Wat doet Surinaamse Waterleiding Maatschappij met oude asbestwaterleidingen?

SWM reageert niet op vragen, maar zwijgen is ook een reactie

 'Begraven en zand er over’

17-08-2012  Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – De Surinaamse overheid en aannemingsbedrijven zitten nog steeds in de maag met asbestafval. Dat werd vrijdag 10 augustus 2012 weer eens duidelijk toen enkele media berichten over de onveilige wijze waarop een aannemer oude asbestdakplaten van een woning aan de Anton de Komstraat in Paramaribo heeft verwijderd. Speciale veiligheidsvoorschriften die gelden bij het verwijderen van dergelijke risicovolle dakbedekkingen, werden door de aannemer aan de laars gelapt.

Asbestafval nog steeds niet op verantwoorde wijze verwerkt
De aannemer beweerde echter dat ‘medewerkers van het ministerie van Arbeid’ bij de werkzaamheden aanwezig waren geweest. Maar, instanties als het Nationaal Instituut voor Milieu en Ontwikkeling in Suriname (NIMOS) en het Korps Brandweer Suriname waren niet aanwezig. Het zou een standaardwerkwijze moeten zijn bij het verwijderen van asbestdakplaten dat deze door de brandweer nat worden gespoten om verspreiding van  kankerbevorderende asbeststofdeeltjes tegen te gaan.
Dit was het zoveelste voorbeeld waaruit blijkt dat in Suriname asbestafval nog steeds niet door iedereen op een verantwoorde wijze wordt verwerkt.

Inmiddels is algemeen bekend dat de overheid oude asbestdakplaten een paar meter onder de grond laat begraven op een locatie op de vuilstortplaats Ornamibo. Half juni van dit jaar liet Steven Codrington, waarnemend hoofd van de afdeling Vuilophaal en Verwerking binnen het ministerie van Openbare Werken (OW), weten dat alleen oude asbestdakplaten te Ornamibo worden begraven. Hij kon nog niet zeggen wat er uiteindelijk met al die dakplaten uiteindelijk gedaan gaat worden. In totaal lag er half juni van dit jaar volgens Codrington 413 kubieke meter aan asbestdakplaten begraven.
Wat er met al het andere astbestafval in het land wordt gedaan blijft een vraagteken. Waarschijnlijk belandt het tussen het reguliere afval.

Asbestwaterleidingbuizen

Dat er meer asbestafval in het land is is een feit. Zo liggen er nog vele kilometers asbestwaterleidingbuizen her en der onder de grond. Nu en dan worden deze oude leidingen door de Surinaamse Waterleiding Maatschappij, SWM, vervangen.
In september 2006 ontstond er enig rumoer in Commewijne toen distributieleidingen bij Susanna’s Daal door werkzaamheden van aannemers diverse malen beschadigd raakten. Die buizen hadden een doorsnede van twintig centimeter en moesten gerepareerd of vervangen worden. Robert Pengel, hoofd van het SWM-distributiestation te Meerzorg, liet weten op de hoogte te zijn van de risico’s die zich tijdens het werk konden voordoen. De enige beschermende maatregel die Pengel toen echter had waren neuskapjes voor de arbeiders.

‘Begraven en zand er over’....
Harold Telgt, procestechnoloog bij de SWM zei op 23 september 2006 in gesprek met De Ware Tijd dat ‘zolang er niets met de asbestbuizen gebeurt’ er ‘geen enkel risico’ is. Asbest lost niet op in water. Het hoofd Voorlichting van de SWM, Edmond Blufpand, verklaarde in dezelfde krant dat van het 400 kilometer lange waterleidingsysteem in Paramaribo en omgeving, 120 kilometer bestaat uit asbestbuizen. Vervanging hiervan is een erg kostbare zaak, zo liet Blufpand weten. Het grootste probleem is het milieutechnisch verantwoord wegzetten van asbestbuizen-afval, aldus de SWM-voorlichter in september 2006.

Vier jaren later bleek dat ook in Wageningen veel asbestwaterleidingen lagen. Naar aanleiding van de grootse media-aandacht voor de asbestproblematiek destijds in Wageningen liet John Courtar, hoofd van het Medisch Bureau van de Arbeidsinspectie in Paramaribo, 18 oktober 2010 via de Nederlandse Volkskrant weten dat 'door de hoge temperatuur asbest hier veel eerder fragmenteert.' In hetzelfde artikel was te lezen: ‘(...) Omdat Suriname deskundige mankracht en middelen mist, gebeurt het saneren mondjesmaat. Het weinige verwijderde asbest wordt tijdelijk opgeslagen in de grond. Courtar: 'Een verwerkingsfabriek kost in Nederland snel 23 miljoen euro. Dat kunnen wij ons niet veroorloven. Dus wordt het begraven en zand er over.' (...) Zo wordt en werd nog steeds gedacht over de verwerking van asbestafval: begraven en dus letterlijk en figuurlijk zand er  over. Maar, wat Courtar niet zei is het feit dat alleen oude asbestdakplaten worden begraven.....


Het is nu augustus 2012 en nog steeds wordt de SWM geconfronteerd met oude asbesthoudende waterleidingen. Dat was bijvoorbeeld het geval op zondag 5 agustus 2012. Op die dag werden tussen acht uur ’s morgens en acht uur ‘s avonds op de kruising van de Kwattaweg/Pengelstraat en de Oude Charlesburgweg oude asbestbuizen vervangen door nieuwe pvc-buizen. Eind april van dit jaar werden asbestbuizen te Albina vervangen door pvc-buizen. Maar, wat doet de SWM met alle uitgegraven oude asbestwaterleidingbuizen?

Asbestcement
De oude waterleidingbuizen in Suriname zijn voornamelijk vervaardigd uit het zogenoemde asbestcement. Dit bestaat uit een mengsel van tachtig procent cement en twintig procent asbest. Hierdoor is het heel geschikt als drinkwaterleiding. Het is een slijt- en trekvast materiaal dat bestand is tegen onder andere hitte, zuren en olie en het laat geen stoffen door. Aan de binnenkant van een leiding zit ook een beschermlaag van calcium, ijzer en mangaan, welke laag ontstaat doordat drinkwater door de leiding stroomt.

Zogenoemde ac-leidingen (asbestcementleidingen) leveren geen gevaar op voor de volksgezondheid, zolang ze rustig onder de grond liggen.

Werknemers die dergelijke buizen moeten uitgraven en vervangen door andere leidingen, moeten – dit is wereldwijd gebruik - wel persoonlijke beschermingsmiddelen dragen, zoals een wegwerpoverall, handschoenen, laarzen en adembescherming. De uitgegraven oude leidingdelen behoren luchtdicht in kunststofafvalzakken met asbeststickers verpakt te worden en in een specifieke ac-container gedeponeerd worden.

Minim gezondheidsrisico blootstelling aan asbestcement
Uit onderzoeken uit 1994 en 2003 van het Nederlandse TNO (Nederlandse Organisatie voor toegepast-natuurwetenschappelijk onderzoek) in Delft is gebleken dat de blootstelling aan asbest bij het aanboren en repareren en het uitnemen van asbestcementbuizen duidelijk onder de wettelijke grenswaarde blijft. Zelfs bij verspanende bewerkingen, uitgevoerd volgens het 'Werkplan voor het verwijderen en afvoeren van asbestcementbuizen' en de 'Werkwijzer voor het repareren en aanboren van asbestcementbuizen', werden geen asbestvezels in de zogenoemde ademzone aangetroffen.

TNO Bouw en ondergrond concludeerde in een in mei 2009 uitgebracht rapport feitelijk hetzelfde: ‘Noch tijdens het onder worst case condities uitnemen van inwendig aangetaste asbestcementwaterleidingbuizen, noch op de stortplaats voor asbestcementafval zijn meetbare concentraties asbest in de lucht aangetroffen.’

Desondanks geldt in Nederland de verplichting tot het dragen van persoonlijke beschermingsmiddelen bij verspanende bewerkingen, omdat de doelstelling gericht blijft op een maximale bescherming van de werknemers tegen het risico van blootstelling aan asbest.

Dit ondanks het feit dat bij de metingen geen asbestdeeltjes in de ademzone zijn

aangetroffen.

Zwijgzaam uit schaamte?
Ondanks herhaald verzoek bleken de heer A. Linger, onderdirecteur Operaties bij de SWM, en de heer Steven Codrington, waarnemend hoofd van de afdeling Vuilophaal en Verwerking binnen het ministerie van Openbare Werken (OW), niet bereikbaar voor commentaar. Dat zou erop kunnen duiden dat zij liever niet bekend willen maken wat de overheid doet met oude opgegraven asbesthoudende waterleidingbuizen en dat is een kwalijke zaak die politieke aandacht zou verdienen.
_______________________________________________________________________________

Onderstaand een berichtje uit de Nederlandse krant Leidsch Dagblad van 16 maart 2012 over het uitgraven van een oude waterleidingbuis. De foto laat zien dat de arbeiders beschermingsmiddelen dragen in verband met de aanwezigheid van asbest in de buis. De risico's voor de volksgezondheid bij het verwijderen van oude asbestwaterleidingen is in Nederland niet anders dan in Suriname.......

President en redder Kwakoe Zomerfestival Desi Bouterse ten onrechte gebeten hond

Donatie Bouterse lokt met vermeend ‘bloedgeld’ te verwachten reacties in Nederland uit

15-08-2012    COLUMN    Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – De Surinaamse president Desi Bouterse heeft naar alle waarschijnlijkheid het Kwakoe Zomerfestival gered met een donatie van ongeveer 50.000 euro. Maar, heet je Desi Bouterse, dan kun je nauwelijks nog iets goeds doen in Nederland en dus levert de sympathieke geste van de president felle lokale Amsterdamse politieke reacties op. Jammerlijk ongenuanceerd en kort-door-de-bocht en voorspelbaar ook.

Natuurlijk, de anti-Bouterse zuurpruimadepten zien in het gebaar van hem een poging om in een goed blaadje te komen in Nederland en om Suriname in positieve zin weer eens op de over het algemeen negatieve Surinaamse kaart van de Nederlandse samenleving te plaatsen. Een samenleving die door de Nederlandse media en vele politici gevoed wordt met het beeld van ‘moordenaar’ en ‘drugshandelaar’ Bouterse. In dat beeld past niet de ‘weldoener’ Bouterse en dus schieten lokale Amsterdamse politici uit hun stoelen en sloffen om de donatie in de meest felle en ongenuanceerde bewoordingen te bekritiseren.


Toeristische trekpleister gered
Maar, zij vergeten dat Bouterse nu iets heeft gedaan om een belangrijke Amsterdamse toeristische trekpleister te redden, dat zij, die politici, hebben nagelaten te doen en dat doet natuurlijk pijn.

Natuurlijk, er rust een fikse smet op de organisatie van het bekende, drukbezochte gezellige culturele Surinaamse festival. Achter de schermen is het bestuurlijk gezien in de organisatie niet altijd even gezellig en zijn er nogal wat controverses geweest.

Conflict
Ook nu was er weer een conflict tussen de organisatie, stichting Kofoe, en het bedrijf Witte Tentenverhuur uit Eemnes. Kofoe en de vereniging van standhouders wilden deze week een Kort Geding aanspannen tegen de verhuurder van de tenten op het festivalterrein, om te voorkomen dat die de tenten niet zou verwijderen. Dat zou een vroegtijdig einde van het festival betekenen. Het geding zou dinsdag 14 augustus dienen.

Witte Tentenverhuur had maandag aangekondigd haar tenten weg te halen, omdat Kofoe weigerde inzage te geven in de inkomsten en uitgaven van het festival.

Verschillende politieke partijen in Amsterdam Zuidoost reageerden meteen ontzet op de dreigende ontruiming van het festival. Ze waren zelfs van oordeel dat met de vroegtijdige beëindiging van het festival het imago van het stadsdeel zou worden aangetast.

Henk de Boer van het CDA noemde de gang van zaken ‘diep treurig'. ‘Het imago van Zuidoost heeft opnieuw een flinke klap gekregen’, zo liet De Boer weten voor een microfoon van de lokale omroep AT5.

Bemiddeling oud-president Jules Wijdenbosch voorkomt Kort Geding
Uiteindelijk kwam het niet tot een Kort Geding. Volgens mediaberichten kwamen door bemiddeling van oud-president Jules Wijdenbosch van Suriname partijen tot overeenstemming om weer in gesprek met elkaar te treden.

Verrassende wending
Vervolgens kwam als een ‘duveltje uit een doosje’ huidig president Bouterse met een welkome financiële bijdrage, waardoor het festival haar einde, komend weekeinde, kan halen. Het was de Surinaamse krant De Ware Tijd die dit op de vroege woensdagochtend van 15 augustus 2012 wereldkundig maakte.

Maar, waren politici eerst zeer bedroefd over het conflict tussen Kofoe en Witte Tentenverhuur en het dreigende Kort Geding, het gebaar van de reddende engel van het festival werd door diezelfde politici echter – hoe verrassend - verre van gewaardeerd.

Lokale politici 'not amused' door euro's uit Suriname
D66-gemeenteraadslid Gerolf Bouwmeester liet zelfs via Twitter de wereld weten: ‘Bloedgeld van veroordeelde drugscrimineel! Schandelijk!’ VVD-fractievoorzitter Robert Flos liet onomwonden via eveneens Twitter weten: ‘De gemeente is (terecht) de ontwikkelingshulp aan Suriname gestopt vanwege Bouterse en moet zeker geen geld van deze crimineel voor Kwakoe aannemen.’ VVD-wethouder Eric van der Burg: ‘Dus ze hebben geen steun uit Nederland meer nodig?’

Anderen zien daarentegen in de donatie een vorm van eigen belang van Suriname. Op het festival wordt in een Suriname-stand een charmeoffensief gevoerd en wordt bezoekers informatie verstrekt over bijvoorbeeld de beleidsplannen van de regering Bouterse-Ameerali. Ook worden vooral hoger opgeleiden van Surinaamse afkomst geïnteresseerd om terug te keren naar Suriname om een bijdrage te leveren aan de opbouw van het land.

Directeur Eugène van der San van het Kabinet van de President heeft de financiële injectie van Bouterse bevestigd in De Ware Tijd. ‘Het staatshoofd was gelijk te vinden voor het voorstel. In moeilijke tijden heeft de diaspora ons ondersteund en nu doet de president iets terug voor de diaspora’, aldus Van der San.

Ondanks die bevestiging van Van der San heeft stichting Kofoe in de loop van woensdag 15 augustus laten weten dat de 50.000 euro 'niet direct' van Bouterse afkomstig is.
‘We krijgen inderdaad 50.000 euro, maar dit is een toezegging van het verenigde bedrijfsleven in Suriname’, zo liet een woordvoerder van Kofoe weten aan AT5. ‘Je zou natuurlijk kunnen stellen dat alles wat uit Suriname komt indirect van Bouterse afkomstig is. Als een groenteman een mango importeert, komt dat in principe ook van Bouterse.’

De Vereniging Bedrijfsleven Suriname laat echter weten van niks te weten. ‘Nee, wij hebben niks aan Kwakoe gegeven’, stelt een woordvoerder van de organisatie. ‘Aan het begin van het festival hebben we wel een brief gekregen van het festival met het verzoek ze te sponsoren, maar we hebben besloten dat dit jaar niet te doen’. Het zou volgens de vereniging wel kunnen dat Bouterse het bedrijfsleven individueel heeft benaderd. ‘Maar in ieder geval niet via ons.’

De Amsterdamse loco-burgemeester Lodewijk Asscher wil geen financiële bijdrage of inmenging van de Surinaamse overheid in het Zomerfestival.
Bij stichting Kofoe bleek 15 augustus niemand bereikbaar voor commentaar. Ook de Surinaamse regering heeft geen reactie gegeven, zo berichten diverse media.

Halverwege de middag van de 15e augustus kwam eindelijk een reactie van Bouterse zelf. In een vraaggesprek met zijn eigen perschef Clifton Limburg zei de president erg geschrokken te zijn van het bericht en de commotie die is ontstaan als zou hij 50.000 euro hebben gegeven aan de organisatie van het Kwakoe festival in Amsterdam. Hij ontkent dat hij 50,000 Euro heeft toegezegd of gegeven aan de organisatie.

Bouterse zegt dat de organisatie van het festival hem had benaderd met het verzoek om te bemiddelen in de financiële problemen die ze had met de voortgang van het festival. ‘Het is een Surinaamse zaak daar en als je kan bemiddelen dan doe je dat. De regering heeft ook geen promotiestand op het festival. Vanuit het Kabinet van de President is Jules Wijdenbosch wel daar aanwezig voor ondersteuning’, aldus Bouterse tegenover zijn persvoorlichter.

Hij heeft de organisatie, stichting Kofoe, op vragen toegezegd dat zij de naam van het Kabinet van de President mag gebruiken om sponsoring te zoeken. Wel onder de voorwaarde dat hij niets wil horen van corruptieve zaken die hebben plaatsgevonden. Het is de organisatie van Kwakoe gelukt met deze bemiddeling gelden binnen te krijgen om het festival tot het met komend weekeinde door te laten gaan.

Verder zei Bouterse dat de boeken van de regering open staan en dat de Centrale Bank van Suriname mag natrekken of in opdracht van hem de regering geld heeft uitgegeven.

Belang festival moet voor persoonlijke meningen over Bouterse gaan.....
Geconcludeerd kan worden dat De Ware Tijd als 'aanstichter' van de commotie - gevolgd door het niet tijdig reageren door stichting Kofoe op de juistheid van het bericht in deze krant en door te snelle lokale Amsterdamse politieke en andere reacties - gezorgd heeft voor onnodig veel 'djugu djugu' in Nederland en voor het weer eens fel bekritiseren van de Surinaamse president.

Laat iedereen in Amsterdam, en niet alleen in stadsdeel Zuidoost, blij zijn met de tienduizenden euro’s die kennelijk door bemiddeling van het Surinaamse Kabinet van de President zijn binnengehaald. Laten de zogenoemde fatsoensrakkers, Bouterse-haters en selectief verontwaardigde lokale politici het belang van het Kwakoe Zomerfestival voor de stad en voor de Surinaamse samenleving in Nederland prefaleren boven persoonlijke gedachten, vooroordelen en meningen over de verdachte in het 8 decembermoordenproces, de veroordeelde drugshandelaar en de huidig president van Suriname, Desi Bouterse.

Noot:
Lees ook deze interessante artikelen die verschenen zijn na publicatie van bovenstaand artikel:
De Ware Tijd: ‘Verklaring Bouterse staat haaks op die van directeur van zijn Kabinet’ – Krant houdt vraagtekens over vermeende donatie aan Kwakoe Zomerfestival  16 augustus 2012
Volgens Parool ontving Kwakoe Festival begin deze maand al 25.000 euro van onbekende schenker uit Suriname   16 augustus 2012
Kwakoe Zomerfestival gaat definitief door!  17 augustus 2012
Deelraad Amsterdam Zuidoost eist opheldering over betrokkenheid Surinaamse overheid bij steun Kwakoe Zomerfestival   17 augustus 2012

Geen Surinaams milieunieuwsblogs meer op internet: adieu!

Aan alles komt een einde: geen tijd, energe, motivatie en enthousiasme meer

13-08-2012 Door: Paul Kraaijer


Paramaribo – Na zes jaren dagelijks, zeven dagen in de week, op twee achtereenvolgende weblogs uiteenlopend Surinaams nieuws te hebben gepubliceerd is daar gisteren, 12 augustus 2012, een einde aan gekomen. De tijd, de energie, de motivatie, gedrevenheid en enthousiasme zijn niet langer aanwezig..... Het ‘rendement’ is voor mij persoonlijk te weinig gebleken.

De door mij in sranan-news.blogspot.com (september 2006 – 10 augustus 2011) en sinds 10 augustus 2011 in milieunieuws-suriname.blogspot.com gestoken tijd en energie staan niet in verhouding tot de voor mijn gevoel ontvangen respons. Op een moment ga je je in alle rust afvragen voor wie je het eigenlijk doet.

In 2006 was ik ermee begonnen, omdat er nog niet een internetsite was waarop een bundeling te vinden was van dagelijks Surinaams milieunieuws, in de breedste zin van het woord. Het leek mij van belang om extra aandacht via het blog te besteden aan het Surinaamse milieu(beleid) waar vandaag de dag nog steeds veel aan mankeert. Daarenboven voorzag ik geplaatste berichten veelal van een eigen kritische en altijd opbouwend bedoelde voetnoot, waarbij ik er niet voor schroomde om soms scherp, cynisch en sarcastisch in taalgebruik te zijn, om discussies aan te zwengelen en bewustwording te creëren - en van aanvullende relevante informatie en links naar relevante websites waar bezoekers meer informatie over een issue konden vinden, zonder daarvoor zelf te hoeven gaan zoeken.

Kritisch zijn is geen synoniem voor negatief zijn....
Ook schreef en schrijf ik af en toe zelf artikelen en dat blijf ik doen voor dit blog. Als ik toch - veelal via, via - respons ‘kreeg’, dan was dat veelal niet positief, omdat velen hier nu eenmaal niet gediend zijn van enige kritische houding en helemaal niet als die kritische houding zich richt tegen een ministerie, een regering of een zichzelf noemende ‘milieu(beschermings)organisatie'.

‘Kritisch’ zijn is hier welhaast synoniem voor ‘negatief’ zijn. Men begrijpt ‘kritiek’ vaak niet of legt het willens en wetens verkeerd uit, omdat je iets aankaart of – als eerste – schrijft over iets wat anderen, zoals media, bewust links (hebben) laten liggen (zoals de slechte naam wereldwijd die het Amerikaanse goudmijnbedrijf Newmont heeft, dat in onderhandeling is met de regering van Suriname voor het opzetten van twee goudmijnen in het aan een unieke bioversiteit rijk zijnde Nassaugebied in het oosten van het land of het stemgedrag van Suriname in de Internationale Walvis Commissie, in welke commissie Suriname tot dit jaar – onlangs maakte de regering Bouterse-Ameerali bekend niet langer voor de walvisjacht te zijn - altijd met Japan heeft meegestemd en dus voor de hervatting van de commerciële walvisjacht en -vangst. Maar ook een artikel van mijn hand over de aanzienlijke legale export van wild uit Suriname, over de export van zestig doodshoofdaapjes en acht bruine capucijnaapjes eind 2008 naar een beruchte handelaar in proefdieren in Miami, Florida (VS), over een compleet ontwateringsplan voor Groot Paramaribo waar niets mee is gedaan, over het begraven – een paar meter onder de grond – van oude asbestdakplaten op de bekendste vuilstortlocatie van Suriname, enzovoorts.).

Beide blogs werden echter zeer goed bezocht, ook door diegenen die kritisch zijn over een dergelijk blog. Zij zaten onder de schare vaste bezoekers. Ik was in staat om te bekijken wie het blog bezochten en hoe iemand op het blog terechtkwam en dat leverde soms verrassende informatie op.

Vele bezoekers
Mijn eerste blog, sranan-news, werd tussen mei 2008 (het moment dat ik startte met een bezoekersregistratie) en 12 augustus 2012 bezocht door 418.572 personen (terwijl ik op dat blog in augustus 2011 ben gestopt met het ‘posten’ van artikelen). Daarvan waren de meesten, 236.129, afkomstig uit Nederland en 88.899 uit Suriname. In totaal heb ik die periode op dit blog 3.805 berichten geplaatst.

Het vernieuwde, tweede, blog milieunieuws-suriname, werd tussen 10 augustus 2011 en 12 augustus 2012 door 48.273 mensen bezocht en in deze periode zijn door mij 946 berichten geplaatst. Van het bezoekersaantal waren 20.299 personen afkomstig uit Nederland en 12.179 uit Suriname, gevolgd door Amerika met 4.261 bezoekers. Sinds 9 juli van dit jaar werd dit blog bezocht door mensen uit totaal 112 landen. Het meest gelezen (2.194) werd een artikel van 28 september 2011 over een op de nationale luchthaven van Frans-Guyana gearresteerde Nederlander die trachtte een aantal kolibri’s in zijn onderbroek het land uit te smokkelen, gevolgd door een artikel van 9 september 2011 over het besluit van de Surinaamse Luchtvaart Maatschappij (SLM) om niet langer apen te vervoeren voor proefdierlaboratoria, 1.813 keer.

Profiteurs
Het zeven dagen in de week, gedurende zes jaren, plaatsen van milieugerelateerde artikelen op de blogs heb ik gedaan voor de geïnteresseerde bezoekers. Helaas bleek van enige ‘feedback’ nauwelijks sprake. Dat feit, heeft mij nu de motivatie, de gedrevenheid en het enthousiasme ontnomen om verder te gaan. Zeer velen hebben gebruik en zelfs nu en dan misbruik - personen die ik omschrijf als profiteurs - kunnen maken van mijn werkzaamheden. Het kostte hen niets. Mij daarentegen heeft het veel, teveel, gekost.

Zelfs het eerste blog, waaraan ik al een jaar niet meer heb gewerkt, blijkt tot de dag vandaag nog steeds dagelijks door honderden mensen te zijn bezocht.

Ik heb er zondag 12 augustus 2012 een definitief en radicaal punt achter gezet. Beide blogs heb ik volledig van het wereldwijde net verwijderd. Niets is meer te vinden. Mensen zullen zich sinds gisteren wat meer moeten inspannen om bepaalde artikelen boven water te krijgen. Ik heb het die mensen gedurende de afgelopen jaren wat te gemakkelijk gemaakt. Nu wil ik het mezelf wat makkelijker maken.

Blijf schrijven over het Surinaamse milieu(beleid)
Maar, niet getreurd, het milieu in Suriname, de biodiversiteit, de mijnbouwontwikkelingen, de (illegale) handel in wild, de ontwaterings- en drinkwaterproblematiek, het asbestafvalprobleem, de vuilverbrandingen, de kusterosie, de houtkap en de kleinschalige goudwinning en het ongebreidelde gebruik van kwik in die sector, blijven mijn aandacht hebben.

Artikelen blijf ik schrijven en sinds november 2011 werk ik al aan een ‘boekwerk’ over alle aspecten van de kleinschalige goudwinning. Dit wordt een soort naslagwerk over ontwikkelingen in die sector gedurende de afgelopen jaren. Op dit moment zijn inmiddels 215 pagina’s klaar en het einde is nog niet in zicht......en dat geldt in alle opzichten! Ik blijf schrijven en mijn artikelen worden in ieder geval op dit blog gepubliceerd.

Suriname getroffen door emailfobie-virus

Negen van de tien keer geen reactie op verzonden emails

Schromelijk gebrek aan fatsoensnormen

08-08-2012  COLUMN Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Suriname lijkt getroffen door een ernstig besmettelijk virus: het emailfobie. Dit besmettelijke virus wordt vermoedelijk veroorzaakt door een gebrek aan fatsoensnormen in het normale communicatieverkeer, maar is niet levensbedreigend. Mensen kunnen zich er tegen wapenen door gewoon op emails te reageren binnen een redelijke en acceptabele termijn van hoogstens twee weken. Lukt dat niet, dan zou men kunnen overwegen om bijvoorbeeld een workshop of seminar ‘fatsoelijk communicatieverkeer’ te volgen.

Waarom hebben zoveel personen, opdrachtgevers, overheden, ministeries, instanties, organisaties, etcetera in Suriname zelden het fatsoen om op emails te reageren, ondanks verzonden herinneringen, aanmaningen en dergelijke? Onfatsoen blijkt in Suriname helaas hoogtij te vieren en een normaal gedragspatroon te zijn (en dus niet alleen in het verkeer of in het dumpen en verbranden van afval) of is men simpelweg niet in staat om op emails te reageren uit een soort van onkunde voor wat betreft het emailprogramma of uit een soort van 'niet kunnende typen'....... Het kan ook zijn dat Suriname nog wat onwennig is als het gaat om communiceren via email: het internet - en dus ook email - is nog niet zo lang ingeburgerd in het dagelijkse leven.

Ervaring heeft geleerd dat acht van de tien verzonden emails – ongeacht de inhoud en bestemming - onbeantwoord blijven. Je wacht na het verzenden van een email een week op een reactie, nog een week, vervolgens wordt een herinnering verzonden en na een week een tweede herinnering. Een reactie blijft zelfs na vier weken uit. Het levert in eerste instantie irritatie, frustratie, verontwaardiging en boosheid op. Je kunt er niet aan gewend raken en blijft hopen dat velen van het hun opgelopen besmettelijke emailfobie-virus binnen korte termijn genezen. Maar, helaas, een verbetering in het onfatsoenlijke gedrag van de ontvangers of genezing van het virus treden vooralsnog niet op.

In andere landen blijkt geen sprake te zijn van dit virus. Zend je een email naar iemand of een instantie in bijvoorbeeld Nederland, de Verenigde Staten, Ecuador of Frans-Guyana dan volgt negen van de tien keer binnen één dag of een paar dagen een antwoord of reactie, zoals het hoort. Het virus waart naar alle waarschijnlijkheid alleen rond in Suriname.

Er worden hier zeer veel workshops en seminars en dergelijke gehouden. Suriname is hier verzot op.

Wanneer komt er eentje waarin men kan leren wat in algemene zin fatsoen en goede manieren zijn in communicatieverkeer en hoe email werkt zonder door het emailfobie-virus besmet te raken?

Plots is gouden Ranomi een ambassadeur voor Suriname

Andere - ‘echte’ - Surinaamse topsporters worden vergeten

06-08-2012   COLUMN   Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – De Nederlandse zwemster Ranomi Kromowidjojo, die tijdens de Olympische Spelen in Londen maar liefst twee gouden en een zilveren medaille in de wacht wist te slepen, blijkt in Nederland plotseling door Surinamers te worden uitgeroepen tot een ambassadeur voor Suriname. En de Surinaams-Indonesische gemeenschap in Amsterdam heeft bekendgemaakt de zwemster te willen huldigen..... Haar vader is in Suriname geboren en zelf is ze ooit één keer in het geboorteland van haar vader geweest.....

Wat is dat toch met die vooral Indonesische Surinamers in Nederland? Waarom hebben zij zich deze dagen zo vastgeklampt aan de Nederlandse Ranomi Kromowidjojo die naar goud zwom op de 100 meter vrije slag, goud op de 50 meter vrije slag en zilver op de 4x100 meter vrije slag estafette? Natuurlijk, het is een uitzonderlijke prestatie. Eind 2009 heb ik haar in ‘haar’ zwembad te Eindhoven mogen interviewen. Zij is een persoonlijkheid, sympathiek, spontaan en intelligent. En, toen wist ze het al: ‘ik werk toe naar de Olympische Spelen 2012 in Londen en ik ga goud halen’.

Overigens heeft ze 5 augustus tegenover de speciale zwemnieuws internetsite Zwemkroniek.com laten weten dat ze niet alleen reacties heeft ontvangen uit Suriname. ‘Ook uit Indonesië, het land van m’n voorouders, is massaal gereageerd’. Maar, zijn er nu ook in Indonesië mensen die haar plotseling ophemelen als een ambassadeur voor het land?

‘Diaspora ambassadeur’

De onbekende Surinaamse Nederlander Carlo Djaoedji blijkt op Facebook – volgens De Ware Tijd van zaterdag 4 augustus 2012 - een ondersteuningsactie op touw te hebben gezet en beweert heel trots te zijn op Kromowidjojo. ’Ze is een echte Surinaamse diaspora ambassadeur. Elke diaspora kan een voorbeeld aan haar nemen. Ze fungeert als een voorbeeldfiguur voor alle Surinaamse sporters. We zijn heel trots op haar’, aldus Djaoedji. Ik kan dit dus niet begrijpen, het lijkt welhaast op verheerlijking van een Nederlandse zwemster die in haar carrière al vele medailles bij elkaar heeft gezwommen in de wereld of op een poging om zelf even een beetje publiciteit te krijgen.

Echte Surinaamse Olympische sporters voor het gemak vergeten

Hij vergeet echter de vijf Surinaamse Olympische sporters die voor hun doen zeer goed hebben gepresteerd in Londen en die voor hun sporten (atletiek, zwemmen, badminton) ook zeker als voorbeeldfiguur kunnen worden gezien. Virgil Soeroredjo (badminton), Chinyere en Diguan Pigot (zwemmen), Jurgen Themen (atleet) en Kirsten Nieuwendam (atlete) zijn top Surinaamse sporters die jarenlang hebben toegewerkt naar de Spelen van Londen. Daar, in Londen, hebben zij Suriname vertegenwoordigd op een waardige wijze in een groots deelnemersveld van sporters uit de hele wereld. Het deelnemen aan de Olympische Spelen is op zich al een hele prestatie voor de vijf Surinaamse sporters.

Voorzitter Roy Ho Ten Soeng van het Surinaamse Inspraak Orgaan (SIO) gaat in dezelfde krant zelfs zo ver door te beweren dat Ranomi  Surinamers op een heel positieve manier in de schijnwerpers heeft geplaatst. ‘Ze is een echte diasporafiguur’, aldus Roy Ho Ten Soeng.

‘Ik voelde me zo trots, want alleen al de naam doet denken aan een Surinaamse.’ Kromowidjojo doet mij en waarschijnlijk zeer velen in de wereld echter toch eerst en vooral aan Indonesië denken.

Wat een Nederlandse Olympische gouden medaille al niet teweeg kan brengen onder Surinamers in Nederland…..

Doorslaan

Zowel Djaoedji als Ho Ten Soeng slaan echter door, spelen in op de publiciteit, hemelen Ranomi op als een soort boegbeeld voor alle Surinamers in de wereld en vergeten voor het gemak vele andere Surinaamse sporters die in de wereld presteren. Olympisch goud verblindt. Maar, zijn deze twee heren representatief voor alle Surinamers in Nederland? Of spreken zij alleen voor zichzelf...... of alleen voor Javaanse Surinaamse Nederlanders......?

Beide hebben in ieder geval een slecht geheugen, want waar waren zij toen Ranomi in het verleden al vele internationale successen behaalde?

Ranomi is meer dan alleen Olympisch goud

Waarom niet die aandacht voor Ranomi Kromowidjojo van Ho Ten Soeng en Djaoedji, toen zij:

in 2006 tijdens de Europese kampioenschappen zilver haalde op de 4x100 meter vrije slag,

brons haalde op dezelfde afstand tijdens de wereldkampioenschappen in het Australische Melbourne in 2007 of

goud haalde bij de Olympische Spelen in Beijing China, 2008, ook weer op de 4x100 meter vrije slag.

In dat jaar, 2008, werd ze ook nog eens door de Nederlandse sportkoepel NOC*NSF uitgeroepen tot sporttalent van het jaar.

En, ‘Kromo’ (zoals ze tijdens de Olympische Spelen in Londen ‘liefkozend’ wordt genoemd door de Nederlandse pers) haalde ook nog eens op 12 december 2008 haar eerste individuele medaille op de 100 meter vrije slag tijdens het Europees kampioenschap korte baan.

Een paar maanden later, op 26 juli 2009, werd de Nederlandse zwemster wereldkampioene in Rome op de 4x100 meter vrije slag.

Haar eerste individuele titels op grote internationale toernooien won zij tijdens de Europese kampioenschappen kortebaanzwemmen 2010 en tijdens de Wereldkampioenschappen kortebaanzwemmen 2010 op de 50 en 100 meter vrije slag. In december 2011 werd zij uitgeroepen tot Nederlands Sportvrouw van het jaar tijdens het Sportgala.

Ranomi wordt snel vergeten

Ranomi is gelukkig een nuchtere jongere vrouw die met beide benen op de grond staat. Zij weet naar alle waarschijnlijkheid als geen ander de opmerkingen van Ho Ten Soeng en Saoedji op ‘waarde’ in te schatten.

Beide heren hadden waarschijnlijk zelf behoefte om even een beetje aandacht te krijgen in een Surinaamse krant en op ‘social media’. Maar, ik weet zeker, dat beide mannen na de Olympische Spelen Ranomi alweer snel zijn vergeten en dat zij zelf snel in de vergetelheid verdwijnen.

Zouden ze ooit gehoord hebben van Virgil Soeroredjo, Jurgen Themen, Chinyere Pigot, Diguan Pigot en Kirsten Nieuwendam......

SuriPop songfestival: tijd om te professionaliseren

Artiesten verdienen meer professionaliteit tijdens songfestival

04-08-2012  COLUMN   Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Tenenkrommend. Dat was de kwaliteit van het 17e commerciële en vooral door Staatsolie, Telesur en Parbo Bier gesponsorde SuriPop songfestival dat vrijdagavond 3 augustus 2012 live werd uitgezonden door ATV, Algemene Televisie Verzorging. Het festival was niet om aan te zien en zeker niet om aan te horen. De deelnemende artiesten hadden zeker meer professionaliteit verdiend tijdens hun optredens.

SuriPop is de korte naam voor het Suriname Populair Song Festival, een tweejaarlijks componistenfestival dat sinds 1982 wordt gehouden. Het festival wordt georganiseerd door de 'Stichting ter Bevordering van Kunst en Kultuur in Suriname' en is inmiddels een soort fenomeen geworden in het land, waar iedereen graag naar kan uitzien. Het evenement werd in eerste instantie jaarlijks georganiseerd, maar vanwege de hoge kosten werd later besloten het festival om de twee jaar te houden. De winnaar is bij dit festival niet de optredende artiest, maar de componist van het winnende nummer.

Kwelling
Gisteravond vond de 17e editie plaats in de grote Anthony Nesty sporthal. Bezoekers werden op een welhaast pijnlijke wijze geconfronteerd met live gezongen liedjes die al wekenlang in mooi uitziende zogenoemde clips op televisie te zien waren geweest en ook al enige tijd te koop zijn op een dvd. Daarenboven zijn de meeste clips ook te vinden op de populaire videowebsite YouTube. Toch waren de reacties de volgende dag over het algemeen laaiend, lovend....

Het SuriPop songfestival was echter een kwelling om te zien en te horen. Natuurlijk, ik zal wel te kritisch zijn, maar diverse media blijken de volgende ochtend gelukkig ook geconstateerd te hebben dat het geluid slecht was. Dat is nog een understatement. Het was erbarmelijk slecht en eigenlijk een schande om artiesten te laten optreden met een dergelijke inferieure geluidskwaliteit. Tranentrekkend.

Het grote orkest bleek een positieve uitzondering te zijn in het algehele amateurische beeld dat de huiskamers een avond lang, met dank aan de ATV, kon versieren. Slechts één groep wist met de slechte geluidskwaliteit om te gaan en dat was de Nederlandse professionele groep Re-Play. Het was voor het eerst dat een groep uit Nederland deelnam aan SuriPop. Het optreden van deze uitstekend zingende drie mannen plaatste alle andere deelnemers ver achter de zijlijn....... Toch won Re-Play niet, maar werd slechts ‘gekroond’ tot ‘best performance’. Voor mij waren zij echter dè winnaars van de avond.

Geforceerd leuk doen

Niet alleen het geluid was bar slecht. Het presentatie-duo was niet om aan te zien. Show- en radiopresentator Henk van Vliet - de ondervoorzitter en publiciteitsman van de Stichting ter Bevordering van Kunst en Cultuur in Suriname - had een afzichtig rood jasje aan, soit, daar valt nog mee te leven en het past ook wel bij deze overdreven ‘showman’ die tracht geforceerd leuk te doen en te zijn. Maar, zijn vrouwelijke collega Odette Miranda gisteravond liep erbij alsof ze op weg was naar een tragische gebeurtenis. Ze had een grijze te strak zittende jurk aan waardoor al haar ‘banden’ duidelijk zichtbaar werden.

De manier van presenteren was ook niet echt denderend. Bijna alle informatie over de deelnemende artiesten moest van papiertjes worden voorgelezen. Dat oogt klungelig. Waarom kon dat niet wat professioneler, zoals het lezen vanaf een klein scherm à la president Bouterse? Of nog beter, gewoon zorgen dat alle informatie in ‘je kop’ zit....

Zaal vol slechthorenden.....

Van Vliet dacht ook nog eens dat de zaal vol zat met slechthorenden. Deze man weet kennelijk niet met een gewone stem te presenteren. Op schreeuwerige toon kwamen de woorden ergens achter uit zijn strot vandaag gestuwd. Daarnaast was het constante op de vreemdste momenten gebruiken van Engelstalige woorden storend.

En waarom het jurylid Bryan B ofwel Bijlhout op overdreven wijze aankondigen als ‘He’s the greatest!’? Toch was ik blij met de aanwezigheid van zanger Bryan B in het juryteam. Want, in het jurylid Rosita Leeflang had ik in ieder geval totaal geen vertrouwen, maar dat komt wellicht omdat het hier gaat om een journaliste van De Ware Tijd die het prettig vindt om in de schijnwerpers te staan..... Ze is ook ‘general manager’ van het productie-bureau Roseternal Media dat onder andere zang-, percussie-, keyboad- en pianocursussen. Tja, men houdt hier van ‘dure’ vooral Engelse woorden en termen om maar vooral heel interessant te kunnen doen en over te kunnen komen. Gebakken lucht.

Aansprekend en aantrekkelijk, vlot en modern
Het is onbegrijpelijk dat de organisatie van het SuriPop songfestival voor de presentatie niet wat meer aansprekende, aantrekkelijke, vlotte, moderne presentatoren heeft aangetrokken, zoals een Chantal Cadogan of desnoods Gail Eijk. Deze dames hebben in ieder geval charisma en zouden zeker niet stijfjes op het te kleine podium hebben gestaan. Neen, we moesten het vooral doen met een schreeuwende en altijd geforceerd lachende Henk van Vliet. De artiesten werden overigens consequent en onbegrijpelijk aangekondigd als ‘presentatoren’, immers zij ‘presenteerden’ liedjes. Voor mij waren het zangers en zangeressen, die liedjes van componisten vertolkten ofwel ten gehore brachten, maar zeker niet ‘presenteerden’.

De bedoelingen van SuriPop zijn zeer toe te juichen en over het algemeen waren de afgelopen jaren de uitgebrachte nummers absoluut als goed en als uniek in het wereldwijde muziekspectrum te kwalificeren. En ja, ook ik kan genieten van de vele SuriPop muziek op cd of dvd. Maar, het songfestival - de vertolking van de liedjes door artiesten op televisie – en de artiesten verdienen meer professionaliteit, betere geluidsapparatuur, betere microfoons, beter licht en betere presentatoren.

Het winnende nummer van SuriPop editie 17

Zonnige toekomst

Inmiddels heeft president Desiré Bouterse laten weten dat binnenkort een stuk grond beschikbaar komt voor een auditorium. Een eigen auditorium, dat is een oude wens van de organisator van Suripop, de stichting ter Bevordering van Kunst en Cultuur in Suriname. Laten we hopen dat de organisatie dan ook kan gaan beschikken over betere, professionele geluidsapparatuur en belichting waardoor het SuriPop songfestival beter tot zijn recht komt en de zangkunsten van de deelnemende artiesten op een professionele wijze ten gehore kunnen worden gebracht.
De toekomst van het SuriPop songfestival ziet er nu dan ook zonnig uit, maar in Suriname is dat geen kunst.....

De best 'performance' van SuriPop 2012

Noot: De Ware Tijd was vandaag, zaterdag 4 augustus 2012, kritisch over de manier waarop de organisatie van het SuriPop songfestival de pers had benaderd. Er bleek volgens de krant geen accommodatie te zijn voor de pers. Op de vraag hoe verslag moest worden gedaan van het festival was, aldus de krant, het botte antwoord “dan hadden jullie maar een kaart moeten kopen”. De Ware Tijd en De West kregen te horen dat “de organisatie pas na de pauze op de pers heeft gerekend. U mag wel staan, maar als de brandweer u eruit zet is het uw eigen risico”. En: “Ik weet niet wat er is gebeurd, maar de pers moest pas na de pauze naar binnen.” Verdere tekst uit het artikel: 'Afgezien van een af en toe “jullie hebben nog geen plaats gevonden?” wordt verder ook niet omgekeken naar de journalisten. Alle aandacht in de pers voor het componistenfestival ten spijt gaan de betreffende vertegenwoordigers van de organisatie pontificaal op de twee enige vrije plekken in de buurt zitten en staan de Ware Tijd en De West afgedankt terzijde verslag te doen van de ‘Surinaamse Grammy’s’. Gelukkig nog net genoeg om als assistent-securityguard te dienen.' Dit is wel weer een typische wijze,als kleine kinderen die hun zin niet hebben gekregen,van reageren door Surinaamse journalisten. Een goede journalist zou zich in zo'n geval professioneel opstellen en een manier proberen te vinden om het festival goed te kunnen volgen ergens in de grote hal. Om dan de volgende dag in een artikel ook nog eens zielig en kinderachtig te doen - 'wij hebben zoveel aandacht besteed aan SuriPop' (met andere woorden: dus we willen goed worden behandeld) - is journalistiek onwaardig en ook nu weer blijkt dat van enige ethiek in de journalistiek in Suriname geen sprake is.

Weinig belangstelling Surinaamse media voor Olympische Surinaamse sporters

Olympische sporters krijgen weinig aandacht van Surinaamse journalisten

29-07-2012  COLUMN   Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – Voor wie het nog niet weet: vrijdagavond 27 juli 2012 zijn de Olympische Spelen 2012 gestart in het Britse Londen. Daaraan nemen vijf Surinaamse topsportersdeel:  Kirsten Nieuwendam (atletiek 200 meter), Jurgen Themen (atletiek 100 meter), Chinyere Pigot (50 meter vrije slag), Diguan Pigot (100 meter schoolslag) en Virgil Soeroredjo (badminton, heren enkel). Een ware prestatie om afgevaardigd te worden voor en door je eigen land.

Helaas is het jammer en betreurenswaardig, dat in het weekeinde van 28 en 29 juli 2012 zo weinig media in Suriname aandacht hebben besteed aan deze Surinaamse Olympische sporters in Londen.

Kleding was 'slecht'.....
Waarom hebben kranten als De Ware Tijd en de Times of Suriname in het weekeinde geen letter aandacht besteed aan de prestaties van Diguan Pigot en Virgil Soeroredjo op hun websites?

Het Dagblad Suriname meldde op haar website alleen in vier zinnen de prestatie van Diguan 'een slechte beurt' te vinden en de kleding van de sporters tijdens de openingsceremonie 'slecht' en 'eenvoudig'......:

‘Terwijl minder rijke landen als Soedan, Oeganda, Tuvalu en Bermuda prachtig in hun traditionele klederdracht getooid waren tijdens de openingsceremonie van de Olympische Spelen in London, bleef het Surinaamse contingent eenvoudig marcheren in zijn trainingspak. Zoveel diversiteit en verscheidenheid van cultuur van ons land ten spijt. Vrijwel alle landen waren in een uniek gewaad gestoken. Onze delegatie bleef beperkt tot een simpel trainingspak. De meeste sporters hadden een jas/colbert in de kleuren van hun nationale vlag aan. In deze heeft het Surinaamse Olympisch Comité (SOC) sterk gefaald.’

Ik vraag mij af hoe de miljoenen toeschouwers in de wereld hadden gereageerd als de Surinaamse delegatie was opgekomen deels gekleed in een ‘goedkoop’ ogende panji (omslagdoek) of in een mooie kótó (klederdracht van de Surinaamse vrouw).... Natuurlijk het oog wil ook wat, maar met de kleding die gedragen werd door de Surinaamse delegatie was niets mis en bij de Spelen gaat het toch om de sportprestaties en niet om de kleding die gedragen wordt tijdens de openingsceremonie, voor een paar seconden in beeld.

 Diguan aan het trainen in het Aquatics Centre in het Olympisch Park,
27 juli 2012, in London.
 (AP Photo/Daniel Ochoa De Olza)

Diguan Pigot (18) kwam zaterdagochtend, 28 juli 2012, als eerste Surinaamse sporter in actie tijdens de Spelen. Hij kwam uit op de 100 meter schoolslag en zwom in de eerste serie naar een derde plaats, 1:05.55. Hij zwom slechts zeshonderdste seconden langzamer dan zijn inschrijftijd van 1:05.49. Zijn tijd was niet voldoende om verder te kunnen in het zwemtoernooi.

Starnieuws berichtte 28 juli over de uitschakeling van zwemmer Diguan Pigot en de redactie liet de vader van Diguan vanuit Londen reageren op het verlies van zijn zoon.

De Daily Mail
Virgil Soeroredjo kreeg zelfs verhoudingsgewijs meer aandacht in de bekende grote Britse krant Daily Mail – met een foto van Soeroredjo tijdens zijn wedstrijd tegen de nummer zes van de wereld, de Japanner Sho Sasaki -, dan in de ‘eigen’ Surinaamse media...... Starnieuws besteedde een paar zinnen aan de wedstrijd en het verlies van Soeroredjo.

De Daily Mail was - in haar editie van zondag 29 juli 2012 - onder de indruk van de Surinaamse sporter. 'Making progress: Suriname's Virgil Soeroredjo is out, but did his country proud.', aldus de Britse krant.

In het mannen single toernooi kwam de Olympische droom van Virgil Soeroredjo tot een voorspelbaar snel einde, zo schrijft de krant. De wereld nummer 240 was een van de twee spelers die speciaal waren uitgenodigd om aan de Spelen deel te nemen om de sport in ontwikkelingslanden te promoten. Soeroredjo, 27, in de Daily Mail: 'Voor mijn land, maar natuurlijk speciaal voor mij, is het fantastisch om hier op zo'n groot toernooi te mogen spelen. De meeste mensen weten niet eens waar Suriname ligt. Mensen vragen mij altijd waar Suriname ligt. Ik moet dan lachen. Helaas, kon ik in de wedstrijd niet beter spelen. Misschien is het de volgende keer, in Rio, beter.'

'Ik heb nooit eerder tegen zo'n hoog geplaatste speler gespeeld. Ik heb veel geleerd, omdat ik weet hoe hard je moet werken om tegen dergelijke spelers te spelen.'

De nummer zes op de badminton wereldrankinglijst, de Japanner Sho Sasaki, bleek zondagochtend 29 juli 2012 te sterk voor de Surinaamse speler Virgil Soeroredjo. Soeroredjo verloor in twee sets van de Japanner, 21-12 en 21-7. De partij duurde slechts zevenentwintig minuten, waarin tien shuttles werden gebruikt. Op de wereldrankinglijst staat Virgil op nummer 240.

Virgil’s badmintonvereniging VanZijderveld in het Nederlandse Amstelveen meldt op haar website  dat bijna 10 jaar geleden, 2003, de spelers elkaar tweemaal troffen. Bij de Carebaco Games van dat jaar op Trinidad en Tobago verloor het toen jeugdige Surinaamse talent in de 2e ronde met 2-15/4-15 in de toen nog oude puntentelling van deze Japanner Sho Sasaki. Later in datzelfde jaar wist Virgil Soeroredjo samen met z’n dubbelpartner Mitchel Wongsodikromo echter bij de Southern Pan Am Classic Miami International revanche te nemen door van deze zelfde Japanner Sho Sasaki verrassend te winnen met 15-5/15-13.

Enige Surinaamse journalist doet zondagavond 29 juli zeer kort verslag via ABC
Maar, waar blijven de berichten van de enige Surinaamse journalist die met de Olympische Surinaamse delegatie mee mocht naar Londen, Desney Romeo van ABC (Ampie’s Broadcasting Corporation). Alleen op Starnieuws dook een berichtje van hem op, op 25 juli, over de voorspoedig verlopen reis naar Londen van de delegatie......

Is Romeo na aankomst in een diepe slaap gevallen of is hij verdwaald in Londen? Of is hij niet meegegaan om verslag te doen van de prestaties van de Surinaamse sporters? Neen. Zondagavond 29 juli was op ABC een korte reportage te zien van Romeo vanuit een speciale mediatent in Londen, met onder andere een paar seconden beelden van de wedstrijd van Soeroredjo en een interview met deze badmintonspeler. Ook sprak Romeo met Oscar Brandon die als delegatieleider in Londen is, maar ook als badmintonspeler deelnam aan de Spelen van 1996 in het Amerikaanse Atlanta. Over de prestatie van zwemmer Diguan Pigot werd niet gesproken.
De nieuwsafdeling van de Obsession Magazine-website besteedt uitgebreid aandacht aan de Surinaamse sporters in Londen. De webredactie speurt iedere dag het wereldwijde internet af naar Surinaams Olympisch sportnieuws, hoe klein ook, en maakt ook dankbaar gebruik van enkele relevante zogenoemde ‘social media’ websites.

Starnieuws besteedt in veel mindere aandacht aan de prestaties van de Surinaamse Olympiërs, maar voor de nieuwswebsite GFC Nieuws zijn de vijf sporters en hun prestaties – vooralsnog - helemaal niet interessant genoeg om ook maar een letter aandacht aan te besteden.

Kromowidjojo, wie....?

Ranomi met haar zilveren plak, 2e van links

Ook bleken de Surinaamse media geen enkel oog te hebben voor de Nederlandse zwemster Ranomi Kromowidjojo, met Surinaamse roots. Ranomi is wereldtop. Ook niet na het behalen zaterdagavond 28 juli van een zilveren medaille met haar drie medezwemsters op de 4x100 meter vrije slag. Inge Dekker, Marleen Veldhuis, Femke Heemskerk en Ranomi Kromowidjojo konden niet hun Olympische titel van vier jaar geleden in Peking verzilveren. De Nederlandse estafettezwemsters werden in de finale geklopt door Australië. Het is de eerste medaille voor Nederland in Londen. De Nederlandse zwemsters zwommen een tijd van 3:33.79. De Australische dames zwommen met 3:33.15 een nieuw Olympisch record.

Het nut van Tan’s workshops
De aandacht in beeld, op de Surinaamse televisie, is ook niet om over naar huis te schrijven. De STVS (Surinaamse Televisie Stichting) had met veel bravour bekendgemaakt de exlusieve uitzendrechten verworven te hebben voor de Olympische Spelen. De bekende Nederlandse sportcommentator en personality Humberto Tan werd begin juli zelfs voor een paar dagen naar Paramaribo gehaald om in het Mariott Hotel workshops te verzorgen aan met name sportjournalisten.  Daaraan werd onder andere deelgenomen door leden van het presentatieteam van de STVS.

De praktijk toont echter dat de STVS live beelden overneemt van International Media Content Ltd (IMC), dat in totaal 396 uren op de televisie en 130 uren op de radio mag uitzenden. Tussen de diverse beelden van uiteenlopende sportdisciplines worden kijkers in Suriname geconfronteerd met commentaren van een presentator en een gast van IMC. Geen enkele keer is een Surinaamse presentator te zien en geen enkele keer besteedt de STVS speciale aandacht aan de prestaties van een Surinaamse Olympische sporter.

De Spelen zijn op dit moment slechts twee dagen onder weg, wie weet en hopelijk verschijnt er toch plotseling een kwalitatief goede Surinaamse sportpresentator in beeld. Het uitzenden van vervelende en irritante reclames van de ongeveer twaalf sponsors van de Olympische uitzending en dus van de STVS blijken belangrijker dan het in beeld brengen van en het aandacht besteden aan de vijf Surinaamse sporters.

Op dit moment lijkt het erop dat de door Tan gegeven workshops weinig zoden aan de dijk hebben gezet. De Surinaamse media blijven op een vrij amateurische wijze door- en aanmodderen.

De STVS blijkt niet eens de moeite te hebben genomen om op de wesite van de zender het uitzendprogramma te wijzigen in verband met de Spelen.

Wat gaan we in Suriname nog lezen over Chinyere, Kisten en Jurgen?
Nog drie Surinaamse Olympische sporters treden de komende dagen aan: zwemster Chinyere Pigot op 3 augustus, atleet Jurgen Themen een dag later en atlete Kirsten Nieuwendam op 6 augustus.

Hopelijk worden de Surinaamse media op tijd wakker en krijgen deze sporters de aandacht die zij verdienen, of ze nu winnen of verliezen. Het kunnen deelnemen aan de Olympische Spelen, en daarmee ook Suriname onder de aandacht brengen, is een hele prestatie op zich.

Noot:
Ik mag aannemen en hopen dat bijvoorbeeld De Ware Tijd en de Times of Suriname morgen, maandag 30 juli, op z'n minst berichten over de prestaties van de Surinaamse Olympische sporters, in de papieren krant en op hun websites. Het is dan wel mostert na de maaltijd, soit. Maar, voor wat betreft de websites hadden de redacties er natuurlijk voor kunnen zorgen dat in het weekeinde al over de Surinaamse sporters bericht was......

Maandag 30 juli blijkt dat GFC Nieuws, dat tot deze dag met geen woord heeft bericht over de Surinaamse Olympische sporters, wel een zeer ongenuanceerde en denigrerende mening heeft over de kwaliteit van de sporters en van de campagne 'Suriname op weg naar Goud':

'Binnen de sportwereld wordt het project “Suriname op weg naar goud” gezien als een lachertje. In gesprek met GFC Nieuws zeggen sportkenners dat het overduidelijk is dat de huidige Surinaamse sporters die deelnemen aan de Olympische Spelen echt wel zijn gegaan om mee te doen maar niet om prestaties neer te zetten. De gloriedagen van Letitia Vriesde (zilver) en Anthony Nesty (goud en brons) zijn voorbij en gezien de prestaties van deze categorie sporters zal het wel zeker wel twintig jaren duren voordat er weer een sporter opstaat die medailles zal kunnen behalen tijdens een van de komende Olympische Spelen.

QN Sports ging in zijn programma van zondagavond nog verder. Het stelde dat geen enkele van deze deelnemers die nu in London zijn, een finaleplaats zullen behalen. Het resultaat is al geleverd. Twee deelnemers zijn al uitgeschakeld. Een bij het zwemmen en een bij badminton. QN Sports bekritiseerde ook het feit dat niet de snelste sprinter is afgevaardigd, maar de atleet die als tweede is gekwalificeerd.

Verschillende personen zijn van mening dat meedoen belangrijk is maar dat het ook een eer is voor een atleet om een medaille te behalen voor zijn land. Hiervan uitgaand besloot de regeringsleider, de huidige president Desi Bouterse, toen in 1984 om ons land niet te laten deelnemen aan de Olympische Spelen van dat jaar in Los Angeles, USA. Hij stelde dat als Suriname niet kon opvallen op het erepodium zij ook niet hoefde op te vallen als het land met de slechtste prestaties. Als rasechte sportman verleende hij dit jaar als staatshoofd zijn medewerking wel. Maar “Suriname op weg naar goud” is wel een lachertje naar de regering en de gemeenschap toe.'

Het Dagblad Suriname liet zich dinsdag 7 augustus 2012 weer eens van haar meest negatieve kant zien. Deze krant weet geen enkel positief woord op te kunnen brengen over de persoonlijke prestaties van de vijf Olympische sporters. De krant baseert zich alleen op de behaalde eindtijden en oordeelt vervolgens heel kort door de bocht. Dit is de tekst van het artikel zoals het op 7 augustus in de krant verscheen:

'Net als de andere Olympiërs heeft Kirsten Nieuwendam ook teleurgesteld met haar optreden tijdens de Olympische Spelen in London. In een jaar waarop ze binnen een maand 4 keer het Surinaams record op de 200 m verbrak, liep ze ruim 0,2 seconden onder haar personal best van 23,47 seconden. In een heat met de Jamaicaanse Veronica Campbell-Brown eindigde Nieuwendam als 8e uit 9 deelnemers. Ze haalde een tijd van 24,07.

Met Nieuwendam is de Spelen voor Suriname afgelopen. De zwemmers Diguan en Chinyere Pigot, atleet Jurgen Themen en badmintonspeler Virgil Soeroredjo waren allemaal eerder al in de eerste ronde uitgeschakeld. De Pigots, Themen en Nieuwendam deden mee om hun persoonlijke tijden te verbeteren. Allemaal hebben gefaald hierin.'

Hoe belangrijk is Suriname nog voor de Wereldomroep?

Door bakra beschilderde autowrakken in Moengo is belangrijkste Surinaamse nieuws

Zit gemiddelde Surinamer in de wereld op dit soort berichten te wachten?

27-07-2012   COLUMN  Door: Paul Kraaijer

Paramaribo – In Nederland is de bekende jaarlijks in de zomer terugkerende komkommertijd weer aangebroken in de media. Maar, dat dat ook geldt voor de Surinaamse redactie van de Wereldomroep komt toch wat vreemd over. Maar, anders dan dat kan de publicatie op donderdag 26 juli 2012 van een artikel over een kunstenaar die te Moengo autowrakken van een kleurtje voorziet, niet geïnterpreteerd worden: komkommernieuws.

Komkommertijd....

Vreemd, want Suriname kent geen zomerse komkommertijd en er is dan ook genoeg interessant nieuws, ook voor de Wereldomroep. Wat te denken van de ABOP van Assembleelid Ronnie Brunswijk die als een soort vroege Kerstman met drie helikopters vol cadeaus het binnenland invloog om zieltjes te winnen onder de bewoners van diverse dorpen met aantrekkelijke loterijen, maar vooral met aantrekkelijke prijzen: koelkasten, vrieskisten, buitenboordmotoren, een korjaal, een bouwkavel, vliegtickets naar Trinidad & Tobago en zelfs een auto.

De Surinaamse redactie van de Wereldomroep is voor haar nieuwsvoorziening uit Suriname onder andere afhankelijk van artikelen van haar correspondent in Paramaribo, Harmen Boerboom. Tja, en deze Boerboom maakte kennelijk een uitstapje naar Moengo en stuitte daar op een jonge Nederlandse kunstenaar die autowrakken aan het beschilderen was. ‘Jeetje, wat leuk voor een aardig artikeltje voor de Wereldomroep’, moet hij ter plekke gedacht hebben. Dat is het, aardig, amusant, leuk en Nederlandse komkommertijd-waardig.

Maar, wat doet Boerboom met het echte Surinaamse nieuws voor de Wereldomroep (waarvoor hij sinds 7 juli 2009 de Surinaamse correspondent is) en de NOS, voor welke omroep hij sinds juli 2011 de correspondent in Suriname is?

Nieuwswaardige onderwerpen blijven links liggen

De Surinaamse afdeling van de Wereldomroep op haar website bekijkend lijkt het erop alsof de correspondent veel nieuwswaardige onderwerpen links laat liggen. Mogelijk durft hij niet echt hard Surinaams nieuws te belichten voor de NOS en de Wereldomroep.

Hij heeft zich een aantal malen via media uitgelaten over de uitoefening van het journalistieke vak in Suriname en de eraan verbonden vermeende risico’s. Zo liet hij in november 2011 in het Surinaamse opinieblad Parbode weten dat de ‘journalistieke status’ in Suriname anders is. Maar, wat voor status? Moet je hier als journalist een zekere status hebben?? Het is gewoon een beroep, net zoals een vuilnisman, accountant, bakker, freelance schrijver of goudzoeker. Status? Nee hoor, ai baja.  

In hetzelfde interview stelde Boerboom dat in Suriname een journalist gezien wordt ‘als iemand die uit is op sensatie. Dat maakt het soms wel eens moeilijk om toegang tot informatie te krijgen. Zeker als je een kritisch verhaal wilt maken. Doordat je hier veel minder anoniem bent dan in Nederland, komen negatieve reacties ook eerder bij je terug.’ En daarom, zo geeft de Nederlandse correspondent onomwonden toe, nuanceert hij soms zijn artikelen meer dan hij in Nederland zou doen.
Boerboom: ‘Door het weinige respect voor de journalist moet je voorzichtiger zijn met hoe je iets brengt. Het schrijven van kritisch nieuws wordt al snel gezien als een aanval op een persoon of bedrijf. Dat nieuws wordt vaak nogal persoonlijk opgevat en dan riskeer je hier een pak slaag. Ondanks het feit dat ik geen moeilijke onderwerpen uit de weg ga, probeer ik soms wel een extra nuance aan te brengen. Ik schrijf het dan net iets minder hard op dan dat ik in Nederland zou doen.’

Ik denk dat hij het beroep van journalist iets te hoog inschat op de maatschappelijke ladder en dat hij dat beroep verkeerd uitoefent. Als journalist moet je namelijk onafhankelijk en objectief berichten met als doel de bevolking goed informeren en daarbij moet je geen zelfcensuur toepassen uit een soort – onnodige en overtrokken – angst, angst voor wat? Hoe vaak zijn hier ‘journalisten’ werkelijk bedreigd of geïntimideerd? Volgens mij zijn in Nederland vaker en meer journalisten bedreigd of geïntimideerd dan hier, in Suriname. Maar, dat is een gevoel.

Overigens kan ik het niet nalaten om hier om hier de vraag op te werpen wat voor het journalistieke vak gezien verwerpelijker is: je vak niet goed uitoefenen door zelfcensuur toe te passen en hard nieuws ietwat genuanceerd te brengen en daardoor de werkelijkheid geweld aan te doen of als hobbyist stukjesschrijver gedurende perioden in een tijdsbestek van vijfentwintig jaren een inlichtingendienst behulpzaam te zijn bij het in kaart brengen van extreemlinkse- en dierenrechtenorganisaties die hun doelen trachten te bereiken onder andere door intimidatie, bedreiging en geweld....?

Dat laatste werd namelijk op 7 juni 2011 door Boerboom fel bekritiseerd via de Surinaamse nieuwswebsite Starnieuws. De hobbyist stukjesschrijver zou als ‘journalist’ de journalistieke ethiek hebben geschonden...... Tja, ik heb er al teveel over gezegd en geschreven......soit, maar het zijn nu eenmaal journalisten als Boerboom die zich, daags na en op de dag zelf dat de hobbyist stukjesschrijver zijn verleden in Nederland onthulde in een grote Nederlandse krant, al hun ongenuanceerde en leugenachtige commentaren klaar hadden en zich hebben laten leiden door de inhoud van dat ene artikel. Hoe objectief en onderbouwd waren die te snelle commentaren van vooral Nederlandse journalisten in Paramaribo die nauwelijks goed inhoudelijk waren geïnformeerd.

Hij durfde het wel aan om in 1992, samen met journalist Joost Oranje, een ruim honderdzestig pagina’s tellend boek te publiceren met als titel ‘De 8-decembermoorden: slagschaduw over Suriname’......

Zelfcensuur en genuanceerd berichten

In mei 2010 schreef Boerboom voor de Wereldomroep een column met als kop ‘Journalisten leven met zelfcensuur’. De eerste zinnen uit die column: ‘Terwijl ik opsta uit de plastic tuinstoel voel ik dat iemand achter mij zijn sterke arm tegen mijn keel drukt en mij terugduwt in de stoel. “Meneer Boerboom, blijft u rustig zitten, maar laat me u eerst nog even vermoorden.” Ik kijk om. Het is Desi Bouterse, eind 1993. Een jaar eerder heb ik met mijn collega Joost Oranje een boek geschreven over de decembermoorden. De rol van Bouterse daarbij is in het boek gedetailleerd beschreven. Hij komt er niet goed vanaf.  Ik woon dan nog in Nederland en de eerste reis naar Suriname na het schrijven van het boek voelt anders dan daarvoor. Ik ben niet bang, maar wel alert en een beetje gespannen. En het bezoek aan 'De Berm', de uitspanning bij het NDP-partijcentrum,  voelt als het tarten van een leeuw in een hol. (...)’  

‘(...) Surinaamse journalisten worden bedreigd wanneer ze te onomwonden stelling nemen. En hoewel de aanleiding vaak duidelijk is, en dus ook niet moeilijk te raden valt uit welke hoek de bedreiging komt, is zelden aan te tonen dat er van hogerhand opdracht is gegeven. (...)’

Het onschuldige artikel over het beschilderen door een ‘bakra’ van autowrakken in het oosten van Suriname lijkt er op te duiden dat Boerboom het schrijven van dit soort onschuldige stukjes prettiger vindt om te doen dan te berichten over hard nieuws. Alhoewel gezegd moet worden dat hij veel heeft bericht over Bouterse, de 8 decembermoorden en het proces voor de Krijgsraad, de aangenomen Amnestiewet, maar ook over rukwinden en de gevolgen ervan en andere ‘rampen’.

Interessant actueel Surinaams nieuws, niet interessant genoeg voor Nederlandse correspondenten

Toch blijf ik het betreuren dat in Nederland, onder andere bij de Wereldomroep, het persbureau ANP en de NOS, zo weinig wordt bericht over interessante actuele issues in Suriname. Wat de denken van de grote veranderingen in het Surinaamse onderwijs, de bestuurlijke vernieuwing in het binnenland, de ‘djugu djugu’ over het zogenoemde terugroepen van twee politici uit de Nationale Assemblee, recente ontwikkelingen in de goud- en bauxietsector en de offshoresector of het toestaan door de overheid van de vestiging overlast veroorzakende bedrijven in woonbuurten, zoals recent een verbrandingsoven voor medisch afval?

Kunstzinnig, door een jonge Nederlandse kunstenaar, beschilderen van autowrakken in Moengo is leuk komkommernieuws, maar zit de gemiddelde Surinamer in de wereld nu op dit soort ‘nieuws’ bij de Wereldomroep te wachten uit zijn thuisland?