Den Blauwvinger: Er is iets goed mis met Bouterse

COLUMN: Generaliserende opmerkingen over het geestelijk niveau van de burger

Opmerkingen Bouterse zijn oppositionele te verwachten inkoppers

27-02-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


'Er is iets goed mis met ons en met dit land.' Opbeurende woorden van president Bouterse woensdagavond 24 februari bij de herdenking van 36 jaar machtsovername op het Revoplein in Paramaribo. Hij zei in een korte toespraak, dat hij zijn hart wilde luchten en eindigde met 'Ik wens u een slapeloze nacht toe'. Niet echt presidentiële woorden. Neen, woorden van iemand waar iets goed mis mee is.

'Er is iets historisch fout met ons. Er gebeurt op het ogenblik iets met ons en wij zouden serieus, heel serieus over moeten nadenken. Wanneer ik vandaag de dag in kranten lees, dat niet alleen minderjarige kinderen, maar kleuters worden misbruikt, dan is er iets serieus mis met ons op geestelijk niveau. Wanneer wij in de kranten lezen dat graven worden opengemaakt en mensen zich vergrijpen aan lijken, dan is er iets serieus met dit land aan de hand. Wanneer meer als voldoende bekend is, dat wetsdienaren bewust uitrukken om mensen te liquideren, dan is er iets serieus aan de hand', sprak Bouterse.

'Wanneer onverlaten vandaag aan de dag niet schromen de een na de ander, de Assembleevoorzitter voorzitter naar de rechter te brengen. De president naar de rechter te brengen, de Assembleeleden naar de rechter te brengen.'

De president luchtte zijn hart. Maar, waarom? Hij ging niet in op de diverse oorzaken. Ook verzuimde hij in te gaan op de vraag of zijn regering wel adequaat beleid uitvoert. Neen, de president besprak gewoon het nieuws van alle dag, zonder enige diepgang. En ging voorbij aan wat er werkelijk mis is met het land en met hem en zijn regering. Overigens was de meest opmerkelijke opmerking de enige die niet echt in zijn rijtje 'er is iets goed mis' paste, namelijk die over wetsdienaren die 'bewust uitrukken om mensen te liquideren'. Een opmerking die verder niet door Bouterse werd toegelicht en die vele vragen oproept.

Natuurlijk, er is iets niet goed met dit land. Er is iets goed mis met dit land, absoluut. Geregeerd door een regering die een financiële puinhoop van het land heeft gemaakt. Geregeerd door een regering die haar bevolking dwingt om te hosselen om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Geregeerd door een regering waar iets goed mis mee is. Geregeerd door een regering die door haar eigen wanbeleid, gebrek aan kennis en deskundigheid aan de basis staat van misstanden en vergrijpen in dit land. Geregeerd door een regering die gezorgd heeft voor een explosieve, ongecontroleerde, prijsstijging van producten in onder andere supermarkten. Maar, geen stijging van de koopkracht onder burgers. Geregeerd door een regering die haar bevolking in misère en stress stort.

Natuurlijk waren de loze opmerkingen van Bouterse inkoppers voor de leiders van oppositionele partijen. VHP-voorzitter Chandrikapersad Santokhi reageerde door te zeggen, dat je van een president moet verwachten, dat hij 'het volk in tijd van crisis, in tijd van nood, onzekerheid en angst, moed en hoop moet inspreken. Maar, integendeel heeft hij het volk, dat zoveel offers brengt, meer onzekerheid, angst en wanhoop gegeven. Dat verdient het volk niet. De uitspraak van de president in deze fase levert zeker geen positieve bijdrage aan het imago van het land, en dat betreur ik ten zeerste.'

Paul Somohardjo, voorzitter van de Pertjajah Luhur (PL), zei president Desi Bouterse helemaal niet meer te begrijpen. 'Wij leven in een rechtsstaat. Zolang wij rechtsingang hebben, zullen wij naar de rechter gaan om ons gelijk te zoeken. Bouterse schijnt behoorlijk bang te zijn voor de rechter, anders begrijp ik zijn uitspraak niet.'

Volgens Somohardjo is de president behoorlijk in de war. Tja, de pot wil de ketel nog wel eens verwijten..., immers de PL-leider was de laatste tijd in zijn doordravende persoonlijke strijd tegen partijgenoten Raymond Sapoen en Diepakkoemar Chitan niet echt een toonbeeld van 'alles op een rij hebbend'.

De PL-voorzitter begrijpt ook niet wat Bouterse bedoelde met de opmerking, dat 'wetsdienaren bewust uitrukken om mensen te liquideren'. 'Wanneer is dat gebeurd? Liquideren is iets waar Bouterse er alles van weet. Bouterse praat van historische fouten. De grootste historische fout is op 25 februari 1980 begonnen', aldus Somohardjo.

NPS-voorzitter Gregory Rusland onderkent, dat er wel degelijk excessen te merken zijn in de samenleving, waar ook hij zich ernstige zorgen over maakt. Er is volgens hem sprake van verruwing. 'Wij moeten teruggaan naar hoe dit allemaal ontstaan is. Bepaalde ontwikkelingen hebben een bepaalde basis. Waar komt dit ongewenste gedrag vandaan? Wat gebeurt er precies in de samenleving om dan te weten wat je moet doen?'

Rusland slaat als enige oppositionele leider de spijker op z'n kop. Bouterse heeft weer eens wat geroepen, maar 'vergeet' – bewust – in te gaan op de oorzaken. Hij weet dondersgoed, dat die oorzaken in het beleid liggen van de door hem geleide regeringen Bouters-I en Bouterse-II.

Er is iets goed mis met dit land en niet met 'ons'. Neen, er iets goed mis met de regering Bouterse, met het gevoerde regeringsbeleid. Door dat beleid en door de regering kunnen bepaalde mensen door de bomen het bos niet meer zien en dwalen zij af naar ontoelaatbare en verwerpelijke gedragingen. Mensen worden ziek, goed ziek en worden niet opgemerkt, niet gezien, door instanties die zouden kunnen ingrijpen. Daar is iets goed mis. Maar, wat echt mis is met dit land, wordt niet door de president benoemd. Natuurlijk niet, want dat zou goed mis zijn...

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

27 februari 2016

Amsterdam-Paramaribo

Den Blauwvinger: Jammerende minister Peneux had ontruiming van zijn ministerie kunnen voorkomen

COLUMN: Peneux ziet gevaren aankomen, maar onderneemt geen actie

Lekkende plafonds veroorzaken wateroverlast en veel schade aan meubilair en documenten

26-02-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Minister Robert Peneux van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur schreeuwde moord en brand via media over de wateroverlast, het vermeende instortingsgevaar, lekkende plafonds, de ontruiming en vermeend nepwerk van de aannemer die al langere tijd aan het pand van zijn ministerie werkzaam was. Maar, dit was weer typisch des Peneux'. Schreeuwen en jammeren als een klein kind, terwijl hij alles had zien aankomen en verzuimd heeft om actie, welke dan ook, te ondernemen. De minister heeft zichzelf weer eens belachelijk gemaakt......

Het ministerie werd maandag 22 februari ontruimd vanwege wateroverlast. Enkele afdelingen stonden blank. Het dak lekte en via plafonds stroomde het regenwater het ministerie binnen. Peneux was er als de kippen bij om de pers uit te nodigen voor een rondleiding door het rampgebied. Al foeterend baande de minister zich een weg door het overstroomde gebied, met plezier gevolgd door een paar ramptoeristen die korte tijd later verslag zouden doen in diverse media van de ramp die het ministerie had getroffen.

Peneux had als gids tijdens de rondleiding zijn ongefundeerde gal gespuwd over de aannemer. Een minister onwaardig. De man leek vooral overmand te zijn door emotionele ongecontroleerde woedeaanvallen en struikelde bijna over zijn eigen woordenstroom. 'Kijk wat voor rommel ze hebben geleverd. Ze waren bezig, soms zien we ze gewoon niet komen. Ze waren laatst nog op het dak een biertje aan het drinken en genieten. Dat is de situatie. Alle afdelingen hebben waterschade, alles is vernietigd.' En, heeft Peneux opgetreden? Neen.

Het gebouw heeft al jaren te kampen met onderhoudsproblemen. Houtluizen hebben vaak voor overlast gezorgd. 'Het gebouw bestaat al zeventig jaar. We hebben elke keer beetje bij beetje gerenoveerd. We gaan na wat te doen, want het heeft geen zin om te blijven lappen. We moeten gewoon uitkijken naar een nieuw gebouw.' En daar zou het hem volgens de aannemer om te doen zijn geweest, een nieuw gebouw. Immers, de lekkages waren er niet van de ene op de andere dag. Peneux wist ervan en beweert glashard dat die zijn ontstaan door 'prulwerk' van aannemersbedrijf 'Het Team'.

De directeur van het bedrijf, Jerry Tijtel, zei in een reactie, dat de daklekkages en verrotte plafonds 'er allang waren voordat wij met de restauratiewerkzaamheden zijn begonnen'. Peneux blaast volgens de directeur de zaak op, omdat hij dus coûte que coûte een nieuw gebouw wil hebben. Tijtel zei ook in januari 2015 al gestart te zijn met de werkzaamheden, maar dat in maart de werkzaamheden werden gestaakt, omdat de betalingen vanuit de overheid uitbleven. In november betaalde de overheid uit waarna in januari weer aan de slag werd gegaan.

Ondertussen zitten de ongeveer zeshonderd ambtenaren van het ministerie thuis. Volgens Peneux worden werkzaamheden niet gestagneerd en kan het personeel gewoon vanuit huis werken. De minister gelooft in zijn eigen fabels. Natuurlijk zal er stagnatie gaan optreden. Peneux die zich sinds hij minister is over van alles en nog wat druk heeft gemaakt – behalve over oud en versleten schoolmeubilair en oude, half vergane lesboeken en de slechte omstandigheden waaronder leerkrachten veelal, tegen ook nog eens een te laag salaris, moeten werken – en geen oog heeft gehad voor de staat waarin zijn eigen ministerie verkeert. Met jammeren en schelden op een aannemer die al vele jaren voor de overheid werkt, zonder geklaag en rampen, en dan ook nog dreigen hem voor de rechter te slepen bevredigt Peneux slechts zijn eigen ongecontroleerde emoties.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

26 februari 2016

Amsterdam-Paramaribo

Nico Haasbroek weinig mededeelzaam over zijn doorlichting van Surinaamse staatsmedia

Haasbroek heeft 15 pagina's tellende notie met aanbevelingen nieuw mediabeleid aangeboden aan vicepresident

24-02-2016  De Surinaamse Krant


Oud-hoofdredacteur Nico Haasbroek van het Nederlandse NOS Journaal is weinig mededeelzaam als hij wordt benaderd met vragen over het eindresultaat van zijn doorlichting van Surinaamse staatsmedia gedurende slechts tien dagen eind november vorig jaar. Zijn onderzoek als consultant en media-expert, op verzoek van het Kabinet van de vicepresident en gecoördineerd door adviseur Roy Raymond de Miranda (NDP), had betrekking op de zenders STVS, ATV, SRS, Radio Boskopu en de Nationale Voorlichtingsdienst alsook afdelingen Voorlichting van ministeries. Na zijn werkzaamheden vertrok Haasbroek met stille trom naar Nederland en bleef het verder stil rond - de uitkomsten van - het doorlichtingsproject.

Nu zegt hij in een reactie tegenover de webredactie van De Surinaamse Krant slechts 'Conform afspraak heb ik onder meer via een quick scan-methode de vier staatsmedia in november 2015 bezocht en geanalyseerd'. 'Dat resulteerde in een eerste notitie met aanbevelingen voor een nieuw mediabeleid van vijftien pagina’s die aan het eind van week 48 aan de vicepresident is aangeboden en in een gesprek toegelicht. Voor verdere informatie verwijs ik u naar de heer Roy de Miranda, adviseur van de Surinaamse regering.'

Haasbroek – die dus kennelijk een nieuw mediabeleid voor ogen staat – mag waarschijnlijk verder geen openheid van zaken geven. Zowel Roy Raymond de Miranda als vicepresident Ashwin Adhin waren niet bereikbaar voor een reactie. Het heeft er alle schijn van, dat niemand de uitkomsten van de doorlichting door Haasbroek mag vernemen. Mogelijk zijn die vernietigend voor het gevoerde mediabeleid bij de staatszenders.

Een doorlichting met een valse start. Immers, leidinggevenden van de door te lichten zenders leken niet van zins mee te werken en om documenten ter inzage te leggen voor de Nederlandse consultant. In hoeverre zij uiteindelijk al dan niet hebben meegewerkt is onduidelijk.

Opmerkelijk was het, dat Eugene van der San, directeur van het Kabinet van de President, publiekelijk zijn gal spuwde over het project en terecht vraagtekens plaatste bij wat met de doorlichting werd beoogd. Maar, vooral het prijskaartje - consultant Haasbroek zou 300 euro per uur hebben gevraagd – wekte bij Van der San verbazing. In Nederland zou Haasbroek, zo beweerde hij, 1.200 euro per uur verdienen aan soortgelijke projecten, maar in Suriname wilde hij het wel voor een habbekrats van 300 euro per uur doen. Maar, 300 euro is dus in Suriname geen habbekrats - daar stond de doorlichter echter niet bij stil. Overigens werd dit op 30 november ontkend in een door het Kabinet van de vicepresident uitgebracht persbericht, waarvan hieronder een deel:

'(…) De Nationale Voorlichtingsdienst was niet bereid om medewerking te verlenen aan het project. Wel heeft de media-expert vanuit de grondbeginselen van dit vak gebied ideeën aangedragen voor het eventueel veranderen en verbeteren van de NVD. Voorts zijn een paar workshops op verzoek van de omroepen niet door gegaan aangezien een aantal gebeurtenissen, zoals de viering van de onafhankelijkheid en de Jaarbeurs voor hun programmering te veel tijd in beslag namen.

Een eerste contourennota, vergezeld van een toelichting over de staatsmedia en de NVD, is op 27 november jongstleden aan de Vice-President aangeboden.

Op 28 november vond een aantal geslaagde trainingen plaats waar vertegenwoordigers van alle staatsomroepen aan hebben deelgenomen.

De deelnemers uit de hoek van de voorlichting zouden een specifiek op voorlichting gerichte training in een mogelijk vervolgtraject zeer op prijs stellen.

Nico Haasbroek: 'Ik kijk positief op mijn eerste bezoek terug. Vervelend vond ik wel dat er hier en daar bewust stemming werd gekweekt tegen mijn komst, vooral door de suggestie dat ik voor mijn werk in dit stadium meer dan 300 euro, per uur, aan honorarium zou ontvangen. '

De waarheid is echter dat er voor het gehele project slechts 300 Euro aan Haasbroek werd uitbetaald. 'Ondanks deze weinig verheffende campagne, waarbij flagrante onwaarheden werden gespuid, ben ik blij dat ik een eerste bijdrage heb kunnen leveren aan wat het volk en de medewerkers van de staatsmedia hier willen: een beter media- en voorlichtingsbeleid.' (...)'

Natuurlijk was dit een gekleurd persbericht. Of het doorlichten van de staatsmedia door Haasbroek zal leiden tot zicht- en hoorbare kwalitatieve en technische verbeteringen bij die media valt ernstig te betwijfelen. Daarvoor lijken tien dagen quick scan simpelweg te kort en daarom zou het hele 'Haasbroek-project' niet echt serieus genoemd kunnen worden en worden de eindresultaten niet met Suriname gedeeld. Het wachten is op de terugkeer van Haasbroek en meer openheid, transparantie, zoals dat door de regering Bouterse-II maar al te gretig wordt gepropageerd, maar niet wordt nageleefd....

Den Blauwvinger: Suriname moet zich schamen

COLUMN: Dood 8-jarige Gilliana toont pijnlijk de staat aan waarin de gezondheidszorg verkeert

(Bron foto's: stichting 1 voor 12)

Sneller handelen binnen gezondheidszorg had drama mogelijk kunnen voorkomen

16-02-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Het drama rond het 8-jarige meisje Gilliana heeft weer eens pijnlijk aangetoond, dat het toch nog pover is gesteld met de kwaliteit van de gezondheidszorg in Suriname en met de snelheid waarmee binnen die sector wordt gewerkt. Een speciaal fonds waaruit bijvoorbeeld een medische behandeling of een operatie in het buitenland gefinancierd kan worden van een ernstig zieke patiënt, is een prima en toe te juichen initiatief alsook de inzet, inspanningen en de medemenselijkheid van en bij de Stichting 1 voor 2 en haar voorzitter Louis Vismale. Maar, dat zou niet nodig mogen zijn toch!?

'Als je arm bent gaat je meisje gewoon dood', zegt moeder Kartotaroeno. Haar zieke dochtertje overleed vrijdag 11 februari om half 11 ‘s morgens aan haar ziekte. Gilliana leed aan aplastische anemie, een zeer zeldzame beenmergziekte. De artsen waren nalatig geweest. 'Sinds oktober wist men van haar ziekte. De dokter zei,dat de ingreep hier niet gedaan kon worden, het is veel te duur en alleen maar rijke mensen zouden dit kunnen doen. We zouden het niet kunnen betalen.' Het beenmergpreparaat van Gilliana is woensdag 10 februari pas naar het buitenland gestuurd. Er werd ook geld ingezameld door burgers, door de Stichting 1 voor 12 en anderen, zodat de familie kon betalen voor de behandeling. Maar, het was te laat, met dank aan de Surinaamse trage gezondheidszorg.

De beheerder van de speciaal voor het meisje in het leven geroepen Facebookpagina ‘Help lieve Gililiana’, Ricky Sewpersad, was na het overlijden van Gilliana vooral boos over de nalatigheid van de artsen. 'De goede niet te na gesproken. Waarom heeft het allemaal zo lang geduurd?. Er is trouwens heel veel mis gegaan met betrekking tot haar behandeling. Dat heeft de moeder aan het begin ook aangegeven. Wij vinden dat dit komt door menselijke falen.'

De eerste berichten over het ernstig zieke meisje verschenen 3 februari, toen de Stichting 1 voor 12 alarm sloeg. Om het meisje te redden moest zo snel mogelijk een donor en geld worden gevonden. Bij een beenmergonderzoek was door artsen vastgesteld, dat het beenmerg van Gilliana geen witte bloedcellen, rode bloedcellen en bloedplaatjes aanmaakte, waardoor ze elke maand bloed met bloedplaatjes moest krijgen. De witte bloedcellen had ze nodig om infecties tegen te gaan. Maar, die had Gilliana niet, waardoor haar leven in gevaar was. Veel kon de arts niet doen tegen deze ziekte, omdat er in Suriname geen mogelijkheden zijn voor bestrijding van deze ziekte. De medicatie die ze nodig had moest uit het buitenland komen. Er had wel een beenmergtransplantatie in het buitenland kunnen plaatsvinden, maar dat zou volgens de arts en de Geneeskundige Commissie van het ministerie van Volksgezondheid heel veel geld hebben gekost, zo'n 150.000 Amerikaanse dollar minimaal. Volgens de commissie kon de staat met maximaal 35.000 dollar inkomen en de overige kosten zouden voor rekening van het patiëntje zijn geweest. Onbetaalbaar dus.

Drie dagen later kwam het opmerkelijke bericht, dat geld niet het probleem was, maar een complexe procedure. Ambtelijke molens dus, paperassen. Dat beweerde althans op 6 februari de voorzitter van de commissie Volksgezondheid in het Surinaamse parlement, De Nationale Assemblee, Jennifer Vreedzaam van regeringspartij NDP. 'Het geld is beschikbaar bij het Staatsziekenfonds (SZF). Als ze 80 procent kans heeft op genezing, dan ga je dat geld toch niet stoppen? We zijn gebonden aan een systeem met regels en dat kost tijd.' 

'Ik snap dat de ouders op zoek zijn naar hulp, maar we moeten ons wel realiseren, dat zo'n procedure tijd kost. De berichtgeving kan wat genuanceerd worden, voordat er allerlei fondsen worden aangegrepen', zei een dokter Hasrat, coördinator van de zogenoemde ARMULOV-regeling (Afbouw Regeling Medische Uitzending en Lokale Ontwikkeling van Voorzieningen) binnen het SZF, die gaat over de uitzending van patiënten naar het buitenland. 'Je kunt haar niet zomaar op het vliegtuig zetten. We moeten kijken welke arts haar het beste kan behandelen en er moet ook een geschikte donor worden gevonden. Je kunt niet op de bonnefooi donoren zoeken, dat kost tijd.'

Volgens hem was de kans op genezing erg groot wanneer een geschikte donor gevonden zou worden. 'We zijn bezig met Nederland, Colombia en Cuba. We vergelijken prijs en kwaliteit en werken het administratief zo ver mogelijk uit om haar het beste te kunnen helpen', zo zei Hasrat op 6 februari.

Tja, prijs en kwaliteit vergelijken, administratief uitwerken...... ambtelijke taal, op afstand, terwijl de klok door tikte voor de doodzieke Gilliana. Stuitende reacties van Vreedzaam en Hasrat.

Laat de regering Bouterse-II eens de gezondheidszorg de hoogste beleidsprioriteit geven, zodat bepaalde ernstig (dood-)zieke patiënten en patiëntjes niet meer onnodig het leven hoeven te laten. Laat betrokkenen in de medische sector eens goed in de spiegel kijken en zich de vraag stellen, had ik het overlijden van dat lieve meisje kunnen voorkomen? Het antwoord moge duidelijk zijn. Suriname zou zich moeten schamen......doodschamen.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

16-02-2016

Amsterdam-Paramaribo

Diverse scalians actief op Marowijnerivier ter hoogte van Maripasoula aan Surinaamse zijde rivier

Frans-Guyanese milieuorganisatie trekt aan de bel en wil overleg tussen Frankrijk en Suriname

(Bron foto: Hurleurs de Guyane)

16-02-2016  Door: Paul Kraaijer/De Surinaamse Krant


Op de Marowijnerivier tussen de dorpen Taluen en Maripasoula, gelegen in Frans-Guyana, zouden zo'n twintig scalians ofwel goudpontons actief zijn. Dit laat het Franse burgercollectief Hurleurs de Guyane, dat strijd tegen illegale goudwinning in Frans- Guyana, vandaag, dinsdag 16 februari 2015, de redactie van De Surinaamse Krant weten.

'We hebben helaas niet meer informatie over de scalians. Het is een beetje risicovol voor burgers om vragen te stellen. De foto ontvingen wij vrijdag 12 februari. Twintig of meer scalians zijn aan het werk op de Surinaamse zijde van de Maroni rivier (Marowijnerivier). Soms, komen ze aan de Franse zijde, maar dan treedt de gendarmerie op', zo stelt Hurleurs de Guyane.

(Bron foto's: Johann Tascon)

Wat de organisatie wel weet is, dat het gaat om Surinaamse scalians waarop vooral Brazilianen werkzaam zijn.

 De organisatie zegt verder het te betreuren, dat er geen samenwerkings- terrein tussen Suriname en Frans Guyana is op dit terrein, 'want zonder een overeenkomst met Suriname, zullen we nooit in staat zijn om deze ramp te stoppen'. Zij heeft via haar Twitter-account een soort oproep gedaan aan de Franse minister van Buitenlandse Zaken en Internationale Ontwikkeling, Jean Marc Ayrault, om in overleg te gaan met de Surinaamse autoriteiten over de activiteiten van de scalians op de Marowijnerivier:

Bonjour @jeanmarcayrault vers accord avec #Suriname ds lutte c/ #orpaillage_illégal #mercure ? Barges sur le #Maroni pic.twitter.com/vWnf0xSy7j

— HurleursDeGuyane (@Hurleurs2Guyane) February 13, 2016

Een Fransman die zich eind januari op de Marowijnerivier bevond, bevestigt de aanwezigheid van goudpontons op de rivier in de omgeving van Maripasoula, aan de Surinaamse zijde van de rivier.

'Scalians zijn overigens verboden in Frans-Guyana en als er toch scalians actief zijn, dan is dat op de Marowijnerivier', aldus Hurleurs de Guyane.

Het is niet bekend of de Surinaamse autoriteiten op de hoogte zijn van de aanwezigheid van scalians op de Marowijnerivier en als dat wel het geval is of zij gaan optreden tegen deze goudpontons op de wijze zoals is gebeurd met de scalians op het stuwmeer, waarvan inmiddels een aantal onder voorwaarden gedurende twee jaren mogen werken in de Sarakreek ten zuiden van het meer.

Minister Regilio Dodson van Natuurlijke Hulpbronnen was (nog) niet bereikbaar voor een reactie.

(Red. De Surinaamse Krant)

Den Blauwvinger: Het Surinaamse Kustwacht debacle

COLUMN: Drie boten tellende Kustwacht is nog steeds niet volwassen

Typisch des overheids Suriname: Eerst doen, impulsief handelen, en vervolgens pas wettelijke kaders 'regelen'

14-02-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Het is eind maart 2009. Minister Ivan Fernald van Defensie is druk bezig met het treffen van voorbereidingen voor de opzet van een eigen Surinaamse Kustwacht. Nodig om piraterij tegen te gaan en om effectief op te kunnen treden tegen criminaliteit in de territoriale wateren, zoals drugssmokkel en illegale visserij. Een deel van de materiële uitrusting zou gefinancierd kunnen worden met Nederlands ontwikkelingsgeld, maar het wachten was vooral op aanpassing van de wetgeving. Vier jaar later. 

Het is 12 juni 2013. De eerste boot bestemd voor de in te stellen Surinaamse Kustwacht is vertrokken vanuit de Franse havenplaats Saint-Nazaire naar Paramaribo aan boord van het vrachtschip 'Martha'. Het is een van de drie patrouilleschepen die worden geleverd door de Franse scheepsbouwer OCEA in Les Sables d’Olonne Cedex voor het lieve sommetje van 16 miljoen euro. Het gaat om twee boten met een lengte van 22 meter en een bemanning van acht man en een boot van 32 meter met een bemanning van tien personen.

Tandeloze tijger van Binnenlandse Zaken naar Defensie...

Het is 7 februari 2016. De drie boten van de Kustwacht liggen bijna constant werkloos aan de kade. Door een tekort aan geld en het nog steeds ontbreken van de noodzakelijke wetgeving is het lastig werken voor de Kustwacht. Daarenboven blijken ze niet echt geschikt te zijn om controle uit te voeren in de uitgestrekte Surinaamse kustwateren....alsof men dat niet wist voor de aanschaf van de boten. Slechts in bijzondere gevallen wordt een sloep of bijboot van de Kustwacht er op uitgestuurd om inspectie uit te voeren.
Door het ontbreken van wetgeving mag niet direct gebruik gemaakt worden van wapens, indien dat nodig zou zijn. Daarvoor moet het Openbaar Ministerie toestemming geven. Door de huidige status kan de Kustwacht ook niet met andere landen samenwerken.
De Kustwacht is dus eigenlijk als een blaffende hond die niet bijt, een tandeloze tijger, aan handen en voeten gebonden dus. Er kan eigenlijk nog nauwelijks gesproken worden van een Kustwacht. Maar, de minister van Defensie, Ronni Benschop, lijkt plotseling de hond te willen laten bijten en de tijger van tanden te voorzien. Hij wil maar wat graag de schepen onder zijn verantwoordelijkheid krijgen. Nu zijn ze een 'pakkie an' voor het ministerie van Binnenlandse Zaken en dat lijkt geen juiste combinatie.

Toch wil hoofd Kustwacht twee nieuwe schepen

Op dit moment zouden zo'n 45 mensen in dienst zijn van de Kustwacht en deze maand wordt gehoopt op een nieuwe lichting personeel die een interne opleiding zal krijgen. Het hoofd van de Kustwacht, Jerry Slijngard, liet enige tijd geleden weten behoefte te hebben aan nog minimaal twee boten. Er zou een voorstel zijn voor de aanschaf van een boot met een lengte van 34 meter en een van 42 meter, die op de Antillen wordt gebruikt en 180 mijl uit de kust actief kan zijn en dat is volgens Slijngard nodig, omdat Staatsolie in het Surinaamse kustgebied actief is en die stelt veiligheid op zee als voorwaarde. Maar, door de huidige financiële situatie zijn de aankoopplannen uitgesteld tot 2017.

Slijngard moet het dus nog even blijven doen met zijn huidige drie boten. Voor zover uit mediaberichten kan worden afgeleid heeft de Kustwacht niet echt veel op haar conto staan sinds zij actief is en beschikt over een vlootje.

Een overzichtje laat zien dat op 24 juli 2014 leden van de Kustwacht het lijk van een man uit de Atlantische Oceaan hebben gevist. De man zou het slachtoffer zijn geweest van een overval door piraten. De Kustwacht enterde op zondag 30 augustus 2014 het schip 'Captain Nicolas' in Surinaamse wateren, nabij Boskamp in het district Saramacca. In het onderdek werd 72.640 liter diesel aangetroffen waarvan de kapitein geen documenten kon tonen.

Een onwel geworden bemanningslid, vermoedelijk getroffen door een hartaanval, aan boord van een Noors vrachtschip werd op zaterdag 17 januari 2015 van boord gehaald door de Kustwacht en overgebracht naar het Academisch Ziekenhuis in Paramaribo. Na deze actie liet Slijngard weten, dat de Kustwacht in 2014 vier grote reddingsmissies had uitgevoerd waarbij mensen uit het water moesten worden gevist. 'Alle die gevallen vonden laat in de avondplaats, waarmee we willen aangeven dat we alert zijn en altijd klaarstaan', aldus Slijngard.

In samenwerking met de Franse gendarmerie werden op 6 november 2015 drie Venezolaanse boten in beslag genomen en de bemanning aangehouden. Zij waren illegaal in Surinaamse kustwateren aan het vissen, in de omgeving van de Wia Wia bank, district Marowijne. Rond 21 november werd een Braziliaanse schoener met zes Brazilianen aan boord onderschept. Het schip had ongeveer een grote hoeveelheid sigaretten en zes grote tanks met diesel aan boord. De schoener werd door de Kustwacht opgemerkt als verdacht, omdat het geen Surinaamse vlag had gehesen, hetgeen internationaal verplicht is.

Het zijn allen relatief kleine wapenfeiten van een tot wasdom komende Kustwacht.

Vissers nog steeds vogelvrij

In de strijd tegen piraterij op zee heeft de Kustwacht – toch een van de speerpunten van de Kustwacht – echter nog weinig kunnen uitrichten. Surinaamse vissers zijn feitelijk nog steeds vogelvrij in de kustwateren, waar vooral Guyanese piraten actief zijn en met regelmaat vissers overvallen en vervolgens met de noorderzon kunnen vertrekken. Geen Kustwachtboot te bekennen. Nee, die ligt aan de kade, te wachten op betere tijden, op nieuwe schepen, op geld en mankracht en misschien op een nieuw, meer actief, leven onder de vlag van het ministerie van Defensie.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

14 februari 2016

Amsterdam-Paramaribo

Den Blauwvinger: Dramatisch functionerende Surinaamse omroepen zijn toe aan ordening

COLUMN: Omroepen niet bekend met enige mate van zendercoördinatie en met respect voor de kijker

Surinaamse tv-landschap is toe aan ordening, kennis en nieuwe, moderne apparatuur

05-02-2016 Den Blauvinger/De Surinaamse Krant


De dramatisch functionerende omroepen in Suriname zijn dringend toe aan ordening, opschoning en opschaling van personeel en modernisering van apparatuur. De Surinaamse omroepen negeren hun kijkers , hebben totaal geen respect voor ze en brengen een samengeraapt zooitje aan programma's – op de buis gebracht met krakkemikkige apparatuur (zoals waardeloos functionerende dvd-spelers waarvan het menu gewoon in de huiskamers in beeld wordt gebracht) en bij een enkele omroep aan elkaar gepraat door presentatrices die alles wel leuk en lekkertjes vinden – waar je de tranen van in de ogen springen. Omroepen lijken nauwelijks te investeren in de aanschaf van nieuwe apparatuur.

Negentig procent van de Nederlandse lokale omroepen presteert beter in algemene zin dan de 'grote' Surinaamse (staats-) omroepen.

Tenenkrommend zit je in Suriname voor de beeldbuis. Iedere dag weer. Je weet bijvoorbeeld immers nooit of je die mooie speelfilm waar je midden in zit zonder gebreken helemaal kunt af zien of dat die gewoon wordt afgebroken vanwege een 'vastloper'. Want daar zijn 'ze' wel goed in. Het gebeurt met regelmaat, dat pas enkele minuten nadat een programma is vastgelopen en de kijker dus al die tijd naar een stilstaand beeld heeft mogen kijken en hoe spannend is dat, iemand in een of ander studiootje dat ontdekt en in actie komt. Programma's afbreken, kijkers in het ongewisse laten zonder enig excuus wat dan ook. Neen, want de omroepen hebben nooit een omroeper stand by voor noodgevallen. Waarom zouden ze, want ze hebben schijt aan de kijker.

Van enige professionaliteit bij de Surinaamse omroep is nauwelijks sprake. Er wordt nauwelijks in geïnvesteerd. Ze modderen maar wat aan, ook de sterk gekleurde staatsomroep. Amateurs, amateurisme, zowel bij het personeel als bij de techniek. Wat word je verwend als je bij een van de omroepen iedere dag even kunt kijken naar CNN, BBC World, NOS Journaal, EenVandaag en of Nieuwsuur, waarvan het laatste programma een dag te laat. Een verademing. Even geen ergernissen.

Ergernissen? Ja hoor. Hieronder zijn er slechts een paar, in het kort:

* presentatoren en presentatrices van dagelijkse 'nieuws'-programma's die hun vriendjes en vriendinnetjes uitnodigen voor een interview/studiogesprek, en soms tot vervelends toe, en dan ook nog zonder enige schaamte – daarbij enige vorm van objectiviteit volledig terzijde schuivend - voor de camera zeggen, dat hun gast een vriendje of vriendinnetje is;

* presentatoren en presentatrices van nieuws- en sportprogramma's die dat gewoon naast hun andere baan of baantjes er even bij doen en dat doet zeker afbreuk aan de presentatiekwaliteiten, het zijn immers geen fulltime professionals. Het oogt niet, het klinkt niet en er is geen enkele positieve uitzondering. Ze bedoelen het allemaal goed hoor en denken misschien heuse tv-personality's te zijn, maar, schoenmaker hou je bij de leest;

*presentatoren en presentatrices – onbekend met objectieve berichtgeving en presentatie – die hun eigen mening over besproken issues niet onder stoelen en banken steken en ook er niet voor schromen om de kijker als ware hij of zij een heuse psycholoog, belerend toe te spreken....;

* een presentator die er niet voor terugdeinst om zijn eigen muziekclip zonder blikken en blozen, neen, lacherig, grijnzend aan te kondigen;

* presentatoren en presentatrices die collega's, ook degenen werkzaam achter de schermen, tijdens een uitzending gewoon voor land en volk feliciteren met hun verjaardag of huwelijk;

* een omroep die drie presentatrices heeft die van tevoren, aan het begin van de dag, hun teksten – aankondigen van programma's - inspreken, hetgeen met regelmaat heel dom overkomt wanneer bijvoorbeeld een aangekondigd programma plaats moet maken voor iets anders en toch wordt aangekondigd. Nooit kan worden ingespeeld op de actualiteit door de 'domme blondjes', die de programma's op amateuristische, tranentrekkende wijze aankondigen – het is een vak, maar niet in Suriname, daar wordt het erbij gedaan;

* omroepen zenden steeds dezelfde concerten, films, documentaires, et cetera uit, tot in den treure worden ze herhaald, herhaald en herhaald, waarschijnlijk door een te klein archief – overigens was de James Bond speelfilm/dvd 'Spectre' vorige week diverse keren bij bijna alle zenders te zien, 's morgens, 's middags, 's avonds en 's nachts. Waarschijnlijk was die ergens in een winkel in Paramaribo in de aanbieding geweest.....;

* programma's sluiten zelden naadloos op elkaar aan, je wordt als kijker constant geconfronteerd met de meest irritante muziekvideoclips tussen twee programma's in;

te vaak lopen films/dvd's vast. Bij omroepen wordt kennelijk nooit voor uitzending een film/dvd of documentaire of apparatuur gecontroleerd;

* er worden films vertoond met onder andere Chinese ondertiteling;

* tot vervelends toe worden voetbalwedstrijden uit onder andere de Spaanse, Engelse en Italiaanse competitie rechtstreeks, door tussenkomst van buitenlandse sportzenders, uitgezonden met vooral schreeuwerig 'goaaaaalllllllll' Portugees commentaar. Maar, een Surinaamse topwedstrijd wordt nooit live uitgezonden? Overigens worden vooral wedstrijden van Barcelona en Real Madrid vaak op drie tot vier zenders tegelijk uitgezonden. Van enige zendercoördinatie is in Suriname bij de omroepen geen enkele sprake. Er wordt maar wat aangemodderd, zolang alle wedstrijden van genoemde clubs maar live te volgen zijn;

* het geluid van reclames en het gewone programma zijn zelden op hetzelfde volumeniveau. Als kijker heb je het maar druk met het regelen van het volume van de tv;

* een televisiegids kent men in Suriname niet. Vooral door te zappen kom je er achter wat er zoal waar te zien is;

enzovoorts, enzovoorts.

Het gevoel bekruipt, dat omroepen niet beseffen dat zij er voor de kijkers zijn en dus met die kijkers rekening moeten houden. Maar, de Surinaamse omroepen tonen amper respect voor hun kijkers.

Overigens, in december vorig jaar was de oud-hoofdredacteur van het Nederlandse NOS Journaal, Nico Haasbroek, tien dagen in het land om de staatsmediabedrijven (STVS, ATV, SRS, Radio Boskopu en de Nationale Voorlichtingsdienst) 'door te lichten' – zo heette het – op verzoek van het Kabinet van de vicepresident en een en ander zou gecoördineerd worden door Roy Raymond de Miranda, in alle stilte adviseur geworden van vicepresident Ashwin Adhin, en de persoon die leiding gaf aan een commissie die het project Naschoolse Opvang heeft geëvalueerd. De Miranda, van alle markten thuis. Maar, enig eindverslag of -rapport van de doorlichtingsbevindingen van Haasbroek, zo er überhaupt ook maar iets is doorgelicht (het schijnt dat betrokken omroepen/zenders niet zaten te springen om hun administratie en andere zaken te delen met Haasbroek), is nooit verschenen. Haasbroek verdween als een dief in de nacht weer uit Suriname met waarschijnlijk een goed gevulde portemonnee. Wat was de zin van de doorlichting en waarom al dat stilzwijgen, ook van die Haasbroek?

Ordening, ook van de staatszenders, lijkt meer dan gewenst, vooral nu hun Nederlandse doorlichting volledig lijkt te zijn mislukt en dat roept vele vragen op.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

05 februari 2016

Amsterdam-Paramaribo

Den Blauwvinger: Dikke onvoldoende voor afdeling Public Relations Politie Suriname

COLUMN: Bizarre indianenverhalen rond gruwelijke lijkschennis (nog steeds) niet door politie ontzenuwd

Politie zwijgt terwijl Facebook gonst van geruchten van randdebiele mensen van necrofilie tot roof

02-02-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Wanneer komt het Korps Politie Suriname met een persbericht inzake de zaterdag, 30 januari 2016, gepleegde lijkschennis van een een dag eerder begraven 35-jarige vrouw? Het zou goed zijn om alle bizarre indianenverhalen die de ronde doen op social media (lees: Facebook) te ontzenuwen. De meest vreemde en compleet tegenstrijdige berichten gaan rond, verzonnen door mensen die uit zijn op sensatiezucht, niet nadenken en nauwelijks over enig verstandelijke vermogens onder hun hersenpan blijken beschikken.

Zo zou 'een bron' tegenover de Rotterdamse zender Radio Stanvaste vandaag hebben beweerd, dat het om roof zou zijn gegaan, de vrouw zou zijn begraven met sieraden. Het lichaam zou zijn gedumpt in het nog lege graf van de 19 januari in Leiderdorp overleden bekende zanger Max Nijman, die achter in de zaterdagmiddag werd begraven.

Ook gaat het gerucht, dat een verdachte zou zijn gearresteerd, een wachter van de begraafplaats. Een tweede verdachte zou op de vlucht zijn.

Ze zou zijn begraven in haar trouwjurk. Geruchten, geruchten en nog eens geruchten en geen enkele bevestiging.

Kortom, politie, doe hier wat aan en kom zeer snel met een persbericht - neem je werk eens serieus - hoe weinig er misschien ook te melden is, maar ontzenuw in ieder geval al die sensatieverhalen van randdebiele mensen op social media die niet het fatsoen hebben om even stil te staan bij wat hun verhalen aanrichten bij de familie van het slachtoffer.....

Vooral in deze opzienbarende zaak dient de politie alert te reageren, de samenleving snel te informeren, maar het lijkt alsof de toch al amateuristisch opererende afdeling Public Relations van het Korps Politie Suriname in slaap is gesust.

Neen, die afdeling komt vandaag met onder andere deze politieberichten van importantie: 'Watermeloen dieven aangehouden', 'Man wordt boos na te zijn betrapt door partner', 'Eigenares doet aangifte tegen minnaar' en 'Drugsverslaafde zoon aangehouden'.

Met een op tijd uitgebracht persbericht hadden veel geruchten simpelweg voorkomen kunnen worden.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

02 februari 2016

Amsterdam-Paramaribo

Het is stil rond de Commissie Ordening Goudsector

Voorzitter en spreekbuis commissie Dompig in alle stilte eruit gezet door president 

Illegale goudzoekers gaan gewoon ongestoord door met vernietiging Brownsberg Natuurpark

Asabina (BEP): 'Commissie meermalen door politiek tegengehouden om orde op zaken te stellen in het Brownsberggebied'

28-01-2016  Door: Paul Kraaijer

Het is de laatste tijd opmerkelijk stil rond de presidentiële Commissie Ordening Goudsector. De vraag rijst dan ook of er nog wel iets op de goudvelden in het binnenland wordt geordend. Maar ook de vraag hoe het is gesteld met de registratie van goudzoekers en hun verplichtingen tegenover de Belastingdienst, worden er wel belastinggelden geïnd en zo ja, hoeveel?

Inmiddels werd de voorzitter van het Managementteam en spreekbuis van de commissie, Gerold Dompig, medio december vorig jaar door president Desi Bouterse uit zijn functie ontheven. Zijn plaats wordt nu ingenomen door Stanley Benschop, gewezen gewestelijk politiecommandant van het district Nickerie. Vanwege het bereiken van de pensioengerechtigde leeftijd verliet hij het Korps Politie Suriname. Hij werd lid van het Managementteam van de in december 2010 opgezette presidentiële Commissie Ordening Goudsector. ‘Ik wil mijn bijdrage leveren aan deze uitdaging, iets nieuws, iets anders. Ik zal een andere rol nu vervullen binnen het korps’, zei Benschop destijds.

Commissie en Kabinet van de President doen er het zwijgen toe
Onduidelijk is echter waarom de heer Dompig plaats heeft moeten maken voor iemand anders en waarom gekozen is voor Benschop als zijn vervanger en niet een deskundige op het terrein van kleinschalige goudwinning. Op vragen hieromtrent door de redactie van De Surinaamse Krant aan het Kabinet van de President en aan de commissie werd niet gereageerd, ondanks verzonden herinneringsverzoeken. Het stilzwijgen is veelzeggend en een bevestiging van de wijze waarop de commissie sinds haar start heeft gefunctioneerd. Een orgaan, dat via Gerold Dompig slechts reageerde op anderen via de media, dat zelden met eigen persberichten naar buiten trad, dat voor zover bekend de afgelopen jaren geen inhoudelijke- en financiële jaarverslagen heeft uitgebracht om daarmee verantwoording af te leggen aan de samenleving, aan de belastingbetaler. De commissie ontving immers jaarlijkse forse subsidiebedragen van de regering die in de miljoenen Surinaamse dollars bedroegen.

Daarenboven wordt op de ‘website’ van de commissie sinds eind 2010 bijzonder weinig gepubliceerd over haar activiteiten. Er wordt weinig informatie verstrekt (aan de burger) en de informatie die wordt verstrekt kwam vooral van de heer Dompig op momenten, dat hij het nodig vond om te reageren op anderen – bijvoorbeeld Assembleeleden - en/of mediaberichten over de ordening van de goudsector in het binnenland.

Het is op dit moment volstrekt onduidelijk wat bijvoorbeeld de plannen zijn ten aanzien de bescherming van het al deels, door activiteiten van honderden illegale goudzoekers, vernietigde Brownsberg Natuurpark, waar, naar het schijnt, nog steeds een paar honderd porknokkers actief zijn.Van enige bescherming van het natuurgebied is absoluut geen sprake. Natuurbeschermingsorganisaties en autoriteiten kijken naar elkaar en niemand neemt de verantwoordelijk om een in de wereld uniek stukje biodiversiteit te beschermen.

'Ik tast in belangrijke mate in het duister'
Het oud-Assembleelid Ronny Asabina (BEP, Broederschap en Eenheid in de Politiek) - die zich in de periode dat hij in het parlement zat altijd kritisch uitliet over de ordening van de goudsector en over de aanwezigheid van scalians op het stuwmeer, tegenwoordig in Sarakreek - zegt in een reactie ook 'in belangrijke mate in het duister te tasten voor wat betreft de ontwikkelingen aangaande de Commissie Ordening Goudsector. Heel veel informatie moet ik ook via de media vernemen.' Zijn oud-fractiegenote (BEP) en tegenwoordig deel uitmakend van de ABOP-fractie in het parlement, Diana Pokie (afkomstig van Brownsweg in het district Brokopondo), weigerde overigens op vragen te reageren.

Op de vraag of hij weet of de commissie ooit jaarverslagen heeft gepubliceerd zegt Asabina: 'Ik was een keertje bij commissie en tot mijn verbazing zag ik mooie verslagen, met mooie layout en veel fotomateriaal. Bij mijn weten heeft De Nationale Assemblee nooit schriftelijke verslagen, rapporten en of plannen ontvangen, ondanks het feit dat die tot vervelends toe zijn aangevraagd.'

Over activiteiten van de commissie in het Brownsberg Natuurpark zegt het oud-parlementslid, dat de commissie 'meermalen door de politiek is tegengehouden om orde op zaken te stellen in het Brownsberggebied. Dompig gaf aan dat de commissie paraat stond om in te grijpen, om tot ontruiming over te gaan, maar dat de ondersteuning vanuit de politiek op cruciale momenten uitbleef.'

Stand van zaken Brownsberg Natuurpark
Ook is het nog volstrekt onduidelijk wat de stand van zaken is met betrekking tot het een paar jaar geleden door de Commissie Ordening Goudsector gelanceerde plan om een aantal hectares van het Brownsberg Natuurpark in handen te stellen, legaal dus, van de illegale goudzoekers in het gebied. Een omstreden plan, omdat het riekt naar het belonen van goudzoekers die ervoor hebben gezorgd dat grote delen van het niet beschermde natuurgebied zijn vernietigd. Als goedmakertje zou dan elders een paar hectare grond worden toegevoegd aan het natuurgebied.

De goudsector in het binnenland is nog verre van geordend en het is op dit moment nog maar de vraag of met het aantreden van Benschop als het nieuwe gezicht van de commissie, er een nieuw ordeningsbeleid wordt ingezet of dat de commissie op de oude voet blijft voortmodderen.

(Red. De Surinaamse Krant, donderdag 28 januari 2016)

Den Blauwvinger: Paranoia en achterdocht in de ziel van Suriname gegraveerd - Het achterdochtvirus

COLUMN: President Bouterse beweert weer eens last te hebben van 'buitenlandse krachten'

'Buitenlandse krachten' ordinair verzonnen afleidingsmanoeuvre van Bouterse

25-01-2016 Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Zo nu en dan duiken ze plotseling uit het niets op, die vermeende 'buitenlandse krachten', in visioenen, droom- en waanbeelden alleen van de Surinaamse president Desi Bouterse. De man lijkt welhaast paranoia en volgegoten te zijn met het Surinaamse hallucinerende achterdochtvirus. Dat bleek vrijdag 22 januari 2016 weer eens tijdens een door hem belegde persconferentie waarvan iedereen dacht dat die zou gaan over de perikelen rond de minister van Financiën, maar die slechts bedoeld leek te zijn om weer eens waanbeelden te spuien over vermeende buitenlandse krachten in het land. Die krachten zouden, in samenwerking met de rechterlijke macht, ervoor gezorgd hebben dat het 8 decemberstrafproces – waarin Bouterse hoofdverdachte is – weer op de rails staat.

Het was weer die in de ziel van Suriname gegraveerde achterdocht en paranoia die hoogtij viert in een land waar niemand elkaar lijkt te kunnen vertrouwen en waar moddergooien naar elkaar tot een kunstvorm is verheven. En Bouterse doet daar, als een van de grootste onruststokers en vuilsmijters van het land, vrolijk aan mee. Zijn boute uitspraken tijdens zijn persconferentie werden op geen enkele wijze met bewijzen gestaafd. Neen, hij gooide slechts weer eens een ballonnetje in de lucht om verwarring te zaaien en de aandacht af te wenden van waar het om ging, de perikelen rond minister van Financiën Gillmore Hoefdraad.

Bouterse: 'Ik ben er heilig van overtuigd, omdat de mensen van de rechterlijke macht niet achterlijk zijn. Die weten natuurlijk dat er wet- en regelgeving is. Het rekest wordt buiten geschreven. Het requisitoir wordt buiten geschreven, overigens zij die het gaan schrijven, zijn al hier. November, december hadden wij al tien man gespot, die zich met dit soort onoorbare praktijken bezighouden. Zij zijn terug en ze zijn zwaar bezig. Of het nou gaat om mensen uit Libië, Nederland of de Verenigde Staten, dat is niet belangrijk. Men moet weten dat ze professionals zijn en ze zijn momenteel weer in het land.' 

Hij beweerde niet bezig te zijn met sensatieverhalen om de aandacht af te leiden. Als men hem daarvan wilde betichten, zo zei zij, 'dan kan ik er niets aan doen'. Hij zei niet dieper op de zaak in te kunnen gaan, 'maar de instanties zijn ermee bezig'.

Bouterse deed dus weer waar hij denkt goed in te zijn: met waarschijnlijk uit de duim gezogen verhalen op de proppen komen over (vermeende) buitenlandse inmenging (lees: Nederlandse inmenging, maar dat specifiek benoemen gaat hem kennelijk net iets te ver) en vervolgens met allerlei vage opmerkingen komen en niet met concrete feiten en namen. Laf en een president onwaardig. Zijn mensen zouden 'tien mensen' hebben gespot.... Als dat werkelijk zo was, waarom dan geen actie ondernomen in de richting van die zogenaamde tien personen en/of hun vertegenwoordigende ambassade in Paramaribo, die van Nederland waarschijnlijk?

Laat hij meteen zijn onbezonnen uitspraken staven met bewijzen, maar Bouterse liet iedereen na de persconferentie met vragen zitten. Geen enkele aanwezige zogenoemde journalist durfde het aan overigens om hem over die uitspraken kritische vragen te stellen. Het Surinaamse journaille lijkt alles best te vinden. Het Surinaamse journaille registreert alleen. Het Surinaamse journaille is over het algemeen passief, gemakzuchtig, bang. Het merendeel van dat clubje Surinaams journaille lijkt braaf en slaafs uit de hand van de president te eten.

Natuurlijk heeft het Openbaar Ministerie meteen na de persconferentie een verklaring uitgebracht en de uitlatingen van de beroeps onruststoker terecht naar het rijk der fabelen verwezen. Een reactie daarop vanuit het Kabinet van de President bleef natuurlijk uit.

Overigens liet minister Jennifer van Dijk-Silos van Justitie en Politie vandaag weten met Bouterse over zijn uitspraken te hebben gesproken. En natuurlijk, het was weer eens een misverstand. 'In het gesprek heb ik de president uitgelegd dat het requisitoir door het Openbaar Ministerie wordt geschreven. Door dit te noemen is het Openbaar Ministerie in diskrediet gebracht. De president stond er niet bij stil dat de termen zo'n reikwijdte hadden. Als de president geen vertrouwen had in de waarnemend procureur-generaal, zou hij zijn benoeming niet tekenen. In februari wordt hij beëdigd. Ik betreur het misverstand dat ontstaan is', aldus de moeder van Justitie en Politie tegenover de nieuwswebsite Starnieuws.

Uiteraard, had Bouterse zelf ondertussen naar buiten moeten treden om zijn vermeende 'misverstand' uit te leggen. Maar, neen, hij laat dat aan, hij verschuilt zich achter, een ander over. Laf.

Op dit moment heerst in Suriname het onderhand geruchtmakende zikavirus, maar het gevaarlijker Surinaamse achterdochtvirus, dat ook president Bouterse al langere tijd onder de leden heeft, zorgt voor meer schade in het land. Het wordt tijd dat dat virus eens uitgeroeid wordt en Suriname eindelijk een echt schoon land kan worden, de parel van het tropisch Amazone regenwoud, vrij van achterdocht, paranoia en moddergooien en vuilsmijterij.

Suriname kan echter pas vrij zijn en weer door iedereen in de wereld geaccepteerd en gewaardeerd worden als een democratische natie die de mensenrechten respecteert, wanneer de veroorzaker en verspreider van het achterdochtvirus, die ook nog eens de ontkennende hoofdverdachte is in een vijftienvoudige gruwelijke moord gepleegd in de nacht van 7 op 8 december 1982 in Paramaribo, van het toneel der achterdocht en paranoia verdwijnt.... uiteraard en vanzelfsprekend buiten toedoen van die door hemzelf ten tonele opgevoerde spook-buitenlandse krachten.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

25 januari 2016

Amsterdam-Paramaribo

Den Blauwvinger: Suriname lapt internationale regelgeving inzake vuurwapengeweld agenten aan haar laars

COLUMN: Ieder schietincident met lid gewapende macht zou onafhankelijk onderzocht moeten worden

In Suriname keurt de slager echter steeds zijn eigen vlees

20-01-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Waarom gebeurt het nogal eens, dat iemand van de zogenoemde gewapende machten in Suriname op een vluchtende verdachte van een 'klein' misdrijf als auto- en zelfs fietsendiefstal schiet, waarbij het is gebeurd dat zo'n 'gevaarlijke' verdachte dodelijk door een of meerdere 'gericht' afgevuurde kogels werd getroffen? Verdachten zijn zelfs in de rug geschoten. Ongewapende verdachten zijn, zittend in een auto, om zeep geholpen door agenten. Zijn agenten van het Korps Politie Suriname, militairen van het Nationale Leger en leden van de Centrale Inlichtingen- en Veiligheidsdienst (CIVD) slecht getraind in het hanteren van een vuurwapen, in het gericht vuren, is het de spanning van het moment, de adrenalinestoot die door het lichaam van de schutter stroomt of is het gewoon een kwestie van macht tonen, stoerdoenerij wellicht?

Voer voor psychologen en de leidinggevenden van genoemde gewapende machten zouden er wellicht goed aan doen om eens onderzoek te laten verrichten naar het gebruikte vuurwapengeweld door haar personeel en om nationale- en internationale wet- en regelgeving inzake dat geweld nog eens goed, maar waarschijnlijk voor het eerst, na te lezen.

Suriname lapt internationale regelgeving aan de laars

Internationale deskundigen op dit terrein zijn het er over eens: Suriname houdt zich niet aan internationale standaarden en wet- en regelgeving als het gaat om toepassing van vuurwapengeweld door leden van gewapende machten in de jacht op (vluchtende )verdachten. Maar, zelfs eigen, Surinaamse wet- en regelgeving – het 'Politiehandvest' uit 1971 – schrijft voor, in art. 12 lid 2 sub c, dat vuurwapengeweld mag worden gebruikt ter aanhouding van personen die van een ernstig misdrijf worden verdacht.

Maar, is het stelen van een auto of een fiets, en vervolgens ermee op de vlucht slaan, een ernstig misdrijf? Het Surinaams Wetboek van Strafrecht kent geen specifieke bepaling als het gaat om diefstal van een voertuig of fiets. In algemene zin vermeldt dit wetboek onder Titel XII, artikel 370 inzake diefstal het volgende: 'Hij die enig goed dat geheel of ten dele aan een ander toebehoort, wegneemt, met het oogmerk om het zich wederrechtelijk toe te eigenen, wordt, als schuldig aan diefstal, gestraft met gevangenisstraf van ten hoogste vier jaren of geldboete van ten hoogste zestig gulden. (...)'

Proportioneel

Vuurwapengeweld mag, volgens normen onder internationaal recht, alleen worden toegepast teneinde een legitiem politie-doel te bereiken en het moet proportioneel worden toegepast. Volgens de deskundigen is het dan ook uit den boze om te vuren op een fietsendief die weg fietst, maar zeker geen gevaar oplevert en geen dreiging uit en ook nog eens onbewapend is. Dit is in strijd met de internationale standaarden. En een verdachte op de vlucht of onder andere omstandigheden in de rug schieten is helemaal taboe.
Toch gebeurt dat in Suriname, zoals in augustus 2011 toen een fietsendief door een agent in Paramaribo dodelijk in zijn rug werd geschoten. De dief had de fiets bij de agent thuis gestolen... Een verdachte van autodiefstal werd 3 januari van dit jaar in zijn rug geschoten door een agent. De man overleeft. Zo'n jaar eerder werd de 16-jarige autodief Domino Hiwat door een agent in de rug geschoten. Hiwat overleed. Hij had met drie vrienden een auto gestolen. Ze waren ongewapend.

In veel zaken waarbij door een lid van een gewapende macht vuurwapengeweld is gebruikt tegen een – vluchtende – verdachte is niet bekend of er een onderzoek is verricht naar de toedracht van het 'incident', laat staan of een schutter voor het door hem uitgeoefende vuurwapengeweld is bestraft.

De slager keurt zijn eigen vlees

Internationaal moet de politie verantwoording afleggen voor haar geweldsgebruik en waar dat van toepassing is moet onnodig vuurwapengeweld arbitrair leiden tot nader onderzoek. Daarenboven is het algemene beginsel, dat iedere dode als gevolg van politieoptreden moet worden onderzocht.

Doordat de politieorganisatie waar de schutter toe behoort vaak zelf het onderzoek doet naar dit soort voorvallen, worden de regels opgerekt of niet of niet goed toegepast in de toetsing, beoordeling en afwikkeling. Daarom is het goed, dat het bevoegd gezag (het Openbaar Ministerie, het bestuur eventueel met een gecontroleerd mandaat naar de korpsleiding) door een geschikte en onpartijdige dienst het onderzoek laat doen en door deskundige anderen de beoordeling.

In Suriname is het de afdeling Onderzoek Politionele Zaken, OPZ, binnen het Korps Politie Suriname, die een dergelijk onderzoek uitvoert. Er is dan ook geen enkele sprake van een objectief en onafhankelijk onderzoek. Neen, in Suriname keurt de slager zijn eigen vlees en daardoor is het aannemelijk dat zaken in de doofpot verdwijnen en er nauwelijks tot geen agenten worden bestraft voor ten onrechte toegepast vuurwapengeweld.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

20 januari 2016

Amsterdam – Paramaribo 

Den Blauwvinger: Directeur staatszender SRS ontvangt jaar lang dubbel salaris en houdt zijn mond

COLUMN: Altijd schreeuwende Guno speelt de grote onschuld in eigen slecht geregisseerd toneelstukje

'Het is toch niet mijn fout? En nu wordt dit politiek tegen mij gebruikt'

17-01-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Wie kent hem niet? Neen, beter gezegd, wie hoort hem niet? De altijd schreeuwerige Guno Ravenberg. Schreeuwt hij niet op de radio in allerlei aankondigende commercials voor evenementen, dan schreeuwt hij wel in zijn eigen programma's op zijn eigen staatszender SRS, waar hij directeur mag spelen en waar hij iedere dag op opvallend slijmerige toon zijn baas, president Bouterse, de hielen likt.

Maar, plotseling dimt de schreeuwerige muil van Guno, plotseling kruipt hij weg in een hoekje en dat zou hij moeten doen, uit schaamte. Maar, nee hoor. Schaamte kent de schreeuwer niet. Maar, hij kent wel de kunst van het verzwijgen, de kunst van doen of je neus bloedt. Verzwijgen dat je een jaar lang een dubbel salaris op je bankrekening gestort kreeg en dubbel vakantiegeld. En niets zeggen....

Het was Starnieuws die vorige week bekend maakte, dat Ravenberg Srd 54.380 aan ten onrechte ontvangen salaris en Srd 5.220 aan vakantiegeld moet terugstorten. Zijn reactie was onthutsend.

'Ik ben niet de enige persoon die een dubbel salaris ontvangt. Dit is niet mijn fout.' 

Neen, het is niet zijn fout, maar het is wel zijn fout dat hij erover heeft gezwegen. Waarom heeft de grote mond Ravenberg niet zelf aan de bel getrokken toen hij ontdekte, dat hij twee salarissen ontving? Nu zeggen, dat het niet zijn fout is, is heel gemakkelijk en niet erg handig. Hij moet een eigen verantwoordelijkheid hebben en tonen. En dan ook nog beweren, zonder te staven, dat er ook anderen zijn die een dubbel salaris ontvangen, is benedenmaats, laag bij de grond en bedoeld als ordinaire afleidingsmanoeuvre.

Daarenboven gaat hij zelfs zo ver te suggereren, dat door het uitlekken van de informatie over zijn dubbel ontvangen salaris, mensen deze zaak politiek tegen hem willen gebruiken, terwijl er volgens hem niks aan de hand is. Hij lijkt op een paranoïde wijze krampachtig excuses te zoeken voor zijn eigen falen, door de dubbele betalingen te verzwijgen en dus niet te melden... Hij is het zelf die zijn eigen 'criminele' gedrag in politieke sferen trekt, als afleidingsmanoeuvre.

De grote muil Guno durft echter niet publiekelijk te verklaren waarom hij eind januari vorig jaar niets heeft gezegd, toen hij zag dat er twee salarissen waren overgemaakt. Neen, de grote muil is plotseling stil geworden. Hij weet, dat hij fout zit, maar tracht de fout bij anderen neer te leggen. De grote muil Guno vertoont zwakte en probeert het schaamrood op zijn kaken te verhullen door zich te verschuilen achter allerlei flauwekul excuses.

Wordt het niet eens tijd voor Bouterse om zich te ontdoen van slijmerige hielen likkende media schreeuwers in zijn directe omgeving en een team van echte mediadeskundigen, met dus kennis van zaken, aan te stellen?

Overigens, wordt het ook niet eens tijd, dat de samenleving te horen krijgt hoe het doorlichtingsonderzoek bij staatsmedia, waaronder de radiozender SRS van de schreeuwer Ravenberg, door oud-NOS Journaal hoofdredacteur Nico Haasbroek, is verlopen? Of mag de burger niet weten hoe slecht het is gesteld bij met name de SRS?

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

17 januari 2016

Amsterdam – Paramaribo

Den Blauwvinger: Schop Barcelona en Madrid van de Surinaamse buis en zendt lokale topwedstrijden uit

COLUMN: Surinaamse omroepen moeten gaan investeren in techniek, apparatuur en kennis

OPROEP: ABC, STVS, Apintie, maak live uitzendingen van Surinaamse topwedstrijden mogelijk, zoek grote adverteerders

16-01-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Wat is dat toch met Surinaamse televisiezenders en voetbal? Je wordt als onschuldige televisiekijker 'dood gegooid' met rechtstreekse beelden - 'afgetapt' van andere buitenlandse zenders - op onder andere ABC, STVS en Apintie van vooral Spaanse en Engelse wedstrijden.

Maar, nooit wordt een eigen, Surinaamse, topwedstrijd live uitgezonden.

Waarom niet? Schamen de zenders zich er voor om beelden uit te zenden van die wedstrijden in krakkemikkige stadions, met nauwelijks toeschouwers en/of heeft men simpelweg de techniek en knowhow en voldoende camera's niet in huis? Het is waarschijnlijk van alles wat.

Investeer in je omroep en zend wekelijks minstens twee lokale topwedstrijden uit. Maak afspraken met grote adverteerders die rond de velden willen adverteren en gebaat zijn bij rechtstreekse uitzendingen..... creëer als omroep een win-win-situatie.

Geef het Surinaamse voetbal de belangstelling die het verdient - en vertoon niet steeds ver-van-mijn-bed wedstrijden met veelal onverstaanbaar schreeuwerig Braziliaans/Portugees commentaar. Waar is de SVB (Surinaamse Voetbalbond) in dezen?

Overigens is het in Suriname zo bizar, dat het kan gebeuren dat een wedstrijd van Barcelona of Real Madrid door drie of zelfs vier zenders tegelijk wordt uitgezonden........ Van enige onderlinge zenderafstemming is geen sprake.

Wordt Suriname zo langzamerhand er niet moe van om de rappe Messi en de arrogante ijdeltuit Ronaldo wekelijks wel een of twee keer op de beeldbuis te zien in plaats van mooie lokale toppers die waarschijnlijk niemand kent, omdat ze zelden tot nooit in beeld zijn en helemaal niet live?
Jammer en zeur dan ook niet langer over het 'natio' ofwel het nationaal voetbalelftal en de dubbele nationaliteit en de ver verwijderde deelname aan een wereldkampioenschap, als kennelijk zeer weinigen in het Surinaamse voetbal willen investeren en er nauwelijks iemand op tribunes te vinden is rond de 'groene' velden tijdens competitiewedstrijden.

Hoogachtend,

Den Blauwvinger

16 januari 2016

Amsterdam – Paramaribo

Den Blauwvinger: Tijd voor onderzoek naar werkdruk onder leerkrachten in Suriname

COLUMN: Nederlands onderzoek wijst uit dat leerkrachten werkdruk onacceptabel vinden

Surinaamse leerkrachten zouden ook lijden onder werkdruk en andere verwerpelijke zaken

10-01-2016  Den Blauwvinger/De Surinaamse Krant


Veel Nederlandse leerkrachten in het basisonderwijs vinden dat het met de drukte op hun werk steeds meer de spuigaten uitloopt. Inmiddels noemt ruim de helft (56 procent) de werkdruk niet acceptabel. Dat is flink meer dan in 2012, toen dat nog 41 procent was, zo berichten zondag 10 januari 2016 diverse media in Nederland.

Dit blijkt uit representatief onderzoek onder 861 leerkrachten in het basisonderwijs door onafhankelijk onderzoeksbureau DUO Onderwijsonderzoek. Dat werd samen gedaan met het tv-programma De Monitor (KRO-NCRV).

Veel genoemde oorzaken van de hoge werkdruk zijn de leerlingen in een klas die extra aandacht nodig hebben, de administratieve rompslomp en de grote klassen.

Tijd voor onderzoek in Suriname
Een dergelijk onderzoek zou ook geïnitieerd moeten worden in Suriname, door bijvoorbeeld de Bond van Leraren. Immers, het mag als algemeen bekend worden verondersteld, dat leerkrachten in het basisonderwijs in Suriname het ook niet makkelijk hebben. Neen, zij hebben het zwaar. Daarenboven hebben zij ook nog eens te maken met een minister (Robert Peneux van Onderwijs, Wetenschap en Cultuur) die zich nauwelijks lijkt te bekommeren om het welzijn van leerkrachten en hun erbarmelijke werkomstandigheden, maar wel om bijvoorbeeld hoe zij gekleed staan voor de klas. Een bewindsman die zich wil laten gelden. 'Powerplay' en vele plannen, luchtballonnetjes, arrogantie op en top en amper aandacht voor de leerkracht, die staat aan de basis van de toekomst van Suriname.

Zware werkomstandigheden
Surinaamse leerkrachten moeten onder zware omstandigheden en tegen een verhoudingsgewijs laag salaris werken (veel leerkrachten moeten zelfs na schooltijd ' gedwongen hosselen', hebben een tweede baan, om financieel de eindjes aan elkaar te kunnen knopen). Klaslokalen zonder welke vorm van airco dan ook, klassen met dertig of meer leerlingen zijn niet ongewoon, oud en krakkemikkig schoolmeubilair (schoolbankjes en stoelen), oude en bijna vergane lesboeken, leerlingen met een zeer moeilijke attitude in de klas en op het schoolplein, leerlingen die er niet voor terugdeinzen om een leerkracht in de klas te mishandelen, leerlingen met grote leerachterstanden die extra aandacht behoeven - maar, dat nauwelijks kunnen krijgen, omdat de tijd ontbreekt -, enzovoorts, enzovoorts. Allemaal zaken waarmee de doorsnee leerkracht dagelijks geconfronteerd wordt.

Daarenboven houdt het werk na de reguliere schooltijd, van acht uur 's morgens tot een uur 's middags, niet op. Leerkrachten moeten thuis onder andere lesroosters opstellen, de lesvoorbereidingen maken, repetities samenstellen en nadat ze door de leerlingen zijn gemaakt nakijken en corrigeren en een zogenoemde foutenanalyse maken van taal- en rekenrepetities, de werkweek inhoudelijk voorbereiden en rapporten opmaken en contacten met ouders van leerlingen. Het zijn slechts voorbeelden.

De leerkrachten kennen hun verantwoordelijkheid
De Surinaamse leerkracht heeft het zwaar.
Leerkrachten haken af, voelen zich niet gewaardeerd. Sommigen moeten dagelijks in de klas 'schreeuwen' om brutale en opstandige leerlingen, die thuis kennelijk wel alles mogen, in toom proberen te houden en ze letterlijk bij de les te houden. Dat vergt niet alleen extra tijd, maar ook veel - mentale - energie van de leerkracht.

En minister Peneux maakt zich druk om de kleding van de leerkracht en de kleurrijke kraaltjes- en rasta-haardracht van de leerling.

Komt nog bij, dat leerkrachten nauwelijks hun stem laten horen richting het ministerie en De Nationale Assemblee. Nee, de leerkrachten kennen hun verantwoordelijkheid en die ligt bij hun leerlingen.

Passieve 'polderende' onderwijsbonden waar de leerkracht niets aan heeft
Daarenboven tonen de onderwijsbonden (Bond van Leraren, BvL, en de Federatie van Organisaties van Leerkrachten in Suriname, FOLS) ook nauwelijks daadkracht. De voorzitters lijken gedwee de minister te volgen en jammeren slechts, dat de leerkracht meer gewaardeerd moet worden en dat dat terug te vinden moet zijn in een adequate aanpassing van het salaris. Oproepen tot een grootse landelijke stakingsdag of -week - om druk uit te oefenen - is er niet bij. De onderwijsbonden lijken slechts te 'polderen, uit te zijn op compromissen, zonder daadwerkelijk op te komen voor- en hun handen in het vuur te steken voor de hard werkende, zwoegende en lijdende leerkracht.

Kortom, er zou een onderzoek moeten komen naar de werkdruk en werkomstandigheden van de leerkracht. Maar, de vraag is of iemand daartoe in Suriname het initiatief wil of durft te nemen.

Hoogachtend,
Den Blauwvinger
10 januari 2016
Amsterdam-Paramaribo