Over deze advertentietekst is nagedacht.......

Firgos Express blundert met advertentie

19-08-2012   Door: Paul Kraaijer


Paramaribo - Bijna iedere dag kun je je in Suriname blijven verbazen of je kunt in de lach schieten vanwege de aanzienlijke hoeveelheid en uiteenlopende soorten fouten en blunders in artikelen en advertenties in de diverse media. Je vraagt je wel eens af waar reclamemensen en redacteuren en 'journalisten' hun opleiding hebben genoten en of ze überhaupt wel welke opleiding dan ook hebben genoten.

Neem nu onderstaande advertentie die ik tegenkwam in het Dagblad Suriname van vrijdag 18 augustus 2012. Zoek de ongelooflijke blunder, neen, stommiteit, in de tekst van deze advertentie. De persoon die die tekst heeft verzonnen was kennelijk met zijn of haar gedachten heel ver weg.

Firgos Express is onderdeel van Firgos Suriname N.V. en dat is weer een onderdeel van Firgos International B.V. dat gevestigd is in Zwolle, Nederland.

Berichtgeving over Chinezen kan genuanceerder

Media kunnen hetze veroorzaken tegen Chinezen

Chinezen in Suriname zijn niet uniek

18-08-2012  OPINIE   Door: Paul Kraaijer


Paramaribo - Een aantal Surinaamse kranten berichtte vrijdag 17 augustus over ‘smerige’ Chinese Dalian-arbeiders te Brokopondo en Chinezen die zouden weigeren mee te werken aan de volkstelling die 13 augustus is begonnen. Mijn ‘Snesie’ om de hoek en die iets verder om de hoek zijn in ieder geval absoluut heel aardig en correct, maar ja, ook een van hun zit wel eens met ontbloot bovenlijf voor de kassa van zijn supermarkt....maar doen anderen dat ook soms niet?

Dalian asfalteert bekende Afobakaweg

Dergelijke berichten kunnen onbewust de gehele Chinese bevolkingsgroep in Suriname in een negatief daglicht plaatsen. Mensen laten zich nu eenmaal snel leiden door wat ze horen of lezen in de lokale media en zijn vervolgens niet in staat om berichten te nuanceren, relativeren of simpelweg op ‘waarde’ in te schatten.

Voorkom stigmatisering
Redacties van kranten in Suriname zijn bijna dagelijks in staat om ongenuanceerde en stigmatiserende artikelen te plaatsen en realiseren zich niet wat dergelijke berichten in de samenleving kunnen veroorzaken. Media hebben een belangrijke taak om op een zorgvuldige en objectieve wijze te berichten en om stigmatisering van een bevolkingsgroep te voorkomen.

De Ware Tijd berichtte 17 augustus 2012 dat bewoners van het dorp Klaaskreek in het district Brokopondo de ‘smerige arbeiders’ van het Chinese asfalteringsbedrijf Dalian ‘meer dan zat’ zijn. Dit bedrijf heeft een stuk bedrijfsterrein bij het dorp, aan de Surinamerivier, waar ongeveer tweehonderd arbeiders wonen. ‘Een grote hoop oude autobanden ligt op het terrein, terwijl liters gebruikte olie worden geloosd naar de Surinamerivier. Ook asfalt, wagenonderdelen en huisafval vormen een vieze troep op het complex. Ook worden grote kuilen gegraven om vervolgens olie en ijzeren tonnen erin te dumpen’, alsdus de krant. ‘Wij eisen dat de vervuiling van ons gebied onmiddellijk wordt gestopt en het terrein ook direct wordt opgeschoond’, aldus een bewoner van Klaaskreek.

Het bekendste Chinees restaurant in Paramaribo

‘Onder andere olievlekken en gebruikte blikjeswaren drijven op de rivier’, zo meldt de krant verder. Cedric Nelom van het Nationaal Instituut voor Milieu en Ontwikkeling in Suriname (NIMOS) weigerde tegenover de krant te zeggen of het NIMOS de situatie al dan niet alarmerend vindt. ‘Ik ben de toestand gaan bekijken, en het is niet goed te noemen. De situatie moet snel verbeterd worden’, geeft hij echter toe, aldus de De Ware Tijd.
Maar, hoe serieus zijn dit NIMOS en de heer Nelom?
Al in juni 2009 werd eenzelfde situatie geconstateerd te Klaaskreek en ook toen reageerde het NIMOS terughoudend en niet daadkrachtig. ‘De mensen (lees: de Chinese arbeiders van Dalian) hebben een andere cultuur en leefmethode. Het is anders dan het bij ons aan toe gaat. Ze zijn gewoon een beetje slordiger dan wij’, aldus toenmalig NIMOS-directeur Marlene Harris in De Ware Tijd van 13 juni 2006.

‘Een enorme vliegenplaag, ondraaglijke stank en onhygiënische toestanden veroorzaakt door fecaliën die in de badkamer worden weggespoeld naar een dichtbegroeide kreek met stilstaand water, en voedselresten op de keukenvloer. Dat zijn de bevindingen van een interdepartementale missie die zich begin deze maand heeft georiënteerd op het woon- en bedrijfscomplex van Dalian Investement Company te Klaaskreek, Brokopondo. (...) Een moordende geur slaat vanuit de bad- en toiletruimte waar toiletpotten ontbreken.’ Bewoordingen uit De Ware Tijd van 13 juni 2006.

Kennelijk heeft de overheid de afgelopen jaren verzuimd om het complex met regelmaat te bezoeken en te controleren op bijvoorbeeld hygiëne. Het NIMOS verdient een grote onvoldoende. Je kunt je afvragen of het die Chinese arbeiders zelf te verwijten is dat zij kennelijk moeten verblijven in een erbarmelijke leefsituatie..... De oorzaak of oorzaken van de vervuilende omstandigheden zijn door de krant niet belicht.

Een ander artikel dat gisteren, 17 augustus, in het Dagblad Suriname verscheen, maakt melding van Chinezen die zouden weigeren mee te werken aan de volkstelling die sinds 13 augustus in het land wordt gehouden. Een veldwerker, die – zoals zo vaak het geval is in artikelen in Surinaamse kranten - anoniem wenste te blijven, heeft tegenover de krant verklaard dat zij de meeste hinder ondervindt van ‘de Chinese gemeenschap’. Chinezen zouden weigeren informatie te verschaffen. ‘Zij houden hun kaken stijf op elkaar en weigeren steevast antwoord te geven op de vragen’, zo schrijft de krant. De veldwerker zegt in de krant het vermoeden te hebben dat Chinezen bang zijn dat verkregen informatie gebruikt zal worden door de Belastingdienst.

Waar dat vermoeden op gebaseerd is blijft een vraagteken, door onzorgvuldige ‘journalistiek’. Overigens heb ik vernomen dat ook ‘gewone’ Surinamers die op hun percelen een tweede woning hebben gebouwd en die verhuren aan mensen liegen over de ‘status’ van de huurders. Er zijn verhuurders die in zo’n geval zeggen dat het bijvoorbeeld familieleden zijn die tijdelijk even door omstandigheden in de woning mogen verblijven en die niet huren. Dat leugentje voor eigen bewustwil zou te maken hebben met belastingtechnische zaken.......

Chinezen zelf niet door journalisten benaderd
Zowel in juni 2006 als in augustus 2012 werden geen Chinese Dalian arbeiders te Klaaskreek in De Ware Tijd aan het woord gelaten om hun verhaal te doen...... Het Dagblad Suriname heeft verzuimd om een reactie te verkrijgen van een of meerdere Chinezen die bezoek heeft/hebben gekregen van een ‘volksteller’. Hoor en wederhoor moet toch een basisprincipe zijn in de journalistiek, ook in Suriname? Deze artikelen bevestigen weer eens dat enige ethiek en kwaliteit onder Surinaamse journalisten ontbreken.

Een van de vele Chinese supermarkten

Chinezen zijn al een aantal jaren met regelmaat ‘aan de beurt’ in Surinaamse kranten. Een snelle wandeling door zes jaren berichtgeving in met name De Ware Tijd over Chinezen in Suriname levert diverse artikelen op met een negatieve teneur over deze grote bevolkingsgroep in het land. Daarbij wordt vaak voorbij gegaan aan de positieve invloeden van Chinezen op en in de Surinaamse samenleving, zoals de grote zichtbare aanwezigheid van Chinezen in het midden- en kleinbedrijf. Het zijn zelfs vooral Chinezen die zich in het diepe binnenland vestigen met kleine supermarkten in goudwinningsgebieden.
Natuurlijk zijn er onder de vele Chinezen mensen die nauwelijks Nederlands of Sranantongo kunnen spreken, natuurlijk zijn er Chinezen die in aanraking komen met politie en Justitie, natuurlijk zijn er Chinezen die zich asociaal kunnen gedragen, natuurlijk zijn er illegale Chinezen, maar zijn de Chinezen in Suriname uniek? Neen, onder iedere bevolkingsgroep zijn ‘uitwassen’ te vinden. Zoals je Chinezen overal in de wereld tegenkomt, zo kom je ze ook overal in Suriname tegen. In Suriname wordt vooral positief bericht als het kleurrijk Chinees nieuwjaar wordt gevierd. Daar springen journalisten ieder jaar bovenop.

Honden
Maar, eind april 2006 sprong ook een journalist van De Ware Tijd op het feit dat Chinezen houden van hondenvlees. De krant liet een dierenarts aan het woord: ‘Het eten van hondenvlees is in principe niet schadelijk voor menselijke consumptie. In ieder geval niet op de manier waarop Chinezen traditioneel de beesten slachten en bereiden.’ Het op onhygiënische en wrede wijze slachten van honden, heeft de afgelopen week veel stof doen opwaaien, zo berichtte de krant. Volgens de krant zou ‘vooral in Paramaribo -Noord, maar ook elders in Suriname, veel hondenvlees worden geconsumeerd. In bepaalde restaurants prijkt een portie hondenvlees, in allerlei variaties, prominent op het menu. Een pondje hondenvlees ontbreekt tegenwoordig niet op menige boodschappenlijst.’ De krant ging zelfs zo ver door te beweren dat mannen, die de prestaties tussen de lakens drastisch willen verbeteren, hondenvlees eten ‘dat het een lieve lust is’.

Verkeersregels
Een heel opmerkelijk artikel verscheen in De Ware Tijd van 1 juni 2006 met als kop ‘Chinezen moeten verkeersregels kennen’. De eerste zin van het artikel luidt alsvolgt: ‘Het wordt de hoogste tijd dat Chinezen, en met name de groep die zich de laatste jaren in Suriname heeft gevestigd, voorgelicht wordt over de verkeersregels. Het komt vaker voor dat een steeds grotere groep Chinese autobestuurders deze regels aan zijn laars lapt.’
Opmerkelijk, omdat niet alleen Surinamers van Chinese afkomst de verkeersregels niet kennen. Het algemene verkeersgedrag en –kennis in Suriname is diep treurig. Dat bleek onder andere tijdens een Verkeersveiligheidsbeurs begin augustus in Paramaribo. Bij een verkeersbordenspelletje van een rijschool werd duidelijk dat velen die hadden deelgenomen aan het spel, de betekenis van verkeersborden niet bleken te kennen. Dat berichtte de Times of Suriname dinsdag 14 augustus 2012. En ook is het een feit dat zeker negentig procent van alle gemotoriseerde weggebruikers niet bij zebrapaden stopt om voetgangers veilig over te laten steken...... Het zijn dus niet alleen Chinezen die de verkeersregels niet kennen.

Aversie
In De Ware Tijd van 1 februari 2007 was te lezen dat er ‘een groeiende aversie waar te nemen tegen vreemdelingen’ is. Surinamers zouden vooral Brazilianen en de nieuwe Chinezen niet kunnen luchten. Zo’n tweederde van de samenleving ziet hen liever gisteren dan vandaag het land verlaten, aldus de krant en die informatie zou blijken uit een IDOS-opiniepeiling. Chinezen zouden een voorkeursbehandeling krijgen bij het opzetten van bedrijven, zo meldde de krant.

Overspoelen
‘Marowijne niet overspoelen met Chinezen’. Zo luidde de kop boven een artikel in De Ware Tijd van 7 januari 2009. De mogelijke komst in het district van een grote Chinese palmolieplantage leidde tot een storm van kritiek. ‘Het belangrijkste probleem is dat wij niet overspoeld willen worden met Chinezen in het district. Dat ze in grote hoeveelheden naar Marowijne komen kan niet door de beugel.’ Woorden van politicus Ronny Brunswijk uit Moengo. Er waren geruchten dat een Chinese onderneming honderden arbeiders uit China wilde laten overkomen om op de plantage te gaan werken en dat zou ten koste gaan van lokale arbeiders. De plantage is er anno augustus 2012 nog steeds niet.......

Mensenhandel
Eind vorig jaar doken er berichten op over vermeende Chineze mensenhandelaren. Zij zouden ‘vrij spel’ hebben in Suriname. Media meldden dat de meeste slachtoffers uit China tewerk zouden worden gesteld in supermarkten, erotische massagesalons en de bouwsector. Zowel via legale als illegale wegen zouden de slachtoffers naar Suriname worden gebracht. Dat zou gebleken zijn uit een zogenoemde criminaliteitsbeeldanalyse van het Korps Politie Suriname. Een anonieme hooggeplaatste veiligheidsfunctionaris erkende tegenover De Ware Tijd, dat de Chinese maffia al jaren actief is in de mensenhandel in Suriname. Justitie lijkt echter aan handen en voeten gebonden en kan niet effectief optreden wegens gebrek aan bewijs, zo berichtte de krant.
En, als er geen voldoende bewijs is dan zou je terughoudend moeten zijn in je berichtgeving, om te voorkomen dat een bevolkingsgroep ten onrechte wordt gecriminaliseerd en gestigmatiseerd.

Ingeburgerd of niet.......

'Allochtone' Chinezen zijn volledig ingeburgerd
Chinezen zijn al vele, vele jaren ingeburgerd in Suriname. De eersten kwamen al in 1853 om als planters te gaan werken op de plantage Catharina Sophia in het district Saramacca. Ze zijn geaccepteerd, zijn hard werkende mensen en dragen een belangrijke steen bij aan de economische ontwikkeling van Suriname en de meesten spreken ook nog eens redelijk tot goed Nederlands of/en Sranantongo.
Maar, helaas lijkt het soms of ze net zo gestigmatiseerd en over één kam geschoren worden als de ‘allochtone’ Marokkanen in Nederland. En hier ligt een belangrijke corrigerende taak voor vooral de Surinaamse media.....

Wat doet Surinaamse Waterleiding Maatschappij met oude asbestwaterleidingen?

SWM reageert niet op vragen, maar zwijgen is ook een reactie

 'Begraven en zand er over’

17-08-2012  Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – De Surinaamse overheid en aannemingsbedrijven zitten nog steeds in de maag met asbestafval. Dat werd vrijdag 10 augustus 2012 weer eens duidelijk toen enkele media berichten over de onveilige wijze waarop een aannemer oude asbestdakplaten van een woning aan de Anton de Komstraat in Paramaribo heeft verwijderd. Speciale veiligheidsvoorschriften die gelden bij het verwijderen van dergelijke risicovolle dakbedekkingen, werden door de aannemer aan de laars gelapt.

Asbestafval nog steeds niet op verantwoorde wijze verwerkt
De aannemer beweerde echter dat ‘medewerkers van het ministerie van Arbeid’ bij de werkzaamheden aanwezig waren geweest. Maar, instanties als het Nationaal Instituut voor Milieu en Ontwikkeling in Suriname (NIMOS) en het Korps Brandweer Suriname waren niet aanwezig. Het zou een standaardwerkwijze moeten zijn bij het verwijderen van asbestdakplaten dat deze door de brandweer nat worden gespoten om verspreiding van  kankerbevorderende asbeststofdeeltjes tegen te gaan.
Dit was het zoveelste voorbeeld waaruit blijkt dat in Suriname asbestafval nog steeds niet door iedereen op een verantwoorde wijze wordt verwerkt.

Inmiddels is algemeen bekend dat de overheid oude asbestdakplaten een paar meter onder de grond laat begraven op een locatie op de vuilstortplaats Ornamibo. Half juni van dit jaar liet Steven Codrington, waarnemend hoofd van de afdeling Vuilophaal en Verwerking binnen het ministerie van Openbare Werken (OW), weten dat alleen oude asbestdakplaten te Ornamibo worden begraven. Hij kon nog niet zeggen wat er uiteindelijk met al die dakplaten uiteindelijk gedaan gaat worden. In totaal lag er half juni van dit jaar volgens Codrington 413 kubieke meter aan asbestdakplaten begraven.
Wat er met al het andere astbestafval in het land wordt gedaan blijft een vraagteken. Waarschijnlijk belandt het tussen het reguliere afval.

Asbestwaterleidingbuizen

Dat er meer asbestafval in het land is is een feit. Zo liggen er nog vele kilometers asbestwaterleidingbuizen her en der onder de grond. Nu en dan worden deze oude leidingen door de Surinaamse Waterleiding Maatschappij, SWM, vervangen.
In september 2006 ontstond er enig rumoer in Commewijne toen distributieleidingen bij Susanna’s Daal door werkzaamheden van aannemers diverse malen beschadigd raakten. Die buizen hadden een doorsnede van twintig centimeter en moesten gerepareerd of vervangen worden. Robert Pengel, hoofd van het SWM-distributiestation te Meerzorg, liet weten op de hoogte te zijn van de risico’s die zich tijdens het werk konden voordoen. De enige beschermende maatregel die Pengel toen echter had waren neuskapjes voor de arbeiders.

‘Begraven en zand er over’....
Harold Telgt, procestechnoloog bij de SWM zei op 23 september 2006 in gesprek met De Ware Tijd dat ‘zolang er niets met de asbestbuizen gebeurt’ er ‘geen enkel risico’ is. Asbest lost niet op in water. Het hoofd Voorlichting van de SWM, Edmond Blufpand, verklaarde in dezelfde krant dat van het 400 kilometer lange waterleidingsysteem in Paramaribo en omgeving, 120 kilometer bestaat uit asbestbuizen. Vervanging hiervan is een erg kostbare zaak, zo liet Blufpand weten. Het grootste probleem is het milieutechnisch verantwoord wegzetten van asbestbuizen-afval, aldus de SWM-voorlichter in september 2006.

Vier jaren later bleek dat ook in Wageningen veel asbestwaterleidingen lagen. Naar aanleiding van de grootse media-aandacht voor de asbestproblematiek destijds in Wageningen liet John Courtar, hoofd van het Medisch Bureau van de Arbeidsinspectie in Paramaribo, 18 oktober 2010 via de Nederlandse Volkskrant weten dat 'door de hoge temperatuur asbest hier veel eerder fragmenteert.' In hetzelfde artikel was te lezen: ‘(...) Omdat Suriname deskundige mankracht en middelen mist, gebeurt het saneren mondjesmaat. Het weinige verwijderde asbest wordt tijdelijk opgeslagen in de grond. Courtar: 'Een verwerkingsfabriek kost in Nederland snel 23 miljoen euro. Dat kunnen wij ons niet veroorloven. Dus wordt het begraven en zand er over.' (...) Zo wordt en werd nog steeds gedacht over de verwerking van asbestafval: begraven en dus letterlijk en figuurlijk zand er  over. Maar, wat Courtar niet zei is het feit dat alleen oude asbestdakplaten worden begraven.....


Het is nu augustus 2012 en nog steeds wordt de SWM geconfronteerd met oude asbesthoudende waterleidingen. Dat was bijvoorbeeld het geval op zondag 5 agustus 2012. Op die dag werden tussen acht uur ’s morgens en acht uur ‘s avonds op de kruising van de Kwattaweg/Pengelstraat en de Oude Charlesburgweg oude asbestbuizen vervangen door nieuwe pvc-buizen. Eind april van dit jaar werden asbestbuizen te Albina vervangen door pvc-buizen. Maar, wat doet de SWM met alle uitgegraven oude asbestwaterleidingbuizen?

Asbestcement
De oude waterleidingbuizen in Suriname zijn voornamelijk vervaardigd uit het zogenoemde asbestcement. Dit bestaat uit een mengsel van tachtig procent cement en twintig procent asbest. Hierdoor is het heel geschikt als drinkwaterleiding. Het is een slijt- en trekvast materiaal dat bestand is tegen onder andere hitte, zuren en olie en het laat geen stoffen door. Aan de binnenkant van een leiding zit ook een beschermlaag van calcium, ijzer en mangaan, welke laag ontstaat doordat drinkwater door de leiding stroomt.

Zogenoemde ac-leidingen (asbestcementleidingen) leveren geen gevaar op voor de volksgezondheid, zolang ze rustig onder de grond liggen.

Werknemers die dergelijke buizen moeten uitgraven en vervangen door andere leidingen, moeten – dit is wereldwijd gebruik - wel persoonlijke beschermingsmiddelen dragen, zoals een wegwerpoverall, handschoenen, laarzen en adembescherming. De uitgegraven oude leidingdelen behoren luchtdicht in kunststofafvalzakken met asbeststickers verpakt te worden en in een specifieke ac-container gedeponeerd worden.

Minim gezondheidsrisico blootstelling aan asbestcement
Uit onderzoeken uit 1994 en 2003 van het Nederlandse TNO (Nederlandse Organisatie voor toegepast-natuurwetenschappelijk onderzoek) in Delft is gebleken dat de blootstelling aan asbest bij het aanboren en repareren en het uitnemen van asbestcementbuizen duidelijk onder de wettelijke grenswaarde blijft. Zelfs bij verspanende bewerkingen, uitgevoerd volgens het 'Werkplan voor het verwijderen en afvoeren van asbestcementbuizen' en de 'Werkwijzer voor het repareren en aanboren van asbestcementbuizen', werden geen asbestvezels in de zogenoemde ademzone aangetroffen.

TNO Bouw en ondergrond concludeerde in een in mei 2009 uitgebracht rapport feitelijk hetzelfde: ‘Noch tijdens het onder worst case condities uitnemen van inwendig aangetaste asbestcementwaterleidingbuizen, noch op de stortplaats voor asbestcementafval zijn meetbare concentraties asbest in de lucht aangetroffen.’

Desondanks geldt in Nederland de verplichting tot het dragen van persoonlijke beschermingsmiddelen bij verspanende bewerkingen, omdat de doelstelling gericht blijft op een maximale bescherming van de werknemers tegen het risico van blootstelling aan asbest.

Dit ondanks het feit dat bij de metingen geen asbestdeeltjes in de ademzone zijn

aangetroffen.

Zwijgzaam uit schaamte?
Ondanks herhaald verzoek bleken de heer A. Linger, onderdirecteur Operaties bij de SWM, en de heer Steven Codrington, waarnemend hoofd van de afdeling Vuilophaal en Verwerking binnen het ministerie van Openbare Werken (OW), niet bereikbaar voor commentaar. Dat zou erop kunnen duiden dat zij liever niet bekend willen maken wat de overheid doet met oude opgegraven asbesthoudende waterleidingbuizen en dat is een kwalijke zaak die politieke aandacht zou verdienen.
_______________________________________________________________________________

Onderstaand een berichtje uit de Nederlandse krant Leidsch Dagblad van 16 maart 2012 over het uitgraven van een oude waterleidingbuis. De foto laat zien dat de arbeiders beschermingsmiddelen dragen in verband met de aanwezigheid van asbest in de buis. De risico's voor de volksgezondheid bij het verwijderen van oude asbestwaterleidingen is in Nederland niet anders dan in Suriname.......

President en redder Kwakoe Zomerfestival Desi Bouterse ten onrechte gebeten hond

Donatie Bouterse lokt met vermeend ‘bloedgeld’ te verwachten reacties in Nederland uit

15-08-2012    COLUMN    Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – De Surinaamse president Desi Bouterse heeft naar alle waarschijnlijkheid het Kwakoe Zomerfestival gered met een donatie van ongeveer 50.000 euro. Maar, heet je Desi Bouterse, dan kun je nauwelijks nog iets goeds doen in Nederland en dus levert de sympathieke geste van de president felle lokale Amsterdamse politieke reacties op. Jammerlijk ongenuanceerd en kort-door-de-bocht en voorspelbaar ook.

Natuurlijk, de anti-Bouterse zuurpruimadepten zien in het gebaar van hem een poging om in een goed blaadje te komen in Nederland en om Suriname in positieve zin weer eens op de over het algemeen negatieve Surinaamse kaart van de Nederlandse samenleving te plaatsen. Een samenleving die door de Nederlandse media en vele politici gevoed wordt met het beeld van ‘moordenaar’ en ‘drugshandelaar’ Bouterse. In dat beeld past niet de ‘weldoener’ Bouterse en dus schieten lokale Amsterdamse politici uit hun stoelen en sloffen om de donatie in de meest felle en ongenuanceerde bewoordingen te bekritiseren.


Toeristische trekpleister gered
Maar, zij vergeten dat Bouterse nu iets heeft gedaan om een belangrijke Amsterdamse toeristische trekpleister te redden, dat zij, die politici, hebben nagelaten te doen en dat doet natuurlijk pijn.

Natuurlijk, er rust een fikse smet op de organisatie van het bekende, drukbezochte gezellige culturele Surinaamse festival. Achter de schermen is het bestuurlijk gezien in de organisatie niet altijd even gezellig en zijn er nogal wat controverses geweest.

Conflict
Ook nu was er weer een conflict tussen de organisatie, stichting Kofoe, en het bedrijf Witte Tentenverhuur uit Eemnes. Kofoe en de vereniging van standhouders wilden deze week een Kort Geding aanspannen tegen de verhuurder van de tenten op het festivalterrein, om te voorkomen dat die de tenten niet zou verwijderen. Dat zou een vroegtijdig einde van het festival betekenen. Het geding zou dinsdag 14 augustus dienen.

Witte Tentenverhuur had maandag aangekondigd haar tenten weg te halen, omdat Kofoe weigerde inzage te geven in de inkomsten en uitgaven van het festival.

Verschillende politieke partijen in Amsterdam Zuidoost reageerden meteen ontzet op de dreigende ontruiming van het festival. Ze waren zelfs van oordeel dat met de vroegtijdige beëindiging van het festival het imago van het stadsdeel zou worden aangetast.

Henk de Boer van het CDA noemde de gang van zaken ‘diep treurig'. ‘Het imago van Zuidoost heeft opnieuw een flinke klap gekregen’, zo liet De Boer weten voor een microfoon van de lokale omroep AT5.

Bemiddeling oud-president Jules Wijdenbosch voorkomt Kort Geding
Uiteindelijk kwam het niet tot een Kort Geding. Volgens mediaberichten kwamen door bemiddeling van oud-president Jules Wijdenbosch van Suriname partijen tot overeenstemming om weer in gesprek met elkaar te treden.

Verrassende wending
Vervolgens kwam als een ‘duveltje uit een doosje’ huidig president Bouterse met een welkome financiële bijdrage, waardoor het festival haar einde, komend weekeinde, kan halen. Het was de Surinaamse krant De Ware Tijd die dit op de vroege woensdagochtend van 15 augustus 2012 wereldkundig maakte.

Maar, waren politici eerst zeer bedroefd over het conflict tussen Kofoe en Witte Tentenverhuur en het dreigende Kort Geding, het gebaar van de reddende engel van het festival werd door diezelfde politici echter – hoe verrassend - verre van gewaardeerd.

Lokale politici 'not amused' door euro's uit Suriname
D66-gemeenteraadslid Gerolf Bouwmeester liet zelfs via Twitter de wereld weten: ‘Bloedgeld van veroordeelde drugscrimineel! Schandelijk!’ VVD-fractievoorzitter Robert Flos liet onomwonden via eveneens Twitter weten: ‘De gemeente is (terecht) de ontwikkelingshulp aan Suriname gestopt vanwege Bouterse en moet zeker geen geld van deze crimineel voor Kwakoe aannemen.’ VVD-wethouder Eric van der Burg: ‘Dus ze hebben geen steun uit Nederland meer nodig?’

Anderen zien daarentegen in de donatie een vorm van eigen belang van Suriname. Op het festival wordt in een Suriname-stand een charmeoffensief gevoerd en wordt bezoekers informatie verstrekt over bijvoorbeeld de beleidsplannen van de regering Bouterse-Ameerali. Ook worden vooral hoger opgeleiden van Surinaamse afkomst geïnteresseerd om terug te keren naar Suriname om een bijdrage te leveren aan de opbouw van het land.

Directeur Eugène van der San van het Kabinet van de President heeft de financiële injectie van Bouterse bevestigd in De Ware Tijd. ‘Het staatshoofd was gelijk te vinden voor het voorstel. In moeilijke tijden heeft de diaspora ons ondersteund en nu doet de president iets terug voor de diaspora’, aldus Van der San.

Ondanks die bevestiging van Van der San heeft stichting Kofoe in de loop van woensdag 15 augustus laten weten dat de 50.000 euro 'niet direct' van Bouterse afkomstig is.
‘We krijgen inderdaad 50.000 euro, maar dit is een toezegging van het verenigde bedrijfsleven in Suriname’, zo liet een woordvoerder van Kofoe weten aan AT5. ‘Je zou natuurlijk kunnen stellen dat alles wat uit Suriname komt indirect van Bouterse afkomstig is. Als een groenteman een mango importeert, komt dat in principe ook van Bouterse.’

De Vereniging Bedrijfsleven Suriname laat echter weten van niks te weten. ‘Nee, wij hebben niks aan Kwakoe gegeven’, stelt een woordvoerder van de organisatie. ‘Aan het begin van het festival hebben we wel een brief gekregen van het festival met het verzoek ze te sponsoren, maar we hebben besloten dat dit jaar niet te doen’. Het zou volgens de vereniging wel kunnen dat Bouterse het bedrijfsleven individueel heeft benaderd. ‘Maar in ieder geval niet via ons.’

De Amsterdamse loco-burgemeester Lodewijk Asscher wil geen financiële bijdrage of inmenging van de Surinaamse overheid in het Zomerfestival.
Bij stichting Kofoe bleek 15 augustus niemand bereikbaar voor commentaar. Ook de Surinaamse regering heeft geen reactie gegeven, zo berichten diverse media.

Halverwege de middag van de 15e augustus kwam eindelijk een reactie van Bouterse zelf. In een vraaggesprek met zijn eigen perschef Clifton Limburg zei de president erg geschrokken te zijn van het bericht en de commotie die is ontstaan als zou hij 50.000 euro hebben gegeven aan de organisatie van het Kwakoe festival in Amsterdam. Hij ontkent dat hij 50,000 Euro heeft toegezegd of gegeven aan de organisatie.

Bouterse zegt dat de organisatie van het festival hem had benaderd met het verzoek om te bemiddelen in de financiële problemen die ze had met de voortgang van het festival. ‘Het is een Surinaamse zaak daar en als je kan bemiddelen dan doe je dat. De regering heeft ook geen promotiestand op het festival. Vanuit het Kabinet van de President is Jules Wijdenbosch wel daar aanwezig voor ondersteuning’, aldus Bouterse tegenover zijn persvoorlichter.

Hij heeft de organisatie, stichting Kofoe, op vragen toegezegd dat zij de naam van het Kabinet van de President mag gebruiken om sponsoring te zoeken. Wel onder de voorwaarde dat hij niets wil horen van corruptieve zaken die hebben plaatsgevonden. Het is de organisatie van Kwakoe gelukt met deze bemiddeling gelden binnen te krijgen om het festival tot het met komend weekeinde door te laten gaan.

Verder zei Bouterse dat de boeken van de regering open staan en dat de Centrale Bank van Suriname mag natrekken of in opdracht van hem de regering geld heeft uitgegeven.

Belang festival moet voor persoonlijke meningen over Bouterse gaan.....
Geconcludeerd kan worden dat De Ware Tijd als 'aanstichter' van de commotie - gevolgd door het niet tijdig reageren door stichting Kofoe op de juistheid van het bericht in deze krant en door te snelle lokale Amsterdamse politieke en andere reacties - gezorgd heeft voor onnodig veel 'djugu djugu' in Nederland en voor het weer eens fel bekritiseren van de Surinaamse president.

Laat iedereen in Amsterdam, en niet alleen in stadsdeel Zuidoost, blij zijn met de tienduizenden euro’s die kennelijk door bemiddeling van het Surinaamse Kabinet van de President zijn binnengehaald. Laten de zogenoemde fatsoensrakkers, Bouterse-haters en selectief verontwaardigde lokale politici het belang van het Kwakoe Zomerfestival voor de stad en voor de Surinaamse samenleving in Nederland prefaleren boven persoonlijke gedachten, vooroordelen en meningen over de verdachte in het 8 decembermoordenproces, de veroordeelde drugshandelaar en de huidig president van Suriname, Desi Bouterse.

Noot:
Lees ook deze interessante artikelen die verschenen zijn na publicatie van bovenstaand artikel:
De Ware Tijd: ‘Verklaring Bouterse staat haaks op die van directeur van zijn Kabinet’ – Krant houdt vraagtekens over vermeende donatie aan Kwakoe Zomerfestival  16 augustus 2012
Volgens Parool ontving Kwakoe Festival begin deze maand al 25.000 euro van onbekende schenker uit Suriname   16 augustus 2012
Kwakoe Zomerfestival gaat definitief door!  17 augustus 2012
Deelraad Amsterdam Zuidoost eist opheldering over betrokkenheid Surinaamse overheid bij steun Kwakoe Zomerfestival   17 augustus 2012

Geen Surinaams milieunieuwsblogs meer op internet: adieu!

Aan alles komt een einde: geen tijd, energe, motivatie en enthousiasme meer

13-08-2012 Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – Na zes jaren dagelijks, zeven dagen in de week, op twee achtereenvolgende weblogs uiteenlopend Surinaams nieuws te hebben gepubliceerd is daar gisteren, 12 augustus 2012, een einde aan gekomen. De tijd, de energie, de motivatie, gedrevenheid en enthousiasme zijn niet langer aanwezig..... Het ‘rendement’ is voor mij persoonlijk te weinig gebleken.

De door mij in sranan-news.blogspot.com (september 2006 – 10 augustus 2011) en sinds 10 augustus 2011 in milieunieuws-suriname.blogspot.com gestoken tijd en energie staan niet in verhouding tot de voor mijn gevoel ontvangen respons. Op een moment ga je je in alle rust afvragen voor wie je het eigenlijk doet.

In 2006 was ik ermee begonnen, omdat er nog niet een internetsite was waarop een bundeling te vinden was van dagelijks Surinaams milieunieuws, in de breedste zin van het woord. Het leek mij van belang om extra aandacht via het blog te besteden aan het Surinaamse milieu(beleid) waar vandaag de dag nog steeds veel aan mankeert. Daarenboven voorzag ik geplaatste berichten veelal van een eigen kritische en altijd opbouwend bedoelde voetnoot, waarbij ik er niet voor schroomde om soms scherp, cynisch en sarcastisch in taalgebruik te zijn, om discussies aan te zwengelen en bewustwording te creëren - en van aanvullende relevante informatie en links naar relevante websites waar bezoekers meer informatie over een issue konden vinden, zonder daarvoor zelf te hoeven gaan zoeken.

Kritisch zijn is geen synoniem voor negatief zijn....
Ook schreef en schrijf ik af en toe zelf artikelen en dat blijf ik doen voor dit blog. Als ik toch - veelal via, via - respons ‘kreeg’, dan was dat veelal niet positief, omdat velen hier nu eenmaal niet gediend zijn van enige kritische houding en helemaal niet als die kritische houding zich richt tegen een ministerie, een regering of een zichzelf noemende ‘milieu(beschermings)organisatie'.

‘Kritisch’ zijn is hier welhaast synoniem voor ‘negatief’ zijn. Men begrijpt ‘kritiek’ vaak niet of legt het willens en wetens verkeerd uit, omdat je iets aankaart of – als eerste – schrijft over iets wat anderen, zoals media, bewust links (hebben) laten liggen (zoals de slechte naam wereldwijd die het Amerikaanse goudmijnbedrijf Newmont heeft, dat in onderhandeling is met de regering van Suriname voor het opzetten van twee goudmijnen in het aan een unieke bioversiteit rijk zijnde Nassaugebied in het oosten van het land of het stemgedrag van Suriname in de Internationale Walvis Commissie, in welke commissie Suriname tot dit jaar – onlangs maakte de regering Bouterse-Ameerali bekend niet langer voor de walvisjacht te zijn - altijd met Japan heeft meegestemd en dus voor de hervatting van de commerciële walvisjacht en -vangst. Maar ook een artikel van mijn hand over de aanzienlijke legale export van wild uit Suriname, over de export van zestig doodshoofdaapjes en acht bruine capucijnaapjes eind 2008 naar een beruchte handelaar in proefdieren in Miami, Florida (VS), over een compleet ontwateringsplan voor Groot Paramaribo waar niets mee is gedaan, over het begraven – een paar meter onder de grond – van oude asbestdakplaten op de bekendste vuilstortlocatie van Suriname, enzovoorts.).

Beide blogs werden echter zeer goed bezocht, ook door diegenen die kritisch zijn over een dergelijk blog. Zij zaten onder de schare vaste bezoekers. Ik was in staat om te bekijken wie het blog bezochten en hoe iemand op het blog terechtkwam en dat leverde soms verrassende informatie op.

Vele bezoekers
Mijn eerste blog, sranan-news, werd tussen mei 2008 (het moment dat ik startte met een bezoekersregistratie) en 12 augustus 2012 bezocht door 418.572 personen (terwijl ik op dat blog in augustus 2011 ben gestopt met het ‘posten’ van artikelen). Daarvan waren de meesten, 236.129, afkomstig uit Nederland en 88.899 uit Suriname. In totaal heb ik die periode op dit blog 3.805 berichten geplaatst.

Het vernieuwde, tweede, blog milieunieuws-suriname, werd tussen 10 augustus 2011 en 12 augustus 2012 door 48.273 mensen bezocht en in deze periode zijn door mij 946 berichten geplaatst. Van het bezoekersaantal waren 20.299 personen afkomstig uit Nederland en 12.179 uit Suriname, gevolgd door Amerika met 4.261 bezoekers. Sinds 9 juli van dit jaar werd dit blog bezocht door mensen uit totaal 112 landen. Het meest gelezen (2.194) werd een artikel van 28 september 2011 over een op de nationale luchthaven van Frans-Guyana gearresteerde Nederlander die trachtte een aantal kolibri’s in zijn onderbroek het land uit te smokkelen, gevolgd door een artikel van 9 september 2011 over het besluit van de Surinaamse Luchtvaart Maatschappij (SLM) om niet langer apen te vervoeren voor proefdierlaboratoria, 1.813 keer.

Profiteurs
Het zeven dagen in de week, gedurende zes jaren, plaatsen van milieugerelateerde artikelen op de blogs heb ik gedaan voor de geïnteresseerde bezoekers. Helaas bleek van enige ‘feedback’ nauwelijks sprake. Dat feit, heeft mij nu de motivatie, de gedrevenheid en het enthousiasme ontnomen om verder te gaan. Zeer velen hebben gebruik en zelfs nu en dan misbruik - personen die ik omschrijf als profiteurs - kunnen maken van mijn werkzaamheden. Het kostte hen niets. Mij daarentegen heeft het veel, teveel, gekost.

Zelfs het eerste blog, waaraan ik al een jaar niet meer heb gewerkt, blijkt tot de dag vandaag nog steeds dagelijks door honderden mensen te zijn bezocht.

Ik heb er zondag 12 augustus 2012 een definitief en radicaal punt achter gezet. Beide blogs heb ik volledig van het wereldwijde net verwijderd. Niets is meer te vinden. Mensen zullen zich sinds gisteren wat meer moeten inspannen om bepaalde artikelen boven water te krijgen. Ik heb het die mensen gedurende de afgelopen jaren wat te gemakkelijk gemaakt. Nu wil ik het mezelf wat makkelijker maken.

Blijf schrijven over het Surinaamse milieu(beleid)
Maar, niet getreurd, het milieu in Suriname, de biodiversiteit, de mijnbouwontwikkelingen, de (illegale) handel in wild, de ontwaterings- en drinkwaterproblematiek, het asbestafvalprobleem, de vuilverbrandingen, de kusterosie, de houtkap en de kleinschalige goudwinning en het ongebreidelde gebruik van kwik in die sector, blijven mijn aandacht hebben.

Artikelen blijf ik schrijven en sinds november 2011 werk ik al aan een ‘boekwerk’ over alle aspecten van de kleinschalige goudwinning. Dit wordt een soort naslagwerk over ontwikkelingen in die sector gedurende de afgelopen jaren. Op dit moment zijn inmiddels 215 pagina’s klaar en het einde is nog niet in zicht......en dat geldt in alle opzichten! Ik blijf schrijven en mijn artikelen worden in ieder geval op dit blog gepubliceerd.

Suriname getroffen door emailfobie-virus

Negen van de tien keer geen reactie op verzonden emails

Schromelijk gebrek aan fatsoensnormen

08-08-2012  COLUMN Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Suriname lijkt getroffen door een ernstig besmettelijk virus: het emailfobie. Dit besmettelijke virus wordt vermoedelijk veroorzaakt door een gebrek aan fatsoensnormen in het normale communicatieverkeer, maar is niet levensbedreigend. Mensen kunnen zich er tegen wapenen door gewoon op emails te reageren binnen een redelijke en acceptabele termijn van hoogstens twee weken. Lukt dat niet, dan zou men kunnen overwegen om bijvoorbeeld een workshop of seminar ‘fatsoelijk communicatieverkeer’ te volgen.

Waarom hebben zoveel personen, opdrachtgevers, overheden, ministeries, instanties, organisaties, etcetera in Suriname zelden het fatsoen om op emails te reageren, ondanks verzonden herinneringen, aanmaningen en dergelijke? Onfatsoen blijkt in Suriname helaas hoogtij te vieren en een normaal gedragspatroon te zijn (en dus niet alleen in het verkeer of in het dumpen en verbranden van afval) of is men simpelweg niet in staat om op emails te reageren uit een soort van onkunde voor wat betreft het emailprogramma of uit een soort van 'niet kunnende typen'....... Het kan ook zijn dat Suriname nog wat onwennig is als het gaat om communiceren via email: het internet - en dus ook email - is nog niet zo lang ingeburgerd in het dagelijkse leven.

Ervaring heeft geleerd dat acht van de tien verzonden emails – ongeacht de inhoud en bestemming - onbeantwoord blijven. Je wacht na het verzenden van een email een week op een reactie, nog een week, vervolgens wordt een herinnering verzonden en na een week een tweede herinnering. Een reactie blijft zelfs na vier weken uit. Het levert in eerste instantie irritatie, frustratie, verontwaardiging en boosheid op. Je kunt er niet aan gewend raken en blijft hopen dat velen van het hun opgelopen besmettelijke emailfobie-virus binnen korte termijn genezen. Maar, helaas, een verbetering in het onfatsoenlijke gedrag van de ontvangers of genezing van het virus treden vooralsnog niet op.

In andere landen blijkt geen sprake te zijn van dit virus. Zend je een email naar iemand of een instantie in bijvoorbeeld Nederland, de Verenigde Staten, Ecuador of Frans-Guyana dan volgt negen van de tien keer binnen één dag of een paar dagen een antwoord of reactie, zoals het hoort. Het virus waart naar alle waarschijnlijkheid alleen rond in Suriname.

Er worden hier zeer veel workshops en seminars en dergelijke gehouden. Suriname is hier verzot op.

Wanneer komt er eentje waarin men kan leren wat in algemene zin fatsoen en goede manieren zijn in communicatieverkeer en hoe email werkt zonder door het emailfobie-virus besmet te raken?

Plots is gouden Ranomi een ambassadeur voor Suriname

Andere - ‘echte’ - Surinaamse topsporters worden vergeten

06-08-2012   COLUMN   Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De Nederlandse zwemster Ranomi Kromowidjojo, die tijdens de Olympische Spelen in Londen maar liefst twee gouden en een zilveren medaille in de wacht wist te slepen, blijkt in Nederland plotseling door Surinamers te worden uitgeroepen tot een ambassadeur voor Suriname. En de Surinaams-Indonesische gemeenschap in Amsterdam heeft bekendgemaakt de zwemster te willen huldigen..... Haar vader is in Suriname geboren en zelf is ze ooit één keer in het geboorteland van haar vader geweest.....

Wat is dat toch met die vooral Indonesische Surinamers in Nederland? Waarom hebben zij zich deze dagen zo vastgeklampt aan de Nederlandse Ranomi Kromowidjojo die naar goud zwom op de 100 meter vrije slag, goud op de 50 meter vrije slag en zilver op de 4x100 meter vrije slag estafette? Natuurlijk, het is een uitzonderlijke prestatie. Eind 2009 heb ik haar in ‘haar’ zwembad te Eindhoven mogen interviewen. Zij is een persoonlijkheid, sympathiek, spontaan en intelligent. En, toen wist ze het al: ‘ik werk toe naar de Olympische Spelen 2012 in Londen en ik ga goud halen’.

Overigens heeft ze 5 augustus tegenover de speciale zwemnieuws internetsite Zwemkroniek.com laten weten dat ze niet alleen reacties heeft ontvangen uit Suriname. ‘Ook uit Indonesië, het land van m’n voorouders, is massaal gereageerd’. Maar, zijn er nu ook in Indonesië mensen die haar plotseling ophemelen als een ambassadeur voor het land?

‘Diaspora ambassadeur’

De onbekende Surinaamse Nederlander Carlo Djaoedji blijkt op Facebook – volgens De Ware Tijd van zaterdag 4 augustus 2012 - een ondersteuningsactie op touw te hebben gezet en beweert heel trots te zijn op Kromowidjojo. ’Ze is een echte Surinaamse diaspora ambassadeur. Elke diaspora kan een voorbeeld aan haar nemen. Ze fungeert als een voorbeeldfiguur voor alle Surinaamse sporters. We zijn heel trots op haar’, aldus Djaoedji. Ik kan dit dus niet begrijpen, het lijkt welhaast op verheerlijking van een Nederlandse zwemster die in haar carrière al vele medailles bij elkaar heeft gezwommen in de wereld of op een poging om zelf even een beetje publiciteit te krijgen.

Echte Surinaamse Olympische sporters voor het gemak vergeten

Hij vergeet echter de vijf Surinaamse Olympische sporters die voor hun doen zeer goed hebben gepresteerd in Londen en die voor hun sporten (atletiek, zwemmen, badminton) ook zeker als voorbeeldfiguur kunnen worden gezien. Virgil Soeroredjo (badminton), Chinyere en Diguan Pigot (zwemmen), Jurgen Themen (atleet) en Kirsten Nieuwendam (atlete) zijn top Surinaamse sporters die jarenlang hebben toegewerkt naar de Spelen van Londen. Daar, in Londen, hebben zij Suriname vertegenwoordigd op een waardige wijze in een groots deelnemersveld van sporters uit de hele wereld. Het deelnemen aan de Olympische Spelen is op zich al een hele prestatie voor de vijf Surinaamse sporters.

Voorzitter Roy Ho Ten Soeng van het Surinaamse Inspraak Orgaan (SIO) gaat in dezelfde krant zelfs zo ver door te beweren dat Ranomi  Surinamers op een heel positieve manier in de schijnwerpers heeft geplaatst. ‘Ze is een echte diasporafiguur’, aldus Roy Ho Ten Soeng.

‘Ik voelde me zo trots, want alleen al de naam doet denken aan een Surinaamse.’ Kromowidjojo doet mij en waarschijnlijk zeer velen in de wereld echter toch eerst en vooral aan Indonesië denken.

Wat een Nederlandse Olympische gouden medaille al niet teweeg kan brengen onder Surinamers in Nederland…..

Doorslaan

Zowel Djaoedji als Ho Ten Soeng slaan echter door, spelen in op de publiciteit, hemelen Ranomi op als een soort boegbeeld voor alle Surinamers in de wereld en vergeten voor het gemak vele andere Surinaamse sporters die in de wereld presteren. Olympisch goud verblindt. Maar, zijn deze twee heren representatief voor alle Surinamers in Nederland? Of spreken zij alleen voor zichzelf...... of alleen voor Javaanse Surinaamse Nederlanders......?

Beide hebben in ieder geval een slecht geheugen, want waar waren zij toen Ranomi in het verleden al vele internationale successen behaalde?

Ranomi is meer dan alleen Olympisch goud

Waarom niet die aandacht voor Ranomi Kromowidjojo van Ho Ten Soeng en Djaoedji, toen zij:

in 2006 tijdens de Europese kampioenschappen zilver haalde op de 4x100 meter vrije slag,

brons haalde op dezelfde afstand tijdens de wereldkampioenschappen in het Australische Melbourne in 2007 of

goud haalde bij de Olympische Spelen in Beijing China, 2008, ook weer op de 4x100 meter vrije slag.

In dat jaar, 2008, werd ze ook nog eens door de Nederlandse sportkoepel NOC*NSF uitgeroepen tot sporttalent van het jaar.

En, ‘Kromo’ (zoals ze tijdens de Olympische Spelen in Londen ‘liefkozend’ wordt genoemd door de Nederlandse pers) haalde ook nog eens op 12 december 2008 haar eerste individuele medaille op de 100 meter vrije slag tijdens het Europees kampioenschap korte baan.

Een paar maanden later, op 26 juli 2009, werd de Nederlandse zwemster wereldkampioene in Rome op de 4x100 meter vrije slag.

Haar eerste individuele titels op grote internationale toernooien won zij tijdens de Europese kampioenschappen kortebaanzwemmen 2010 en tijdens de Wereldkampioenschappen kortebaanzwemmen 2010 op de 50 en 100 meter vrije slag. In december 2011 werd zij uitgeroepen tot Nederlands Sportvrouw van het jaar tijdens het Sportgala.

Ranomi wordt snel vergeten

Ranomi is gelukkig een nuchtere jongere vrouw die met beide benen op de grond staat. Zij weet naar alle waarschijnlijkheid als geen ander de opmerkingen van Ho Ten Soeng en Saoedji op ‘waarde’ in te schatten.

Beide heren hadden waarschijnlijk zelf behoefte om even een beetje aandacht te krijgen in een Surinaamse krant en op ‘social media’. Maar, ik weet zeker, dat beide mannen na de Olympische Spelen Ranomi alweer snel zijn vergeten en dat zij zelf snel in de vergetelheid verdwijnen.

Zouden ze ooit gehoord hebben van Virgil Soeroredjo, Jurgen Themen, Chinyere Pigot, Diguan Pigot en Kirsten Nieuwendam......

SuriPop songfestival: tijd om te professionaliseren

Artiesten verdienen meer professionaliteit tijdens songfestival

04-08-2012  COLUMN   Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Tenenkrommend. Dat was de kwaliteit van het 17e commerciële en vooral door Staatsolie, Telesur en Parbo Bier gesponsorde SuriPop songfestival dat vrijdagavond 3 augustus 2012 live werd uitgezonden door ATV, Algemene Televisie Verzorging. Het festival was niet om aan te zien en zeker niet om aan te horen. De deelnemende artiesten hadden zeker meer professionaliteit verdiend tijdens hun optredens.

SuriPop is de korte naam voor het Suriname Populair Song Festival, een tweejaarlijks componistenfestival dat sinds 1982 wordt gehouden. Het festival wordt georganiseerd door de 'Stichting ter Bevordering van Kunst en Kultuur in Suriname' en is inmiddels een soort fenomeen geworden in het land, waar iedereen graag naar kan uitzien. Het evenement werd in eerste instantie jaarlijks georganiseerd, maar vanwege de hoge kosten werd later besloten het festival om de twee jaar te houden. De winnaar is bij dit festival niet de optredende artiest, maar de componist van het winnende nummer.

Kwelling
Gisteravond vond de 17e editie plaats in de grote Anthony Nesty sporthal. Bezoekers werden op een welhaast pijnlijke wijze geconfronteerd met live gezongen liedjes die al wekenlang in mooi uitziende zogenoemde clips op televisie te zien waren geweest en ook al enige tijd te koop zijn op een dvd. Daarenboven zijn de meeste clips ook te vinden op de populaire videowebsite YouTube. Toch waren de reacties de volgende dag over het algemeen laaiend, lovend....

Het SuriPop songfestival was echter een kwelling om te zien en te horen. Natuurlijk, ik zal wel te kritisch zijn, maar diverse media blijken de volgende ochtend gelukkig ook geconstateerd te hebben dat het geluid slecht was. Dat is nog een understatement. Het was erbarmelijk slecht en eigenlijk een schande om artiesten te laten optreden met een dergelijke inferieure geluidskwaliteit. Tranentrekkend.

Het grote orkest bleek een positieve uitzondering te zijn in het algehele amateurische beeld dat de huiskamers een avond lang, met dank aan de ATV, kon versieren. Slechts één groep wist met de slechte geluidskwaliteit om te gaan en dat was de Nederlandse professionele groep Re-Play. Het was voor het eerst dat een groep uit Nederland deelnam aan SuriPop. Het optreden van deze uitstekend zingende drie mannen plaatste alle andere deelnemers ver achter de zijlijn....... Toch won Re-Play niet, maar werd slechts ‘gekroond’ tot ‘best performance’. Voor mij waren zij echter dè winnaars van de avond.

Geforceerd leuk doen

Niet alleen het geluid was bar slecht. Het presentatie-duo was niet om aan te zien. Show- en radiopresentator Henk van Vliet - de ondervoorzitter en publiciteitsman van de Stichting ter Bevordering van Kunst en Cultuur in Suriname - had een afzichtig rood jasje aan, soit, daar valt nog mee te leven en het past ook wel bij deze overdreven ‘showman’ die tracht geforceerd leuk te doen en te zijn. Maar, zijn vrouwelijke collega Odette Miranda gisteravond liep erbij alsof ze op weg was naar een tragische gebeurtenis. Ze had een grijze te strak zittende jurk aan waardoor al haar ‘banden’ duidelijk zichtbaar werden.

De manier van presenteren was ook niet echt denderend. Bijna alle informatie over de deelnemende artiesten moest van papiertjes worden voorgelezen. Dat oogt klungelig. Waarom kon dat niet wat professioneler, zoals het lezen vanaf een klein scherm à la president Bouterse? Of nog beter, gewoon zorgen dat alle informatie in ‘je kop’ zit....

Zaal vol slechthorenden.....

Van Vliet dacht ook nog eens dat de zaal vol zat met slechthorenden. Deze man weet kennelijk niet met een gewone stem te presenteren. Op schreeuwerige toon kwamen de woorden ergens achter uit zijn strot vandaag gestuwd. Daarnaast was het constante op de vreemdste momenten gebruiken van Engelstalige woorden storend.

En waarom het jurylid Bryan B ofwel Bijlhout op overdreven wijze aankondigen als ‘He’s the greatest!’? Toch was ik blij met de aanwezigheid van zanger Bryan B in het juryteam. Want, in het jurylid Rosita Leeflang had ik in ieder geval totaal geen vertrouwen, maar dat komt wellicht omdat het hier gaat om een journaliste van De Ware Tijd die het prettig vindt om in de schijnwerpers te staan..... Ze is ook ‘general manager’ van het productie-bureau Roseternal Media dat onder andere zang-, percussie-, keyboad- en pianocursussen. Tja, men houdt hier van ‘dure’ vooral Engelse woorden en termen om maar vooral heel interessant te kunnen doen en over te kunnen komen. Gebakken lucht.

Aansprekend en aantrekkelijk, vlot en modern
Het is onbegrijpelijk dat de organisatie van het SuriPop songfestival voor de presentatie niet wat meer aansprekende, aantrekkelijke, vlotte, moderne presentatoren heeft aangetrokken, zoals een Chantal Cadogan of desnoods Gail Eijk. Deze dames hebben in ieder geval charisma en zouden zeker niet stijfjes op het te kleine podium hebben gestaan. Neen, we moesten het vooral doen met een schreeuwende en altijd geforceerd lachende Henk van Vliet. De artiesten werden overigens consequent en onbegrijpelijk aangekondigd als ‘presentatoren’, immers zij ‘presenteerden’ liedjes. Voor mij waren het zangers en zangeressen, die liedjes van componisten vertolkten ofwel ten gehore brachten, maar zeker niet ‘presenteerden’.

De bedoelingen van SuriPop zijn zeer toe te juichen en over het algemeen waren de afgelopen jaren de uitgebrachte nummers absoluut als goed en als uniek in het wereldwijde muziekspectrum te kwalificeren. En ja, ook ik kan genieten van de vele SuriPop muziek op cd of dvd. Maar, het songfestival - de vertolking van de liedjes door artiesten op televisie – en de artiesten verdienen meer professionaliteit, betere geluidsapparatuur, betere microfoons, beter licht en betere presentatoren.

Het winnende nummer van SuriPop editie 17

Zonnige toekomst

Inmiddels heeft president Desiré Bouterse laten weten dat binnenkort een stuk grond beschikbaar komt voor een auditorium. Een eigen auditorium, dat is een oude wens van de organisator van Suripop, de stichting ter Bevordering van Kunst en Cultuur in Suriname. Laten we hopen dat de organisatie dan ook kan gaan beschikken over betere, professionele geluidsapparatuur en belichting waardoor het SuriPop songfestival beter tot zijn recht komt en de zangkunsten van de deelnemende artiesten op een professionele wijze ten gehore kunnen worden gebracht.
De toekomst van het SuriPop songfestival ziet er nu dan ook zonnig uit, maar in Suriname is dat geen kunst.....

De best 'performance' van SuriPop 2012

Noot: De Ware Tijd was vandaag, zaterdag 4 augustus 2012, kritisch over de manier waarop de organisatie van het SuriPop songfestival de pers had benaderd. Er bleek volgens de krant geen accommodatie te zijn voor de pers. Op de vraag hoe verslag moest worden gedaan van het festival was, aldus de krant, het botte antwoord “dan hadden jullie maar een kaart moeten kopen”. De Ware Tijd en De West kregen te horen dat “de organisatie pas na de pauze op de pers heeft gerekend. U mag wel staan, maar als de brandweer u eruit zet is het uw eigen risico”. En: “Ik weet niet wat er is gebeurd, maar de pers moest pas na de pauze naar binnen.” Verdere tekst uit het artikel: 'Afgezien van een af en toe “jullie hebben nog geen plaats gevonden?” wordt verder ook niet omgekeken naar de journalisten. Alle aandacht in de pers voor het componistenfestival ten spijt gaan de betreffende vertegenwoordigers van de organisatie pontificaal op de twee enige vrije plekken in de buurt zitten en staan de Ware Tijd en De West afgedankt terzijde verslag te doen van de ‘Surinaamse Grammy’s’. Gelukkig nog net genoeg om als assistent-securityguard te dienen.' Dit is wel weer een typische wijze,als kleine kinderen die hun zin niet hebben gekregen,van reageren door Surinaamse journalisten. Een goede journalist zou zich in zo'n geval professioneel opstellen en een manier proberen te vinden om het festival goed te kunnen volgen ergens in de grote hal. Om dan de volgende dag in een artikel ook nog eens zielig en kinderachtig te doen - 'wij hebben zoveel aandacht besteed aan SuriPop' (met andere woorden: dus we willen goed worden behandeld) - is journalistiek onwaardig en ook nu weer blijkt dat van enige ethiek in de journalistiek in Suriname geen sprake is.

Weinig belangstelling Surinaamse media voor Olympische Surinaamse sporters

Olympische sporters krijgen weinig aandacht van Surinaamse journalisten

29-07-2012  COLUMN   Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Voor wie het nog niet weet: vrijdagavond 27 juli 2012 zijn de Olympische Spelen 2012 gestart in het Britse Londen. Daaraan nemen vijf Surinaamse topsportersdeel:  Kirsten Nieuwendam (atletiek 200 meter), Jurgen Themen (atletiek 100 meter), Chinyere Pigot (50 meter vrije slag), Diguan Pigot (100 meter schoolslag) en Virgil Soeroredjo (badminton, heren enkel). Een ware prestatie om afgevaardigd te worden voor en door je eigen land.

Helaas is het jammer en betreurenswaardig, dat in het weekeinde van 28 en 29 juli 2012 zo weinig media in Suriname aandacht hebben besteed aan deze Surinaamse Olympische sporters in Londen.

Kleding was 'slecht'.....
Waarom hebben kranten als De Ware Tijd en de Times of Suriname in het weekeinde geen letter aandacht besteed aan de prestaties van Diguan Pigot en Virgil Soeroredjo op hun websites?

Het Dagblad Suriname meldde op haar website alleen in vier zinnen de prestatie van Diguan 'een slechte beurt' te vinden en de kleding van de sporters tijdens de openingsceremonie 'slecht' en 'eenvoudig'......:

‘Terwijl minder rijke landen als Soedan, Oeganda, Tuvalu en Bermuda prachtig in hun traditionele klederdracht getooid waren tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen in London, bleef het Surinaamse contingent eenvoudig marcheren in zijn trainingspak. Zoveel diversiteit en verscheidenheid van cultuur van ons land ten spijt. Vrijwel alle landen waren in een uniek gewaad gestoken. Onze delegatie bleef beperkt tot een simpel trainingspak. De meeste sporters hadden een jas/colbert in de kleuren van hun nationale vlag aan. In deze heeft het Surinaamse Olympisch Comité (SOC) sterk gefaald.’

Ik vraag mij af hoe de miljoenen toeschouwers in de wereld hadden gereageerd als de Surinaamse delegatie was opgekomen deels gekleed in een ‘goedkoop’ ogende panji (omslagdoek) of in een mooie kótó (klederdracht van de Surinaamse vrouw).... Natuurlijk het oog wil ook wat, maar met de kleding die gedragen werd door de Surinaamse delegatie was niets mis en bij de Spelen gaat het toch om de sportprestaties en niet om de kleding die gedragen wordt tijdens de openingsceremonie, voor een paar seconden in beeld.

 Diguan aan het trainen in het Aquatics Centre in het Olympisch Park,
27 juli 2012, in London.
 (AP Photo/Daniel Ochoa De Olza)

Diguan Pigot (18) kwam zaterdagochtend, 28 juli 2012, als eerste Surinaamse sporter in actie tijdens de Spelen. Hij kwam uit op de 100 meter schoolslag en zwom in de eerste serie naar een derde plaats, 1:05.55. Hij zwom slechts zeshonderdste seconden langzamer dan zijn inschrijftijd van 1:05.49. Zijn tijd was niet voldoende om verder te kunnen in het zwemtoernooi.

Starnieuws berichtte 28 juli over de uitschakeling van zwemmer Diguan Pigot en de redactie liet de vader van Diguan vanuit Londen reageren op het verlies van zijn zoon.

De Daily Mail
Virgil Soeroredjo kreeg zelfs verhoudingsgewijs meer aandacht in de bekende grote Britse krant Daily Mail – met een foto van Soeroredjo tijdens zijn wedstrijd tegen de nummer zes van de wereld, de Japanner Sho Sasaki -, dan in de ‘eigen’ Surinaamse media...... Starnieuws besteedde een paar zinnen aan de wedstrijd en het verlies van Soeroredjo.

De Daily Mail was - in haar editie van zondag 29 juli 2012 - onder de indruk van de Surinaamse sporter. 'Making progress: Suriname's Virgil Soeroredjo is out, but did his country proud.', aldus de Britse krant.

In het mannen single toernooi kwam de Olympische droom van Virgil Soeroredjo tot een voorspelbaar snel einde, zo schrijft de krant. De wereld nummer 240 was een van de twee spelers die speciaal waren uitgenodigd om aan de Spelen deel te nemen om de sport in ontwikkelingslanden te promoten. Soeroredjo, 27, in de Daily Mail: 'Voor mijn land, maar natuurlijk speciaal voor mij, is het fantastisch om hier op zo'n groot toernooi te mogen spelen. De meeste mensen weten niet eens waar Suriname ligt. Mensen vragen mij altijd waar Suriname ligt. Ik moet dan lachen. Helaas, kon ik in de wedstrijd niet beter spelen. Misschien is het de volgende keer, in Rio, beter.'

'Ik heb nooit eerder tegen zo'n hoog geplaatste speler gespeeld. Ik heb veel geleerd, omdat ik weet hoe hard je moet werken om tegen dergelijke spelers te spelen.'

De nummer zes op de badminton wereldrankinglijst, de Japanner Sho Sasaki, bleek zondagochtend 29 juli 2012 te sterk voor de Surinaamse speler Virgil Soeroredjo. Soeroredjo verloor in twee sets van de Japanner, 21-12 en 21-7. De partij duurde slechts zevenentwintig minuten, waarin tien shuttles werden gebruikt. Op de wereldrankinglijst staat Virgil op nummer 240.

Virgil’s badmintonvereniging VanZijderveld in het Nederlandse Amstelveen meldt op haar website  dat bijna 10 jaar geleden, 2003, de spelers elkaar tweemaal troffen. Bij de Carebaco Games van dat jaar op Trinidad en Tobago verloor het toen jeugdige Surinaamse talent in de 2e ronde met 2-15/4-15 in de toen nog oude puntentelling van deze Japanner Sho Sasaki. Later in datzelfde jaar wist Virgil Soeroredjo samen met z’n dubbelpartner Mitchel Wongsodikromo echter bij de Southern Pan Am Classic Miami International revanche te nemen door van deze zelfde Japanner Sho Sasaki verrassend te winnen met 15-5/15-13.

Enige Surinaamse journalist doet zondagavond 29 juli zeer kort verslag via ABC
Maar, waar blijven de berichten van de enige Surinaamse journalist die met de Olympische Surinaamse delegatie mee mocht naar Londen, Desney Romeo van ABC (Ampie’s Broadcasting Corporation). Alleen op Starnieuws dook een berichtje van hem op, op 25 juli, over de voorspoedig verlopen reis naar Londen van de delegatie......

Is Romeo na aankomst in een diepe slaap gevallen of is hij verdwaald in Londen? Of is hij niet meegegaan om verslag te doen van de prestaties van de Surinaamse sporters? Neen. Zondagavond 29 juli was op ABC een korte reportage te zien van Romeo vanuit een speciale mediatent in Londen, met onder andere een paar seconden beelden van de wedstrijd van Soeroredjo en een interview met deze badmintonspeler. Ook sprak Romeo met Oscar Brandon die als delegatieleider in Londen is, maar ook als badmintonspeler deelnam aan de Spelen van 1996 in het Amerikaanse Atlanta. Over de prestatie van zwemmer Diguan Pigot werd niet gesproken.
De nieuwsafdeling van de Obsession Magazine-website besteedt uitgebreid aandacht aan de Surinaamse sporters in Londen. De webredactie speurt iedere dag het wereldwijde internet af naar Surinaams Olympisch sportnieuws, hoe klein ook, en maakt ook dankbaar gebruik van enkele relevante zogenoemde ‘social media’ websites.

Starnieuws besteedt in veel mindere aandacht aan de prestaties van de Surinaamse Olympiërs, maar voor de nieuwswebsite GFC Nieuws zijn de vijf sporters en hun prestaties – vooralsnog - helemaal niet interessant genoeg om ook maar een letter aandacht aan te besteden.

Kromowidjojo, wie....?

Ranomi met haar zilveren plak, 2e van links

Ook bleken de Surinaamse media geen enkel oog te hebben voor de Nederlandse zwemster Ranomi Kromowidjojo, met Surinaamse roots. Ranomi is wereldtop. Ook niet na het behalen zaterdagavond 28 juli van een zilveren medaille met haar drie medezwemsters op de 4x100 meter vrije slag. Inge Dekker, Marleen Veldhuis, Femke Heemskerk en Ranomi Kromowidjojo konden niet hun Olympische titel van vier jaar geleden in Peking verzilveren. De Nederlandse estafettezwemsters werden in de finale geklopt door Australië. Het is de eerste medaille voor Nederland in Londen. De Nederlandse zwemsters zwommen een tijd van 3:33.79. De Australische dames zwommen met 3:33.15 een nieuw Olympisch record.

Het nut van Tan’s workshops
De aandacht in beeld, op de Surinaamse televisie, is ook niet om over naar huis te schrijven. De STVS (Surinaamse Televisie Stichting) had met veel bravour bekendgemaakt de exlusieve uitzendrechten verworven te hebben voor de Olympische Spelen. De bekende Nederlandse sportcommentator en personality Humberto Tan werd begin juli zelfs voor een paar dagen naar Paramaribo gehaald om in het Mariott Hotel workshops te verzorgen aan met name sportjournalisten.  Daaraan werd onder andere deelgenomen door leden van het presentatieteam van de STVS.

De praktijk toont echter dat de STVS live beelden overneemt van International Media Content Ltd (IMC), dat in totaal 396 uren op de televisie en 130 uren op de radio mag uitzenden. Tussen de diverse beelden van uiteenlopende sportdisciplines worden kijkers in Suriname geconfronteerd met commentaren van een presentator en een gast van IMC. Geen enkele keer is een Surinaamse presentator te zien en geen enkele keer besteedt de STVS speciale aandacht aan de prestaties van een Surinaamse Olympische sporter.

De Spelen zijn op dit moment slechts twee dagen onder weg, wie weet en hopelijk verschijnt er toch plotseling een kwalitatief goede Surinaamse sportpresentator in beeld. Het uitzenden van vervelende en irritante reclames van de ongeveer twaalf sponsors van de Olympische uitzending en dus van de STVS blijken belangrijker dan het in beeld brengen van en het aandacht besteden aan de vijf Surinaamse sporters.

Op dit moment lijkt het erop dat de door Tan gegeven workshops weinig zoden aan de dijk hebben gezet. De Surinaamse media blijven op een vrij amateurische wijze door- en aanmodderen.

De STVS blijkt niet eens de moeite te hebben genomen om op de wesite van de zender het uitzendprogramma te wijzigen in verband met de Spelen.

Wat gaan we in Suriname nog lezen over Chinyere, Kisten en Jurgen?
Nog drie Surinaamse Olympische sporters treden de komende dagen aan: zwemster Chinyere Pigot op 3 augustus, atleet Jurgen Themen een dag later en atlete Kirsten Nieuwendam op 6 augustus.

Hopelijk worden de Surinaamse media op tijd wakker en krijgen deze sporters de aandacht die zij verdienen, of ze nu winnen of verliezen. Het kunnen deelnemen aan de Olympische Spelen, en daarmee ook Suriname onder de aandacht brengen, is een hele prestatie op zich.

Noot:
Ik mag aannemen en hopen dat bijvoorbeeld De Ware Tijd en de Times of Suriname morgen, maandag 30 juli, op z'n minst berichten over de prestaties van de Surinaamse Olympische sporters, in de papieren krant en op hun websites. Het is dan wel mostert na de maaltijd, soit. Maar, voor wat betreft de websites hadden de redacties er natuurlijk voor kunnen zorgen dat in het weekeinde al over de Surinaamse sporters bericht was......

Maandag 30 juli blijkt dat GFC Nieuws, dat tot deze dag met geen woord heeft bericht over de Surinaamse Olympische sporters, wel een zeer ongenuanceerde en denigrerende mening heeft over de kwaliteit van de sporters en van de campagne 'Suriname op weg naar Goud':

'Binnen de sportwereld wordt het project “Suriname op weg naar goud” gezien als een lachertje. In gesprek met GFC Nieuws zeggen sportkenners dat het overduidelijk is dat de huidige Surinaamse sporters die deelnemen aan de Olympische Spelen echt wel zijn gegaan om mee te doen maar niet om prestaties neer te zetten. De gloriedagen van Letitia Vriesde (zilver) en Anthony Nesty (goud en brons) zijn voorbij en gezien de prestaties van deze categorie sporters zal het wel zeker wel twintig jaren duren voordat er weer een sporter opstaat die medailles zal kunnen behalen tijdens een van de komende Olympische Spelen.

QN Sports ging in zijn programma van zondagavond nog verder. Het stelde dat geen enkele van deze deelnemers die nu in London zijn, een finaleplaats zullen behalen. Het resultaat is al geleverd. Twee deelnemers zijn al uitgeschakeld. Een bij het zwemmen en een bij badminton. QN Sports bekritiseerde ook het feit dat niet de snelste sprinter is afgevaardigd, maar de atleet die als tweede is gekwalificeerd.

Verschillende personen zijn van mening dat meedoen belangrijk is maar dat het ook een eer is voor een atleet om een medaille te behalen voor zijn land. Hiervan uitgaand besloot de regeringsleider, de huidige president Desi Bouterse, toen in 1984 om ons land niet te laten deelnemen aan de Olympische Spelen van dat jaar in Los Angeles, USA. Hij stelde dat als Suriname niet kon opvallen op het erepodium zij ook niet hoefde op te vallen als het land met de slechtste prestaties. Als rasechte sportman verleende hij dit jaar als staatshoofd zijn medewerking wel. Maar “Suriname op weg naar goud” is wel een lachertje naar de regering en de gemeenschap toe.'

Het Dagblad Suriname liet zich dinsdag 7 augustus 2012 weer eens van haar meest negatieve kant zien. Deze krant weet geen enkel positief woord op te kunnen brengen over de persoonlijke prestaties van de vijf Olympische sporters. De krant baseert zich alleen op de behaalde eindtijden en oordeelt vervolgens heel kort door de bocht. Dit is de tekst van het artikel zoals het op 7 augustus in de krant verscheen:

'Net als de andere Olympiërs heeft Kirsten Nieuwendam ook teleurgesteld met haar optreden tijdens de Olympische Spelen in London. In een jaar waarop ze binnen een maand 4 keer het Surinaams record op de 200 m verbrak, liep ze ruim 0,2 seconden onder haar personal best van 23,47 seconden. In een heat met de Jamaicaanse Veronica Campbell-Brown eindigde Nieuwendam als 8e uit 9 deelnemers. Ze haalde een tijd van 24,07.

Met Nieuwendam is de Spelen voor Suriname afgelopen. De zwemmers Diguan en Chinyere Pigot, atleet Jurgen Themen en badmintonspeler Virgil Soeroredjo waren allemaal eerder al in de eerste ronde uitgeschakeld. De Pigots, Themen en Nieuwendam deden mee om hun persoonlijke tijden te verbeteren. Allemaal hebben gefaald hierin.'