op de markt gebrachte producten met nauwelijks tot geen informatie op de verpakkingen. Hieronder een willekeurig overzicht van enkele opmerkelijke consumentenzaken die aandacht kregen in de media sinds 2011.

Misbruik
Het Bureau Openbare Gezondheidszorg ontving in augustus 2011 klachten van consumenten over vervallen producten die door enkele winkeliers werden verkocht. Dat was een direct gevolg van een stakingsactie van milieu-inspecteurs waar winkeliers misbruik van maakten door dergelijke producten snel op de schappen te plaatsen.

Maart 2012: in supermarkt Albina producten met vervaldata in 2008
Bij een controle in maart 2012 van de Economische Controledienst (ECD) in winkels in het oostelijke grensstadje Albina. Zes supermarkten werden bezocht en in alle winkels werden producten zonder prijsaanduiding gevonden. In drie supermarkten bevonden zich ook nog eens diverse vervallen producten.  Korte tijd later troffen agenten veel vervallen levensmiddelen, frisdranken en babymelk aan in een lokale supermarkt. Er bleken zelfs producten te worden verkocht met vervaldata in 2008.... Het was de vierde winkel in een week tijd waar vervallen goederen werden onderschept en vernietigd.

Let op bij aankoop bara’s, roti’s en kokosdrankjes in winkels
Een maand, april 2012, later dook een andere kwestie op in winkels. Volgens het BOG leveren diverse zogenoemde huisnijverheidondernemers voedselproducten aan winkels, zoals bara’s en roti’s. Op de verpakkingen blijken veelal niet gegevens van de leverancier te zijn vermeld en het BOG constateerde ook dat veel van die producten onjuiste vervaldata op de verpakking hadden vermeld. Er zouden verder ondernemers zijn die bijvoorbeeld chips bakken in oude olie en dan op de verpakking vermelden dat de houdbaarheid na twee weken vervalt. Maar, omdat de chips in oude olie zijn gebakken vervalt de houdbaarheid echter eerder. Dergelijke ondernemers maken zich schuldig aan het overtreden van een economisch delict.
Ook in april 2012 riep het ministerie van Handel en Industrie winkeliers op om per direct alle kokosdrank van het merk Coco Naturel uit de schappen te halen. Dat sap bleek namelijk onder zeer onhygiënische omstandigheden geproduceerd te worden door een man die ook nog zonder vergunning een klein bedrijf aan het Garnizoenspad exploiteerde. De man werd aangehouden. De malafide sapproducent werd ontdekt door inspecteurs van de Economische Controle Dienst van het ministerie.

Onleesbare vervaldata
Eind april 2012 waren er problemen met vervaldata van halve liter bakjes magere yoghurt van de Melkcentrale. Deze keer waren het winkeliers die klaagden, omdat de vervaldata vrijwel onleesbaar waren. Dat zou veroorzaakt worden bij het opstapelen van de producten: de vervaldata waren vermeld op de dekseltjes en lieten zich eenvoudig weg krassen.

* Overigens zijn vervaldata op diverse soorten producten, zoals op de plastic verpakkingen van brood en op de plastic zakjes melk, moeilijk te lezen. Het zou aan te bevelen zijn dat producenten beter leesbare houdbaarheidsdata op hun verpakkingen afdrukken.

In het plaatsje Papatam vonden leden van de districtsraad van Marowijne in de eerste week van juli 2012 vervallen producten in een supermarkt.

Goedkope producten zonder voldoende informatie op verpakkingen
Het VHP-Assembleelid Shailendra Girjasing benaderde in februari 2013 minister Raymond Sapoen van het ministerie van Handel en Industrie met het verzoek om op te treden tegen malafide ondernemers die bonafide ondernemers op een oneerlijke wijze beconcurreerden. Volgens de politicus waren er veel producten in de handel afkomstig uit een illegaal circuit. Die producten werden tegen een lage prijs verkocht en waren niet voorzien van de wettelijk verplichte informatie op de verpakkingen. ‘Er staat helemaal geen informatie op deze producten, maar ze worden wel ten verkoop aangeboden in de verschillende winkels voor een lager bedrag, waardoor er een oneerlijke concurrentie ontstaat’, zei Girjasingh. ‘Ik heb al een probleem als producten in andere talen zijn beschreven, laat staan als ze helemaal geen beschrijving hebben.’

Dumpen van vervallen producten

(Bron foto: Bestuurs Informatie Centrum Nickerie)

Een enkele keer blijkt een ondernemer in de maag te zitten met zijn vervallen producten. Dat was het geval medio april van dit jaar in het district Nickerie. Een ondernemer dumpte illegaal een grote hoeveelheid producten op de vuilstortplaats. Vervallen sapsoorten, deodorant en zelfs maandverband waren op onverantwoorde wijze gedumpt, aldus maakte het Bestuurs Informatie Centrum, BIC, Nickerie dinsdag 23 april 2013 bekend. Zo’n tien dagen eerder had het BIC Nickerie gezorgd voor de vernietiging van duizenden op de vuilstort gestorte flesjes vervallen tomatensap.

Gelukkig werden alle gedumpte producten op tijd verwijderd en vernietigd. Daardoor kon worden voorkomen dat onverlaten er mee aan de haal zouden gaan en de producten toch zouden trachten in de handel te brengen.....

Maak een uitstapje met een betrouwbare touroperator

Dramatisch ongeluk met busje in Brokopondo leidt tot hernieuwde oproep regulering sector

Nederlandse stagiaire dodelijk verongelukt – Chauffeur busje reed te hard

16-06-2013 Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – Een dramatisch ongeluk met een tourbusje in het district Brokopondo op zondag 9 juni 2013, leidde tot een hernieuwde oproep vanuit de Vereniging van Surinaamse Touroperators (VESTOR) voor regulering van deze sector.

Bij het ongeluk kwam de 21-jarige Nederlandse stagiaire Debbie Sijm uit het Noord-Hollandse Bergen om het leven. Zij werd uit het busje geslingerd en kwam er onder terecht. Het meisje overleed op weg naar een kleine poli in het dorp Brownsweg. Sijm zat met vijf andere stagiaires in het busje dat over de kop sloeg. Vier andere inzittenden raakten ernstig gewond en werden opgenomen in het Academisch Ziekenhuis Paramaribo. De Nederlandse was werkzaam in de toeristische sector in Suriname voor haar opleiding aan een Hogeschool. De stagiaires hadden een bezoek gebracht aan Ston Eiland en waren op de terugweg naar de stad, Paramaribo.

 

Bravouregedrag en stomdronken een tourbusje besturen
Surinaamse media berichtten dat de oorzaak van het ongeluk niet duidelijk was. Maar, de Nederlandse krant het Reformatorisch Dagblad wist te berichten, dat de chauffeur te hard had gereden en vervolgens de macht over het stuur verloor. De krant memoreert dat in december vorig jaar, op Eerste Kerstdag, ook een busje met elf Nederlanders over de kop sloeg – vanwege te hard rijden en een klapband - op de bekende Afobakaweg, die naar het binnenland voert, bij Marshallkreek. Hierbij raakten enkele inzittenden lichtgewond. Tegenover de Nederlandse correspondent van het Reformatorisch Dagblad in Suriname, Armand Snijders, zei een politiewoordvoerder dat ‘de meeste ongevallen buiten de verstedelijkte gebieden’ veroorzaakt worden door te hard rijden. Ook onervarenheid van bestuurders speelt volgens hem een rol. Snijders schrijft verder, dat chauffeurs van tourbusjes vaak jong zijn en nog niet lang over hun rijbewijs beschikken. Daarnaast zouden ze ‘bravouregedrag’ vertonen om indruk te maken op stagiaires. Volgens de correspondent zou de politie ‘onlangs’ een busje met toeristen staande hebben gehouden, dat bestuurd werd door een stomdronken, bier drinkende, chauffeur: de passagiers durfden niets te zeggen. Ook voor wat betreft het meest recente ongeluk kun je je afvragen of de inzittenden al of niet de chauffeur gevraagd hebben de snelheid van het busje te minderen.

Het in zee gaan met dit soort ‘touroperators’ is en blijft in essentie natuurlijk wel de eigen verantwoordelijkheid van de toerist/stagiaire zelf. Die zou zich van tevoren bij bijvoorbeeld een reisbureau of op de stageplek kunnen laten informeren over wat de beste en meest veilige manier is om iets van ons land te kunnen zien.

Een paar passagiers van een lijnbus op weg van Paramaribo naar Lelydorp verzocht eind november 2012 de chauffeur te stoppen om ze te laten uitstappen vanwege zijn onverantwoordelijke en gevaarlijke rijgedrag.

VESTOR: Tijd voor regulering sector
VESTOR vindt het nu welletjes. Volgens de vereniging zijn er nu nauwelijks eisen en regels waaraan tourbedrijven zich dienen te houden. Iedereen mag zich touroperator noemen, sinds in 2011 de vergunningsplicht werd afgeschaft. VESTOR is ervan overtuigd, dat degene die de trip van het verongelukte busje heeft georganiseerd, niet bij de organisatie is aangesloten. Volgens VESTOR maken stagiaires vaak gebruik van ‘informele’ touroperators, omdat die nu eenmaal goedkoper zijn. Helaas blijkt regelmatig goedkoop duurkoop te zijn.

 

Op haar website bericht de Vereniging van Surinaamse Touroperators, dat zij al enige tijd bezig is met het opstellen van een keurmerk voor touroperators, welke in 2013 gelanceerd moet worden. Het doel van het VESTOR-keurmerk is het bevorderen van hoge kwaliteitseisen binnen de touroperating. De kwaliteitseisen in het keurmerk zijn op internationaal geldende standaarden voor de toerismebranche gebaseerd. De consument kan en mag hierop afgaan en weet zich bij voorbaat verzekerd van een kwalitatieve dienstverlening, aldus de vereniging.

De voorzitter van VESTOR, Ratna Rewat, laat in een reactie weten: 'Sinds kort is het SSB (Surinaams Standaarden Bureau) de enige instantie in Suriname die standaarden en keurmerken mag afgeven. Wij zijn dan ook inmiddels met hen in overleg om alsnog op korte termijn dit voor elkaar te krijgen. Een aantal bestuursleden van de VESTOR neemt zitting in de technische commissie die hierover gaat. Vooruitlopend op de uitkomst heeft de VESTOR alvast haar Huishoudelijk Reglement aangescherpt.'

Als het om regulering van de sector blijft Rewat positief. 'De VESTOR heeft zowel met het bedrijfsleven als de overheid en non profit organisaties een goede verstandhouding en relaties opgebouwd. Helaas geldt dat niet voor de gehele sector en ondanks het feit dat wij blijven lobbyen krijgt het toerisme in de praktijk weinig prioriteit. Er is zowel voor het ministerie van Transport, Communicatie en Toerisme, maar nog meer voor Stichting Toerisme Suriname, als werkarm van dit ministerie, nog veel werk te verzetten. Om enige controle op touroperating te krijgen zal er verscherpt, met eventuele sancties in het verschiet, controle moeten plaatsvinden op in ieder geval alle geregistreerde touroperators bij de Kamer van Koophandel en Fabrieken.'

Rewat laat verder weten dat de 'informele sector', 'waarbij lui snel hun slag proberen te slaan' de VESTOR een doorn in het oog. 'Dat geld natuurlijk niet alleen voor onze branche, maar meerdere sectoren hebben te kampen met dit probleem, dat niet alleen ten koste gaat van het imago, maar vooral oneerlijke concurrentie met zich meebrengt.'
Reis met een betrouwbare touroperator
Toeristen, stagiaires en anderen die een toeristisch uitstapje willen maken doen er goed aan om op pad te gaan met een bij VESTOR aangesloten touroperator. Door met zo’n bedrijf op pad te gaan ben je als toerist verzekerd van veilig vervoer zowel op de heen- als terugweg. Ga dus niet met het eerste de beste goedkope tourbedrijfje in zee. Betaal liever een paar Surinaamse dollarcenten meer voor een veilige reis, dan een paar Surinaamse dollarcenten minder om uiteindelijk ergens langs de weg te belanden......

De SASur-soap: Strijd tussen muziekgebruikers en SASur wordt via media gevoerd

Roti-bakker Sammy Doerga beschuldigt SASur van bedreigingen

Media spelen rol in gênante hetze op het ‘auteursrechtenoorlogsveld’

Prim Ramlal: ‘VRTS luistert wel, maar wil niet tot een vergelijk komen’

11-06-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo - De strijd tussen zogenoemde muziekgebruikers en de stichting Auteursrechten Suriname (SASur) lijkt meer en meer een woordenstrijd te worden die via de media wordt uitgevochten. Men krijgt ruimte om daar elkaar te bestrijden in plaats van aan de tafel van overleg. De media hebben dan ook een opvallende rol gekregen in de Surinaamse ‘auteursrechtenoorlog’. Zodra een betrokkene ook maar iets kwijt wil, hoe inhoudelijk onzinnig en nieuwsonwaardig ook, kan hij of zij terecht bij de media (papieren en online-kranten en een enkele nieuwswebsite) die maar wat graag een rol willen spelen in een aangestuurde gênante hetze.

Roti-bakker krijgt mediaruimte om SASur en voorzitter Ramlal aan te vallen

Deze week krijgt Sammy Doerga, voorzitter van de Vereniging van Surinaamse Organisatoren (VSO), weer veel ruimte in de media om zijn gal en frustraties en beschuldigingen te uiten. Zo kreeg hij ruimte gisteren op de nieuwswebsite Starnieuws en vandaag was hij te gast bij het actualiteitenprogramma op tv Actueel van de staatszender STVS/SRS.
In dat programma bleek presentator Winston Echteld met één mond mee te papegaaien met Doerga, stelde geen enkele kritische vraag over het handelen van muziekgebruikers en sloot het gesprek af met de opmerking dat SASur leugens verspreidt en misleidend is. Daarmee zijn Echteld en de STVS/SRS hun boekje te buiten te gaan. Maar ja, ook de STVS/SRS is muziekgebruiker en een van de tegenstanders van SASur.
Maar, hoe objectief kun je vervolgens zijn als presentator Echteld wanneer je de voorzitter van SASur moet interviewen? Overigens, die man had nooit presentator moeten worden en had gewoon moeten blijven zingen. Bij omroepen werken helaas teveel onkundige stuntelende niet-journalisten, die ook nog eens elders werkzaam zijn, bijvoorbeeld als ambtenaar bij een ministerie of als medewerker bij het Staatsziekenfonds of bij de Surinaamsche Waterleiding Maatschappij.

Wie bedreigt wie? Muziekgebruikers bedreigen Ramlal

Op de website Starnieuws ging Doerga ook tekeer tegen SASur en haar voorzitter en beweerde zelfs dat de auteursrechtenorganisatie bedreigingen zou uiten. Maar, sinds wanneer is de roti-bakker een auteursrechtendeskundige? En sinds wanneer bedreigt SASur muziekgebruikers? Wat een onzin uit de mond van deze praatjesmaker Doerga. Weet hij wel wat bedreigingen zijn? Het is zeker geen bedreiging als je als officiële stichting een rechtszaak aanspant tegen wie of wat dan ook. Het zijn juist de muziekgebruikers die bedreigen en intimideren in teksten op radio en tv en door beelden, zoals het in een filmpje constant tonen van het kantoor van SASur met daaronder vermeld het adres. Dat is aanzetten tot.......en is reden genoeg om de makers van de film voor, zoals dat hier wordt gezegd, de ‘groene tafel’ te slepen.

Hij riep via het ook niet altijd objectieve Starnieuws alle muziekgebruikers en muziekmakers op om niet te zwichten voor de druk van SASur. Doerga wees er ten overvloede maar weer eens op dat de beschikking van SASur om als bemiddelaar op te treden op 17 mei is ingetrokken door de minister van Justitie en Politie, Edward Belfort. Die druk wordt echter door de muziekgebruikers- en makers zelf gecreëerd, door niet een volwassen dialoog aan te gaan met de auteursrechtenorganisatie.

Doerga’s vertrouwen in afloop Kort Geding ondermijnd door advocaat VRTS

Doerga zei ook er alle vertrouwen in te hebben dat de juristen van minister Edward Belfort en de Staat Suriname een sterk verweer zullen hebben in het Kort Geding dat SASur aanhangig heeft gemaakt en dat donderdag 13 juni dient.
Maar, advocaat Anushka Debipersad verwacht daarentegen, dat het besluit van Belfort geen stand zal houden bij de rechter. ‘Het zit er dik in dat de Kort Gedingrechter in het voordeel van SASur zal beslissen, omdat de gronden op basis waarvan de beschikking is ingetrokken zwak zijn’, zei ze in de Ware Tijd van 6 juni. Opmerkelijk is het, dat Debipersad optreedt als advocaat van de Vereniging van Radio- en Televisiebedrijven in Suriname (VRTS), maar in de krant op persoonlijke titel, als jurist, sprak. ‘Ongeveer dezelfde motivering die bij de vorige intrekking in 2012 gebruikt is, bij het intrekken van de beschikking van SASur, is nu weer toegepast alleen met wat extra franjes’, aldus de advocaat. Zij noemt dit een slordig geformuleerd besluit. ‘Je vraagt je af waarom er zulke slordige besluiten worden genomen. Het lijkt me bijna een behoefte aan herhaling.’ 

De VSO riep, in de persoon van Doerga,via Starnieuws alle artiesten die recht hebben op een uitkering, op om het geld op te eisen van SASur. Doerga zei verder dat SASur gewoon doorgaat om via bedreigingen muziekgebruikers onder druk te zetten om royalty’s te betalen. Van bedreigingen is echter in geen enkel opzicht sprake. Dreigen met rechtszaken zijn geen bedreigingen.
Doerga is bewust bezig met een laag bij de grond hetze tegen SASur. Hij roept en schreeuwt maar wat en doet zich voor als een heuse auteursrechtendeskundige. Maar, je kunt oprecht de vraag stellen ‘heeft hij ooit wel eens de complete Wet Auteursrecht 1913 gelezen’? Hij is een van de jammerkonten die oh zo graag die wet gewijzigd/aangepast wil zien aan deze tijd. Natuurlijk. Maar, een wijziging/aanpassing ontneemt geen enkele muziekgebruiker de plicht om auteursrechten te voldoen. Naast nationale wetgeving is er internationale wet- en regelgeving op het terrein van auteursrechten die ook van toepassing zijn op Suriname.

De VSO stelde ook, dat eerder geïnde gelden van de afgelopen zes jaren nooit door SASur zijn uitgekeerd, ondanks drie aankondigingen dat dit zou gebeuren. ‘Elke keer werd een andere drogreden gebruikt om de geïnde gelden niet uit te keren aan de rechthebbenden’, aldus Sammy Doerga. Volgens hem zou de laatste keer als reden zijn opgevoerd dat de operationele kosten voor SASur hoger waren dan de inkomsten. Uit de jaarrekening over 2011 van de organisatie zou blijken, dat de operationele kosten met terugwerkende kracht zijn opgeschroefd met een miljoenenclaim aan salaris, ‘bestaande uit een echtpaar met nota bene een on- en minvermogenkaart’, aldus de roti-bakker.

Natuurlijk zijn er kritische kanttekeningen en vragen te plaatsen bij het optreden van SASur, dat niet altijd als even handig te kwalificeren is. Ook ik zat met een paar onduidelijkheden en vragen en die zijn inmiddels netjes en uitgebreid beantwoord door de voorzitter van de auteursrechtenorganisatie, Prim Ramlal.

Ramlal beantwoord netjes vragen

Mijn eerste vraag aan hem was: waarom kan SASur geen openheid geven over hoeveel aan wie inmiddels is betaald? 
Ramlal: ‘SASur had gepland om vorig jaar oktober uit te keren, maar heeft deze uitgesteld naar oktober 2013. Niet alle facturen waren voor die tijd betaald, wat ertoe zou leiden dat het kostenpercentage heel hoog zou uitvallen. Heel wat van de playlisten ontbraken, omdat gebruikers die niet hadden aangeleverd. Deze moesten door SASur op een ander manier vergaard worden anders weet je ook niet aan wie er allemaal uitgekeerd moet worden. Aangezien uitstel met een jaar ervoor zou zorgen, dat het overall kostenpercentage minder zou worden en er meer ruimte was om de playlisten te vergaren, is voor deze uitkeringstrategie gekozen. Indien SASur de rechtszaak nu tegen de Staat wint komt er geen verandering in de planning, zo niet dan zal weer nagegaan moeten worden hoe verder te handelen, omdat nog steeds heel wat facturen niet zijn betaald. SASur heeft inmiddels ook een financieel overzicht aangeboden aan de Ware Tijd voor publicatie.’

Waarom kon door SASur niet in een vroeg stadium worden uitgelegd dat 'het repertoire' gewoon via de SASur-website te vinden is, door even naar andere internationale auteursrechtenorganisaties door te linken (zoals op de SASur-website duidelijk wordt aangegeven)?

Ramlal reageert op deze vraag met de opmerking dat SASur wettelijk niet verplicht is om het repertoire elektronisch op zo’n manier zichtbaar te maken.
‘Wij hebben gebruikers per schrijven vaker uitgenodigd voor inzage in het repertoire. Ze konden ook per email het te gebruiken repertoire opsturen waarop wij vervolgens reageren. Dit is ook de manier hoe het elders in de wereld gebeurd, met uitzondering van grote organisaties die het zich kunnen permitteren om hun bestand online zichtbaar te maken en die te onderhouden. Het repertoire groeit dagelijks en de kosten om zo’n online database te ontwerpen en te onderhouden kost heel veel geld. Met de inningen van SASur is dat niet mogelijk. Nadat het Hof van Justitie van Suriname met een vonnis kwam waarin aan SASur wordt gevraagd om haar werken op een andere wijze openbaar te maken, waren wij noodgedwongen dat op deze manier te doen. Let wel, wettelijk zou dit niet de wijze moeten zijn en dat is ook nergens ter wereld zo. Om een werk te gebruiken ligt het wettelijk in de weg van de gebruiker om na te gaan van wie het werk is en waar hij de toestemming kan verkrijgen voordat zij dat werk gaan gebruiken. Ze kan niet eerst stelen en dan op zoek gaan naar de auteur of anders beweren. Feit blijft, dat ze eerst toestemming moeten hebben. Maar aangezien de rechter anders besloot, is SASur overgegaan om websites te linken. Trouwens, hierover is ook weer bezwaar gemaakt, omdat de gebruikers het miljoenen repertoire op papier willen hebben. Soms weet je ook niet hoe en wat je moet doen met deze gasten om hen tevreden te stellen.’

De Wet Auteursrecht 1913:


Waarom neemt SASur niet het voortouw om een bijeenkomst te organiseren met vertegenwoordigers van SASur, muziekgebruikers en desnoods met een onafhankelijk auteursrechtendeskundige erbij? De afgelopen maanden heeft het ontbroken aan een volwassen manier om onderling met elkaar te spreken over de kwestie. Het lijkt wel of veel van de onduidelijkheden en irritaties over en weer alleen via de media worden uitgevochten, waarbij SASur-opponenten er niet voor blijken terug te deinzen om Prim Ramlal en zelfs zijn partner publiekelijk zwart te maken. Feitelijk maken zij zich schuldig aan laster en dat is een strafbaar feit.
Ramlal: ‘Bijeenkomsten met SASur, overheid, Buma/Stemra en WIPO (World Intellectual Property Organization) gezamenlijk alsook CISAC (International Confederation of Authors and Composers Societies) met gebruikers zijn gehouden. Er is een awareness program afgewerkt gefinancieerd door de UNDP. Er zijn heel veel sessies met auteurs en gebruikers geweest in 2006. De mensen kwamen echter niet optimaal. Sommigen kwamen om de vergadering te verstoren. Hierna nam de Commissie van Toezicht vanwege de overheid de voorlichting op zich. Zij hield de voorlichting- en onderhandelingssessies en het resultaat was hetzelfde. Deze keurde in augustus 2010 de tarieven voor evenementenorganisaties goed waarna zij partijdigheid werd verweten jegens SASur. Ook hebben wij een dialoog gehad met de VRTS. Ze komen luisteren, maar willen niet tot een vergelijk komen. Als we naar de rechter stappen wordt er moord en brand geschreeuwd zonder enig bewijs. Recentelijk is SASur overgegaan om aangiften te doen bij de politie wegens opzettelijke inbreuken. Dit heeft het nog erger gemaakt.’

Tonnen onbeschermd risicovol ziekenhuisafval door ReComSur opgeslagen

NCCR reageert geschokt en PAHO meteen ingeschakeld

Problemen rond opslag ziekenhuisafval niet nieuw: al jaren zit Suriname met dit afval in de maag

Laat directeur AZP openheid van zaken geven over zijn afvalbeleid

11-06-2013 Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De Surinaamse nieuwswebsite Starnieuws bericht vandaag dat al ruim zes maanden een geschatte hoeveelheid van 30.000 kilo ziekenhuisafval onbeheerd op een terrein in een zijstraat van de Commissaris Weytinghweg, tussen Leiding 10A en 10, opgeslagen is, neen, gedumpt. Buurtbewoners vragen zich natuurlijk af waarom dat risicovolle afval niet wordt verwijderd en vrezen dat er een ernstig besmettingsgevaar bestaat. Daarnaast dient in ogenschouw te worden genomen dat het niet uitgesloten kan worden dat tussen al dat medisch afval ook laagradioactief afval zit.

Natuurlijk reageert ‘iedereen’ weer geschokt en de directeur van bedrijf ReComSur (Recycling Company Suriname), Humphrey Bergraaf, dat in opdracht van het ministerie van Volksgezondheid belast is met het ophalen en verbranden van het afval, heeft tegenover Starnieuws bevestigd, dat het risicovolle afval daar is opgeslagen. De man wringt zich echter in bochten om het opslaan van het afval te verdedigen en om uit te leggen waarom het daar is gedumpt, want dat is het, gedumpt.

Verder haast hij zich te zeggen dat het ministerie van Volksgezondheid op de hoogte is en dat samen met het Nationaal Coördinatiecentrum voor Rampenbeheersing (NCCR) gezocht wordt naar een oplossing.

Dubieuze rol van ReComSur

De rol van ReComSur is echter op z’n zachtst gezegd dubieus te noemen. Hoe serieus ben je immers als afval'verwerker' casu quo milieuorganisatie als je zelf niet het initiatief neemt door op tijd aan de bel te trekken over deze gevaarlijke situatie voor de gezondheid van omwonenden? Dit is gewoon een schandelijke zaak. Waarom heeft ReComSur gezwegen en hoeveel ontvangt de organisatie voor het opslaan van dat medisch afval van ziekenhuizen en mogelijk andere gezondheidsinstellingen? Over het handelen van ReComSur schreef ik in juli 2012 dit artikel en daar was Bergraaf niet echt blij mee, gelet op een reactie die ik van hem mocht ontvangen. Die reactie is te lezen onder het artikel.

Hoofdpijndossier
Ziekenhuisafval lijkt een hoofdpijndossier te zijn voor de regering. Al in 2003 was er veel onduidelijkheid over wat ziekenhuizen, met name het Academisch Ziekenhuis Paramaribo, AZP, met hun (radioactief) afval doen. Bergraaf zegt vandaag ook op Starnieuws, dat ReComSur enige tijd geleden gestopt is met het verbranden van ziekenhuisafval, omdat buurtbewoners rond het terrein van de verbrandingsoven, aan de Commissaris Weytinghweg, hadden geklaagd. Het terrein wordt gehuurd door ReComSur dat daar afval en ook petflessen opslaat. Volgen Bergraaf is ReComSur door de eigenaar aangezegd het terrein te ontruimen. ‘Wij gaan ook ontruimen, maar dat kan nu niet gebeuren, omdat we het afval ergens kwijt moeten en daarover moet het ministerie van Volksgezondheid nog een beslissing nemen. De eigenaar moet dus nog even rustig wachten. De petflessen die wij daar hadden opgeslagen zijn al verwijderd.’

‘Het gaat om pampers en ander niet gevaarlijk afval’
De man durft te beweren dat er geen besmettingsgevaar aanwezig is. Volgens hem is het besmettelijke afval in het gebouw op het terrein opgeslagen. Wat zich in de open lucht bevindt, zou medisch afval zijn dat niet besmettelijk is. ‘Het gaat om pampers en ander niet gevaarlijk afval, dat gereed staat voor transport om verbrand te worden. Dat vuil is in zakken opgeslagen dat weer onder een dekzeil staat.’ Maar, hoe betrouwbaar is deze reactie van Bergraaf? Is hij een deskundige op het terrein van ziekenhuisafval? Ik durf te stellen van niet: de man krijgt simpelweg zakken vol afval aangeleverd. Je kunt je zelfs afvragen of de leveranciers van het afval wel tot achter de komma nauwkeurig hebben vermeld hoeveel afval in een zak zit en waar dat afval precies uit bestaat.

Vanaf 2003 deed ik een paar jaar onderzoek naar hoe met name het Academisch Ziekenhuis Paramaribo, AZP, omgaat met laagradioactief afval. De toenmalig directeur, Eddy Joemmankan, heeft nooit iets van zich laten horen. De man heeft niet gereageerd op mijn vele emails met vragen. Radioactiefafval dient op een speciale manier te worden opgeslagen volgens internationale wet- en regelgeving. Het zou goed zijn als de nieuwe directeur van het AZP openheid van zaken geeft over wat het ziekenhuis doet met al haar afval en dus ook laagradioactief afval.

Met de regens van nu is het volgens personen in de omgeving een broedplaats voor muskieten, terwijl ook ratten, katten en honden huishouden in het vuil en er een troep van maken. ReComSur is medio 2012 aangetrokken door het ministerie van Volksgezondheid om ziekenhuisvuil op te halen en het te verbranden.

Bezorgdheid bij NCCR

Jerry Slijngard van het Nationaal Coördinatie Centrum voor Rampenbeheersing (NCCR) is bezorgd over het ziekenhuisafval en de petflessen die zijn opgeslagen aan de Commissaris Weytinghweg. Pas twee weken geleden is het NCCR door het ministerie van Volksgezondheid ingeschakeld, omdat niemand meer raad schijnt te weten met de situatie. Intussen is ook de Pan American Health Organization (PAHO) erbij gehaald om van advies te dienen. De deskundige van de gezondheidsorganisatie, Ton Vlugman, is al gearriveerd in het land.

Inmiddels is duidelijk geworden dat ReComSur niet eens toestemming heeft van districtscommissaris Rawien Jiawan van Wanica voor de opslag van het afval. Volgens opgave van ReComSur zou het gaan om 17 ton medisch afval. Slijngard schat echter dat het om een grotere hoeveelheid gaat. Op foto’s op Starnieuws is duidelijk te zien dat grote hoeveelheden zakken met afval open en bloot zijn gedumpt, kapot zijn getrokken door dieren en dat er her en der afval op de grond ligt.

Anno juni 2013 nog steeds geen oplossing

Dat Suriname nog steeds geen idee heeft wat ze aan moet met ziekenhuisafval is vandaag duidelijk geworden. Beleid, toezicht en verantwoording ontbreken.Het is een trieste constatering en het is stuitend te moeten constateren, dat een organisatie als ReComSur kennelijk geen enkele actie heeft ondernomen om een adequate oplossing te zoeken voor de opslag en verwerking van het aan haar geleverde ziekenhuisafval. Je kunt je dan wel als directeur verschuilen achter het ministerie van Volksgezondheid, maar als vermeende milieuorganisatie heb je ook een eigen verantwoordelijk. Bergraaf had in een vroeg stadium aan de bel kunnen trekken, bij bijvoorbeeld het Kabinet van de President, maar Bergraaf zweeg en bleef maar ziekenhuisafval in ontvangst nemen en dumpen op een terrein van ReComSur.