Den Blauwvinger: Schop Barcelona en Madrid van de Surinaamse buis en zendt lokale topwedstrijden uit

COLUMN: Surinaamse omroepen moeten gaan investeren in techniek, apparatuur en kennis

OPROEP: ABC, STVS, Apintie, maak live uitzendingen van Surinaamse topwedstrijden mogelijk, zoek grote adverteerders

16-01-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Wat is dat toch met Surinaamse televisiezenders en voetbal? Je wordt als onschuldige televisiekijker 'dood gegooid' met rechtstreekse beelden - 'afgetapt' van andere buitenlandse zenders - op onder andere ABC, STVS en Apintie van vooral Spaanse en Engelse wedstrijden.

Maar, nooit wordt een eigen, Surinaamse, topwedstrijd live uitgezonden.

Waarom niet? Schamen de zenders zich er voor om beelden uit te zenden van die wedstrijden in krakkemikkige stadions, met nauwelijks toeschouwers en/of heeft men simpelweg de techniek en knowhow en voldoende camera's niet in huis? Het is waarschijnlijk van alles wat.

Investeer in je omroep en zend wekelijks minstens twee lokale topwedstrijden uit. Maak afspraken met grote adverteerders die rond de velden willen adverteren en gebaat zijn bij rechtstreekse uitzendingen..... creëer als omroep een win-win-situatie.

Geef het Surinaamse voetbal de belangstelling die het verdient - en vertoon niet steeds ver-van-mijn-bed wedstrijden met veelal onverstaanbaar schreeuwerig Braziliaans/Portugees commentaar. Waar is de SVB (Surinaamse Voetbalbond) in dezen?

Overigens is het in Suriname zo bizar, dat het kan gebeuren dat een wedstrijd van Barcelona of Real Madrid door drie of zelfs vier zenders tegelijk wordt uitgezonden........ Van enige onderlinge zenderafstemming is geen sprake.

Wordt Suriname zo langzamerhand er niet moe van om de rappe Messi en de arrogante ijdeltuit Ronaldo wekelijks wel een of twee keer op de beeldbuis te zien in plaats van mooie lokale toppers die waarschijnlijk niemand kent, omdat ze zelden tot nooit in beeld zijn en helemaal niet live?
Jammer en zeur dan ook niet langer over het 'natio' ofwel het nationaal voetbalelftal en de dubbele nationaliteit en de ver verwijderde deelname aan een wereldkampioenschap, als kennelijk zeer weinigen in het Surinaamse voetbal willen investeren en er nauwelijks iemand op tribunes te vinden is rond de 'groene' velden tijdens competitiewedstrijden.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

16 januari 2016

Amsterdam – Paramaribo

Den Blauwvinger: Tijd voor onderzoek naar werkdruk onder leerkrachten in Suriname

COLUMN: Nederlands onderzoek wijst uit dat leerkrachten werkdruk onacceptabel vinden

Surinaamse leerkrachten zouden ook lijden onder werkdruk en andere verwerpelijke zaken

10-01-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Veel Nederlandse leerkrachten in het basisonderwijs vinden dat het met de drukte op hun werk steeds meer de spuigaten uitloopt. Inmiddels noemt ruim de helft (56 procent) de werkdruk niet acceptabel. Dat is flink meer dan in 2012, toen dat nog 41 procent was, zo berichten zondag 10 januari 2016 diverse media in Nederland.

Dit blijkt uit representatief onderzoek onder 861 leerkrachten in het basisonderwijs door onafhankelijk onderzoeksbureau DUO Onderwijsonderzoek. Dat werd samen gedaan met het tv-programma De Monitor (KRO-NCRV).

Veel genoemde oorzaken van de hoge werkdruk zijn de leerlingen in een klas die extra aandacht nodig hebben, de administratieve rompslomp en de grote klassen.

Tijd voor onderzoek in Suriname
Een dergelijk onderzoek zou ook geïnitieerd moeten worden in Suriname, door bijvoorbeeld de Bond van Leraren. Immers, het mag als algemeen bekend worden verondersteld, dat leerkrachten in het basisonderwijs in Suriname het ook niet makkelijk hebben. Neen, zij hebben het zwaar. Daarenboven hebben zij ook nog eens te maken met een minister (Robert Peneux van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur) die zich nauwelijks lijkt te bekommeren om het welzijn van leerkrachten en hun erbarmelijke werkomstandigheden, maar wel om bijvoorbeeld hoe zij gekleed staan voor de klas. Een bewindsman die zich wil laten gelden. 'Powerplay' en vele plannen, luchtballonnetjes, arrogantie op en top en amper aandacht voor de leerkracht, die staat aan de basis van de toekomst van Suriname.

Zware werkomstandigheden
Surinaamse leerkrachten moeten onder zware omstandigheden en tegen een verhoudingsgewijs laag salaris werken (veel leerkrachten moeten zelfs na schooltijd ' gedwongen hosselen', hebben een tweede baan, om financieel de eindjes aan elkaar te kunnen knopen). Klaslokalen zonder welke vorm van airco dan ook, klassen met dertig of meer leerlingen zijn niet ongewoon, oud en krakkemikkig schoolmeubilair (schoolbankjes en stoelen), oude en bijna vergane lesboeken, leerlingen met een zeer moeilijke attitude in de klas en op het schoolplein, leerlingen die er niet voor terugdeinzen om een leerkracht in de klas te mishandelen, leerlingen met grote leerachterstanden die extra aandacht behoeven - maar, dat nauwelijks kunnen krijgen, omdat de tijd ontbreekt -, enzovoorts, enzovoorts. Allemaal zaken waarmee de doorsnee leerkracht dagelijks geconfronteerd wordt.

Daarenboven houdt het werk na de reguliere schooltijd, van acht uur 's morgens tot een uur 's middags, niet op. Leerkrachten moeten thuis onder andere lesroosters opstellen, de lesvoorbereidingen maken, repetities samenstellen en nadat ze door de leerlingen zijn gemaakt nakijken en corrigeren en een zogenoemde foutenanalyse maken van taal- en rekenrepetities, de werkweek inhoudelijk voorbereiden en rapporten opmaken en contacten met ouders van leerlingen. Het zijn slechts voorbeelden.

De leerkrachten kennen hun verantwoordelijkheid
De Surinaamse leerkracht heeft het zwaar.
Leerkrachten haken af, voelen zich niet gewaardeerd. Sommigen moeten dagelijks in de klas 'schreeuwen' om brutale en opstandige leerlingen, die thuis kennelijk wel alles mogen, in toom proberen te houden en ze letterlijk bij de les te houden. Dat vergt niet alleen extra tijd, maar ook veel - mentale - energie van de leerkracht.

En minister Peneux maakt zich druk om de kleding van de leerkracht en de kleurrijke kraaltjes- en rasta-haardracht van de leerling.

Komt nog bij, dat leerkrachten nauwelijks hun stem laten horen richting het ministerie en De Nationale Assemblee. Nee, de leerkrachten kennen hun verantwoordelijkheid en die ligt bij hun leerlingen.

Passieve 'polderende' onderwijsbonden waar de leerkracht niets aan heeft
Daarenboven tonen de onderwijsbonden (Bond van Leraren, BvL, en de Federatie van Organisaties van Leerkrachten in Suriname, FOLS) ook nauwelijks daadkracht. De voorzitters lijken gedwee de minister te volgen en jammeren slechts, dat de leerkracht meer gewaardeerd moet worden en dat dat terug te vinden moet zijn in een adequate aanpassing van het salaris. Oproepen tot een grootse landelijke stakingsdag of -week - om druk uit te oefenen - is er niet bij. De onderwijsbonden lijken slechts te 'polderen, uit te zijn op compromissen, zonder daadwerkelijk op te komen voor- en hun handen in het vuur te steken voor de hard werkende, zwoegende en lijdende leerkracht.

Kortom, er zou een onderzoek moeten komen naar de werkdruk en werkomstandigheden van de leerkracht. Maar, de vraag is of iemand daartoe in Suriname het initiatief wil of durft te nemen.

Hoogachtend,
Den Blauwvinger
10 januari 2016
Amsterdam-Paramaribo

Surinaamse agenten schieten weer een autodief in de rug......

Vraagtekens bij rechtmatigheid politie om te vuren op een verdachte van autodiefstal

Deskundig universitair docent drs. Jaap Timmer gaat in op vuurwapengebruik agenten

04-01-2016  De Surinaamse Krant/Paul Kraaijer


Een of meerdere agenten hebben in de nacht van zaterdag op zondag (2 op 3 januari 2016) tijdens een achtervolging in de Wilhelminastraat in Paramaribo een verdachte van autodiefstal in zijn rug geschoten. De verdachte werd onder politiebewaking naar het Academisch Ziekenhuis Paramaribo vervoerd. Mediaberichten vermelden echter niet onder welke omstandigheden de man is neergeschoten en de afdeling Public Relations van het Korps Politie Suriname heeft nog steeds geen persbericht over het voorval uitgebracht.

Waren autodieven in het bezit van (vuur-)wapens?
Een van de lokale kranten schrijft wel, dat er verschillende waarschuwings- schoten zijn gelost, maar dat die de verdachte, achter het stuur van de auto, niet tot andere gedachten konden brengen. Gespecialiseerde eenheden van het Korps Politie Suriname zouden zich vervolgens genoodzaakt hebben gezien om gericht te schieten. Maar, hoe gericht 'gericht' is is onduidelijk, nu de verdachte in zijn rug werd geraakt.
 
Het is overigens niet de eerste keer dat een vluchtende autodief in de rug is geschoten door een of meerdere agenten. De 16-jarige Dominio Hiwat werd op de avond van 16 januari vorig jaar bij een beschieting door een speciale politie-eenheid in de Ruthlaan te Uitvlugt, Paramaribo, dodelijk in zijn rug getroffen door een politiekogel, terwijl een tweede verdachte, de 20-jarige Lorenzo M., in een ziekenhuis moest worden opgenomen met een schotwond in zijn been. De jongens hadden, met nog een derde vriend, een auto gestolen, waarop agenten na een achtervolging het vuur openden.
Voor zover bekend waren in beide gevallen de verdachten niet in het bezit van vuurwapens.

Toegestaan? Geoorloofd?
De vragen die gesteld kunnen worden zijn of het is toegestaan voor agenten om het vuur te openen op een, vluchtende, autodief en of het geoorloofd is om een verdachte in de rug te schieten.

Het ‘Politiehandvest’ Suriname uit 1971 (dus opgesteld onder Nederlands toezicht en nog steeds geldig) vermeldt het onderstaande in art. 12 lid 2 sub c, dat geweld mag worden gebruikt ter aanhouding van personen die van een ernstig misdrijf worden verdacht:

'(...) Artikel 12

(...)

2. De politie mag van geweld slechts gebruik maken:

a. tot noodzakelijke verdediging van eigen of eens anders lijf, eerbaarheid of goed tegen ogenblikkelijke wederrechtelijke aanranding;

b. tot het uiteendrijven van volksoplopen of samenscholingen, dan wel tot het breken van gewelddadig verzet of andere ernstige tegenstand, zulks nadat vruchteloos overeenkomstig het bepaalde in het eerste lid is gehandeld;

c. ter aanhouding van ontvluchte veroordeelden of van personen die van ernstig misdrijf worden verdacht. (...)'

Maar, is het stelen van een auto, en vervolgens ermee op de vlucht slaan, een ernstig misdrijf? Het Wetboek van Strafrecht kent geen specifieke bepaling als het gaat om diefstal van een voertuig. In algemene zin vermeldt dit wetboek onder Titel XII, artikel 370 inzake diefstal het volgende:

'(...) Artikel 370

Hij die enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, wegneemt, met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen, wordt, als schuldig aan diefstal, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste vier jaren of geldboete van ten hoogste zestig gulden. (...)'

Gelet op enkele Surinaamse vonnissen in autodiefstalzaken zou geconcludeerd kunnen worden, dat het feit autodiefstal niet een ernstig misdrijf betreft, kijkend naar de opgelegde straffen. 
In de eerste week van december 2012 werden drie mannen elk veroordeeld tot een jaar celstraf voor het stelen van een auto van een politieman. De auto van de politieman werd 23 april dat jaar gestolen waarna er onderdelen van af gesloopt zijn. Mogelijk was het feit, dat het ging om de auto van een agent een strafverzwarende omstandigheid.
De rechter veroordeelde op 12 juni 2015 iemand die op 28 december 2014 een auto had gestolen. Hij werd veroordeeld tot een celstraf van twaalf maanden waarvan zes maanden voorwaardelijk met aftrek van de tijd in voorarrest doorgebracht.

Een 'interessante' kwestie
Drs. Jaap Timmer, universiteit hoofddocent verbonden aan faculteit der sociale wetenschappen (afdeling bestuurswetenschap en politicologie) van de Vrije Universiteit Amsterdam laat in een reactie aan de redactie van De Surinaamse Krant weten, het een 'interessante' kwestie te vinden en de vraag over de rechtmatigheid van het in de rug schieten van een vluchtende verdachte van autodiefstal 'relevant'. Hij benadrukt, dat het niet zijn rol als wetenschapper is om een oordeel te vellen over concrete voorvallen van geweldgebruik. 'Voor Nederland schets ik u hoe het wettelijk en beoordelingskader er uit ziet.' 

'Ik ben niet bekend met de Surinaamse wetgeving, politie, politiepraktijk en maatschappelijke omstandigheden. De relevante wet- en regelgeving in Nederland voor dit soort vraagstukken is de Politiewet 2012 , vooral de artikelen 3 en 7, wat betreft de politietaak, de geweldbevoegdheid en de randvoorwaarden daarvoor, en de Ambtsinstructie 1994 , vooral de artikelen 1 en 7, wat betreft de definitie van geweld en de bevoegdheid tot het gebruik van het vuurwapen.'

'Diefstal van auto komt in beginsel niet voor vuurwapengeweld in aanmerking'
'Om meteen tot uw centrale punt te komen. Volgens de Nederlandse wet- en regelgeving is de politie bevoegd om te schieten ter aanhouding van verdachten van- of veroordeelden voor misdrijven waar vier jaar of meer gevangenisstraf op staat, mits het gaat om misdrijven waarbij de lichamelijke integriteit van personen is geschaad en/of die een bedreiging vormen voor de samenleving - dus kort en goed, geweldmisdrijven inclusief seksuele misdrijven - plus nog enkele voorwaarden en ter aanhouding van vuurwapengevaarlijke verdachten. Inbraak in een bedrijfspand of diefstal van een auto komen daar in beginsel inderdaad niet voor in aanmerking, tenzij er verzwarende, gevaarzettende omstandigheden zijn bijvoorbeeld door aanwijzingen dat de verdachten ook geweldmisdrijven hebben gepleegd of gewapend zijn.'

'Schieten ter aanhouding op onderlichaam dan wel bovenbenen verdachte'
Volgens Timmer leren agenten in Nederland om ter aanhouding te schieten op het onderlichaam dan wel de bovenbenen van een verdachte. 'Schieten op het bovenlichaam brengt een groot risico op dodelijk letsel met zich mee. Aanhouding heeft tot doel dat de verdachte kan worden vervolgd. Dat is onmogelijk als hij is overleden.'

Een gepensioneerd politiefunctionaris van het Korps Politie Suriname zegt in een reactie, dat wat betreft het gebruik van een vuurwapen door de politie er inderdaad regels zijn. 'Alleen bij ernstige misdrijven waarop een gevangenisstraf staat van vier jaar mag de politie vuurwapengeweld gebruiken op een vluchtende verdachte. Er staat nergens in de wet geschreven, dat je mag schieten op de benen van de verdachte. De instructies worden wel gegeven, maar in de praktijk werkt het anders. Je zou kunnen mikken op de benen en door omstandigheden buiten de wil van de politieman wordt de verdachte in de rug of het hoofd geraakt. De agent is niet strafbaar. Hij wilde alleen het vluchten voorkomen.'

Timmer wijst overigens ook op internationale afspraken waaraan Suriname gehouden is. 'Voor Suriname zijn denk ik ook de VN-afsprakenrond vuurwapengebruik in rechtshandhaving van belang. Ook kan ik mij voorstellen dat de Unie van Amerikaanse Staten afspraken, in petto, heeft op dit vlak.'

In een reactie laat onafhankelijk consultante Anneke Osse, werkzaam op het terrein van Politie en mensenrechten, weten dat het internationaal recht duidelijk is, dat vuurwapens alleen gebruikt mogen worden ter bescherming van leven, met andere woorden in levensbedreigende situaties. 

'Het simpele gegeven is, dat leven alleen genomen mag worden om leven te beschermen. Dit principe is ook opgenomen in het Handbook on Use of Force and Firearms in Law Enforcement dat binnenkort zal worden gepubliceerd door de VN.' 

Osse: 'De Basic Principles zijn ‘soft law’, maar wordt wel degelijk als algemeen geldend beschouwd - landen mogen hun eigen wetgeving niet oprekken om daarmee gedrag te legitimeren wat onder internationaal recht als onwettig wordt beschouwd.' 

Het Korps Politie Suriname en minister Jennifer van Dijk-Silos van Justitie en Politie waren niet bereid om te reageren.

Ter informatie:

Minister Van Dijk-Silos geeft eigen afdelingen Voorlichting terecht dikke onvoldoende

PR-afdeling Korps Politie Suriname bestaat uit amateurs die niet in staat zijn politieberichten te schrijven

Kwaliteit ver beneden maats en een afdeling Voorlichting en Public Relations onwaardig

02-01-2016 Door: Paul Kraaijer

Minister Jennifer van Dijk-Silos van Justitie en Politie heeft zondag 27 december 2015 in het televisieprogramma Door de Bank van presentator Sammy Doerga op Sangeetmala gezegd, dat haar eigen afdeling Voorlichting niet functioneert. Zij zei absoluut niet tevreden te zijn over deze afdeling. De medewerk(st)ers mogen van haar naar huis. Ook over de afdeling Public Relations van het Korps Politie Suriname blijkt de bewindsvrouwe verre van tevreden. Heerlijk! Eindelijk een minister die zich kritisch durft te uiten over haar eigen afdelingen Voorlichting en ze heeft absoluut gelijk, het is dramatisch gesteld met die afdelingen, waar mensen werkzaam zijn die totaal niet begrijpen wat 'voorlichting' inhoud, laat staan in staat zijn om in goed Nederlands en correct inhoudelijk opgebouwd een persbericht te schrijven.

De bewindsvrouwe zei, dat iedereen via de televisie mag horen dat zij weg mogen. Zij zei sowieso van plan te zijn een ander deze maand aan te pakken, maar op een vraag van Doerga had zij echter meteen maar haar niet malse en oprechte en terechte mening gegeven. Want zo is deze dame, eerlijk, oprecht en geen blad voor haar mond.

Over de afdeling Public Relations van de politie zei de bewindsvrouwe, dat er weinig transparantie is. Berichten worden ook niet goed gevolgd. De samenleving moet beter geïnformeerd worden, vindt de bewindsvrouwe.

De minister heeft absoluut een punt. Voor wat betreft de afdeling Public Relations van de politie: daar werkenmensen die in ieder geval niet in staat zijn om goede politieberichten te schrijven. De inhoudelijke kwaliteit ervan is helaas dusdanig erbarmelijk, dat in ieder geval de redactie van De Surinaamse Krant - in tegenstelling tot alle andere Surinaamse media - er niet tot nauwelijks iets mee kan/doet, omdat die redactie de lezers goed en volledig wil informeren en niet 'half bakken'. De leiding van het korps zou er goed aan doen om ervaren pr-medewerk(st)ers aan te stellen die in ieder geval de Nederlandse taal goed beheersen en in staat zijn om persberichten te schrijven.

Bezoek eens de afdeling 'Politieberichten' op de website van het Korps Politie en zie met eigen ogen hoe bar en boos die berichten zijn geschreven. De meesten zijn simpelweg te slecht om ook maar iets mee te kunnen doen en zijn totaal niet voor de gewone burgers geschreven.

Daarenboven reageert de afdeling Public Relations – die niet eens beschikt over een eigen e-mailadres, althans die is niet te vinden op de website van de politie - negen van de tien keer te laat, te traag, met het publiceren van haar persberichten - soms dagen na een gebeurtenis. Een bevestiging, dat de medewerk(st)ers niets van hun werk begrijpen.Vaak hebben bijvoorbeeld de nieuwswebsite Starnieuws en de webeditie van de krant de Ware Tijd – vooral om maar te kunnen scoren met een primeur – veel eerder dan de afdeling Public Relations een bericht over een ongeluk, brand, misdrijf, enzovoorts. Maar, de inhoud van die artikelen is echter nauwelijks betrouwbaar, eveneens inhoudelijk van geen enkele journalistiek verantwoorde kwaliteit, en veelal worden ze nog dezelfde dag opgevolgd door een zogenoemde 'update'. De webredactie van genoemde websites nemen overigens klakkeloos, zonder na te denken, politieberichten over, inclusief alle onvolkomenheden, taal- en andere fouten en onjuistheden.

De afdeling Public Relations van de politie moet burgers over gebeurtenissen niet in het ongewisse laten, maar ze snel en inhoudelijk correct, volledig en in goed en begrijpelijk Nederlands informeren via persberichten om te voorkomen dat media eerder berichten. Vermeldt in berichten waarin sprake is van een verdachte alleen de initialen van de voor- en achternaam van de persoon en nimmer voornamen. Maak op foto's bij persberichten van verkeersongelukken kentekenplaten van betrokken voertuigen onzichtbaar (te vaak zijn die zichtbaar op foto's en dat kan zeer confronterend zijn voor naasten van inzittenden, waaronder de chauffeur/eigenaar die via een bericht over een ongeluk van een naaste moeten vernemen). Overigens geldt dit ook voor de webredactie van de hierboven genoemde websites.

Minister Van Dijk-Silos sluit niet haar ogen voor de inhoudelijk, kwalitatief, nog minder dan op lbo-niveau, functionerende medewerk(st)ers van haar afdelingen Voorlichting. Hopelijk voegt ze inderdaad deze maand de daad bij het woord en haalt ze een stevige bezem door die afdelingen. Dat is nodig, broodnodig, want de kwaliteit van het geleverde werk is ver beneden maats en een afdeling Voorlichting en Public Relations onwaardig.

Den Blauwvinger: Het onbegrijpelijke pagara-fenomeen - 'Time for Change'

COLUMN: Honderden mensen vergapen zich jaarlijks met oordopjes in en mondkapjes voor aan knallend 'giftig' rookfestijn

Tijd om rokerig pagara-feestje te veranderen in mooi siervuurwerkfestijn tijdens jaarwisseling- Geef de jaarwisseling haar glans terug....

01-01-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Het was weer zover. Het centrum van Paramaribo werd gisteren overdag, zoals ieder jaar op oudjaarsdag, bezet door een mensenmassa. Het was weer zover. De zogenoemde pagara-estafette, dit jaar omgetoverd tot een pagara-festijn en weer georganiseerd door een aantal winkelbedrijven. Rechtstreeks uitgezonden door de staatszender STVS en van commentaar voorzien door een presentatrice en presentator die vooral zichzelf heel leuk leken te vinden en onschuldige bezoekers aanklampten om ze lastig te vallen met de meest onnozele vragen.

Vingers in de oren en op afstand gehouden worden door mannen en vrouwen in uniform

Een vuurwerkfeest dat om onbegrijpelijke redenen ieder jaar weer vele bezoekers uit binnen- en buitenland (lees: Nederland) trekt. Onbegrijpelijk, immers wat is er de lol van om met oordopjes (duizenden werden gratis uitgedeeld door een organisatie) of met een aantal van je vingers in je oren en een mondkapje of lapje stof voor je mond, je te vergapen aan met een hels kabaal uit elkaar spattende strengen pagara's? Daarbij ook nog een op zo'n twee meter afstand gehouden door leden van de korpsen politie en brandweer van Suriname, om maar extra aan te geven hoe 'leuk' het feestje is.

Honderden fotocamera's, I-Phones, tablets, videocamera's en mobiele telefoons werden omhoog gehouden om toch maar vooral spannende beelden vast te leggen: uit elkaar knallende pagara's en rook, vooral veel giftig en dus ongezonde rook. Onbegrijpelijk. Maar, het is ook een feest van om gezien en gezien te worden en om te drinken. Vele blikjes bier en veel reclame van de lokale bierproducent Parbo. Hier en daar wat podia met schreeuwerige muziekgroepjes. Een Surinaams feestje van de gekte, dat nu en dan toch in het recente verleden goed bleek voor een beetje video-aandacht van een internationale nieuwszender als CNN.

En dit alles dus overdag, rond het middaguur, op de laatste dag van 2015. Overdag, en dus niet tijdens de jaarwisseling.

Pagara's, maak plaats voor siervuurwerk

Waarom investeren die organiserende winkelbedrijven niet eens in een mooi siervuurwerkfestijn tijdens de jaarwisseling, dus om middernacht, en laten ze de herrie en de giftige dampen van de traditionele pagara's niet eens voor wat ze zijn, ongezond en onaantrekkelijk? Time for change? Valt er niet meer te genieten van een mooi siervuurwerkspektakel dan van op de grond uit elkaar spattende pagara's? De antwoorden lijken duidelijk.

Bij deze dan ook een oproep aan de organisatie van het pagara-festijn om in 2016 over te stappen op een mooier en meer verantwoord siervuurwerkspektakel in het centrum van de stad, op bijvoorbeeld het Onafhankelijkheidsplein, in plaats van weer een oorverdovend en rokerig ongezond pagara-feestje overdag.

Kort termijn vuurwerkverkoop en afschieten vuurwerk in

Overigens, krijg je in Paramaribo wel eens het gevoel, dat de jaarwisseling al dagen van te voren wordt 'gevierd'. Vanaf de dag dat vuurwerk mag worden verkocht, 28 december, wordt er zinloos geknald en dat gaat door tot en met morgen, 2 januari. Het afschieten van vuurwerk tijdens de echte jaarwisselingsnacht lijkt dan ook geen enkele zin meer te hebben, aan kracht te hebben ingeboet, er is immers nauwelijks verschil te horen en te zien met de nachten en dagen er voor.Suriname kent een paar jaarwisselingen....

Een tweede oproep, maar nu gericht aan de regering, is dan ook om dit jaar de vuurwerkverkoop te laten plaatsvinden vanaf bijvoorbeeld oudjaarsdag, 31 december, tien uur in de ochtend tot zes uur 's avonds en het afschieten van vuurwerk toe te staan tussen oudjaarsdag 31 december tien uur 's morgens en nieuwjaarsdag 1 januari vier uur 's morgens. Mogelijk krijgt daardoor de jaarwisseling in Suriname weer echte glans en kracht. Geef de jaarwisseling weer haar traditionele intenties en gevoelens en kleuren aan de hemel terug.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

1 januari 2016

Amsterdam-Paramaribo

Contract IJmuidens sleep- en bergingsbedrijf Iskes in Frans Guyana biedt ook mogelijkheden voor Suriname

Directeur Van de Graaf van Iskes' partner Baggerbedrijf de Boer: 'Wij zijn er klaar voor en gaan liever vandaag dan morgen aan de slag in Suriname'

31-12-2015  De Surinaamse Krant/Paul Kraaijer


Het IJmuidense sleep- en bergingsbedrijf Iskes Towage & Salvage gaat aan de slag in Zuid-Amerika. In Frans Guyana start het bedrijf sleepdiensten in de havensteden Cayenne en Kourou, in een joint-venture met het Nederlandse baggerbedrijf De Boer (Foto:Delta Queen, zelfvarend kraanponton - Bron: baggerbedrijf De Boer). Dat berichtte gisteren het Haarlems Dagblad.

Het gaat om een project van twaalf jaar met een totale waarde van honderd miljoen euro, aldus Iskes-directeur Ronald Vergouwen. Beide havens liggen aan rivieren.

Probleem is echter, dat deze rivieren dichtslibben met modder uit de regenwouden en daarom moet er continu gebaggerd worden. Het baggeren gaat baggerbedrijf De Boer doen.

De sleepdiensten in Frans Guyana zijn nieuw, op verzoek van de lokale autoriteiten, omdat steeds grotere schepen de haven aandoen, maar de baggerwerkzaamheden worden al jaren op continue basis verricht, waarbij Baggerbedrijf de Boer, gevestigd in Sliedrecht, de laatste 12 jaar de haven van Cayenne (Degrad des Cannes) op diepte heeft kunnen houden en nu komt Kourou er dus bij, zo laat Hugo van de Graaf, directeur van het baggerbedrijf, vandaag, donderdag 31 december 2015, de redactie van De Surinaamse Krant weten.

Maar, waarom hebben Iskes/De Boer niet gekozen voor Suriname en activiteiten in de in de regio zeer goed bekend staande haven van Paramaribo en een rivier, de Surinamerivier, die ook nog deels moet worden uitgebaggerd?

'Vanuit onze aanwezigheid in Cayenne hebben we al verschillende kleinere baggerprojecten in Suriname gedaan en zijn we ook regelmatig in gesprek geweest met verschillende instanties over het uitbaggeren van de Surinamerivier', aldus Van de Graaf.

'Tweemaal is er zelfs een tender geweest om de werkzaamheden uit te laten voeren waar ons bedrijf aan mee heeft gedaan. De eerste in 2008, die echter vanwege het vertrek van een grote financier, Billiton, indertijd is afgezegd. Wij hebben toen voorgesteld om een gereduceerdere verdieping te realiseren om het project alsnog betaalbaar te maken. Hiermee is de MAS (Maritieme Autoriteit Suriname) aan de slag gegaan en heeft in 2013 een nieuwe tender uitgeschreven op basis van die kleinere verdieping. Ons bedrijf heeft die tender toen ook gewonnen. Helaas vond het project echter weer geen doorgang, omdat er enkele – met name technische, niet eens zozeer financiële - problemen waren met de financiering.'

Van de Graaf zegt te hebben begrepen dat momenteel nog steeds, zij het op een wat laag pitje, gekeken wordt of het project alsnog gerealiseerd zou kunnen worden. 'Uiteraard hopen wij daar dan bij te kunnen zijn.'

Door de combinatie van bagger- en sleepwerk- zaamheden enerzijds en de combinatie van Cayene en Kourou anderzijds, krijgt, aldus Van de Graaf, de Joint Venture De Boer-Iskes straks een aanzienlijke vloot in de regio, bestaande uit twee grote sleepboten, twee baggerschepen, een  baggerponton (Foto: baggermolen Zeearend - Bron: baggerbedrijf De Boer) en drie meet/assistentievaartuigen, waarvan drie  volledig nieuwe innovatieve en zeer milieuvriendelijke ontwerpen zijn. 'Aardig detail, een voorontwerp is in het verleden zelfs gemaakt met het project Surinamerivier in gedachten en heet op tekening nog steeds 'Paramaribo'.'

Van de Graaf ziet in de nabije toekomst zeker mogelijkheden om in Suriname aan de slag te gaan. Voor hem en zijn bedrijf is het buurland van Frans Guyana niet vreemd.

'Niet alle schepen zijn continue nodig, maar hierdoor hebben we straks wel een overcapaciteit en kunnen we ook voor sleep- en of baggerprojecten elders, zoals in Suriname, een compleet en hopelijk financieel aantrekkelijk pakket aanbieden. Mogelijk brengt het contract in Cayenne dus in Suriname ook sleep- en/of baggerwerken weer iets dichterbij.'

'In het verleden zijn er door de MAS en andere instanties studies gedaan naar de haalbaarheid van het baggerproject en naar wat wij begrepen hebben, zou het project zichzelf moeten kunnen terugbetalen, zelfs in financieel wat mindere tijden. Indien er daarom een gedegen financiering/lening kan worden gevonden bij Surinaamse en/of buitenlandse banken hoeft de overheid hier nu zelf geen geld in te steken en zal het juist activiteit, werkgelegenheid en dus geld op moeten/kunnen leveren. Indien er daarom van alle kanten goede wil is en iemand neemt actief het voortouw, kan het dan ook ineens erg snel gaan. Kortom, aan ons zal het niet liggen, wij zijn er klaar voor en gaan liever vandaag dan morgen aan de slag in Suriname.'

Den Blauwvinger: Gaat het echt zo slecht in Suriname?

COLUMN: Er wordt wat afgeknald

28-12-2015  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Suriname zou zijn gehuld in de dampende nevelen van een financieel-economisch precaire situatie. Mensen jammeren. Prijzen van bijvoorbeeld levensmiddelen en andere producten in supermarkten zijn fors gestegen, tarieven voor het gebruik van stroom en water zijn fors omhoog gegaan alsook de prijs voor een liter benzine aan de pomp - maar, je ziet niet minder verkeer op de weg.

Is het werkelijk allemaal zo erg?

De verkoop en het mogen afsteken van vuurwerk is vanaf zondag 27 december al toegestaan, tot en met 2 januari. En meteen is overal het geknal van vuurwerk te horen, ook in de volkswijken..... en zelfs om vier uur in de ochtend.

Gaat het echt zo slecht in het land? Nee toch?

Mensen jammeren en schreeuwen in dit land nu eenmaal te snel, zonder eerst even na te denken.... Mensen laten hun stem niet horen, op een handjevol zogenoemde, goed bedoelende, actievoerders na, die even een paar dagen via 'protestborden' hun stem hebben laten horen bij het Onafhankelijkheidsplein in het centrum van de stad, Paramaribo, tot deze 'activisten' inzagen, dat de autoriteiten terecht geen oog hadden voor hun kartonnen bordjes en ze eieren voor hun geld kozen en verdwenen om zich te gaan bezinnen op een nieuwe actievorm om 2016 goed te beginnen. Terecht, omdat met kort-door-de-bocht leuzen op krakkemikkige kartonnen protestbordjes nu eenmaal niets wordt bereikt en helemaal niet als die bordjes omhoog worden gehouden door niet meer dan een handjevol onwennige demonstranten die slechts kunnen vertellen, nauwelijks fatsoenlijk onderbouwd, dat zij een ander regeringsbeleid wensen.

Is het werkelijk allemaal zo erg? Neen, luisterend naar de oorverdovende stilte van een zogenaamde jammerende bevolking en het vele geknal van vuurwerk, al op 27 december.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

28 december 2015

Amsterdam-Paramaribo

Den Blauwvinger: Regering laat slecht functionerende districtscommissaris te Brokopondo in haar zetel zitten

COLUMN: Ongeschikte districtscommissaris toont arrogant gedrag en loopt achter feiten aan – Dood door schuld?

Laatste incident is aanvaring met de bewindsvrouwe van Justitie en Politie

25-12-2015 Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Het district Brokopondo zit sinds 9 december 2012 opgescheept met de eigengereide districtscommissaris Ivonne Pinas. Een vrouw die, zo blijkt in de praktijk, voor haar functie niet echt geschikt is. Van huis uit leerkracht, maar verruilde het onderwijs voor de politiek. Van 1996 tot 2000 was ze Assembleelid voor de Nationale Democratische Partij (NDP). Ze huppelt echter als districtscommissaris overal achteraan en lijkt niet daadkrachtig te willen optreden tegen een aantal problemen in haar district. Daarnaast lijkt ze niet de meest makkelijke in de omgang, heeft een arrogante attitude en denkt Jan en Alleman onder haar duim te kunnen houden. Ze schroomt ook niet om Assembleeleden en een minister tegen zich in het harnas te jagen. Al met al ongelooflijk dat ze nog steeds van de regering in haar zetel in het dorp Brokopondo mag blijven zitten.

Men was gewaarschuwd....

Let wel, al voor haar benoeming berichtte de Ware Tijd op 27 juli 2012, dat het onderzoek naar de achtergrond en competentie van kandidaat-districtscommissarissen beter moet. Daarbij moet de regering zich niet alleen verlaten op een justitieel antecedentenonderzoek, maar ook nagaan of betrokkene geen conflicterende belangen heeft in het bestuursgebied dat zal worden toegewezen. Zo werd destijds vernomen uit politieke kringen. Gesuggereerd werd bijvoorbeeld, dat de benoeming van ex-Assembleelid Ivonne Pinas als nieuwe districtscommissaris van Brokopondo geen juiste keuze was. Pinas zou zakelijke belangen hebben in het district en een conflict hebben met delen van de Brokopondo-gemeenschap. De regering had er beter aan gedaan haar in een ander district aan te stellen, zo schreef de Ware Tijd.

Met ongekende arrogantie een bewindsvrouwe durven uit te dagen.....

Deze week joeg ze minister Jennifer van Dijk-Silos van Justitie en Politie tegen zich in het harnas. Pinas sprak tegen, dat zij geweigerd heeft om mee te werken aan een onderzoek naar misbruik van kinderen in haar district en ze ontkende zelfs dat er sprake is misbruik van minderjarigen in haar district. Dat, van de weigering, had Van Dijk-Silos vrijdag 18 december medegedeeld in De Nationale Assemblee tijdens de begrotingsbehandeling. De districtscommissaris had vervolgens de brutaliteit de minister via de media uit te dagen om haar bewering te staven, omdat die niet op waarheid zou berusten. 'Waar ik weet van draag, is dat ik geweigerd heb de minister te ontvangen tijdens haar bezoek aan het district, vanwege het feit dat zij mij niet officieel op de hoogte heeft gesteld van haar komst. Ondanks dat heb ik haar niet belemmerd haar werkzaamheden te verrichten', aldus Pinas in een reactie in een van de lokale media. Overigens bevestigde het ABOP-Assembleelid Diana Pokie, afkomstig uit het Brokopondo-dorp Brownsweg, dat er wel degelijk sprake is van misbruik.

Pinas wil 't liefst met rust gelaten worden

– Pinas had overigens begin september 2013 een aanvaring met toenmalig BEP-Assembleelid Ronny Asabina, afkomstig uit het dorp Klaaskreek in Brokopondo. Hij constateerde zaken in zijn district die niet goed gingen. Het district was volgens hem te vaak negatief in het nieuws gekomen. Zo waren er, aldus Asabina, het incident te Nieuw Koffiekamp waarbij enkele boze porknokkers een auto van IAmGold/Rosebel vernielden, goudwinningsactiviteiten aan de voet van de hulpdammen, diverse berovingen in de goudwinningsgebieden en leefgemeenschappen met als dieptepunt de dood van een winkelier die bij een beroving levend werd verbrand. Asabina vond, dat het district in totaliteit een bijdrage moet leveren aan de ontwikkeling. Brokopondo is in zijn beleving niet alleen het district van energie, goud, hout en andere bouwmaterialen, maar herbergt ook een aantal bezienswaardige en sfeervolle plaatsen en toeristische oorden. ‘Ik denk hierbij aan het Stuwmeer, Tonka Eiland, Ston Eiland, Berg & Dal Eco Resort, Babunhol, Bena Strand en Ananiestrand. Zie daar het belang en de noodzaak voor garantie van veiligheid en een veiligheidsgevoel’, zei de BEP’er destijds.

Pinas voelde zich natuurlijk aangesproken en op haar lange tenen getrapt en reageerde met de opmerking, dat de partij van Asabina tien jaar lang de leiding had in het district Brokopondo. ‘Waarom is er toen niet gezorgd voor de ontwikkeling? Nu moet Asabina niet komen om politiek te bedrijven. In acht maanden heb ik heel wat kunnen realiseren. Laat Asabina mij met rust laten.’

Een maand eerder, 1 augustus 2013, berichtte het Nederlands/Surinaamse maandelijkse magazine Parbode, dat Pinas met geld van de belastingbetaler 'een aardig optrekje had gebouwd' in Atjoni. Het zou een opzichtig pand zijn, aan de rand van het plaatsje. Opmerkelijk, vinden ook de bewoners van Atjoni zelf, want Pinas laat haar gezicht zelden in het dorp zien, Ze verwachten ook niet dat ze de woning ooit zal betrekken. Een lokale bootsman: 'Van het geld wat het heeft gekost, hadden ze beter een paar eenvoudige huizen kunnen bouwen voor de bevolking. Honderden mensen zijn hier nog op zoek naar een dak boven hun hoofd.' –

Dat gedrag – zoals tegen Asabina en tegen minister van Justitie en Politie Van Dijk-Silos – typeert de persoon Ivonne Pinas. Ze bijt van zich af als ze zich aangevallen voelt, maar wanneer er zaken zijn waarbij optreden van haar wordt verwacht geeft ze niet thuis en als ze wel thuis geeft is haar reactie veelal passief en ook nog eens te laat. Daar zijn voorbeelden genoeg van.

Verre van objectief en met arrogante vooringenomenheid omgaan met conflict

Zo zijn er geluiden uit Kwakoegron, dat ze ruim twee jaren een geschil heeft gehad met de bestuursopzichtster van het aan de Saramaccarivier gelegen Matawaidorp. De bestuursopzichtster was op 6 juli 2012 benoemd. In dat geschil koos Pinas ongegeneerd de zijde van een groep lokale bewoonsters van dat dorp – die de goed werkende bestuursopzichtster, die zich met hart en ziel voor het verpauperde spookdorp inzette, om het weer aantrekkelijk te maken – ook en niet in de laatste plaats voor toeristen - niet lustte en een mannelijke bestuursopzichter wilde – die door allerlei intimidatiepraktijken het werk van de bestuursopzichtster onmogelijk maakte en onlangs zelfs feitelijk de in het dorp geboren bestuursopzichtster en haar gezin uit het dorp heeft verdreven en haar inboedel uit de woning boven haar kantoor heeft verwijderd. Pinas stond en staat dat allemaal vanuit haar zetel in Brokopondo toe. Een districtscommissaris onwaardig.

Dezelfde groep heeft er ook voor gezorgd, dat de afgelopen twee tot drie jaren diverse leerkrachten en schoolhoofden het dorp en de enige school (EBG) gedwongen hebben moeten verlaten vanwege het intimiderende en bedreigende gedrag van de groep vrouwen. De groep bemoeide zich met het inhoudelijk onderwijsproces en liepen onaangekondigd de school binnen. De districtscommissaris gaf niet thuis en liet zich niet zien in het dorp.

Pinas heeft in haar 'regeerperiode' vooral achter de feiten aangelopen. Problemen met illegale goudzoekers in bijvoorbeeld het Brownsberg Natuurpark en in de zogenoemde Roma Pit in het concessiegebied van de Canadese goudmijnmultinational IAmGold, moederbedrijf van Rosebel Gold Mines NV, of de aanwezigheid van de drijvende goudfabrieken ofwel goudpontons (scalians) op het stuwmeer, werden door haar vanaf een afstand gadegeslagen. Nimmer nam Pinas zelf het initiatief om tot welke vorm van 'actie' dan ook over te gaan. Proactief handelen kent deze districtscommissaris niet. Ook Pinas is mede schuldig aan de vernietiging, door de activiteiten van de vele honderden illegale goudzoekers, van het Brownsberg Natuurpark en de daar aanwezige unieke biodiversiteit. Immers, een districtscommissaris heeft optredende, handelende bevoegdheden, maar Pinas kennelijk niet.

Dood door schuld?

Dat werd ook pijnlijk duidelijk bij de verdrinkingsdood van het 12-jarige meisje Desahira Banai zondag 30 augustus 2015 op het recreatieoord Ston Eiland in het stuwmeer. Op de dag van dit tragisch voorval bleek meteen, dat de eigenaar van het oord zich niet had gehouden aan de gestelde (veiligheids-)voorschriften. Het recreatieoord werd per direct gesloten. Het oord ging in de tweede week van september weer open. Het gebied waar mensen mogen zwemmen werd afgebakend met een net en er waren palen in het water geplaatst waarop de waterdiepte staat vermeld.

Als het kalf verdronken is dempt men de put.

Pinas trad pas op na de dood van dat jonge meisje. Zo stelde ze een team samen om controle uit te voeren in de diverse toeristische trekpleisters in haar werkgebied. Haar collega John de la Fuente van het district Para bezocht daarentegen, verstandiger uiteraard, voor de grote vakantieperiode recreatieoorden om te controleren of ze aan alle veiligheidsvoorschriften voldeden. Pinas had dat achterwege gelaten. Dat kon, ongestraft. Pinas controleerde te laat, veel te laat. Met in de wetenschap een dood, verdronken meisje. Is er wellicht sprake van dood door schuld? Had het preventief, voor de vakantie, controleren van recreatieoorden in Brokopondo de dood van het meisje voorkomen? Heeft iemand zich die vraag gesteld?

Het district heeft verder te kampen met drugsgebruik en ook met de nodige zelfmoorden onder jongeren. Voor zover bekend is hierop nimmer door Pinas actief actie ondernomen.

De regering moet de ogen gaan openen in de richting van het district Brokopondo, waar een nogal inactieve districtscommissaris ongestoord haar scepter al een paar jaren kan zwaaien. Ze laat zich graag zien bij allerlei officiële gebeurtenissen en andere plichtplegingen en komt dan stuntelig over en zeker niet als een districtscommissaris met gezag, zoals een haar collega's in Paramaribo, Jerry Miranda, een man die wel handelt, een man die wel optreedt en een man die wel proactief is. Maar, Pinas laat zich zelden zien in de dorpen. De dorpen moeten bij haar komen.

Toe aan vervanging

Laat iemand met echte bestuurlijke vaardigheden en capaciteiten Pinas spoedig vervangen. Iemand die goed weet om te gaan met intermenselijke contacten, iemand die niet blijft zitten, maar die proactief handelt en optreedt en oog heeft voor de lokale bewoners, iemand die in conflictsituaties niet vooringenomen en niet objectief handelt. Niet, omdat ze uit NDP-geledingen afkomstig is moet ze vast in het pluche van haar zetel blijven plakken. Neen, het moet gaan om bestuurlijke en communicatieve vaardigheden en juist die twee zaken zijn bij Ivonne Pinas zeer ver te zoeken zo niet onvindbaar.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

25 december 2015

Amsterdam-Paamaribo

Den Blauwvinger: Suriname ontbeert een krachtige huurdersvereniging

COLUMN: Verhuurders maken op grove asociale wijze misbruik van huurders en woningzoekenden

Huurprijzen worden gevraagd in extreem hoge buitenlandse valuta en dat wordt gedoogd 

Laat de twee consumentenorganisaties aanzet geven om te komen tot een huurdersvereniging

21-12-2015  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Afgelopen week werd weer eens in De Nationale Assemblee gedebatteerd over de verhuur van woningen in Euro's in plaats van gewoon in Surinaamse dollars ofwel Srd's. Dat is bij wet verboden en alleen een bedrijf als de SLM (Surinaamse Luchtvaart Maatschappij) mag producten aanbieden in buitenlandse valuta.

In de hele discussie over woningverhuur in extreem hoge buitenlandse valuta mist het aspect van een huurdersvereniging. In Suriname bestaat geen enkele organisatie die zich inzet en hard maakt voor de rechteloze huurder. Consumentenorganisaties (Consumentenkring en Consumentenbond) lijken zich daar ook niet echt druk om te maken, zich voor in te zetten.
Waarom niet?
Waarom is men in Suriname zo passief en laat men alles maar gedwee over zich heen komen? Wanneer wordt die vuist eens op tafel geslagen?
Surinamers kunnen luid en grof praten. Schelden en met vuil smijten is aan de orde van de dag, maar opkomen voor hun persoonlijke belangen en rechten is er nauwelijks bij. Gedwee wordt alles maar, welhaast slaafs, geaccepteerd.

Een loopje genomen en gesold

Met huurders wordt in Suriname een loopje genomen, er wordt met ze gesold. Verhuurders maken misbruik van hun huurders door extreme hoge huren en borgsommen (soms twee tot drie maanden huur vooruitbetalen als borgsom is normaal) te vragen, een positieve uitzondering daargelaten.

Maar, feit is, er worden exorbitante huurprijzen voor woningen (waar soms van alles aan mankeert) gevraagd en niemand maakt zich druk. Ook Assembleeleden niet, want ja, je kunt wel iets roepen in een openbare vergadering van het parlement, maar bij roepen mag het niet blijven. Je hebt als politicus weer even je punt gemaakt, geschoord en wat publiciteit gehaald, maar uiteindelijk zijn de huurder en de woningzoekende daar niet mee gediend.

Paraplutarieven uit de koker van de NDP

Zo stelde de fractievoorzitter van de NDP (Nationale Democratische Partij), André Misiekaba, 17 december, tijdens de begrotingsbehandeling in De Nationale Assemblee (DNA) nog voor om zogenoemde paraplutarieven voor huurwoningen in te stellen. Hij zei, dat bij huurders het idee leeft dat de verhuurder de koers bepaalt en dat op die manier de huurder automatisch is overgeleverd aan de grillen van de woningeigenaren. De NDP'er wil dat tarieven per woonomgeving en op basis van de grootte van een woning, per vierkante meter, vastgesteld worden. Eerder had president Desi Bouterse bij het beantwoorden van vragen gezegd, dat de huurder absoluut niet verplicht is de huur in buitenlands geld te betalen. Bouterse zei ook, dat de verhuurder de huurprijs wel in een vreemde munt mag vragen, maar dat niet moet eisen. De verhuurder mag kiezen het bedrag in Surinaamse dollar te betalen tegen de officiële wisselkoers van de Centrale Bank van Suriname en niet tegen een zwarte markt- of cambiokoers. De president lijkt zijn 'eigen' wet- en regelgeving niet te kennen.

Misiekaba: 'Het is goed als gezegd wordt, dat niet in vreemde valuta betaald hoeft te worden, maar ik had graag gezien, dat ook het vragen ervan door de verhuurder wordt verboden.'

Gebreken en ongemakken, daar betaalt de huurder veelal duur voor

De politicus had een punt. Huurprijzen voor woningen in buitenlandse valuta zouden verboden moeten worden. Verhuurders maken er op een ongelooflijke misbruik van en van de heersende woningnood, waardoor soms woningzoekenden gedwongen worden om in te dure huurwoningen te gaan wonen. Negen van de tien huurwoningen worden aangeboden in euro's. Huurprijzen vanaf zo'n 400 euro per maand zijn normaal, maar omgerekend in Srd's (Srd 1.686 op 19 december) voor velen niet op te brengen. Vaak zijn het ook nog eens woningen met de nodige gebreken en ongemakken. Schrijnend.

De meeste verhuurders zijn niets meer en niets minder dan ordinaire geldwolven, die weten dat huurders nauwelijks tot geen rechten hebben, maar die wel de huur netjes op tijd moeten betalen, want anders worden ze zo door hun huurbaas op straat gezet, zonder pardon.

Het wordt tijd dat de regering hier eens serieus werk van gaat maken en verhuurders aanpakt die woningen verhuren in buitenlandse valuta. Verhuurders die de fout in gaan zijn eenvoudig en snel te traceren en dus aan te pakken. Maar, de wil om tegen ze op te treden lijkt niet aanwezig te zijn. Waarom huurders dwingen – terwijl de wet het niet toestaat – de huur te voldoen in euro's? We leven toch in Suriname? Het is te gek voor woorden. Overigens geldt dat ook voor andere sectoren, zoals de autohandel. De meeste auto's in Suriname worden door garages en anderen te koop aangeboden in Amerikaanse dollars. Ook dat wordt gedoogd.

Consumentenorganisaties zouden met initiatief voor huurdersvereniging moeten komen

Wat de woningverhuur betreft zou het aan te bevelen zijn om bijvoorbeeld vanuit de consumentenorganisaties – zij zijn het toch die de belangen van de consument moeten beschermen? – met een initiatief te komen voor het oprichten van een huurdersvereniging, waardoor de druk kan worden opgevoerd op de regering en op asociale verhuurders om onder andere definitief een einde te maken aan de praktijk van het vragen van euro's om de maandelijkse woninghuur te voldoen. We leven en wonen toch in Suriname en niet in Europa?
Maak een einde aan de huidige absurde situatie in de woningverhuursector. Consumentenkring en Consumentenbond Suriname neem het initiatief en werk in gezamenlijkheid aan de oprichting van een huurdersvereniging. Toon eens, dat jullie werkelijk opkomen voor de consument.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger,

21 december 2015

Amsterdam-Paramaribo

Den Blauwvinger: Veel vragen over zogenoemd 'doorlichten' Staatsmedia Suriname door Nico Haasbroek

COLUMN: Oud-hoofdredacteur NOS Journaal onder mistige omstandigheden naar Suriname gehaald en na tien dagen weer in stilte vertrokken

Doorlichting Staatsmedia, op verzoek van de Staat, al voor aanvang gedoemd te mislukken

04-12-2015  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


De afgelopen dagen was de oud-hoofdredacteur van het NOS Journaal Nico Haasbroek in Suriname om de staatsmedia door te lichten en om personeel van die zenders te trainen. Zijn bezoek was controversieel en met de nodige onbeantwoorde vragen omringd. Immers, hij was – kennelijk door de staat zelf uitgenodigd, maar de staatszenders hadden totaal geen trek om aan de doorlichting, waarvan zij niet vooraf op de hoogte zouden zijn geweest, mee te werken. Ondertussen leverde het werkbezoek aan Suriname Haasbroek een aardig euro-centje op.

Veel vragen over mistig 'Haasbroek-project'

Maar, door wie was de oude rot in het journalistieke metier uitgenodigd, waarom was juist hij voor dit klusje benaderd, waarom moesten de staatsmedia tegen het licht worden gehouden en hoe dacht hij die staatsmedia objectief te kunnen doorlichten - in slechts tien (10!) dagen tijd (hoe kun je twee Surinaamse omroepen, twee radiozenders en de Voorlichtingsdienst van de Staat in zo'n korte tijd op een geloofwaardige wijze doorlichten?) - als zij nauwelijks bereid bleken te zijn om medewerking te verlenen?
Overigens is hij alweer terug in Nederland. Op zijn website staat donderdag 3 december te lezen 'Na een pauze van tien dagen in Suriname ben ik weer terug in Middelland.' (een wijk in Rotterdam) Tien dagen. Heeft hij in tien dagen tijd de staatsmedia weten door te lichten? Hoogst onwaarschijnlijk.

Het was de Ware Tijd die woensdag 18 november gewag maakte van de komst van Haasbroek . De krant wist te berichten, dat de door te lichten staatsmedia – STVS, ATV, SRS, Radio Boskopu en de Nationale Voorlichtingsdienst – jaarverslagen, personeelsbestanden, uitzendschema’s en overzichten van beschikbare technologie ter beschikking zouden moeten stellen aan Haasbroek.

'Maar, ik weet van niets', liet Clifton Limburg, lid van de Raad van Toezicht bij de STVS en SRS, meteen weten. Niemand was geïnformeerd, niemand wist iets.

Wat was de rol van Roy Raymond de Miranda?

Een en ander werd gecoördineerd door Roy Raymond de Miranda, in alle stilte adviseur geworden van vicepresident Ashwin Adhin, en de persoon die leiding geeft aan een commissie die het project Naschoolse Opvang aan het evalueren is. Waarom hij betrokken was bij het 'Haasbroek-project' en wie feitelijk – en waarom – de opdracht daartoe had verstrekt aan de Nederlander is volstrekt onduidelijk. De Miranda heeft geen media-achtergrond en wat weet hij van het onderwijs? Ook niet veel, toch? Hij staat bekend als iemand met een arrogante attitude en een, te, grote mond, die houdt van schelden en vuil smijten en een besmet verleden heeft binnen de NDP van president Bouterse (Clean Files Tribunal, voor wie het zich weet te herinneren.....).

In de periode 21 tot en met 28 november zou Haasbroek workshops en trainingen verzorgen voor het personeel van de betrokken media. Maar, het bleef na dat ene bericht in de Ware Tijd van 18 november stil rond Haasbroek, tot diezelfde krant op 28 november met een 'follow-up' kwam.

De voorgenomen doorlichting en reorganisatie van de staatsmedia leek op drijfzand te berusten. Dat schreef de Ware Tijd. Leidinggevenden leken niet van zins te zijn veel medewerkers vrij te maken voor de training van Haasbroek en ook bleek het een lastig te nemen hobbel te worden om de benodigde documenten voor de doorlichting in handen te krijgen vanuit de door te lichten media.

Duur prijskaartje

In het radioprogramma Bakana Tori van Clifton Limburg op de SRS, spuugde Eugene van der San, directeur van het Kabinet van de President, zijn gal over het project. Hij plaatste ook vraagtekens bij wat met de doorlichting werd beoogd. Maar, vooral het prijskaartje - de consultant Haasbroek vroeg maar liefst 300 euro per uur – wekte bij Van der San en Limburg verbazing. In Nederland zou Haasbroek, zo beweerde hij, 1.200 euro per uur verdienen aan soortgelijke projecten, maar in Suriname wilde hij het wel voor een habbekrats van 300 euro per uur doen. Maar, 300 euro is dus in Suriname geen habbekrats - maar daar stond de doorlichter niet bij stil -, dat is omgerekend in Surinaamse dollar rond een modaal inkomen.

Om het project uit te voeren was 120 uur uitgetrokken, wat dus neer zou komen op een bedrag van minstens 36.000 euro. Snel en eenvoudig verdiend in tien dagen tijd.

Haasbroek heeft overigens niet gereageerd op vragen van de redactie van De Surinaamse Krant over zijn werkzaamheden in Suriname en op de vraag door wie hij feitelijk voor deze klus was gevraagd. Zijn digitale agenda op zijn website vermeldt ook niet dat hij deze dagen voor werkzaamheden in Suriname verbleef en ook wordt met geen woord hierover op de website gerept, behalve dan die ene zin vandaag, na terugkeer in Nederland.

Als een dief in de nacht

Haasbroek lijkt als een dief in de nacht Suriname te hebben verlaten, met, mogelijk, een goed gevulde portemonnee.

Maar, waarom al dat stilzwijgen rond het 'Haasbroek-project?

Waarom niet even een persconferentie beleggen om tekst en uitleg te geven over de doorlichting?
Wie heeft opdracht gegeven voor het doorlichten en waarom, met welke reden, met welk doel?
Is er wel doorgelicht en zo ja, wat heeft dat opgeleverd, welke conclusie kan er worden getrokken en heeft Haasbroek aanbevelingen gedaan?

Veel vragen, (nog) onbeantwoord, over een mistig, schimmig doorlichtingsproject.

Pauze...
Of het doorlichten van de staatsmedia door Haasbroek zal leiden tot zicht- en hoorbare kwalitatieve en technische verbeteringen bij die media valt ernstig te betwijfelen. Daarvoor zijn tien dagen simpelweg te kort en daarom kan het hele 'Haasbroek-project' niet echt serieus worden genomen.

Haasbroek zit weer thuis met in z'n kontzak wellicht nog een goed gevulde portemonnee en als herinnering een leuk verblijf ofwel een plezierige vakantie in Suriname. Hij schrijft niet voor niets op zijn website dat het tien dagen 'pauze' waren in Suriname.....en dat, dat ene woordje 'pauze', zegt meteen voldoende over hoe Haasbroek het doorlichtingsproject is ingestapt, relaxed, niet echt serieus, gewoon even vakantie vieren en tussendoor wat euro's binnenslepen, dat is het werk van consultant Nico Haasbroek.
En of de Surinaamse burger ooit hoort wat hij in Suriname precies heeft uitgespookt valt ook ernstig te betwijfelen.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

04 december 2015

Amsterdam-Paramaribo

Den Blauwvinger: De vergeten Surinaamse ramp – Uniek Brownsberg Natuurpark dreigt verloren te gaan

COLUMN: Natuurbeschermingsorganisaties, autoriteiten en een milieuactivist ontlopen hun verantwoordelijkheid

Illegale goudzoekers mogen al jarenlang werken aan vernietiging Brownsberg – Het failliet van de natuurbeschermingsorganisaties

27-11-2015  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Je kunt dan wel als Wereldnatuurfonds in Suriname nu en dan een fotorapportje en een inhoudelijk rapport met veel gevoel voor drama en publiciteit uitbrengen over de voor de biodiversiteit vernietigende werkzaamheden van vele honderden illegale goudzoekers, maar daarmee is het Brownsberg Natuurpark niet echt geholpen. Vele jaren hebben natuurbeschermingsorganisaties en een verdwaald vermeend milieuactivist – die ooit een aantal jaren heeft gewerkt bij de Stichting Natuurbehoud Suriname (Stinasu, 'beheerder' van Brownsberg) – toegekeken hoe zoetjesaan het natuurgebied werd en nog steeds wordt verwoest. Beetje bij beetje verdwijnt het van de aardbodem.

Het gaat om een vergeten Surinaamse ramp. Even kwam het natuurgebied weer in het nieuws, op 13 november, toen de Ware Tijd met het bericht kwam, dat nog steeds zo'n 1.500 illegale goudzoekers bezig zijn om het gebied nog meer te vernietigen. De krant schreef zelfs, dat de goudzoekers op weg zijn om het plateau te bereiken en een van de ministers, Steven Relyveld van Ruimtelijke ordening, Grond- en Bosbeheer, adviseerde om de Ireneval niet te bezoeken, omdat de grond niet meer stabiel is.

Krankzinnig plan Commissie Ordening Goudsector

Diezelfde minister is gelukkig ook geen voorstander van het al op zaterdag 8 september 2012 gepresenteerde krankzinnige plan van de presidentiële Commissie Ordening Goudsector om 1.200 hectare grond in de omgeving van het natuurgebied ter beschikking te stellen aan de illegale goudzoekers. De autoriteiten wilden dit gebied conform de wettelijke regelingen ter beschikking stellen van de dorpsgemeenschap in het gebied. ‘Maar, daar zijn er natuurlijk voorwaarden aan verbonden’, zo liet Gerold Dompig, het gezicht en spreekbuis van de commissie, via de media weten. De goudzoekers zouden zich moeten organiseren en zich houden aan een aantal criteria voor de bescherming van de natuur. Maar, het plan van de commissie leek eerder op het belonen van illegale porknokkers die een natuurpark hadden vernietigd, dan het beboeten of veroordelen van die goudzoekers voor hun gedrag. Anno november 2015 wachten de goudzoekers nog steeds op een nieuw werkgebied. Overigens zou in ruil voor dat stuk gebied het natuurpark uitgebreid worden met grond die grenst aan het park.

Die ene vermeende milieuactivist was overigens voorstander van het plan en werkte zelfs met de commissie mee door het plaatsen van 'OGS grensbordjes' in het natuurgebied (Ordening Goudsector Suriname). Trots werden hiervan foto's op een Facebookpagina geplaatst. Hij was het milieubeschermingsspoor volledig bijster en nog steeds.

Ook het WWF Guianas toonde zich destijds positief over dat plan. WWF-woordvoerster Karin Spong zei in mei 2014 deze aanpak als een duurzame en een realistische oplossing te zien. Vooral, zo zei ze, omdat die ruim 1.000 hectare toch al helemaal vernietigd was door goudzoekersactiviteiten. En het feit dat er in het zuiden van het park vierduizend hectare bij zou komen is ook positief, aldus Spong.

‘Dat stuk uit de officieel beschermde zone halen en een stuk in het zuiden toevoegen geeft het park de potentie zich weer in zijn oude glorie te herstellen. Het is een gebied met een ongelooflijke biodiversiteit waar bezoekers uit de hele wereld naar toe trekken om van te genieten’, zo liet Spong op 17 mei 2014 weten.

Geen echte actie, alleen mediaoptredens met kritische beschouwingen, rapportjes en foto's

Het is het typerende beeld de afgelopen jaren. Zogenoemde milieubeschermingsorganisaties en een verdwaalde milieuactivist, welke activist net zoveel weet over de natuur en de gang van zaken rond het Brownsberg Natuurpark als een doorsnee Surinamer, verschijnen in de media met hun kritische beschouwingen, rapportjes en foto's, maar daar blijft het bij, tot de dag van vandaag. Echte actie, die je zou verwachten van dergelijke organisaties en figuren, blijven echter achterwege.

Overigens geldt dat ook voor de overheid, de regeringen, de afgelopen jaren.

De mislukte 'Cean Sweep'

De regering Venetiaan voerde in het gebied in september 2007 een zogenoemde 'Clean Sweep' operatie uit. Toenmalig verantwoordelijk minister Michael Jong Tjien Fa van het ministerie van Ruimtelijke ordening, Grond- en Bosbeheer was al in juli 2007 over de misstanden in het natuurpark geïnformeerd. Volgens hem was de toestemming die aan inwoners van de gemeenschap Brownsweg was gegeven om op kleine schaal goud in het natuurreservaat te winnen, misbruikt voor meer grootschalige commerciële goudwinning.

Gedurende drie dagen werd het gebied uitgekamd door militairen, politie, bosopzichters van ’s Lands Bosbeheer en medewerkers van Stinasu. De aanwezige illegale goudzoekers werden gesommeerd het natuurpark onmiddellijk te verlaten. Enkele kampen van de goudzoekers werden vernield en er werd beslag gelegd op hun bezittingen. De autoriteiten hoopten hiermee te voorkomen dat de goudzoekers hun activiteiten toch weer zouden voortzetten.

Goudzoekers verwijderen is nu dweilen met kraan open

De acties van de regering Venetiaan om een einde te maken aan het mijnen van goud in het beschermde Brownsberg Natuurpark, bleken echter vruchteloos te zijn geweest. Eind 2010 waren gewoon weer goudzoekers aan het mijnen in het gebied. En dat is zo gebleven tot de dag van vandaag.

Het gebied is zo lek als een mandje. Constant zijn goudzoekers in het natuurgebied aan het werk. Nu en dan is een handjevol verwijderd, maar de volgende dag zijn ze weer terug. Het zijn ad hoc acties vanuit de overheid, maar zonder enig aangestuurd en gecoördineerd beleid. Zowel de regering als natuurbeschermingsorganisaties ondernemen nauwelijks actie om het gebied te beschermen. Men kijk naar en wacht op elkaar. Er is geen toezicht. De organisatie die feitelijk het gebied behoort te beschermen, de Stichting Natuurbehoud Suriname (Stinasu), heeft zelfs de aanwezigheid van illegale goudzoekers gedoogd en de directeur werd hiervoor zelfs door goudzoekers betaald. De grote organisatie Conservation International en haar Surinaamse tak zijn in geen velden of wegen te bekennen.

Noodkreet van Amerikaanse primatologe niet gehoord...

Op 28 december 2014 plaatste de Amerikaanse primatologe Marilyn Norconck, verbonden aan de Kent State Universiteit in Ohio, nog een noodkreet in Suriname media. 'In mijn werk als primatoloog heb ik zojuist een 3-weekse onderzoeksreis naar het Brownsberg Natuurpark afgerond. Ik kom al sinds 2003 naar deze magische plek, maar ik ben verontrust en ontmoedigd over de tol die de goudwinning van het park eist. Het begon als winning 'op kleine schaal', meestal door mannen uit Brownsweg, en de activiteiten waren tien jaar geleden nog relatief gering (maar wel al verstorend). Nu is de goudwinning hier diep geworteld. De berg wordt van drie of meer kanten belaagd en de onophoudelijke zoektocht naar goud heeft geresulteerd in de vernietiging van honderden hectaren bebost parkland', zo schreef zij.

'Sinds deze week banen mijnwerkers en zwaar materieel zich een weg stroomopwaarts door de bedding naar de iconische Ireneval. Dit is niet alleen een tragedie voor het land en de dieren die worden verwoest op het pad van bulldozers en graafmachines, maar het is ook een symbolische belediging aan het volk van Suriname. Ja, het zou jammer zijn om de Ireneval te verliezen. Eerdere inspanningen van verzet hebben er nooit toe geleid dat de mijnwerkers met hun machines de berg definitief verlieten. Tenzij er onmiddellijk iets gebeurt, gaat de Ireneval verloren. Dat zou op zich al tragisch genoeg zijn, maar er staat meer op het spel dan de waterval, want de Brownsberg vormt een hele gemeenschap van leven', aldus Norconk eind december 2014.

En ze schreef ook deze zeer kritische woorden: 'De Brownsberg is een van die plekken, bekend bij alle Surinamers, ongeacht of u er geweest bent of niet. Mogelijk hebt u zich niet gerealiseerd hoe bijzonder het is. Maar laat me u zeggen dat ik nog nooit een plek als deze heb gezien, en dat terwijl ik in diverse tropische bossen in Centraal- en Zuid-Amerika, in Afrika en Azië ben geweest. Van de omvang en de diversiteit van de bomen, de heldere kleuren en het uitstekende klimaat, de vele diersoorten die met slechts een beetje moeite te zien zijn, tot de zee van aaneengesloten boomkruinen helemaal tot aan het Brokopondomeer...de Brownsberg is het waard om gered te worden. En dit alles, een ongelofelijk geschenk, behoort toe aan de bevolking van Suriname, met de verantwoordelijkheid om deze te beschermen.'

Maar, haar woorden maakten geen indruk. Er werd door niemand op gereageerd. Ook op het recente artikel in de Ware Tijd is door niets en niemand gereageerd. Wie interesseert zich nog voor een uniek stuk biodiversiteit in de wereld? In Suriname werkelijk niemand. Immers, zou dat wel het geval zijn, dan zou er vandaag geen enkele goudzoeker meer te vinden zijn in het Brownsberg Natuurpark.

Een uniek stukje Suriname bloedt dood

Inmiddels is het november 2015 en iedereen die het zou moeten aangaan kijkt duimendraaiend naar elkaar en onderneemt geen enkele actie tegen de goudzoekers en voor de bescherming van het gebied. De toekomst van het natuurgebied ziet er somber uit. De wijze waarop de autoriteiten het Brownsberg Natuurpark en haar unieke biodiversiteit al jaren aan haar lot overlaten staat haaks op de wijze waarop het groene en waterrijke Suriname door diezelfde autoriteiten in de wereld wordt uitgedragen. En de vermeende (internationale) natuurbeschermingsorganisaties en die ene Brownsberg-activist? Die kijken vooral een andere richting uit, laten zich nu en dan horen en zien via de media ter eigen glorie en egostreling en nemen geen verantwoordelijkheid door zich in te spannen voor de daadwerkelijke bescherming van een in de wereld uniek stukje Suriname. Zij zouden zich diep moeten schamen. Een uniek stukje Suriname is aan het doodbloeden en geen enkele serieuze donor laat zich zien of horen.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

27 november 2015

Amterdam-Paramaribo