Den Blauwvinger: Wanneer treedt OM op tegen boothouders die passagiers geen zwemvest verstrekken?

COLUMN: Twee kinderen van 1 en 6 jaar jong verdrinken in Cotticarivier door onverantwoordelijk gedrag volwassenen

Tijd voor een daadkrachtig optreden Justitie en vervolging voor dood door schuld – De Ware Tijd geeft moeder 1-jarig verdronken jongetje ruimte om te jammeren

17-09-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Het was weer eens raak in het weekeinde van 10 en 11 september 2016. Een bootongeluk waarbij dodelijke slachtoffers te betreuren zijn, die geen zwemvest droegen. In dit geval waren het twee kinderen van slechts een en zes jaar jong die verdronken in de Cotticarivier in het district Marowijne. Nog steeds zijn boothouders en anderen nalatig en bieden hun passagiers geen zwemvesten aan. Dit soort mensen toont geen enkel verantwoordelijkheidsgevoel en biedt passagiers geen enkel gevoel van veiligheid. Daarenboven zijn er mensen die met regelmaat gebruik moeten maken van bootvervoer en weigeren te 'investeren' in de aanschaf van een eigen zwemvest.....

De politie van Moengo kreeg zondag 11 september van lokale bewoners een telefonisch melding dat er een bootongeluk had plaatsgevonden op de Cotticarivier tussen de dorpen Lantiwei en Pinatjarimi. Twee kinderen, één van 1 jaar en één van 6 jaar, werden vermist, zo werd maandag de 12e september bekendgemaakt door de afdeling Public Relations van het Korps Politie.

Volgens verklaringen van bewoners waren zij bezig passagiers per boot te vervoeren van het ene dorp naar het andere. Op een bepaald moment merkte een bootsman van een andere boot op, dat er te veel passagiers zaten in de ene boot waar de buitenboordmotor was uitgevallen. Deze bootsman snelde zich voor hulp naar bedoelde boot met inzittenden toe om enkele passagiers over te laten stappen in zijn boot. De hulpverlener naderde de andere boot echter met een hoge snelheid, waardoor er hoge golven ontstonden. De passagiers van de getroffen boot raakten in paniek. Er ontstond een woelige situatie, waardoor de boot omkantelde. De vijf volwassenen en acht kinderen die in de boot zaten kwamen in het water terecht. De twee minderjarige kinderen verdwenen echter in de rivier. Zij, en de andere opvarenden, droegen geen zwemvest.

Een in en in trieste gebeurtenis, vooral omdat de verdrinkingsdood van de twee jonge kinderen voorkomen had kunnen worden. Feitelijk moet geconcludeerd worden dat de boothouder en de volwassenen aan boord van zijn boot, waaronder de moeder van het eenjarig jongetje, schuldig zijn aan de dood van de kinderen.

Moeder 1-jarig verdronken jongetje door de Ware Tijd neergezet als 'slachtoffer', niet als schuldige

Die moeder kreeg nota bene een paar dagen later, donderdag 14 september, gelegenheid van de Ware Tijd om te jammeren over de dood van haar kindje, waar ze zelf schuldig aan is. Het is onbegrijpelijk dat de hoofdredactie van de Ware Tijd deze vrouw de ruimte heeft geboden om te jammeren en haar niet te confronteren met feit, dat zij zelf verantwoordelijk is voor de verdrinkingsdood van haar zoontje en haar niet vraagt waarom zij en haar kindje geen zwemvest droegen.

'Ik hoopte echt dat mijn baby toch even naar bovenkwam om hem te grijpen, maar ik zag mijn zoontje helaas niet meer. Ik voelde me machteloos en wist meteen dat ik mijn kind voor eeuwig heb verloren', jammert de moeder, Cynthia Pinas, in de Ware Tijd. Pinas vertelt verder dat toen ze in het water terechtkwam, zij haar kindje had vastgeklampt met haar ene hand, terwijl ze met de andere hand naar de oppervlakte probeerde te zwemmen. 'Maar op een gegeven moment snakte ik naar adem en toen ik net boven water was, is de boot, die ons kwam helpen, tegen mijn hand aangekomen, waarmee ik mijn baby vasthield. Hij is toen uit mijn handen gegleden en in de diepte verdwenen.'

De Ware Tijd schrijft vervolgens, met gevoel voor drama, maar niet voor (serieuze) journalistiek: 'Aangemoedigd door het moederinstinct heeft ze nog geprobeerd het kindje te zoeken, helaas zonder het gehoopte resultaat. Nog gaf ze niet op, want toen ze boven water kwam en door anderen werd geholpen, wilde ze weer in het water springen, maar ze werd tegengehouden. "Het kindje leefde nog toen we in de diepte waren en als de baby boven het water zou komen, weet ik zeker dat mijn kind het zou redden. Dit maakt me vreselijk droevig', snikt Pinas. '

Ongelooflijk, de wijze van berichtgeving van de Ware Tijd. Geen enkele diepgang, geen enkele kritische vraag. Dit riekt naar sensatie-journalistiek en een ziekelijke vorm van 'leedvermaak' over het ruggetje van een verdronken jongetje van slechts een jaar jong. En een jammerende moeder die door de redactie van de Ware Tijd wordt neergezet als een triest slachtoffer en niet als schuldige.....

Waarom opent OM geen strafzaak tegen boothouder en in boot aanwezige ouder(s) verdronken jonge kinderen?

Het is overigens nog steeds onbegrijpelijk, dat boothouders hun passagiers niet verplichten om een zwemvest te dragen, mits die aanwezig zijn uiteraard. Daarenboven is het onverantwoord dat volwassenen minderjarige kinderen aan boord meenemen terwijl er geen zwemvesten aanwezig zijn. De volwassenen en de betrokken boothouders zouden hierop door de autoriteiten moeten worden aangesproken en/of beboet worden. Immers, door hun onverantwoordelijk gedrag hebben zeer twee kinderen van een en zes jaar jong hun leven verloren en kan gesproken worden van dood door schuld en dus een strafbaar feit.....

Het zou goed zijn als het Openbaar Ministerie eens een sterk signaal afgeeft en overgaat tot vervolging van verantwoordelijken. Mogelijk kan een vonnis boothouders en anderen tot andere gedachten brengen, zodat gaan zorgen voor de aanwezigheid van zwemvesten aan boord van boten.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

16 september 2016

Amsterdam-Paramaribo

Den Blauwvinger: Limbo is de onrust stokende fantast en clown

COLUMN: Buikspreekpop van Bouterse beweert dat koersstijging complot is van oppositie

Oppositie zou 'dirigenten' en 'regisseurs in buitenland' hebben ingezet en andere spoken...

13-09-2016 Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


De presentator van het programma 'Bakana Tori' op de staatszender SRS, Clifton Limburg ofwel Limbo – die overigens ook nog eens als hobby het beroep van woordvoerder van het Kabinet van de President uitoefent –, staat bekend om zijn grote arrogante betweterige muil en ongenuanceerde en ongefundeerde uitspraken met als voornamelijk huichelachtig en achterbaks doel stemming te maken, de president het naar zijn zin te maken en de oppositie op vileine af te kraken. 

Dat was woensdag 7 september 2016 weer eens het geval. In zijn radioprogramma beweerde de grote muil, dat 'politieke motieven' aan de basis staan van de op de hol geslagen wisselkoers.

Daarnaast zij hij, dat een volgende fase zou zijn om mensen in protest op straat te krijgen en dat daartoe voorbereidingen worden getroffen richting oktober. Maar, dat was een dag voor de uitzending gewoon publiek gemaakt door VHP-voorzitter Chandrikapersad Santokhi in onder andere de Times of Suriname, daarmee vertelde Limbootje dus niets nieuws.

Verder zei hij daarover, dat voordat Suriname zich economisch herstelt, toegeslagen gaat worden. 'We hebben die info', zo zei de grote muil. Maar, 'die info' was dus al gewoon bij Jan en Alleman bekend. Hij sprak ook over dirigenten die zich van tijd tot tijd vervoegen bij de regisseurs in het buitenland. 'Een van hen is nu in het buitenland', aldus Limburg, zonder een naam te durven noemen, maar duidelijk verwijzend naar Santokhi die op dat moment in Nederland verbleef.

Het is typisch de grote muil om van alles en nog wat de ether in te smijten, met als doel onrust te stoken en te Zwarte Pieten in de richting van oppositionele krachten, maar namen noemen en beweringen met feiten staven dat doet deze buikspreekpop van Bouterse en de NDP niet. Dat gaat net iets te ver voor Limburg, die daarmee aantoont dat hij niets voorstelt, dat hij een clown is, een clown die alleen, als enige, om zijn eigen grappen en grollen kan lachen.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

13 september 2016

Amsterdam-Paramaribo

Den Blauwvinger: Er hangt een serene rust boven Suriname

COLUMN: Geen geschreeuw en gescheld, geen IMF, geen economische crisis, maar het geluid van vogels en geritsel van hagedissen

Geen Jogi, geen Gangaram Panday, geen Doekhie en geen Etnel

02-09-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Er hangt een deken van serene rust boven het land.

Je hoort het 'ge-grietjebie' van de grietjebie, het gefluit van het blauwtje en gekrijs van een over vliegend groepje kleine groene papegaaien. 
Je hoort het geritsel tussen het groen van een hagedis.

Je ziet het gefladder van een vlinder.

Je geniet, van de rust.

Je voelt de brandende zon door de muren heen. 
Je hoort per ongeluk tijdens het zender-zoeken het irritante geschreeuw en gebulder van Guno Ravenberg op de staatspropaganda radiozender SRS die constant slijmt met 'Zijne Excellentie de president van de republiek Suriname Desiré Delano Bouterse' en je belandt snel bij de mooie en afwisselende muziek van alle kleuren van de regenboog en de affirmaties van Radio Zon op 107.5 FM.

Het regent zowaar even.

Het geluid, de lucht van regen in de droge tijd.....mmmmmm.

Je hoort gedonder ver weg de rust doorboren.

Je hoort de fan overuren maken.

Je weet dat de douche op je wacht.

Je hoort het water pruttelen voor een bakkie leut.

Er hangt een deken van serene rust boven het land.

Het journaille heeft tijd om 'de diepte' in te gaan.
Je hoort en ziet nauwelijks vliegerende vakantie vierende kinderen.

Je hoort niets vanaf de Waterkant.

Je hoort geen demonstrant en ziet geen protestbordje.

Je hoort het IMF niet.

Je hoort geen gejammer en geklaag over de economische situatie.

Je hoort geen gescheld en geschreeuw.

Je hoort Jogi, Etnel, Doekhie, Gangaram Panday en Mathoera en Hooghart niet.

Heerlijk,

De Nationale Assemblee en We Zijn Moedig zijn met reces..... 'We Zijn Met Reces'

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

2 september 2016

Amsterdam-Paramaribo

Ethiek in de Surinaamse journalistiek?

'Journalisten/presentatoren' nodigen vriendjes uit om te interviewen en laten zich maar wat graag hoereren voor reclamedoeleinden

01-09-2016  Door: Paul Kraaijer


Deze week uitte de voorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ) Wilfred Leeuwin kritiek op Assembleevoorzitster Jennifer Geerlings-Simons die zich kritisch had uitgesproken over de wijze van berichtgeving door journalisten, ook door Leeuwin. Terechte kritiek, maar tegen het zere en jammerende beentje van Leeuwin, die dus niet tegen kritiek kan. 

Maar, die SVJ-voorzitter uit zich nooit eens inhoudelijk kritisch over zijn eigen achterban, het Surinaams journaille, over het dagelijks schenden van de journalistieke ethiek. Onafhankelijk en objectief op feiten gebaseerd verslag doen.

Maar, hier zijn journalisten/presentatoren die te amicaal zijn met hun gasten in nieuwsprogramma's en in interviews voor nieuwsartikelen. Er is veelal geen afstand tussen journalist/presentator en geïnterviewde. Teveel ge-je en ge-jij. Niet geschroomd wordt om vriendjes of vriendinnetjes uit te nodigen voor een interview en om een eigen sportclub of geschreven boek te promoten of te laten promoten door de omroep of krant.


Maar, hier zijn journalisten/presentatoren die zich maar wat graag laten hoereren voor reclamedoeleinden. Natuurlijk, het is hun goed recht om te geilen op aandacht en Srd's en om rond te huppelen in een shirt van Fernandes en reclame te maken voor hun Goudse kaas (zie foto - Bron: Fernandes Agenturen/Facebook), maar het schopt een deuk in hun journalistieke betrouwbaarheid en objectiviteit.

Suriname is eigenlijk een groot dorp en daar weet het journaille zich geen raad mee. Ze weten geen afstand te bewaren tussen het professionele werk en hun persoonlijk leven.

Ethiek is ver te zoeken in het Surinaamse journalistieke veld. Daar zou de SVJ-voorzitter zijn achterban eens meer over moeten aanspreken en wellicht wat bijeenkomsten over moeten organiseren met sprekers e.d. van buiten het eigen incrowd ons-kent-ons incestueuze journalistiekje wereldje in dit dorp.

SVJ-voorzitter vindt kritiek Assembleevoorzitster op journalisten 'gevaarlijke trend'

Leeuwin heeft moeite met kritische opmerkingen in parlement over journaille

SVJ-man vreest invoeren wetgeving om journalistiek te beknotten....


30-08-2016  Door: Paul Kraaijer


De voorzitter van de Surinaamse Journalisten Vereniging (SVJ), een zeer passieve vereniging die al twee jaren niets uitvoert, Wilfred Leeuwin, journalist bij de Ware Tijd, heeft gisteren in een ingezonden stuk in 'zijn' krant (zie hieronder) op een ongenuanceerde en ongefundeerde wijze van leer getrokken tegen de voorzitster van het parlement, De Nationale Assemblee, Jennifer Geerlings-Simons.

Dat Leeuwin dit heeft gedaan is onbegrijpelijk en komt waarschijnlijk voort uit een persoonlijke frustratie, omdat een deel van de kritiek uit de mond van Geerlings-Simons zeer waarschijnlijk betrekking heeft op door hemzelf geschreven artikelen voor de Ware Tijd. Leeuwin heeft er een handje van om slechts als SVJ-voorzitter naar buiten te treden en te jammeren wanneer er kritiek is op het Surinaamse journaille. Nimmer uit hij zich eens uitgebreid over de matige inhoudelijke- en andere kwaliteiten van dat journaille en over het welhaast dagelijks negeren van journalistieke ethiek en normale fatsoensnormen.

In het onderhavige geval ware het goed geweest wanneer de SVJ-voorzitter met meer concrete voorbeelden was gekomen van door Jennifer Geerlings-Simons gedane kritische opmerkingen en dergelijke over berichtgevingen, zodat de lezers een beter beeld hadden gekregen van het hoe en waarom van de geuite opmerkingen.

Iedereen is vrij om zijn of haar kritiek te uiten op wie of wat dan ook, ook parlementsleden en hun voorzitster. Een jammerende Leeuwin schetst echter een zeer somber en wat overtrokken beeld en vreest zelfs het ergste voor de journalistiek in Suriname. Zo'n vaart zal het niet lopen, zeker niet wanneer de SVJ eens in dialoog gaat met een criticaster als mevrouw Geerlings-Simons in plaats van op haar te vuren via een ingezonden stuk. Maar, dat is iets in de genen van Suriname, elkaar beschimpen en bekritiseren via de media in plaats van via een meer normale directe dialoog.

Overigens is het positief, dat de SVJ in haar stuk toch ook kritisch is richting haar eigen achterban en zijn kwaliteiten. Misschien zijn de meeste opmerkingen van Geerlings-Simons een gevolg van juist die povere journalistieke kwaliteiten, maar helaas is daar binnen de eigen sector weinig aandacht voor, te weinig.

INGEZONDEN: AANVAL OP JOURNALISTEN IN DNA GEVAARLIJKE TREND

29/08/2016 18:07

De redactie van DWT Publishing NV stelt lezers in de gelegenheid stukken in te zenden ter publicatie. In principe worden alle ingezonden artikelen opgenomen, tenzij de inhoud daarvan schadelijk, kwetsend of beledigend is voor derden. Stukken die geplaatst worden komen niet noodzakelijkerwijs overeen met de mening van DWT Publishing NV. De redactie behoudt het rec ht om stukken niet te plaatsen, in te korten of te redigeren zonder dat die uit de context worden gehaald.  

Assembleevoorzitter Jennifer Geerlings Simons heeft tijdens openbare vergaderingen van het parlement op meerderemomenten haar kritiek geuit op berichtgevingen of artikelen van verschillende mediabedrijven. Op zich zou een algemene kritische opmerking zoals ‘Morgen ga ik in de media weer lezen dat…’, ‘Wat in de media staat hoeft niet waar te zijn’ et cetera, geen punt van bezorgdheid hoeven te zijn. Anders is het wanneer ingezoomd wordt op zinsconstructies, op wat de bedoeling van een artikel of bericht wel of niet zou kunnen zijn, of een ongefundeerde uitspraak doen dat journalisten aan het ‘verzinnen’ zijn.

Ik zal de eerste zijn om behoorlijk kritiek te leveren op mijn vakgenoten met betrekking tot de kwaliteit van het journalistieke beroep. Zeker als het gaat om het nalaten van het hanteren van journalistieke beroepsethiek en gedragscodes. In mijn positie als voorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten(SVJ), die in haar statuten 'waken over de doelen en de kwaliteit van het beroep' heeft opgenomen, kan het dan ook niet anders. De kritiek van binnenuit is mijns inziens terecht, zeker omdat er (nog ) geen beroepsinstantie is waar derden die zich verkeerd en onjuist bejegend voelen door journalisten, hun beklag kunnen doen. Deze beroepsinstantie kan, zoals die in het buitenland goed werkt, een zogenoemde 'raad voor de journalistiek' zijn, een orgaan, niet bij wet maar wel gebaseerd op artikel 19 van de Grondwet en de internationale en nationale gedragscodes voor journalisten.

Kritiek op journalisten van buitenaf door organisaties en individuen is een maatschappelijke werking en inherent aan het journalistieke beroep, maar meer nog een goede beleving van het recht op vrije meningsuiting en de democratie. Artikel 19 is namelijk niet slechts voorbehouden aan journalisten en media, maar is een grondrecht waarbij elke burger het recht heeft vrijelijk zijn of haar mening te ventileren, met in acht neming van de in hetzelfde artikel opgenomen beperkingen ('behoudens'). Het is overigens de maatschappelijke en publieke opinie die als een schifting fungeert op het werk van journalisten.

Ook de individuele parlementariër mag als burger kritiek hebben, zeker wanneer die verkeerd of onjuist wordt besproken in de berichtgeving. Echter kan die kritiek niet geuit worden op een politiek en staatsrechtelijk forum als de Nationale Assemblee, of vanuit de raad van ministers of de rechterlijke macht. Dit zijn machtsorganen die het prerogatief hebben door middel van wetgeving, missives en besluiten de samenleving te ordenen. Overigens kunnen leden van de regering en de Nationale Assemblee, volgens artikel 88 van de grondwet, strafrechtelijk niet verantwoordelijk worden gesteld voor wat zij in het parlement zeggen.

Journalisten zijn en behoren geen politieke vertegenwoordigers te zijn. Hun werk is het verslaan, becommentariëren, onderzoeken en stellen van kritische vragen over met name het beleid van deze staatsorganen alsook andere maatschappelijk instituten en publieke personen. Dat gebeurt mede op basis van geraadpleegde bronnen en feiten; zo produceren zij een zo betrouwbaar mogelijk journalistiek product dat via een medium wordt gepubliceerd. In de Surinaamse praktijk gebeurt het vaker dat journalisten bewust en onbewust een scheve schaats rijden in hun publicatie of verslaglegging. Het staat een ieder vrij om, in dit soort gevallen, de journalist dan wel het medium daarover aan te spreken of in geval van het bestaan van een raad voor de journalistiek, daar een klacht in te dienen.

Zoals het hoort in een democratische samenleving, en waar het recht op vrije meningsuiting bij de Verenigde Naties en in het Internationaal Verdrag voor Burgerlijke en Politieke Rechten is aangemerkt als een belangrijk grondrecht voor elke burger, is ook bij wet gezorgd voor een beroepsinstantie. Die is niet de regering, ook niet het parlement of het gezag van de stoel van de voorzitter van het parlement, maar de onafhankelijke rechter, zoals staat vermeld in de Grondwet.

Het gebruiken dan wel misbruiken van het gezag van de stoel van de voorzitter van het parlement of welke willekeurige zetel in dit staatsorgaan, is de basis voor een gevaarlijke trend. Het kan leiden tot het schenden van het recht op vrije meningsuiting en roept de vrees op voor een 'overnight' aangenomen wetsproduct tegen de journalistiek dat indruist tegen alle democratische normen en waarden. Ik denk dat het goed is al in een vroeg stadium onze bezorgdheid hierover te laten horen.

Wilfred Leeuwin,

Voorzitter Surinaamse Vereniging van Journalisten

Lees meer: INGEZONDEN: Aanval op journalisten in DNA gevaarlijke trend - DWTonline.com http://www.dwtonline.com/laatste-nieuws/2016/08/29/ingezonden-aanval-op-journalisten-in-dna-gevaarlijke-trend/#ixzz4IpOWa4m3

Den Blauwvinger: President Bouterse misbruikt democratische wetgeving voor 'ondemocratisch' handelen

COLUMN: Even een wet wijzigen en Bouterse en zijn NDP kunnen verder 'dictaturen'

Democratie, wetgeving en oppositie staan democratische dictatuur en dictatoriaal handelen toe ten gunste van één individu

21-08-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Amnestiewet 1980.

Gewijzigde Amnestiewet april 2012 (WET van 5 april 2012, houdende wijziging van de Wet van 19 augustus 1992, houdende het verlenen van amnestie aan personen die te rekenen van 1 januari 1985 tot het tijdstip van de inwerkingtreding van deze wet, bepaalde hierin omschreven strafbare feiten hebben begaan (“Amnestiewet 1989") (S.B. 1992 no. 68).

Artikel 148 Grondwet (De Regering bepaalt het algemeen vervolgingsbeleid. In het belang van de staatsveiligheid kan de Regering in concrete gevallen aan de Procureur-Generaal bevelen geven met betrekking tot de vervolging.).

Wet Terugroeping Volksvertegenwoordigers (Wet van 22 februari 2005 tot regeling van terugroeping van volksvertegenwoordigers, zoals bepaald in artikel 68 lid 1 aanhef en onder c van de Grondwet van de Republiek Suriname en artikel 6 lid 1 aanhef en onder c artikel 20 lid 1 aanhef en onder c van de Wet Regionale Organen (Wet Terugroeping Volksvertegenwoordigers.).

Wet van 17 augustus 2016 houdende regels voor het beëindigen van het lidmaatschap van De Nationale Assemblee.

Nieuwe vermeende Terugroepwet democratisch tot stand gekomen

Er is veel over geschreven en gezegd, de nieuwe Terugroepwet. President Bouterse, de coalitie en Assembleevoorzitster Jennifer Geerlings-Simons hebben de Wet Terugroeping Volksvertegenwoordigers op slinkse wijze gewijzigd in feitelijk een geheel nieuwe wet. Hierdoor kunnen de dissidenten, nog steeds leden van de Pertjajah Luhur, en rechtsgeldig teruggeroepen Raymond Sapoen en Diepakkoemar Chitan gewoon op hun pluche in de vergaderzaal van het parlement blijven zitten en vergroot de coalitie haar meerderheid. Een succes voor de coalitie en haar baas Bouters. Zij hebben simpelweg op democratische wijze gebruikt gemaakt van hun recht en vooral van een meerderheid in De Nationale Assemblee, aangevoerd en gestuurd door de voorzitster van het parlement om een geheel nieuwe Terugroep in sneltreinvaart door het parlement te jagen. Uitgesproken vonnissen in diverse rechtszaken inzake de terugroeping van Sapoen en Chitan blijken nu niets waard meer te zijn. De meer importante Anti-Corruptiewet laat echter nog steeds op zich wachten. Uiteraard, de dictatuur van de democratie zit niet te springen op behandeling van die wet. Maar, wat let de dictatuur om ook die ontwerpwet dusdanig te verkrachten, dat zij geen kracht meer heeft? Werk aan de winkel voor de oppositie...

Het volgende Harry Houdini-kunstje van Bouterse

Wat let Bouterse om via zijn coalitie de Grondwet dusdanig te veranderen, dat hij voor het leven wordt benoemd als president? Dan blijft hij onschendbaar, dan blijft hij uit handen van Justitie en politie en de Amerikaanse justitiële autoriteiten (!). Gaat dat het volgende kunstje van de hoofdverdachte in het 8 decemberstrafproces worden, na gebruik in zijn functie van president van het land van artikel 148 van de Grondwet, om dat proces te traineren en zijn strafvervolging te voorkomen? Zijn al die inspanningen van de hoofdverdachte trouwens feitelijk niet een schuldbekentenis van een zenuwachtige in een hoek gedreven man met het bloed van 15 slachtoffers aan zijn handen? Immers, waarom anders niet gewoon het proces voortgang doen laten vinden? Neen, de baas vreest een veroordeling.

Nauwelijks sprake van krachtige oppositie
We wachten af op het volgende Houdini-kunstje van Bouterse. In ieder geval heeft hij met zijn nieuwe Terugroepwet een nieuw succes behaald. De oppositieleden van de VHP, NPS, ABOP en Pertjajah Luhur zitten aangeslagen en vernederd op hun stoelen in 's lands vergaderzaal. Ze balen van het kunstje dat ze is geflikt door de coalitie, Bouterse en Geerlings-Simons. Maar, ze kunnen nog zo balen nog zo hard schreeuwen om hun ongenoegen over de gang van zaken rond de gewijzigde Terugroepwet te uiten, feit is dat ze geen poot hebben om op te staan en dat weten ze. Het is de democratie die op vileine wijze door diezelfde democratie om zeep is geholpen. Het is nu eenmaal de oppositie die steeds weer het onderspit delft in het parlement door haar minderheid. De coalitie-meerderheid geeft die coalitie een niet te onderschatten macht. Een macht die neigt naar dictatuur, een macht veroorzaakt door falende partijen op weg naar en tijdens de verkiezingen van 25 mei 2015 en na de verkiezingen. Er is nauwelijks sprake van echte oppositie. Neen, de oppositie loopt liever weg uit de vergaderzaal, weg van haar verantwoordelijkheden naar haar kiezers toe. Dat is geen oppositie voeren, dat is laf gedrag en gedrag dat lijkt op angst voor een confrontatie met de coalitie.

Het wordt tijd, dat...

Het wordt tijd, dat de oppositie stopt met schreeuwen en jammeren.

Het wordt tijd, dat de oppositie krachten gaat bundelen met andere oppositionele partijen in het maatschappelijk veld en gezamenlijk een krachtig inhoudelijk oppositioneel geluid gaat laten horen tegen de regering Bouterse-II en het door haar gevoerde wanbeleid.

Het wordt ook eens tijd voor burgerlijke ongehoorzaamheid tegen de zogenoemde volkspresident en zijn regeerteam. Het zijn immers de burgers die het zwaarst worden getroffen door het wanbeleid van de regering Bouterse-II.

Het wordt tijd voor meer en grotere vakbondsacties, ondersteund door alle oppositionele krachten in het maatschappelijk veld.

Het wordt tijd, dat gedweeë, meegaande, oppositionele passiviteit plaats maakt voor actie.

Suriname lijkt tevreden met Bouterse-II

Maar, daar ziet het allemaal niet naar uit. Suriname is kennelijk toch content met Bouterse en zijn team. De oppositie, een paar bonden en een actiegroepje zijn de enigen die iets van zich laten horen. Maar, het zijn en blijven jammerende kleine keffertjes die geen idee hebben hoe ze Bouterse en zijn regering het beste kunnen aanpakken. Met iedere keer schreeuwen en jammeren over het gevoerde beleid van de regering en de vileine acties van Bouterse en zijn clan schiet je niets op. De meerderheid regeert en die meerderheid is de coalitie, de NDP en dus president Bouterse. Zoetjesaan is Suriname de weg van dictatuur ingeslagen en alle oppositionele krachten lijken machteloos toe te zien. Wordt de oppositie nog wakker geschud of kan Suriname, mede dankzij een passieve oppositie, nog vier jaren regering Bouterse-II en wanbeleid tegemoet zien?

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

21 augustus 2016

Amsterdam-Paramaribo

Den Blauwvinger: Het succes van een Olympisch Surinaams sporter, een schare van opgewonden dames als fans

COLUMN: Badmintonspeler Opti met een lekker gevoel huiswaarts

Atleet Themen is tevreden, omdat hij achter Usain Bolt aan heeft gerend – Teleurstellend optreden sporters signaal naar in gebreke zijnde regering en Surinaams Olympisch Comité

14-08-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Jammer, maar helaas. De zes Surinaamse Olympische sporters kunnen weer huiswaarts keren, met niets, slechts een persoonlijk record en een herinnering en voor atleet Jurgen Themen de wetenschap, dat hij weer heeft kunnen lopen tegen Usain Bolt (en dat is toch leuk voor de latere tori's), voor judoka Yigal Kopinsky de wetenschap dat hij toch wat beter de spelregels van te voren had moeten doornemen en daardoor diskwalificatie had kunnen voorkomen en voor zwemmer Renzo Tjon A Joe een persoonlijk en Surinaams record op de 50 meter vrije slag, 22,23 seconden.

In ieder geval kan badmintonspeler Sören Opti zich verzekeren van een schare van opgewonden dames die hem maar wat mooi, sexy, vinden, zo bleek uit de vele reacties op social media na de openingsceremonie toen hij de Surinaamse vlag droeg. Een mooie herinnering voor een kennelijk mooie jongen, die zijn sportblamage snel doet vergeten.

#badminton Soren Opti #SUR on GroupA 1st match at #Olympics @ESPN_Caribbean #CANOC2016 #RioESPN #Rio2016 pic.twitter.com/7CCvuYO5Ph

— CANOC Broadcasting (@CANOCBroadcast) August 11, 2016

Maar, wat is de zin om sporters af te vaardigen naar een Olympische Spelen als eigenlijk vooraf al vast staat, dat zij geen deuk in een pakje Gele Bek kunnen slaan.

Nu lijken de Spelen meer op een leuk uitstapje voor de sporters, hun begeleiders en de 1, 2, 3 meegereisde zogenoemde sportjournalisten die - de sportjournalisten - na het vertrek van de sporters gewoon nog enkele dagen in Rio blijven.... tja, waarom niet, het is toch een leuk uitstapje naar de mooie stranden van Rio de Janeiro.

Jurgen Themen zei zelfs na afloop van zijn teleurstellende 100 meter 'Suriname, sorry'. Hij wijdt zijn verlies aan de slechte voorbereiding, zo zei hij in de Ware Tijd van gisteren, zaterdag 13 augustus 2016. Schoonmaakwerkzaamheden doen om de eindjes financieel aan elkaar te kunnen knopen zijn niet echt bevorderlijk voor een goede voorbereiding. 'We moeten het als land beter doen en wat wordt beloofd op tijd in orde te maken.'

Met deze wetenschap had Themen wellicht beter kunnen besluiten niet naar Rio moeten gaan en is het natuurlijk achteraf wel wat te gemakkelijk om de beschuldigende vinger te wijzen in de richting van zijn eigen voorbereiding. Hij heeft toch zelf bewust het risico genomen om op zijn gezicht te gaan. Neemt niet weg, dat dit toch ook een duidelijk signaal is in de richting van de Surinaamse regering en het Surinaams Olympisch Comité om toekomstige Olympische sporters beter te begeleiden en te faciliteren en ze niet in het diepe te laten zwemmen. Het is feitelijk een schande hoe in Suriname met topsport en zwetende en ploegende topsporters wordt omgegaan.....

Overigens geldt dit voor meerdere landen die sporters afvaardigen waarbij je je afvraagt, in Godsnaam waarom? Waarom laat je je sporters voor een wereldpubliek in hun hemd staan met hun 'sportieve prestaties' voor hun land? Misschien iets om over na te denken voor diverse landencomités van de Olympische Spelen.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

14 augustus 2016

Amsterdam-Paramaribo

Hoe presteerden de Surinaamse Olympische sporters?

Yigal Kopinsky nam het zondag 7 augustus in de -66kg klasse op tegen de Algerijn Houd Zourdani. Na 1 minuut en 31 seconden werd Kopinsky echter al gediskwalificeerd, omdat hij naar de benen van de tegenstander greep, terwijl deze nog stond.

De 21-jarige zwemster Evita Leter stond rond twee uur zondagmiddag 7 augustus op haar startblok voor de 100 meter schoolslag. Haar tijd van 1:14.96, waarmee ze in haar heat als 5e eindigde, was echter niet voldoen om door te gaan naar de halve finale.

Renzo Tjon A Joe heeft donderdagmiddag 11 augustus zijn Olympische heat gewonnen tijdens de 50 meter vrije slag. Hij deed dat in een nieuw nationaal Surinaams en persoonlijk record van 22,23 seconden. Het oude record van 22,30 stond sinds 17 juli 2015 op zijn naam. Maar, het was onvoldoende om door te gaan.

Het verschil tussen de wereld nummer 1 in de badmintonsport Lee Chong Wei uit Maleisië en Sören Opti was donderdag 11 augustus duidelijk erg groot. Hij moest het met 2-21 en 3-21 afleggen tegen de Maleisiër. Opti verloor ook zijn tweede match tegen Van Zi Lang Derek Wong uit Singapore met 21-5, 21-6.

Atlete Sunayna Wahi (25) liep vrijdag 12 augustus in haar eerste heat op de 100 meter sprint een tijd van 12,09 seconden en werd daarmee eerste in haar heat. Juichend van blijdschap rende ze over de finish. In haar tweede heat eindigde zij echter op de laatste plaats met een tijd van 12,25. Haar persoonlijk record is 11,47 seconden.

Jurgen Themen heeft zaterdag 13 augustus in baan 1 van zijn heat een tijd neergezet van 10,47 op de 100 meter sprint en werd daarmee 8e in die heat. Zoals verwacht eindigde sprintkanon Usain Bold als eerste in deze heat. De Surinaamse atleet heeft een persoonlijk record achter zijn naam staan van 10,13.

Den Blauwvinger: President Bouterse haalt rode streep door onbegrijpelijk cao-akkoord EBS

COLUMN: Gênante gang van zaken door onderhandelaar raadsadviseur Abrahams die president gewoon negeert

Afgesproken Srd 500 bruto loonsverhoging en Srd 1.200 eenmalige uitkering zijn onverantwoord

09-08-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


De vakbond binnen de NV Energie Bedrijven Suriname, OWOS (Ogem Werknemers Organisatie Suriname), bereikte eind juli met de directie van het bedrijf een cao-akkoord waarin onder andere is opgenomen een salarisverhoging van Srd 500 bruto per maand, een eenmalige uitkering van Srd 1.200 (zogenoemde lumpsum) – te verdelen over twaalf maandelijkse termijnen –, een verhoging van de Kinderbijslag en va studietoelagen. Het principe-akkoord kwam tot stand door tussenkomst van raadsadviseur Ramon Abrahams, namens het Kabinet van de President, en president-commissaris Patrick Peneux.

Ongeloof

Een zeer opmerkelijk en verbazingwekkend akkoord. Het land zit in een financieel-economische crisis, overal moet (op) bezuinigd worden, prijzen van producten in de winkels rijzen op onverantwoorde en niet gecontroleerde wijze de pan uit (een product kan in de ene supermarkt Srd 10 kosten, terwijl het in een snesi tweehonderd meter verderop in de schappen staat voor Srd 16,75), de wisselkoers van de Amerikaanse dollar en Europese euro is op hol geslagen en lijkt niet te temmen en de burger moet gedwee en slaafs pinaren en hosselen om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Daarenboven zijn er groepen in de samenleving die al jaren op de nullijn staan en geen enkel zicht op welke salarisverhoging dan ook hebben. Denk eens aan de leerkrachten die al jaren op een salarisverhoging wachten en waardering voor hun vak. En dan komen daar zomaar die ongelooflijke loonsverhoging en extra's voor het EBS-personeel uit de lucht vallen en dat is hard en vol ongeloof en onbegrip aangekomen in de samenleving.

Ongeloof en woede en dat juist bij de EBS, een bedrijf in opspraak met van corruptie verdachte oud-directeuren en een bedrijf dat het hoofd boven water tracht te houden door het verhogen van de stroomtarieven.

Bouterse draait afspraken terug

Maar, tot ieders verrassing ook ongeloof bij president Bouterse, aandeelhouder (lees: de Staat Suriname) bij de EBS. Op 4 augustus werd bekend, dat hij het niet eens was met alle financiële injecties voor het personeel en floot – hoe verrassend in meerdere opzichten – zijn onderhandelingsteam onder leiding van raadsadviseur Ramon Abrahams en president-commissaris Patrick Peneux terug.

Minister Regilio Dodson van Natuurlijke Hulpbronnen (NH) droeg als gedelegeerde van de aandeelhouder de Raad van Commissarissen (RvC) op om zaken onmiddellijk terug te draaien. De directie van EBS, de vakbond en De Nationale Assemblee werden hiervan ook op de hoogte gesteld. Overigens werd een paar dagen later een en ander weer wat afgezwakt door te zeggen, dat de gemaakte afspraken niet van de baan zijn, maar door de aandeelhouder zijn opgeschort tot 2017.....

De aandeelhouder stelt, dat met de sociale partners overeengekomen is dat gezien de precaire situatie nu geen loonsverhoging kan worden toegekend. OWOS maakte ook deel uit van de afspraken die gemaakt zijn met de Raad van Vakcentrales in Suriname, RaVakSur. Er is een belastingvrije koopkrachtversterking van Srd 100 afgesproken met de vakbeweging en het bedrijfsleven. Verder een belastingheffingskorting van Srd 125 per maand.

OWOS-voorzitter reageert als aangeschoten wild Steve Geerlings, voorzitter van de OWOS, reageerde meteen als aangeschoten wild en liet duidelijk blijken, dat de gemaakte afspraken met de directie overeind blijven staan. 'Als men problemen heeft met bepaalde privileges van de EBS, dan worden die meegenomen in de volgende onderhandelingen van 2017. Alles blijft overeind wat er is afgesproken.'

Daarenboven heeft RaVakSur coördinator Robby Berenstein tegengesproken, dat met de sociale partners overeengekomen is, dat vanwege de precaire financieel economische situatie, nu geen loonsverhoging kan worden toegekend.

Onderhandelaar negeert zijn baas Bouterse

Overigens dient nog opgemerkt te worden dat raadsadviseur Ramon Abrahams een fikse misstap, blunder, heeft begaan. Hij onderhandelde met de bond en directie van de EBS uit naam van de aandeelhouder, de Staat Suriname in casu president Desi Bouterse. Je zou dus verwachten, dat Abrahams op het moment dat het tot een principe-akkoord komt, eerst in contact treedt met baas Bouterse om te overleggen en meteen te horen of de aandeelhouder zich in gemaakte afspraken kan vinden. Dat is toch een normale gang van zaken. Maar, Abrahams opereerde op eigen houtje en heeft niet het fatsoen en onderhandelings finesses gehad om Bouterse even te bellen en te vragen of hij zich kon vinden in het onderhandelingsresultaat. Die - Bouterse - op zijn beurt, reageerde overigens met het verwerpen van de afspraken in een laat stadium, een paar dagen nadat 'de cao-deal' door zijn onderhandelingsteam was gesloten met de OWOS en de EBS-top.

Houden bonden en de Staat Suriname poot stijf?
Het is nu wachten op een vervolg. Blijven de bonden hun poot stijf houden en blijft de aandeelhouder vasthouden aan zijn standpunt, dan zal nog een strijd uitgevochten moeten worden, wellicht voor de zogenoemde groene tafel met als mogelijk verwachtbare uitkomst dat de afspraken, zoals gewenst door de aandeelhouder, definitief worden opgeschort tot 2017. Maar, dan rest de vraag wat er gaat gebeuren als de financieel economische situatie van het land komend jaar nog niet echt is veranderd. Enige garantie dat die situatie in 2017 in positieve zin is veranderd is er niet en kan door niemand worden gegeven. Immers, op onbetrouwbare constant schommelende goud- en olieprijzen in de wereld kun je als regering geen beleid ontwikkelen, het valt ook nog eens te bezien wat de nieuwe goudmijn in het Meriangebied van de, niet overal goed bekend staande, Amerikaanse goudmijnmultinational Newmont de Staat gaat opleveren (die moet in 2017 volledig operationeel zijn en de regering staart zich nu al op zeer naïeve wijze blind op een vermeende stroom geld die vanuit de mijn zou moeten gaan vloeien naar de Staat) en daarenboven moet de regering ook nog eens diverse forse internationale leningen (gaan) aflossen. Worden dan de cao-afspraken bij de EBS in 2017 door de Staat Suriname definitief van tafel geschoven en kunnen nieuwe cao-onderhandelingen worden aangevangen?

In ieder geval heeft de aandeelhouder nu zijn tanden even laten zien en zullen de keffertjes van de OWOS en RaVakSur ongetwijfeld nog even door blijven jammeren en blaffen.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

9 augustus 2016

Amsterdam-Paramaribo

Den Blauwvinger: Laat SuriPop decadentie overboord gooien

COLUMN: Diverse clips geven verkeerd, decadent, beeld van het echte Suriname

Grote paleizen en overdreven luxe moeten plaatsmaken voor gewone Surinaamse houten woningen en gewone mensen

06-08-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Wat is dat toch met het tweejaarlijks terugkerend SuriPop-spektakel? Wanneer gaan producers van clips eens voor een song een video opnemen gewoon in en bij een woning in een volksbuurt van Paramaribo en niet in zo'n decadente grote luxe woning die onder andere te vinden zijn aan de Anton Dragtenweg in Paramaribo en aan de weg naar Domburg? Zo'n woning is zo a-Surinaams en doet geen recht aan het land en het merendeel van de bevolking.

Wat is er mis met een mooie echte Surinaamse oude houten volkswoning, waarvan je het hout kunt ruiken? Niets mooier en authentieker toch dan dat?

Dus, graag in 2018 geen decadente paleizen meer en geen kitscherige badkamers, wenteltrappen met tientallen brandende waxinelichtjes op de treden en 'gelikte' zogenoemde heren en dames, maar echte Surinaamse woningen, mensen en omgeving!!

Oh ja, en ook graag wat meer inhoud, diepgang, in de teksten en niet meer van dat zoetsappige 'ik hou van jou en blijf je trouw' gezwijmel. In de 2016-editie heeft slechts een song echte inhoud en dat is een treurige constatering.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

06 augustus 2016

Amsterdam-Paramaribo

Wat zit er achter het scalian-gedoogdbeleid van minister Dodson?

Heeft de bewindsman en/of hebben personen binnen regeringskringen privébelangen in die sector?

De curieuze handel en wandel van Dodson in scalianaffaires Afobaka stuwmeer, Sarakreekgebied en Marowijnerivier

31-07-2016  De Surinaamse Krant


Minister Regilo Dodson van Natuurlijke Hulpbronnen houdt er met betrekking tot de aanwezigheid van goudpontons/scalians in het Sarakreekgebied (die eerst met de nodige poeha en ophef en publicitaire aandacht van het Afobaka stuwmeer werden verwijderd, in beslag genomen zelfs, maar korte tijd daarna gewoon hun werkzaamheden mogen voortzetten in dat Sarakreekgebied, aan de onderzijde van het stuwmeer) en op de Marowijnerivier, een eigenaardig beleid op na. Een beleid dat bij menig Surinamer – begrijpelijk – kan leiden tot de vraag of er wellicht een verband is tussen dat vreemde beleid en enige persoonlijke betrokkenheid van deze bewindsman en/of personen in regeringskringen bij die (scalian)wereld, naast het innen van forse belastinggelden voor de staat Suriname...

Scalianhouders mogen naar hartelust hun werkzaamheden van Dodson verrichten, terwijl het mijnen in open wateren in Suriname bij wet is verboden. Dat de eigenaren van die goudpontons toch wordt toegestaan om te mijnen, moet een reden hebben, daar moet iets achter zitten. Die indruk en die gedachte worden versterkt terugblikkend op de gang van zaken sinds september 2015 rond de scalians die hun voor de biodiversiteit vernietigende activiteiten uitvoerden op het Afobaka stuwmeer en die die maand door Dodson – in aanwezigheid van camera's en microfoons van uitgenodigde media – gemaand werden het stuwmeer te verlaten, maar uiteindelijk werden toegestaan om gedurende twee jaren te werken in het Sarakreekgebied aan de onderzijde van het stuwmeer.

'Fenomeen scaliantes op stuwmeer is definitief ten einde'
'Het is medio september 2015. Ik kan u de verzekering geven dat het fenomeen scaliantes op het stuwmeer definitief ten einde is.' Daadkrachtige woorden van Dodson tijdens een persconferentie op 15 september in het ministerie, woorden die enige tijd later geen enkele betrouwbare waarde bleken te hebben gehad.
De drijvende goudfabrieken werden 15 september in beslag genomen en de eigenaren werden verantwoordelijk gesteld voor de schade aan het milieu. De pontons werden weggesleept naar een centrale plek om ontmanteld te worden. Dodson ontving de nodige lovende woorden voor zijn doortastende optreden tegen de scalians. Zo vond het VHP-Assembleelid Mahinder Jogi, dus uit de oppositie, de minister 'dapper en moedig'.

Dodson liet op 5 oktober 2015 weten, dat de negen scalians die van het stuwmeer waren verwijderd, geen goudactiviteiten meer mochten ontplooien op open water. Tijdens een gesprek met de eigenaren van de goudpontons, kwamen juridische aspecten ter tafel en werd gezocht naar oplossingen. Zij kregen concessies aan land in het vooruitzicht gesteld en de scalians dienden te worden ontmanteld. Het zou uiteindelijk gaan om vier scalianhouders. De goudpontons zouden naar de Marowijnekreek gaan, waar ze ontmanteld zouden gaan worden. 'Alle pontons zullen via een gps-systeem gecontroleerd worden. Niemand zal stiekem meer kunnen dredgen op water', zei Dodson.

Maar, daarmee was de scaliankwestie nog geenszins tot een einde gekomen. Zes scalianhouders vroegen eind oktober de procureur-generaal om hun zaak buiten proces af te handelen en dat verzoek werd gehonoreerd. Elke scalianeigenaar moest een boete gaan betalen wegens overtreding van de Mijnbouwwet. Na betaling van de boete zou het Openbaar Ministerie overgaan tot teruggave van de scalians, die aan de ketting lagen bij het dorp Lebi Doti.

Maar, had minister Regilio Dodson niet gezegd dat de scalians ontmanteld zouden worden? Na betaling van de boete, die totaal in miljoenen Srd's liep, konden de eigenaren weer kunnen beschikken over de goudpontons. En weer was de reactie van de bewindsman, dat de scalianhouders die op het stuwmeer hadden gewerkt, een concessie aan land zouden krijgen.

Hij zei verder, dat het teruggeven van de pontons aan voorwaarden verbonden was en dat afspraken zwart op wit waren vastgelegd. Binnen een jaar moeten de scalians ontmanteld worden. Op weg naar hun nieuwe locatie mogen ze in de kreek dredgen. Bij de locatie aangekomen, moeten de pontons worden ontmanteld.

In de eerste week van november kreeg een en ander een vreemde wending. De eigenaren van de pontons – Peneux van JPP International NV, Soenil Kalloe van Maxi Goldmining en Moreira Santos van Armadillo Mining NV, die samen negen scalians op het stuwmeer hadden - begonnen te dreigen de Staat voor de rechter te dagen. 

'We hebben alle bewijs om aan te tonen dat wij niet illegaal op het stuwmeer bezig waren. Iedereen was op de hoogte, het werd gedoogd', zei Pieter Peneux namens de eigenaren. Uit documenten werd duidelijk, dat de scalians en hun werkzaamheden gedoogd werden door de overheid, de lokale bevolking, de Belastingdienst en de Commissie Ordening Goudsector (COG). Op dat moment, de eerste week van november, lagen de scalians al ruim twee maanden aan de ketting Lebi Doti. De eigenaren waren geenszins van plan om de hen opgelegde boete te betalen. 'Dat vertikken wij, omdat op grond van alle bewijzen die we hebben het moeilijk is aan te nemen, dat wij deze boetes moeten betalen. We hebben altijd geprobeerd zaken legaal te doen', zei Peneux, die verder ook nog eens beweerde, dat de scalians niet vernietigend bezig zijn geweest op het stuwmeer. 'We hebben altijd bij kreken gewerkt en niet hard op het stuwmeer. Ik kan bewijzen, dat waar de scalians gewerkt hebben het gebied na zes weken weer schoon is. Met kwik werken we niet. Wij halen juist met het zuigen van het materiaal het kwik uit de bodem, kwik dat door de goudzoekers op land in het water is terechtgekomen. We maken juist schoon.'

Scalians mogen twee jaren mijnen in Sarakreekgebied...
Na november werd het even stil rond de stuwmeer-scalians. Maar, op 1 januari 2016 werd bekend dat drie eigenaren van scalians toestemming hadden gekregen van Dodson om in het zuidoostelijk deel van de Sarakreek in Brokopondo te mogen dredgen. Het ging om Pieter Peneux van JPP International NV, Soenil Kalloe van Maxi Goldmining en Moreira Santos van Armadillo Mining NV. Vijf scalians mogen in het hun toegewezen gebied opereren. Plotseling bleek er geen sprake meer te zijn van concessies op land. Het zag er dan ook naar uit, dat de regering toch weer goudzoeken in open water ging gedogen, terwijl dat bij wet is verboden.

Dodson bevestigde, dat de drie ondernemers vooruitlopend op een nog te ontvangen landconcessie, toestemming hadden gekregen om te dredgen in de Sarakreek gedurende twee jaren ingaande 31 december 2015. De bewindsman zei verder, dat was afgesproken dat niemand meer in het stuwmeer naar goud mocht zoeken. De plek die was toegewezen, is ongeveer 20 kilometer verwijderd van het stuwmeer.

De beslissing zou destijds zijn genomen nadat alles op een rijtje was gezet. Ook het Openbaar Ministerie had onderzoek verricht en gebleken is, dat door officiële organen van de Staat in de periode 2011-2015 verwachtingen waren gewekt bij de scalianeigenaren. Zij zouden toestemming krijgen van het ministerie om goud te delven in kreken en rivieren in Brokopondo, met name Sarakreek.

Minister Dodson ging dinsdag 9 februari 2016 in De Nationale Assemblee uitgebreid in op de kwestie van de scalians die van het stuwmeer naar de Sarakreek waren verhuisd. Met instemming van de drie omliggende dorpen mogen de ondernemers in de 50 kilometer lange Sarakreek dredgen ofwel naar goud zoeken. De goudpontons waren onder justitieel beslag.

Er waren twee keuzes om de zaak af te handelen, zei de minister. De eerste was om de pontons te ontmantelen en de eigenaren een schadevergoeding te betalen voor hun investeringen. Deze optie zou de Staat enkele miljoenen Amerikaanse dollar kosten. De tweede optie was om een schikking te treffen. 'Ik koos voor een schikking waarbij de scalians voor twee jaren mogen dredgen in de Sarakreek, zoals ze oorspronkelijk beloofd was. Maar, er zijn strenge voorwaarden hieraan verbonden. Er is ook expliciet afgesproken dat ze niet in de buurt van de drie dorpen bij de monding van de Sarakreek en het stuwmeer mogen dredgen.'

Hiermee was een einde gekomen aan het gehaal en getrek van de stuwmeer-scalians, waarvan de eigenaren aan het langste eind hebben getrokken en hebben aangetoond dat de regering nu niet bepaald handig en verstandig heeft gehandeld, waardoor ze nu toch gewoon mogen mijn in open water. Kortom, het gedoogbeleid wordt gewoon gecontinueerd met als enige verschil dat de scalians zijn verplaatst van het stuwmeer naar het Sarakreekgebied.

Dodson gedoogd ook goudpontons op Marowijnerivier
Dus, die kwestie was afgerond en vervolgens doken er in februari van dit jaar meer dan tien scalians op op de Marowijnerivier ter hoogte van het dorp Maripasoula. Het was De Surinaamse Krant die hierover berichtte na te zijn getipt door de Frans-Guyanese non-gouvernementele organisatie Hurleurs de Guyane. Maar, op vragen van de redactie werd door Dodson niet gereageerd. Was hij op de hoogte van de aanwezigheid van scalians op de grensrivier en zo ja, wat zou hij er tegen gaan ondernemen? De bewindsman zweeg echter.
Tot maandag 13 juni (!), toen Dodson via de Ware Tijd reageerde. En dat deed hij op advies van de fractievoorzitter van DOE – zijn partij - in De Nationale Assemblee, Carl Breeveld. Breeveld, die ook door De Surinaamse Krant was benaderd in verband met de aanwezigheid van goudpontons op de Marowijnerivier en het maar niet reageren door zijn minister, en op die dag, 13 juni, de redactie in een e-mail het volgde had bericht: 'De minister moet hierop antwoorden. Ik heb hem gevraagd dat te doen.'

Maar, gedogen en zwijgen gaan kennelijk hand in hand bij de minister van Natuurlijke Hulpbronnen.

Dodson liet via de Ware Tijd weten dat binnenkort, samen met Frans-Guyana, een commissie zou worden ingesteld om de kwestie te bespreken. 'Ook dorpen van Frans-Guyana zetten deze goudmachines in op de Marowijnerivier, en de Fransen juichen de ordening toe', aldus Dodson. Het zou volgens hem nu gaan om twaalf scalians en tien kleine goudpontons. Mogelijk zullen deze goudactiviteiten gedoogd, maar wel aan regels gebonden worden, zoals het niet extreem vervuilen van de rivier. Het wordt waarschijnlijk het oplossingsmodel dat wordt toegepast in Lebi Doti in Brokopondo, waar een deel van de opbrengsten van de scalians in de kas van het dorp vloeit om projecten voor die gemeenschap uit te voeren. 'Dat model werkt daar heel goed en we kunnen dat ook toepassen in bijvoorbeeld het Langatabikigebied', zegt de minister.

Het heeft er dus alle schijn van dat, zoals De Surinaamse Krant eerder al berichtte, de regering weer de biodiversiteit vernietigende scalians gaat gedogen, met alle gevolgen van dien. Dit is een halfslachtig beleid van pappen en nathouden. Overigens is het vanzelfsprekend, dat de Fransen de (vermeende) 'ordening' toejuichen, zoals Dodson stelt. Immers, de Fransen treden al langere tijd wel daadkrachtig tegen scalians op hun wateren op. Zij worden zonder pardon vernietigd. Pontonhouders aan de Franse zijde van de Marowijnerivier die op de hoogte zijn van de komst van gendarmerie en het leger, nemen de benen, en verplaatsen hun scalians naar de Surinaamse zijde van de rivier, omdat zij weten dat Suriname niet optreedt....

Voor regering zijn geld en dus inkomsten Staat belangrijker dan bescherming biodiversiteit
Dat Dodson als een van de regels waaraan scalianhouders stelt, dat de rivier 'niet extreem' vervuild mag worden is natuurlijk absurd. Hij zou juist een beleid moeten voeren waarin helemaal geen sprake is van vervuiling van de Marowijnerivier. Immers, het vervuilen van de grensrivier heeft ook gevolgen van de bewoners van inheemse dorpen die aan de oevers van de rivier zijn gelegen....

Na zijn reactie op 13 juni in de Ware Tijd is het weer stil gebleven. Ondertussen kunnen de scalians op de Marowijnerivier gewoon, gedoogd, hun activiteiten continueren en wordt de vernietiging van de biodiversiteit voortgezet onder toeziend gedoogoog van de Surinaamse regering. Geld en dus inkomsten voor de Staat - en wellicht allerlei persoonlijke belangen - zijn kennelijk voor minister Dodsen en zijn ministerie belangrijker dan het beschermen van de biodiversiteit en de gezondheid van bewoners langs de Marowijnerivier.

(Red. De Surinaamse Krant, 31 juli 2016)

COLUMN: Surinaamse 'journalisten' willen van elkaar leren....

Facebookgroep 'Actieve journalisten' neemt plaats in van passieve journalistenvereniging....

....maar, wat kan een Surinaamse 'journalist' nu van een collega leren die het vak zelf niet beheerst?

30-07-2016 Door: Paul Kraaijer

Het behoeft geen betoog, dat het droevig is gesteld met de journalistieke kwaliteiten en capaciteiten van het Surinaamse zogenaamde journaille. De vraag is echter of dat journaille zich daarvan bewust is. Neen dus en dat wordt feitelijk door hun zelf bevestigd. Immers, een aantal van die vermeend journalisten hebben voor zaterdagavond 30 juli een zogenaamde discussieavond georganiseerd met als thema 'Integriteit van journalisten'.....

Luchtigheid....

'Dit onderwerp is gekozen nadat wij via onze 'Facebook-groep Actieve Journalisten', vakgenoten in de gelegenheid hebben gesteld een onderwerp in te sturen. Het onderwerp van Xaviera Arnhem kreeg de meeste 'likes' van de leden en is daarom gekozen', aldus de zogenoemde initiatiefgroep in een persbericht.

Volgens de organisatoren, waaronder Milton Hubard en Naomi Hoever (vandaag de dag journaliste bij de Ware Tijd) wordt het een 'luchtige' avond. Luchtig? Het initiatief voor de avond zou zijn voortgekomen uit het feit dat er weinig activiteiten zijn waar journalisten samen komen om elkaar 'aan te scherpen' in het vakgebied.

De discussieavond wordt ingeleid door Giwani Zeggen die enkele jaren heeft gewerkt op de nieuwsdienst van Radio 10 en ook bij de redactie van de Ware Tijd en de laatste tijd door het leven gaat als columnist. Verder is een panel samengesteld bestaande uit Zeggen en de voorzitter van de Surinaamse Vereniging van Journalisten (SVJ), Wilfred Leeuwin, die overal en nergens heeft gewerkt.

SVJ al twee jaren niet actief

Overigens zou je verwachten, dat een dergelijke discussieavond zou zijn georganiseerd door de SVJ. Maar, de SVJ lijkt een vereniging in ruste. Niets wordt georganiseerd en Leeuwin zwijgt als er reden is voor de SVJ om haar stem te laten horen. Neen, de SVJ en Leeuwin zijn zwijgenden en dat is misschien maar goed ook, gelet op de kwaliteiten van het bestuur ervan.

Overigens heeft Leeuwin 28 juli naar aanleiding van de discussieavond tegenover de Suriname Herald gezegd, dat er de afgelopen twee jaar niets is gedaan vanuit de vereniging. 'Er kan geen bestuursvergadering worden gehouden. Het bestuur is onvolledig. De statutaire hoeveelheid aan bestuursleden ontbreekt en de overige bestuursleden participeren niet. Op dit moment kan je zeggen dat het bestuur alleen uit één persoon bestaat. Misschien twee en dat is niet werkbaar, waardoor er ook geen vergaderingen gehouden kunnen worden.' Leeuwin, maar wat doe je eraan om de situatie te veranderen? Zijn reactie is net zo passief als hijzelf is.

De initiatiefnemers van de avond beweren te hopen, dat deze activiteit de band tussen journalisten versterkt en ervoor zorg draagt dat vakgenoten van elkaar leren. Daarnaast moet de bijeenkomst ook een belangrijk ingrediënt vormen voor een professionele beroepsuitoefening. Pffff, professionele beroepsuitoefening?

Surinaams journaille staat niet open voor deskundigheid van buiten hun eigen clubje

Maar, het zou verstandiger zijn om eens een avond te organiseren over de inhoudelijke kwaliteiten van het journaille en de geproduceerde artikelen. Negen van de tien gepubliceerde artikelen hebben amper iets van doen met journalistiek. Het zijn geen journalistieke producties, maar meer opstellen op lbo-niveau. Een scholiere uit de hoogste klas van het basisonderwijs zou niet onder doen als zij een stukje zou moeten schrijven.

Wanneer gaan het journaille en de SVJ eens serieus aandacht besteden aan hun eigen inhoudelijke kwaliteiten? Nodig eens iemand uit die het journalistieke metier wel in de vingers heeft en organiseer twee, drie of vier informatieve avonden en dan niet alleen voor SVJ-leden of voor leden van de besloten Facebookgroep 'Actieve Journalisten'.....besloten? Wat heeft het Surinaamse journaille te verbergen? Organiseer avonden die voor iedereen toegankelijk zijn, zodat het metier eens breder tegen het licht kan worden gehouden en niet slechts weer beperkt blijft tot dat welhaast incestueuze groepje Surinaams journaille.

In zichzelf gekeerde onnozelen

Overigens spreekt die Hoever zich tegen, zoals blijkt uit deze opmerkingen van haar in de Suriname Herald van 28 juli: 'Daar de SVJ niets doet, hebben wij gezegd dat wij het gaan doen. En het is ook gebleken, dat de SVJ alleen activiteiten organiseert voor leden die aangesloten zijn bij de vereniging. Heel veel andere collega’s en ik hebben geen toegang. Dus daarom hebben wij het initiatief genomen', zegt Hoever.
Maar, de mede door haar georganiseerde discussieavond heeft een besloten karakter en is alleen toegankelijk voor actieve journalisten, die aan een Surinaams medium verbonden zijn..... Tja.... en zo blijf je dat in zichzelf gekeerde onnozelen die niet open lijken te staan voor deskundigheid van buiten het Surinaamse journaille-swampgebied.

UPDATE-I: Dit bericht het Dagblad Suriname 15 augustus over het Surinaams journaille en een bevestiging van hetgeen ik al zo vaak heb geschreven:

'(...) Een levensgroot probleem in Suriname nu is de ongeschoolde bevolking die nauwelijks kan lezen en schrijven. Deze onderontwikkeling is te zien bij de overheid en ook bij de media. De kwaliteit van de mediawerkers in Suriname is heel laag. Men maakt het heel gemakkelijk voor regeringsleden en laat zich allerlei flutpraatjes aanpraten die men ijverig optekent. De media zijn medeplichtig in de handhaving van corruptie. Dat de media zwak zijn, blijkt uit het feit dat de mediawerkersvereniging nooit serieus een punt heeft gemaakt van een Wet op Openbaarheid van Bestuur, waardoor men inzage krijgt in alle overheidsstukken met uitzonderingen van die welke betrekking hebben op de staatsveiligheid, militaire strategieën etc.. Men eist geen WOB, omdat men geen behoefte heeft/aanvoelt om kritische inhoudelijke artikelen te schrijven tegen de regering die ongeacht politieke partij smijt met belastinggelden. Het bestuur van de mediavereniging is zwak en heeft geen gebalanceerde kijk op het vakgebied waaronder valt de journalistiek. Het journalistieke vak kan in Suriname niet vrij worden uitgeoefend, omdat met name deze regering heel fel uithaalt naar de vrije pers die durft kritisch te zijn. Een deel van de media slijmt met regeringen. Deze vereniging en haar bestuur komen niet op voor meer ruimte om onbevreesd het mediawerk te doen.

Men lijkt juist op een verlengstuk van de regering. Er is een aantal mediawerkers dat allang blij is als men een goede band heeft met een minister, de vp of de president. En daarna is men heel mild en gepacificeerd. Zwakke en timide media zijn medeplichtig aan corruptie. Voor een gunst (waartoe ook behoort informatie) is men mild tegenover de regering. Alhoewel de media schuldig en medeplichtig zijn aan wanbestuur en corruptie in Suriname, met ook een voorname rol voor de mediavereniging en haar bestuur, heeft het voor een deel ook te maken met een onvermogen qua scholing en maatschappelijke vorming. Het is algemeen bekend dat de Surinaamse bevolking vanwege gebrekkige scholing niet in staat is enkele basisstukken te lezen en identiteitsgegevens op te schrijven. Dat is ook te merken in de media. Men kan overheidsstukken niet lezen, men kan eenvoudige wetten niet lezen, men kan beschikkingen niet lezen, men heeft vanwege de ongeletterdheid geen aandacht voor officiële overheidsstukken zoals begrotingen, de regeringsverklaring en nu bijvoorbeeld het zogenaamde stabilisatieplan. Men heeft ook geen interesse in deze stukken.(...)'

UPDATE-II: Na de bijeenkomst is daar verder geen ruchtbaarheid aan gegeven. De vraagt rijst dan ook of de bijeenkomst een succes is geweest. Het waarschijnlijke antwoord: neen.

De Ware Tijd bericht dinsdag 16 augustus (zie hieronder) over een tweede bijeenkomst, weer alleen toegankelijk voor journalisten werkzaam voor een mediabedrijf en geluid- en beeldopnames mogen niet worden gemaakt en ook mag geen verslag van de bijeenkomst geschreven worden. Te bizar voor woorden. Waarom wordt de bijeenkomst dan via de Ware Tijd bekend gemaakt?  De bijeenkomst riekt naar de Ware Tijd en haar pennenlikkers en die willen liever niet dat het journalistiek falen in Suriname aan de grote klok wordt gehangen. Het is de bevestiging dat we hier te maken met het incestueuze Surinaams journaille, dat graag interessant wil doen en wil doen laten voorkomen alsof het een of ander select elitair groepje is. Hoe plaats je jezelf als zogenoemde vakgroep buiten de samenleving??

TWEEDE JOURNALISTENBIJEENKOMST IN AANTOCHT

16/08/2016 17:18 - Van onze redactie

PARAMARIBO - De kracht van de journalistieke pen of microfoon wordt vaak genoeg onderschat. Hoe vaker er over een bepaald onderwerp wordt gesproken, hoe meer het beleid hierdoor beïnvloed kan worden. De geschiedenis liegt er niet om, de invloed van de media heeft in sommige gevallen verstrekkende consequenties gehad. De media kunnen grote macht uitoefenen in de politieke besluitvorming en worden volgens politicoloog en gewezen regeringsadviseur Glenn Truideman zelfs de 'Vijfde Macht' genoemd. Wij vragen ons mede gezien in het licht van de rechtsstaat af of onze media voldoende gebruik maken van hun mogelijkheden.

Vandaar dat het onderwerp voor de tweede journalistenbijeenkomst luidt: 'De invloed van de journalistiek op de politiek'. De inleiding zal verzorgd worden door Truideman, terwijl het panel daarnaast zal bestaan uit twee seniorjournalisten, te weten Ivan Cairo met 25 jaar journalistieke ervaring en Bcham Chandralall met iets meer dan vijftien jaar ervaring op media gebied. De discussieleider is de gewezen journalist met ruime media-ervaring, Gregorry Rijssen. 

De bijeenkomst wordt gehouden op zaterdag 20 augustus 2016 in 'Tori Oso' aan de Fred Derby straat van acht tot negen uur 's avonds.

Zowel de initiatiefnemers als de participanten van de eerste bijeenkomst die op 30 juli in 'Ons Huis' gehouden is, hebben onderstreept dat er behoefte is aan meer van dergelijke ontmoetingen. Redenen die ter onderbouwing hiervan aangehaald kunnen worden zijn dat journalisten elkaar door middel van discussie scherp houden, dat vakgenoten op dit forum de knelpunten van het vak met elkaar kunnen bespreken om oplossingen daarvoor te bedenken en daarbovenop kan regelmatige gedachtewisseling onder de groep leiden tot het verhogen van het gevoel voor democratie.

De bijeenkomst heeft een besloten karakter en zal daarom alleen toegankelijk zijn voor journalisten, die aan een medium verbonden zijn. Ook zal het niet toegestaan zijn voor publicatie bestemde video- of geluidsopnames te maken tijdens de bijeenkomst of verslag te doen van de discussie.

Lees meer: Tweede journalistenbijeenkomst in aantocht - DWTonline.com http://www.dwtonline.com/laatste-nieuws/2016/08/16/tweede-journalistenbijeenkomst-in-aantocht/#ixzz4HXA3zL5P

Den Blauwvinger: Het kan dus wel, Hollands polderen in de Surinaamse politiek

COLUMN: Coalitie na overleg en afsnijden scherpe kantjes akkoord met twee moties oppositie

Halsstarrigheid en navelstaren lijken te zijn verbannen door polderen

25-07-2016 Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Het was even wennen en vooral een gevoel van ongeloof uit het hoofd verbannen. Het is dus werkelijk mogelijk: polderen in de Surinaamse politiek, in het Surinaamse parlement, De Nationale Assemblee. Niemand had dat voor mogelijk gehouden, maar vorige week heeft de coalitie – vooral gevormd door de partij van president Desi Bouterse, de NDP (Nationale Democratische Partij) – ingestemd, na enig geschaaf en overleg, met twee moties van de oppositie. Overleg tussen twee politieke uitersten in Suriname die elkaar eerder met regelmaat in de haren vliegen en over en weer met vuil smijten, dan in netjes polderoverleg naar compromissen zoekend eruit weten te komen. Maar, dat is gebeurd. Een stukje Surinaams politieke historie speelde zich af in het Assembleegebouw aan de oever van de Surinamerivier in Paramaribo. Hollands polderen in het Surinaams politieke strijdtoneel, want dat is het veelal strijd en toneel, veel geschreeuw en elkaar voor van alles en nog wat uitmaken.

De coalitie stemde eerst vrijdag 22 juli gisteren vóór een motie van de oppositie over de gezondheidszorg. Na onderhandelen tijdens een schorsing werden de scherpe kantjes uit de motie van de oppositie verwijderd, waarna die met algemene 44 stemmen werd aangenomen.

NDP-fractieleider André Misiekaba zei na de vergadering, dat ook de coalitie zich zorgen maakt over de gezondheidszorg. Er werd dan ook onderhandeld met de oppositie om enkele aanpassingen aan te brengen in de oorspronkelijke motie. Zo werd in de originele motie gesproken over verval in de gezondheidszorg. Misiekaba stelde echter, dat er problemen zijn in de gezondheidszorg, maar dat er geen sprake is van verval. De NDP'er zei verder blij te zijn, dat de coalitie en oppositie elkaar hadden kunnen vinden. Dat zou met meer moties het geval zijn, als er geen steken onder water opgenomen worden in de overwegingen.

Op dezelfde dag wisten oppositie en coalitie ook elkaar vreedzaam te naderen bij de goedkeuring van een tweede motie van de oppositie. Beide politieke kampen waren het erover eens, dat een deel van de leningen bij nationale en internationale financiële instellingen bestemd moet worden voor de basiszorgverzekering en pensioenuitkeringen, om de sociale zekerheden te garanderen. Een motie van de oppositie daartoe werd vrijdag 22 juli in overleg met de coalitie aangepast waardoor die ook met algemene 44 stemmen kon worden aangenomen in De Nationale Assemblee.

NDP-fractieleider André Misiekaba zei na de vergadering van het parlement, dat de fundamentele bezwaren die de coalitie had, uit de motie waren gehaald. Er waren nog enkele scherpe bewoordingen die de coalitie anders geformuleerd had willen zien, maar omdat het om de essentie ging, aldus Misiekaba, werd ingestemd met de motie.

(Bron foto: YouTube)

Het had dus allemaal veel weg van een staaltje van Nederlands polderen ofwel in goed onderling overleg komen tot compromissen.

Het is te hopen, dat coalitie en oppositie in de toekomst vaker een dergelijk volwassen politiek gedrag kunnen laten zien in plaats van het gebruikelijke haantjes- en asociaal vuilsmijtgedrag. Hollands polderen, Hollands polderoverleg in de Surinaamse politiek, niets mis mee toch....

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

25-07-2016

Amsterdam-Paramaribo